| William Dalton | Comments ]

    Θα μπορούσαν να μπουν κι ως σχόλια στο κείμενο του Joe, όμως είναι αρκετά και γι' αυτό αναρτώνται ξεχωριστά.

  1. "Ο περιορισμός των δαπανών οδηγεί σε ύφεση. Η ύφεση οδηγεί σε περιορισμό των εσόδων και τα περιορισμένα έσοδα δημιουργούν την ανάγκη για περιορισμό των δαπανών." Ο Αλ. Τσίπρας με μια φράση περιγράφει όχι μόνο την εγχώρια αλλά και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Η ομιλία του στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, ήταν η μόνη σοβαρή, από πολιτικό αρχηγό τουλάχιστον. Για όσους σπεύσουν να διαπιστώσουν επίθεση στο φιλελευθερισμό (ιδεολογία που ο γράφων προκρίνει έναντι των άλλων) μία διευκρίνηση Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που αποκομίζει τα οφέλη από την ευημερία των αγορών και σπεύδει να στηρίξει σε περιόδους κρίσης, καταστρέφοντας έτσι τη διαδικασία διόρθωσης στην οποία κάθε φιλελεύθερος ομνύει, δεν έχει σχέση με οικονομικό σύστημα αλλά με την ανακλαστική προάσπιση των κεκτημένων.

  2. Ίσως η αναφορά του Γ. Παπανδρέου στη νεοσυντήρηση (που εκφράζεται με την κρατική παρέμβαση προς υπεράσπιση των συμφερόντων των ολίγων) να ήταν και η μόνη άξια λόγου στην προχθεσινή του ομιλία. Κατά τα άλλα, ο William, πριν πέσει σε λήθαργο, πρόσεξε μία παράγραφο όπου η λέξη "αξία" και τα συνθετικά της επαναλαμβάνονται πάνω από 12 φορές και τίποτα άλλο. Την περίφημη κόντρα με τον νέο αρχηγό της Ν.Δ. ανέλαβε να τη φέρει εις πέρας ο κ. Θ. Πάγκαλος κατά πρώτο λόγο κι ο κ.Γ.Παπακωνσταντίνου κατά δεύτερο.

  3. Μάλιστα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν τα πήγε καθόλου άσχημα. Τί είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, είναι ένα ερώτημα που ταλανίζει το William από την εποχή της μάχης για την ηγεσία της Ν.Δ. Ίσως τα πρακτικά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να περιλαμβάνουν και αναφορά στους social liberals ή όπως αλλιώς μεταφράζονται οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας. Για την πιο προσωπική επίθεση με την αναφορά στη μετακίνηση του ναού του Επικουρείου Απόλλωνος, αν δεν την έχασα λόγω εορτών, απάντηση δεν υπάρχει.

  4. Για το Γ. Καρατζαφέρη είναι πολλά αυτά που μπορεί να πει κανείς. Η άποψη του Joe καλύπτει τις στιγμές που ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. φαίνεται να απολαμβάνει περισσότερο. Ρήσεις μικρές και δηκτικές που συμπυκνώνουν μιαν αλήθεια αλλά αφήνουν και πολλή σκόνη γύρω τους. Η κα Δραγώνα και οι μισθοί στην ΕΡΤ μπορεί να μην είναι συγκεκριμένη οικονομική πρόταση, αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις αυτόν που τα αναφέρει χωρίς να ασχοληθείς και λίγο με την ουσία των καταγγελιών για υπερβολικές δαπάνες σε μια συζήτηση για τον προϋπολογισμό Για το λιμό της Αθήνας του '40-41, ο William θα κρατούσε μιαν επιφύλαξη πριν κατηγορήσει τους Γερμανούς κατακτητές κι όχι τους "συμμάχους". Όσο για την απορία περί της τοποθεσίας των νέων Παρισίων (18), ευχαριστούμε, λύθηκε. Άγαρμπα και ξεκαρδιστικά μαζί.

  5. Ο νέος αρχηγός της Ν.Δ., δεν είναι τόσο καλός ρήτορας όσο ο προκάτοχός του. Η ομιλία του ήταν μάλλον άνευρη και συναγωνίστηκε αυτήν του πρωθυπουργού σε γενικότητες και επίδειξη καλών προθέσεων. Υπάρχει όμως ένα πεντάλεπτο που κλέβει την παράσταση. Είναι το σημείο που ο μεσαίος χώρος κάνει πέντε βήματα προς τα δεξιά κι ο Αντ. Σαμαράς γίνεται σαφής. Αμφισβητεί την ανάγκη ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., οριοθετεί και γαλάζιες γραμμές εκτός από τις κόκκινες στο θέμα των Σκοπίων και δείχνει ότι στο μέλλον μας επιφυλάσσει εκπλήξεις.

