The Daltons' Politics

Με αφορμή την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ, για μια ακόμη Κυριακή ο πολιτικός και κοινοβουλευτικός μας καμβάς γέμισε λεκέδες. Ξεχωρίζει, κατ' αρχάς, ο λεκές που άφησε στην "αρραγή" κοινοβουλευτική πλειοψηφία η ψήφος δυσπιστίας της κυρίας Τζάκρη. Πάνω που φαινόταν ο πρωθυπουργός να έχει κερδίσει τις (όποιες) εντυπώσεις στο κυρίως γεύμα, το επιδόρπιο του τα χάλασε όλα. Με τους Σκανδαλίδη - Μωραΐτη να δηλώνουν "ανοχή", με κρίσιμες ψηφοφορίες μπροστά και, κυρίως, με το επερχόμενο εξάμηνο της ελληνικής προεδρίας να καθιστά απαγορευτικό το παραμικρό ατύχημα σε πολιτικό επίπεδο, η ελάττωση της πλειοψηφίας στους 154 συνιστά μιαν αναμφίβολη ήττα για την κυβέρνηση.

Μικρές παρατηρήσεις για την πιο άχρωμη συνέντευξη Έλληνα πρωθυπουργού στην ιστορία της τηλεόρασης: Μόνον ο Ι.Κ. Πρετεντέρης θα μπορούσε να θίξει το ζήτημα του αντιρατσιστικού νόμου χωρίς να αναγκασθεί ο πρωθυπουργός να εξηγήσει γιατί θεωρείται αναγκαίο σήμερα αυτό, που απερρίφθη ως περιττό την άνοιξη. Κι αυτό τη στιγμή που, και χθες ακόμη, ο κ. Σαμαράς κοκορευόταν πως ό,τι πέτυχε με τη Χρυσή Αυγή, το πέτυχε με το ισχύον νομικό πλαίσιο. Πιο συστημικός κυβερνάς, Γιάννη μου.

"...Σουρουπώνει και στον κρατήρα του Νγκόρο νγκόρο επικρατεί εκνευρισμός. Ο αρχηγός της αγέλης μοιάζει πιο αδύναμος από ποτέ. Ο γέρικος λέων παρακολουθεί από απόσταση. Παροπλισμένος πια, ούτε θέλει ούτε μπορεί να διεκδικήσει τίποτα... Ξαφνικά, μια λέαινα ξεμακραίνει και τον πλησιάζει. Οι κινήσεις της δεν αφήνουν αμφιβολίες... Το θολό βλέμμα του παραιτημένου βασιλιά έχει δώσει τη θέση του σε μια τρελλή λάμψη περασμένων εποχών. Σηκώνεται αργά και γλείφεται. Με την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων του βρυχάται ξανά. Αυτός είναι ο πραγματικός βασιλιάς του Νγκόρο νγκόρο..." Αχ! Αγαπημένο μου ημερολόγιο, ανυπομονώ να ανοίξει η ΝΕΡΙΤ μπας και δούμε πάλι κανένα καλό ντοκιμαντέρ. Ευτυχώς είχα φυλάξει μερικά στο αρχείο μου κι έτσι περνάει κάπως    η ώρα. Δεν αντέχω άλλο τα δελτία ειδήσεων, κοντεύω να τρελλαθώ. Ξέρω ότι δεν πρέπει, ότι δεν είναι σωστό. Ακούω τη φωνή της συνείδησής μου να ουρλιάζει ότι πρέπει να σταματήσω να το σκέπτομαι. Όμως τί φταίω κι εγώ; Τί να κάμει ο γέρο-βασ...

                     - Και πολύ έκατσα... Τελικά ο κυρ Φώτης δούλεψε για όλους. Η απόφασή του να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό ήταν το σημαντικότερο βήμα, προκειμένου να αποκτήσει ο τελευταίος την απαραίτητη συνοχή για τη συνέχιση του "μεταρρυθμιστικού έργου" του. Σαμαράς και Βενιζέλος θα τα βρίσκουν μεταξύ τους ευκολότερα, ως "υπεύθυνοι ηγέτες", χωρίς να δεσμεύονται από παλινωδίες και "αντιδραστικά" αντανακλαστικά.

