The Daltons' Politics

Global Thinker...

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του. (Κ. Π. Καβάφης, "Che fece... il gran rifiuto")

Δυστυχώς (για εσάς) με έχει πιάσει ξαφνικά ένας ποιητικός παροξυσμός. Λέτε να τρελένομαι σιγά σιγά; Σας παρουσιάζω με τιμή το δεύτερο "πόνημα" μου, το οποίο έχει κοινωνικό χαρακτήρα. Επιασε φωτιά Μα τι ζέστη είναι αυτή Στείλε Θεέ μου μια βροχή Να χαρεί ο υπουργός Που δεν είναι αυτουργός Έπιασε φωτιά σας λέω Μα δεν άκουσα ένα «φταίω» Που δεν σβήνει η πυρκαγιά Στάχτη όλα τα βουνά Κόσμος τρέχει με κουβάδες Μοιάζουν όλοι φουκαράδες Ελικόπτερα δεν έχουν Και όλο τρέχουν και όλο τρέχουν Κάηκαν ξανά δεντράκια Μα δεν ίδρωσαν αυτάκια Όλοι μέσα στη χαρά Ρίχνουν και καμιά βουτιά Κύριε Μαρκογιαννάκη Δώσ’ εκείνο το χαρτάκι Παραιτήσου δηλαδή Να σωθεί κανά κλαδί

Σε μία ποιητική μου έμπνευση, μου ήρθε στο δίλεπτο το παρακάτω. Aφιερωμένο στα γενέθλιά μας: Ηταν δείλι του Ιούνη κοντά στην Κηφισιά βγήκα να πιω μια μπύρα με τ'άλλα τα παιδιά Βλέπω μια σερβιτόρα φέρνει λουκάνικα βλέπουμε και μπαλίτσα με κοντομάνικα Και πέφτει η ιδέα να κάνουμε ένα blog πίνω την κρύα μπύρα και τρώω το hot-dog Πεθάναμε στα γέλια σ' αυτό το μαγαζί χρόνια πολλά στο blog μας χίλια χρόνια να ζει... ΥΓ1. Γίνεται και τραγουδάκι στο ρυθμό του "Ηταν πρωί του Αυγούστου..." ΥΓ2. "Ανέβηκε γρήγορα στο blog το τραγουδάκι, γιατί δεν άντεχα το πρώτο πράγμα που θα έβλεπα όταν έμπαινα, να ήταν η φάτσα του "rainman". Αλήθεια, ποιο ρόλο θα είχε στην αντίστοιχη ταινία; ΥΓ3. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να... καπελώσω το γαργαλιστικό κείμενο του Averell, οπότε σας προτρέπω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και το παρακάτω κομμάτι. Δεν το συνιστώ μόνο σε ανθρώπους που πάσχουν από έλλειψη χιούμορ!

Άδειο το βλέμμα. Το βήμα αβέβαιο. Ο άνθρωπος απέναντι, βουνό απροσπέλαστο. Στρέφεσαι δίπλα, να πάρεις κουράγιο, σε βήμα ασταθές, σε πουκάμισο άδειο. Στο μπαρ σπαρταρά ξανθομάλλης ροφός κι εσύ τον χορεύεις, ντυμένος σοφός. Παλιά ιστορία τού εγώ σου η νόσος; Απόψε θριαμβεύεις, λογάς και καμπόσος. Ξεσηκώνεις ατάκες, δοκιμάζεις στολές - στον καθρέφτη σου πρόβες έχεις κάνει πολλές. Με στόμφο απαγγέλλεις των άλλων τους στίχους μ' ακόμα να βγάλει το κουφάρι σου ήχους... Άγγελος Μαύρος, "Στον Καιάδα"