| William Dalton | Comments ]

Στην ευρωπαϊκή παράδοση, η μονομαχία είναι μια ιερή στιγμή. Έχει το δικό της τελετουργικό και τους δικούς της νόμους. Ειδικά από τη στιγμή που το ξίφος αντικαταστάθηκε από το πιστόλι οι νόμοι έπρεπε να γίνουν πιο σκληροί για να μην καταλήξει το όλο σε κωμωδία. Έτσι, ενώ ήταν θεμιτό να γυρίσεις το σώμα στο πλάι ώστε να δίνεις όσο το δυνατόν μικρότερο στόχο, ήταν ανεπίτρεπτο να κάνεις την οποιαδήποτε κίνηση την ώρα που ο απέναντι σου έστελνε μια σφαίρα συστημένη. Αν δεν άντεχες την πίεση, είτε σε καθάριζαν οι μάρτυρες είτε στιγματιζόσουν για πάντα ως δειλός.

Το κακό για την εθνική Αγγλίας χθες, ήταν ότι οι Αλγερινοί δε βλέπουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Αντί λοιπόν παίξουν το παιγνίδι με τους κανόνες της μονομαχίας και τις σέντρες στη θέση των σφαιρών, αυτοί άρχισαν να κουνιούνται. Το αποτέλεσμα ήταν να λασπώσει* το ματς (*περί λάσπης βλ. "Αγκού και λάσπη" του ιδίου)και ο δυστυχής θεατής να βρεθεί αγκαλιά με τις δύο μπύρες και την πίτσα (τυρί-ζαμπόν-πιπεριά-ελιά) στο τραπέζι της κουζίνας. Δεν πρέπει να δώσουμε ένα δίκιο σε αυτούς που ως γνήσιοι gentlemen τήρησαν τους κανόνες της μονομαχίας; Όσοι λοιπόν θέλετε να παραμείνουν στο παιγνίδι δύο από τα καλύτερα αμυντικά χαφ στον κόσμο, στείλτε την ψήφο σας στο mail του μπλογκ. Όσοι μαζευτούμε, στο ματς με τη Σλοβενία, θα προσπαθήσουμε να πείσουμε τηλεπαθητικά το δυστυχή δον Φάμπιο (Joe) να γυρίσει έναν εκ των δύο κατά 90 μοίρες, ώστε να καλύπτεται και το κομμάτι μεταξύ των γραμμών του πλαγίου. Έτσι κι αλλιώς οι Σλοβένοι καταλαβαίνουν από ευρωπαϊκή παράδοση κι εύκολα ή δύσκολα, θα χάσουν.

Μιας και ο λόγος περί τηλεπαθητικών δυνάμεων, ο William, εσχάτως ενημερώθηκε περί του "τηλεξεματιάσματος με GPS". Κάθεσαι για παράδειγμα, σε μια καφετέρια,ας πούμε στο Ν. Ηράκλειο. Ξαφνικά νιώθεις μια μικρή αδιαθεσία. Αντί να υποψιασθείς ότι οφείλεται στον καύσωνα και στη δική σου εμμονή να μη χρησιμοποιείς κλιματισμό, πιστεύεις ότι σε μάτιασαν. Παίρνεις τηλέφωνο και ζητάς βοήθεια. Αφού δώσεις τις απαραίτητες παραμέτρους (πάνω κάτω σα να παραγγέλνεις ραδιοταξί- " Μ. Αντύπα προς Μαρούσι, δύο άτομα") νιώθεις την ευεργετική επίδραση του ξεματιάσματος. Έτσι η δυστυχής μητέρα, θεία, γιαγιά πληρώνει την έμπνευση που είχε πριν 15-20 χρόνια για να μαθαίνει πού βρίσκεσαι και με ποιόν. Αν όμως δουλεύει; Αν όντως υπάρχει το μάτι και κάποιοι φθονεροί ζήλεψαν τη δόξα των πάντσερ απέναντι στη ζώνη άμυνας των Αυστραλών ;(βρίσκεται εκεί που συνήθως μαρκάρει ο Γκέκας). Ας ζητήσουμε όλοι λοιπόν, από κάποια που ξέρει να σκεφθεί κάτι προς το νότο-πολύ χαμηλά όμως στο χάρτη. Όσοι διαθέτουν μηχάνημα GPS ας το χρησιμοποιήσουν.


Υ.Γ. Στο θέμα της μονομαχίας υπάρχει και η αμερικάνικη παράδοση που θέλει τον καλό να τραβάει πάντα δεύτερος. Τα ματς όμως δεν είναι ταινίες και οι βλακείες έρχεται η στιγμή που πληρώνονται.