Και "εν ονόματι του συμφέροντος των πολιτών και της πατρίδος..." Κι αφού και "ο τέως πρόεδρος Χριστόφιας είχε πει ότι θα ήταν ανεύθυνο και εγκληματικό να αφεθούν οι τράπεζες να καταρρεύσουν..." Κι αφού πουθενά δεν έχει πια σημασία τι λες προεκλογικά για να γίνεις πρόεδρος... Και καθώς ήταν πολλά τα χρόνια από το προηγούμενο "ναι"... Ο Averell Dalton καλωσορίζει τον σύντροφο Νίκο Αναστασιάδη στη μεγάλη κομμουνιστική οικογένεια.

"Πώς συγκροτείται το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής;", ερωτά εγκυκλίως μέλη και φίλους του Κινήματος ο σύντροφος Κουκουλόπουλος, εν όψει του πολυαναμενόμενου Συντακτικού Συνεδρίου της παράταξης. "Πρέπει να διατηρήσει την επωνυμία και τα σύμβολά του, ή πρέπει να τα αλλάξει;" Για τον Averell Dalton, οι απαντήσεις είναι προφανείς.

Τελικά οι διοικητές των ταμείων που αρνήθηκαν να μειωθεί η περιουσία που διαχειρίζονται είναι μύωπες και πρέπει να ντρέπονται; Τα δομημένα ομόλογα κουρεύτηκαν ή η προηγούμενη κυβέρνηση τελικά δεν ήταν τόσο άσχετη όσο φαινόταν; Ζητούνται απαντήσεις. Ο William προβληματισμένος από αυτά που συμβαίνουν γύρω του, απέχει από το δημόσιο διάλογο όχι επειδή δεν έχει κάτι να πει αλλά από συναίσθηση των κρισίμων στιγμών που περνάει η χώρα. Στην παλαιά πασοκική , η προηγούμενη διατύπωση της πραγματικότητος θα σταματούσε στο "...απέχει από το δημόσιο διάλογο." Καλωσορίζουμε λοιπόν τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καθώς και τις δευτερεύουσες προτάσεις που αυτός κομίζει στην τέχνη της εν Ελλάδι ρητορικής. Ο William τρέχει ασταμάτητα, βαριέται αφόρητα κι ενίοτε τα ξύνει βάναυσα. Βλέπετε πόσο άσχημη ακούγεται η αλήθεια;

Τελικά, η ζημιά στη χώρα αυτή προκαλείται από την περίφημη μεσαία τάξη και ο William δεν εξαιρεί εαυτόν από αυτήν. Ένα καλό σπίτι, ένα αμάξι κι ένα εξοχικό είναι το σκηνικό πάνω στο οποίο στήνονται τα όνειρα του 70% των Ελλήνων. Η επίτευξη αυτού του στόχου είναι πρωταρχικής σημασίας για όλους εμάς. Η αυτοεκτίμηση, η αίσθηση πληρότητας κι εν τέλει η ευτυχία μας συναρτάται από το αν θα επιτύχουμε την τέλεια φωτογραφία, αυτή που θα μοιάζει περισσότερο με αμερικανική διαφήμιση ρούχων και που θα αποτυπώνει στιγμές απέραντης ευτυχίας. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι όποιος έπιασε τον παλμό αυτού του εξοργιστικά συντηρητικού και μικροαστικού (θα έλεγε κάποιος πιο αριστερός) συνόλου είτε διαφημιστής ήταν, είτε πολιτικός, κατόρθωσε να επιβάλει άποψη, μόδα ακόμη και ιδεολογία.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο global thinker αναδείχθηκε άνδρας της χρονιάς από αυστριακό περιοδικό. Οι Αυστριακοί (πέρα από την προφανή ανικανότητα να αξιολογήσουν ποιος πέτυχε κάτι το 2011 και ποιος το απόλυτο τίποτα) πήραν και μία συνέντευξη από τον global thinker. Εκεί ο τέως τα είπε χύμα και τσουβαλάτα: " Δεν απέτυχα, αλλά με υπονόμευσαν ". Αλλά δεν έμεινε εκεί: χθες, στο πλαίσιο της συνεδρίασης του πολιτικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, μας ενημέρωσε και ποιος τον υπονόμευσε και γιατί. Ο Σταύρος Ψυχάρης - επειδή, λέει, δεν του έδωσε η Εθνική Τράπεζα ένα δάνειο 10 εκατομμυρίων ευρώ. 