  6. Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι από τις πράσινες συμπάθειες του William. Στη Βουλή έδειξε ότι και την ικανότητα έχει αλλά και τη διάθεση να καταπιαστεί σοβαρά με το αντικείμενο που του έχει ανατεθεί. Όμως, είναι φανερό ότι σιγά σιγά συνειδητοποιεί τα αδιέξοδα του υπουργείου του, γι' αυτό κι άρχισε την γκρίνια. Καλή η περιγραφή του προβλήματος, αλλά από τον αρμόδιο υπουργό κάποια στιγμή θα ζητηθούν λύσεις κι ο συγκεκριμένος δε μοιάζει τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο κοινωνικός διάλογος θα του δώσει διέξοδο. Εκτός αν η διέξοδός του είναι μια ηρωική παραίτηση. Τέτοιες ευκαιρίες θα έχει πολλές, ειδικά αν συνεχίσει να επιμένει στην πληρωμή της εθελουσίας εξόδου του Ο.Λ.Π. από τους Κινέζους. Όπως και να το κάνουμε αλλιώς καταστρατηγείται η έννοια της συνέχειας του κράτους όταν απέναντί σου έχεις συμβασιούχους των προγραμμάτων stage κι αλλιώς όταν υπάρχει υπογεγραμμένη σύμβαση με την Cosco. Όσο για το τίμημα της συνταξιοδότησης των λιμενεργατών, είναι χαζό να συζητά κανείς για το πόσο υψηλό είναι. Είναι τόσο όσο χρειάζεται για να πεισθούν να φύγουν ή μήπως αυτοί ήταν που παρακάλεσαν να συνταξιοδοτηθούν και κοροϊδευόμαστε τόσον καιρό;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η πρόσφατη συζήτηση για τον προϋπολογισμό αποτέλεσε έναυσμα προβληματισμού για το τι φταίει και στην Ελλάδα έχουμε τους χειρότερους πολιτικούς που θα μπορούσαμε. Λόγω μαζοχισμού - προφανώς - παρακολούθησα μεγάλο μέρος των τοποθετήσεων. Ακόμα και τώρα προσπαθώ να κατανοήσω αν οι εκπρόσωποι μας στο κοινοβούλιο συνειδητοποίησαν για ποιο λόγο ήταν κλεισμένοι στη βουλή. Το τελειωτικό χτύπημα όμως, το έδωσε ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Όταν φτάνουμε στο σημείο, αρχηγός πολιτικού κόμματος να αντιμετωπίζει το βήμα της βουλής ως παλκοσένικο, ακριβώς όπως έκανε στο Tele City και στις βιντεοκασέτες του TV-PRESS τότε πραγματικά κάτι πάει πολύ στραβά.

Δεν είναι μόνο ο Γεώργιος Καρατζαφέρης το πρόβλημα, παρόλο που ο ίδιος θεώρησε ότι σε μία συζήτηση για τον προϋπολογισμό θα έπρεπε να βγάλει τα προσωπικά του με την κα. Δραγώνα ή να τοποθετείται αναφερόμενος σε "έγκυρο blog". Δεν έχω πρόβλημα με το συγκεκριμένο blog απλά θεωρώ εκφυλισμό οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι να περιμένουν από τα blogs να κάνουν την δική τους δουλειά. Πολλώ δεν μάλλον όταν στο συγκεκριμένο θέμα αρκούσε μία επερώτηση στη βουλή προς τον αρμόδιο υπουργό μιας και το θέμα συζήτησης ήταν ο προϋπολογισμός.

Οι υπόλοιποι εθνοπατέρες δεν ήταν καλύτεροι. Με την εξαίρεση ελαχίστων - ανάμεσα τους και ο αντιπαθής σε εμένα Αλέξης Τσίπρας - οι περισσότεροι προσπαθούσαν να μας υποδείξουν ποιος φταίει και όχι πως θα λύσουμε τα προβλήματα. Το χειρότερο δε ήταν πως η ικανότητα στην ρητορεία (και όχι στη δημαγωγία) είναι πλέον είδος υπό εξαφάνιση στη βουλή. Όλοι οι εκπρόσωποι μας, θαρρείς σαν ρομπότ διάβαζαν φράση φράση τους λόγους που κάποιος ή κάποια είχαν γράψει για λογαριασμό τους.

