The Daltons' Politics

Ελεύθεροι σκοπευτές θα βρίσκονται, λέει, ακροβολισμένοι στην περιοχή γύρω από το ξενοδοχείο των Αθηνών, όπου θα καταλύσουν η κυρία Μέρκελ και οι συν αυτή κατά τη σημερινή τους επίσκεψη στην Ελλάδα. Είτε θεσπίσθηκε νόμος πρόσφατα που ορίζει την ποινή του θανάτου για όποιον επιχειρήσει να γιαουρτώσει ξένο ηγέτη που επισκέπτεται τη χώρα, είτε στην κυβέρνηση φθάνουν πληροφορίες για επικείμενο τρομοκρατικό χτύπημα με στόχο τη Γερμανίδα Καγκελάριο - όπως και να 'χει, η σκέψη ότι μπορεί να σουλατσάρεις μπροστά στην Πινακοθήκη κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην οθόνη προβολής της διόπτρας ενός τυφεκιοφόρου προκαλεί ανατριχίλα, και αντικαθίσταται άμεσα με τη σκέψη "δεν έγινε τίποτα, κατεβαίνω μιαν άλλη μέρα στην Πινακοθήκη...". Αποστολή εξετελέσθη, κύριε Δένδια; Είμαστε επιτέλους το ευνομούμενο, δημοκρατικό, φιλικό προς τον επισκέπτη κράτος που θα γνωρίσουν απόψε οι καλεσμένοι μας;

Τελικά οι διοικητές των ταμείων που αρνήθηκαν να μειωθεί η περιουσία που διαχειρίζονται είναι μύωπες και πρέπει να ντρέπονται; Τα δομημένα ομόλογα κουρεύτηκαν ή η προηγούμενη κυβέρνηση τελικά δεν ήταν τόσο άσχετη όσο φαινόταν; Ζητούνται απαντήσεις. Ο William προβληματισμένος από αυτά που συμβαίνουν γύρω του, απέχει από το δημόσιο διάλογο όχι επειδή δεν έχει κάτι να πει αλλά από συναίσθηση των κρισίμων στιγμών που περνάει η χώρα. Στην παλαιά πασοκική , η προηγούμενη διατύπωση της πραγματικότητος θα σταματούσε στο "...απέχει από το δημόσιο διάλογο." Καλωσορίζουμε λοιπόν τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καθώς και τις δευτερεύουσες προτάσεις που αυτός κομίζει στην τέχνη της εν Ελλάδι ρητορικής. Ο William τρέχει ασταμάτητα, βαριέται αφόρητα κι ενίοτε τα ξύνει βάναυσα. Βλέπετε πόσο άσχημη ακούγεται η αλήθεια;

Εάν η χθεσινή αναμέτρηση Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού ολοκληρωνόταν, οι "πράσινοι" θα έχαναν τρίτο συνεχόμενο ντέρμπυ με τον ίδιο τρόπο και οι "κόκκινοι" θα ανακηρύσσονταν δικαίως και πανηγυρικά πρωταθλητές. Τώρα που το ντέρμπυ δεν τελείωσε, στον Πειραιά θα γιορτάσουν την κατάκτηση του τίτλου το ίδιο δίκαια και το ίδιο πανηγυρικά. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που έχει πια σημασία - αν εξαιρέσεις την αγωνία των Χελάκηδων να κλείσουν συνωμοτικά το μάτι προς την οπαδική πελατεία που τους δίνει λόγο ύπαρξης. Τέτοιο είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί τέτοιοι είναι οι άνθρωποί του.  

Κυρίαρχη τάση στο μεταμοντέρνο ελληνικό πολιτεύεσθαι, ο αντίστροφος λαϊκισμός πρωτοπαρατηρήθηκε από τον γράφοντα στις κενόλογες διακηρύξεις της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που φιλοδοξούσαν να παρουσιάσουν ως ρηξικέλευθες συγκεκριμένες ιδέες για την αποδοχή των οποίων ο πιστός τηλεθεατής είχε υποστεί την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου επί μακρόν. Γενικές κι αόριστες επικλήσεις στην ωριμότητα και την υπευθυνότητα του πολίτη συνοδεύουν συγκεκριμένες πάντοτε πολιτικές φόρμουλες, λες και οι έννοιες "Υπευθυνότητα" και "Μνημόνιο" συνδέονται μεταξύ τους με σχέση αιτίου - αιτιατού. Είναι μάλλον εύκολο να ταυτίσεις την ωριμότητα με το αντίστροφο αυτού που μεθοδικά κατόρθωσες να καταστήσεις συνώνυμο του λαϊκισμού. Αλλά, καθώς οι μάσκες πέφτουν, καθώς ο κορυφαίος της μνημονιακής προπαγάνδας δεν διστάζει να ανασύρει, βράδυ Σαββάτου, τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" και ομιλεί ανοικτά για επαπειλούμενη δικτατορία, "απ' όπου κι αν αυτή προέλθει", καταλαβαίνεις ότι η ωριμ...

"Προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Κ. Φίλιππο Πετσάλνικο Κύριε Πρόεδρε, Η σημερινή ψηφοφορία  για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση  δεν είναι θέμα κομματικής πειθαρχίας. Είναι κάτι περισσότερο. Είναι θέμα εθνικής ευθύνης. Για την κρίσιμη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας τις επόμενες μέρες. Για τη διασφάλιση της 6ης δόσης και την εξασφάλιση της χρηματοδότησης των άμεσων δημοσιονομικών μας αναγκών. Για την απομάκρυνση του κινδύνου της χρεοκοπίας και την ομαλή πορεία της χώρας, με τις θυσίες του ελληνικού λαού να πιάνουν τόπο. Για το μέλλον κάθε ελληνικής οικογένειας, για το μέλλον των παιδιών μας [...]." Η παραπάνω επιστολή θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφεί με αφορμή τη χθεσινή διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Τόσο πιστά αποδίδει το κλίμα των ημερών, την τρέχουσα συγκυρία. Αλλά η επιστολή αυτή δεν εγράφη χθες.

Η νέα κυβέρνηση έλαβε τελικώς ψήφο εμπιστοσύνης και μπορεί απερίσπαστη να αφοσιωθεί στο έργο που δεν ολοκλήρωσε η προηγούμενη, η οποία είχε επίσης λάβει ψήφο εμπιστοσύνης πριν 15 ημέρες. Όλα αυτά ουδόλως συνιστούν "εκτροπούλες", αφού έτσι κι αλλιώς για το συγκεκριμένο έργο ο λαός δεν έχει αποφανθεί. Έχει αντίρρηση κανείς;

Ο καθένας από μόνος του είναι ικανός να διαλύσει τη χώρα. Τώρα όμως συνεργάζονται. Αυτό σημαίνει ότι τους αρκεί ο μισός χρόνος για να γίνει η δουλειά. Αν ο Λ. Παπαδήμος είναι ο νέος πρωθυπουργός, τότε μάλλον οι εκλογές του Φεβρουαρίου θα έχουν εκπλήξεις. Κατά τα άλλα, το πρόσωπο του τριημέρου είναι νέο, όμορφο, μιλάει με πάθος που αποτυπώνεται σε ένα ανεπαίσθητο τρέμουλο και δε χρειάζεται να κάνει βόλτες από κανάλι σε κανάλι. Με μια απλή επιστολή και μια ομιλία που θα προκαλούσε μειδιάματα στους παλαιούς πολιτικούς, ζήτησε δυο απλά πράγματα τα οποία κι έγιναν. Αυτά δεν αρκούν για να βάλουμε φωτογραφία;

Για όσους δεν το παρατήρησαν, η στήλη επισημαίνει ότι όλα τα προβλήματα του πρωθυπουργού στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ είναι γένους θηλυκού. Δεν είναι τυχαίο σύντροφε πρόεδρε και μάλλον πρέπει να σε προβληματίσει. Οι άντρες μαζεύονται. Λίγο το φιλότιμο και η προσωπική σχέση, λίγο ο φόβος που δημιουργεί το στίγμα του προδότη, σε συνδυασμό με υπέροχες παραλλαγές πασοκικού ανέξοδου τσαμπουκά ( πάντα στα αρμόδια όργανα) συμβάλλουν στο να μένουν τα πράγματα στάσιμα. Όμως, Αποστολάκη, Παπανδρέου, Καϊλή, Κεφαλίδου διαισθάνονται την ξηρασία στη σαβάνα λίγο πριν αρχίσει. Στη φύση τα πράγματα είναι απλά και χωρίς ντροπές. Ήρθε η εποχή της μετανάστευσης.

Μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή δεν είναι τυχαία, και το να μπαίνεις σε λίστα χαρακτηρίζοντάς σε Global και πάνω από όλα thinker σίγουρα δεν είναι ένα από αυτά. Αν αγαπητέ αναγνώστη ανήκεις στη δυστυχή κατηγορία ανθρώπων που δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί ο κύριος Πρωθυπουργός χαρακτηρίστηκε global thinker , τότε θα πρέπει κυρίως να αναρωτηθείς δυο πράγματα:

"Στόχος μας είναι η ελάφρυνση του βάρους του χρέους που βαραίνει τις πλάτες του Έλληνα πολίτη". Αφού εκχώρησε τα δημοσιονομικά στους δανειστές μας, την πρωθυπουργία στον Ευάγγελο Βενιζέλο, την εκτύπωση των σχολικών βιβλίων στα φωτοτυπικά κέντρα και τη δημόσια τάξη στο ΠΑΜΕ, ας εκχωρήσει και τις συνεντεύξεις στον Μίμη Ανδρουλάκη...

Τί είναι αυτό που κρατά κάποιον γαντζωμένο στην καρέκλα; Η πίστη ότι στο τέλος θα τα καταφέρει; Ακόμη κι ο διαπρεπής συνταγματολόγος κι ερασιτέχνης οικονομολόγος μπορεί να του εξηγήσει ότι επί δύο χρόνια, κινούμενος στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, το μόνο που κατάφερε ήταν να δανεισθεί άλλα τόσα. Η αγάπη του λαού; Μάλλον όχι. Το εθνικό καθήκον; Ωραία, να ευχαριστήσουμε για την προσπάθεια και να περιμένουμε μια παραίτηση τη Δευτέρα. Κατά τα άλλα, το μόνο που ενόχλησε τη γαλήνη τους χθες ήταν η λέξη "ομερτά".

Την πετύχαινες να φεύγει από τη σχολή με τα πόδια και προσφερόσουν να την πας κάπου. Εκείνη σου απαντούσε ότι είχε ραντεβού με μια φίλη της, αλλά σε ευχαριστούσε πολύ για την προσφορά. Δυο τρεις μέρες μετά, ξαναδοκίμαζες αλλά είχε κάποια δουλειά στο κέντρο και σε ευχαριστούσε. Την τρίτη φορά πρότεινες καφέ ή ποτό, σου έλεγε πάλι κάποια δικαιολογία για να σε αποφύγει κι εσύ καταλάβαινες ότι πρέπει να σταματήσεις. Παρά την αρνητική εξέλιξη, το φλερτ ήταν επιτυχημένο. Δύο ενήλικες, σε διάστημα δύο εβδομάδων το πολύ, κατάλαβαιναν ο ένας τις προθέσεις του άλλου και χρησιμοποιώντας έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας συνεννοούντο απόλυτα.

Το ρεπορτάζ αναφέρει (συγκεκριμένα, ο Τάσος Τέλλογλου ) ότι για την Τρόικα η ιστορία τής συγχώνευσης Alpha Bank - Eurobank είναι στην πράξη μία επιχείρηση "στάχτη στα μάτια": με τη συγχώνευση και τη σύγχρονη επένδυση από το Κατάρ, οι Τράπεζες αποφεύγουν την ενεργοποίηση τού πακέτου εγγυήσεων για την περίπτωσή τους, οι σημερινοί τους μέτοχοι κρατούν την περιουσία τους (ή μέρος αυτής), η είσοδος μεγάλων ξένων τραπεζών στην ελληνική αγορά αποτρέπεται, προς το παρόν τουλάχιστον. Το πολυδιαφημισμένο deal αντιμετωπίζεται στο εξωτερικό με σκεπτικισμό και καχυποψία - και, ανεξάρτητα από το βάσιμο ή όχι τού σεναρίου συνωμοσίας, αυτό που ελπίζω πως έχεις πια καταλάβει είναι πως, την ώρα που εσύ κλαίγεσαι για το πώς θα τα βγάλεις πέρα κι αυτόν τον μήνα, τα συντρόφια στην Εσπερία κόπτονται για το πότε θα αρχίσουμε να μοιράζουμε τα ασημικά, και πώς θα γίνει πιο συμφέρουσα η μοιρασιά.

Δεν γράφω πολύ τελευταία, ας όψονται τα συνεχόμενα ταξίδια στο εξωτερικό για δουλειά και οι πολλές χαμένες ώρες σε αεροπλάνα και αεροδρόμια τα οποία παραδόξως (γιατί παλιά είχα μεγάλη όρεξη να γράφω σε τέτοιες καταστάσεις) δεν μου προκαλούν έμπνευση. Αυτά τα συνεχόμενα ταξίδια όμως, κάθε εβδομάδα για 2-3 μέρες, με έχουν βοηθήσει να απομακρυνθώ από το πρόβλημα της χώρας και να εντοπίσω πράγματα που όσο είσαι μέσα στη δίνη δεν τα βλέπεις. Και δεν ομιλώ για τα πολιτικά, ομιλώ για τα απολύτως απλά.