Εξαντλημένος από την πείνα και το κρύο, περιπλανήθηκε αρκετές ημέρες μέχρι που έφθασε στην κάτω γειτονιά. Δεν του άρεσε πολύ η περιοχή αυτή. Ποτέ δεν ήξερες ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός. H περιοχή δε θύμιζε σε τίποτα το ήσυχο δάσος στο οποίο είχε περάσει τα παιδικά του χρόνια. Από τις σκέψεις του, τον έβγαλε μια γνώριμη φωνή. -Γεια σου εξάδελφε. Πώς έγινε κι ήρθες από τα μέρη μας;

Global Thinker...

Το ουίσκυ στο σπίτι του Averell είναι πάντα καλό και τα 2,5 ποτήρια δεν είναι η ποσότητα που μπορεί να οδηγήσει τον William σε παραισθήσεις. Παρ' όλα αυτά, η Κυριακή ξεκίνησε λίγο περίεργα. Οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές εστίαζαν σε ένα μόνο σημείο της σαββατιάτικης ομιλίας. "Ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια". Λίγο νερό στο πρόσωπο και το θέμα θα ξεκαθάριζε. Φευ! Η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου αργούσε να ξεκινήσει γιατί είχε συγκληθεί άτυπο υπουργικό συμβούλιο με θέμα την επιβολή νέων μέτρων.- Ορισμός: Ένα υπουργικό συμβούλιο αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς, το μεγάλο τραπέζι στο οποίο κάθονται και τον προτζέκτορα που παίζει ντοκιμαντέρ. Άν λείπει κάτι απ' όλα αυτά τότε ονομάζεται "άτυπο" - Το μεσημεράκι, ο William ξαναδοκίμασε. Αντί για τον πρωθυπουργό, η τηλεόραση έδειχνε τον υπουργό των οικονομικών να εξασκεί, σε άπταιστα ελληνικά ομολογουμένως, την παλαιά και υπό εξαφάνιση τέχνη του εξαντλητικού φλερτ- Ορισμός: Η μέθοδος του ...

Τον τελευταίο καιρό, η χώρα μοιάζει να έχει χωριστεί κατά τρόπο αντίστοιχο με αυτόν της περιόδου Σημίτη. Οι σοσιαλιστές είναι αυτοί που επιθυμούν τον εκσυγχρονισμό και τη σωτηρία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είμαστε οι δυνάμεις του σκότους και της οπισθοδρόμησης. Το κακό με τη σωτηρία είναι ότι καθίσταται υποχρεωτική και μονόδρομος. Ο πρόεδρος της "Σοσιαλιστικής Διεθνούς" και το κόμμα του είναι οι μόνοι που ξέρουν το σωστό και τον τρόπο να το επιτύχουν. Μόνο που, πριν τις εκλογές, αμέλησαν να μας ενημερώσουν για τις προθέσεις τους. Αντίθετα, υποσχέθηκαν αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, πάταξη της φοροδιαφυγής, πράσινη ανάπτυξη κι άλλα τέτοια ωραία.  

"Μη φεύγετε, σας παρακαλώ, τί θα πουν οι ξένοι;" Αν σας θυμίζει ελληνική ταινία με το Χ. Εξαρχάκο και το Φ. Γεωργίτση, δε φταίτε εσείς. Ο πρωθυπουργός της κυρίαρχης κι ανεξάρτητης Ελλάδος ζει κι αυτός το δικό του άγχος. Προσπαθεί με πρότυπο την Τουρκία και την Ουρουγουάη (πρότυπα εκτέλεσης του "μνημονίου") να οδηγήσει την Ελλάδα σε καλύτερα μονοπάτια και δεν μπορεί γιατί κανείς, κατά τον ίδιο, δεν καταλαβαίνει ότι οι αγανακτισμένοι στις πλατείες κι οι υπόλοιποι στις παραλίες αυτό που πρωτίστως επιθυμούν είναι συνταγματική αναθεώρηση. Όσο για τον Κ. Τασούλα, τί να πει κανείς; Σίγουρα αύξησε την κατανάλωση μπύρας στα καφενεία που η κουβέντα άναψε κι αυτό είναι θετικό για την ελληνική οικονομία και φυσικά την επανεκλογή του. Κατά τα άλλα, να αποχωρείς εν μέσω της συζήτησης για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση επειδή παρεξηγήθηκες με τον αντιπρόεδρό της για μια αναφορά στην πολιτική κατάσταση προ 30ετίας είναι μάλλον αστείο. Τσιγάρο (κατά τον Averell) ή α...