Καθώς παρακολουθούσα τις τοποθετήσεις ήταν εμφανές τι φταίει στην Ελληνική πολιτική και στην Ελληνική κοινωνία γενικότερα. Απουσιάζουν τα οράματα. Απουσιάζουν οι μακροπρόθεσμοι στόχοι. Όλοι κοιτάνε το σήμερα και κανείς δεν χτίζει για το αύριο και όταν το κάνει, αυτό συμβαίνει με μίζερη λογική του τύπου να βάλουμε κάτι στην άκρη να υπάρχει και όχι να επενδύσουμε σε μία ιδέα ή μια προοπτική. Είτε μιλάμε για επιχειρήσεις, είτε για νοικοκυριά, είτε για τους πολιτικούς μας η λογική είναι του τώρα και όχι του αύριο. Άλλωστε οι πολιτικοί έμαθαν να ζούνε για την επόμενη εκλογή τους και όχι για να προσφέρουν σε αυτούς που τους εξέλεξαν προοπτική και λύσεις.

Αισθάνομαι πως ο τελευταίος Έλληνας πολιτικός που είχε ένα συγκεκριμένο όραμα για την Ελλάδα και το κυνήγησε έμπρακτα ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ήδη από το 1960 οριοθέτησε τον στόχο της ΕΟΚ. Αντιλήφθηκε προς τα που πήγαινε η κοινωνία και η Ευρωπαϊκή προοπτική και κατάφερε τελικά σχεδόν 20 χρόνια αργότερα να υλοποιήσει τον στόχο του. Μπορεί κάποιος ή κάποιοι να διαφωνούν με το όραμα του αυτό, τουλάχιστον όμως το έθεσε ως πρωταρχικό στόχο και το κυνήγησε μέχρι να το πετύχει.

Δεν θέλω να αδικήσω τους υπόλοιπους λέγοντας ότι δεν είχαν οράματα για τη χώρα. Είχαν ή τουλάχιστον έλεγαν πως είχαν, δεν τα υλοποίησαν όμως. Πιθανώς πνίγηκαν στην καθημερινότητα και την διαχείριση των μικροπολιτικών. Σε άλλες περιπτώσεις η πολιτική τους επιβίωση ήταν πιο σημαντική από το όραμα τους μιας και αυτό ερχόταν σε απευθείας σύγκρουση με το ίδιο τους το κόμμα σε πολλές περιπτώσεις.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΕΣΥ και την εκλογίκευση των όποιων ανισοτήτων, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τις αποκρατικοποιήσεις, ο Κωνσταντίνος Σημίτης με τον εκσυγχρονισμό και ο Κώνσταντίνος Καραμανλής ο νεότερος με την μεγάλη μεταρρύθμιση που εξήγγειλε και την προσπάθεια αλλαγής του ενεργειακού χάρτη είχαν κάποια πράγματα στο μυαλό τους. Απέτυχαν να τα εφαρμόσουν ή δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να τα θέσουν ως προτεραιότητα των πολιτικών τους.

Πλέον όμως αδυνατώ ακόμα και να αντιληφθώ ποια είναι τα οράματα της σύγχρονης γενιάς πολιτικών. Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα πολιτικό με μακροπρόθεσμο όραμα και στόχο. Διότι τα περί πράσινων αναπτύξεων και κοινωνικών φιλελευθερισμών είναι φτηνές αντιγραφές του κυρίαρχου μοντέλου αυτή τη στιγμή. Είναι αντιγραφή των λεγομένων του Barack Obama κοινώς είναι μια καλοστημένη επικοινωνιακή πολιτική. Ας ελπίσουμε απλά να κάνω λάθος...

Υ.Γ.
Κατά την διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό θυμήθηκα πολλές φορές ατάκα φίλου που απέτυχε να ανανεώσει την βουλευτική του θητεία στις πρόσφατες εκλογές: "Για το μόνο πράγμα που χαίρομαι είναι που θα περάσω επιτέλους τις Χριστουγεννιάτικες μέρες με την οικογένεια μου και δεν θα χρειαστεί να μείνω κλειδωμένος με άλλους 299 να ξεκατινιαζόμαστε για τον προϋπολογισμό".
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το "It's the economy stupid" του James Carville αποτέλεσε το ένα από τρία slogan που αξιοποιήθηκαν από τον Bill Clinton στην προσπάθεια του να ανατρέψει την παντοδυναμία του George H.W. Bush το 1992. Τα άλλα δύο - που αξιοποιήθηκαν ουσιαστικά και από τον Barak Obamama- ήταν: "Change vs More of the same" και "Don't forget health care".

Ο guru της πολιτικής επικοινωνίας Carver είχε θέσει με τρεις φράσεις τα βασικά ζητήματα που θα επέτρεπαν Δημοκρατικούς να σταματήσουν την κυριαρχία των Ρεπουμπλικάνων. Η οικονομική ύφεση στην οποία είχε υπεισέλθει η Αμερική, η ανάγκη να αλλάξει κάτι και η η υγεία ήταν οι άξονες στους οποίους στηρίχθηκε ο Bill Clinton. Κατάφερε να επιβάλλει την δική του ατζέντα και κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή την δεκαετία του 90, πριν διαλύσει τα πάντα λόγω του Monicagate.