Για όσους ενδιαφέρονται για μια ενδιαφέρουσα περίληψη των όσων είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή, ο William προτείνει το http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=285768 . Γιατί εκτός από τον Averell, οι μόνοι που ασχολούνται σοβαρά, τέλη Ιουνίου, με το θέμα είναι οι αρχισυντάκτες των εφημερίδων και οι μετανάστες που νοσταλγούν την πατρίδα. Συνοπτικά:

Μπήκε μέσα ευδιάθετος κι αισιόδοξος. Ένα δροσερό αεράκι είχε δώσει τη θέση του στο χημικό σύννεφο της προηγουμένης. Ανέβηκε χαμογελαστός στο βήμα και τους μίλησε. "ο κοσμάκης με ψωμί μόνο δε ζει...τ' όνειρό μας οδηγώ γιατί είμαι εγώ .." Τους μίλησε για τις μεγάλες αλλαγές και τον αγώνα του ΠΑΣΟΚ να τις επιτύχει. Για τα στοιχήματα της χώρας. Τις μεταρρυθμίσεις, το χρέος και τη διεθνή θέση σε ένα κόσμο γεμάτο κακούς. Μόνο ένας σοσιαλιστής ηγέτης μεγάλου διαμετρήματος μπορεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάθη, ίντριγκες, δολοπλοκίες, διαρροές και εκμυστηρεύσεις, παζάρια σε μυστικοσυμβούλια, ανατροπές της τελευταίας στιγμής. Όχι, δεν είναι επεισόδιο από τον "Άγνωστο Πόλεμο". Έχει τίτλο "Η χαμένη συναίνεση", κράτησε καθηλωμένους επί ώρες ολόκληρες τους Έλληνες μπροστά στις τηλεοράσεις τους, και πρόκειται για το μεγαλύτερο φιάσκο στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Τα "γιατί", αυτονόητα.

Από τους 4 Daltons, ο γράφων είναι σαφώς ο πιο κοντός. Έτσι, εάν ζητούμενο ήταν να αποτυπώσουμε με ακρίβεια τη συμμορία, το όνομα Joe ήταν η ορθή επιλογή. Για το θέμα των άλλων τριών, μια ογκομέτρηση θα ήταν πολύ πιο ουσιώδης από μια απλή καταγραφή του ύψους όπως και το "δίφυλλα ψυγεία" πολύ πιο ταιριαστό όνομα. Η τύχη διάλεξε το William. To ίδιο τυχαία σε ένα από τα αγαπημένα "καταφύγια της Παρασκευής" έχει επικρατήσει το παρατσούκλι "ψηλός". Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι τη συμμετοχή στο επόμενο πρωτάθλημα της Α1 μπάσκετ το κενό είναι τεράστιο και δεν καλύπτεται με το πάθος και το φιλότιμο ό,τι και να γίνει. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τη συμμετοχή της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ. Πολύ σωστή απόφαση όταν πάρθηκε και μεγάλο κατόρθωμα όταν επετεύχθη (ανεξαρτήτως πώς). Όμως τα περί ισχυρής οικονομίας και συμμετοχής σε μια παγκόσμια υπερδύναμη ακούγονται πλέον αστεία. Γι' αυτό είναι καιρός να συζητηθεί σοβαρά το ενδεχόμενο εξόδου. Κατά τον William,...

Τι Hangover 2 και αηδίες. Η κυβέρνηση φρόντισε να μας προσφέρει λίγες στιγμές γέλιου σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. 

Την εβδομάδα που μας πέρασε, βρέθηκα στις Βρυξέλλες. Ο Θεόδωρος Σκυλακάκης είχε την ευγενική καλοσύνη να με καλέσει για ένα 24ωρο στις Βρυξέλλες παρέα με μία ομάδα δημοσιογράφων και κάποιους blogger ώστε να δούμε από κοντά το Ευρωκοινοβούλιο και να συζητήσουμε τόσο με τον κ. Σκυλακάκη όσο και με τους κ.κ. Τσουκαλά και Κασουλίδη. Με τον τελευταίο δεν συναντήθηκα μιας και εκείνη την ώρα προτίμησα να πιω μία μπύρα με τον καλό μου φίλο και επίσης ευρωβουλευτή Γεώργιο Παπανικολάου.