Στην Ελλάδα κάτι αντίστοιχο συνέβη την τελευταία διετία. Η Νέα Δημοκρατία πήρε το 2007 νωπή εντολή διακυβέρνησης - έστω και με ισχνή πλειοψηφία - για να ολοκληρώσει ένα μεταρρυθμιστικό έργο. Τα Alogonomics όπως αποκαλούνταν οι οικονομικές πολιτικές του Γεωργίου Αλογοσκούφη είχαν αποδώσει καρπούς στην πρώτη τριετία και όλα έδειχναν ότι το ΠΑΣΟΚ που ζούσε στη δίνη της εκλογικής του συντριβής δύσκολα θα έβρισκε το βηματισμό του και οι αναλυτές θεωρούσαν πως η Νέα Δημοκρατία θα κυβερνούσε εσαεί.

Όμως στην πολιτική ο χρόνος μετράει λίγο διαφορετικά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση διέλυσε μια και καλή τα Alogonomics. Το μοντέλο διαχείρισης απεδείχθη ανεπαρκές μιας και βασιζόταν στην καλή λειτουργία της αγοράς. Οι μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές δεν είχαν προχωρήσει οπότε όταν πάγωσε η αγορά το σύστημα κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ο διάδοχος του Ιωάννης Παπαθανασίου παρέλαβε ένα χάος και επιπρόσθετα δεν του επέτρεψε και κανένας να πάρει σκληρά μέτρα γιατί το πολιτικό κόστος θα ήταν δυσβάστακτο. Η οικονομική δυσπραγία συνεπικουρούμενη από την απώλεια του ελέγχου τον Δεκέμβριο του 2008 και το Βατοπέδι οδήγησαν τη χώρα σε εκλογές.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έπαιξε το τελευταίο του χαρτί. Πρωτοτύπησε και μίλησε ανοικτά για σκληρά μέτρα τα οποία έπρεπε να ληφθούν προκειμένου η χώρα να αντέξει την κρίση. Τα μέτρα που εξήγγειλε προεκλογικά δεν ήταν ευχάριστα για κανένα, αλλά όπως αποδεικνύεται μάλλον ήταν μονόδρομος. Ο ίδιος όμως απέτυχε να πείσει για την αναγκαιότητα τους και για την ικανότητα του να διαχειριστεί την κατάσταση.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη είχε κατορθώσει να επανακάμψει και να αποκτήσει και ηθικό πλεονέκτημα έναντι της Νέας Δημοκρατίας παρουσίασε μία διαφορετική ατζέντα. Εκμεταλλευόμενο την απουσία ευθύνης για τα λεγόμενα του μιλούσε για πράσινη ανάπτυξη, επανεκκίνηση για την οικονομία και φυσικά για καλύτερη διαχείριση των χρημάτων. Η σαφώς πιο ελκυστική οικονομική του πρόταση σε συνάρτηση με την ανάγκη να αλλάξει κάτι στην χώρα το έφεραν στην εξουσία με τον αντίπαλο στο καναβάτσο.

Πλέον όμως πρέπει να διαχειριστεί την οικονομία και κυρίως πρέπει να βρει ένα τρόπο να πει την αλήθεια στους πολίτες πως οι προεκλογικές τους εξαγγελίες είναι ουσιαστικά ανεφάρμοστες. Ο δρόμος που έχει επιλεγεί προς το παρόν είναι αυτός της μετατόπισης της ευθύνης. Στη συζήτηση στη βουλή για τον προϋπολογισμό η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μία μάχη με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος φταίει περισσότερο για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Όμως η απόδοση ευθυνών δεν λύνει τα προβλήματα. Στο κυβερνών κόμμα είναι εγκλωβισμένοι από τις επιλογές τους. Οι προεκλογικές ελπίδες που δημιουργήθηκαν από τις υποσχέσεις αποδείχθηκαν φρούδες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τώρα ζούμε απλά σε μία παράνοια φημών και επικοινωνιακών τρικ.. Εξαγγέλλονται μέτρα τα οποία αναιρούνται την επομένη και διαδίδονται φήμες που μιλάνε ακόμα και για μη επιστροφή φόρου για πέντε χρόνια.

Εν κατακλείδι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε εξαιρετικό στην υλοποίηση του μοντέλου Carville. Τα συνθήματα ήταν σαφή. Οικονομία, Ανάγκη για αλλαγή σκηνικού. Απλά διαφοροποιήθηκε στον τρίτο άξονα και μίλησε για την ασφάλεια των πολιτών. Η Νέα Δημοκρατία απέτυχε να διαμορφώσει η ίδια την πολιτική ατζέντα και έχασε πανηγυρικά.

Αποδεικνύεται όμως εκ των υστέρων πως το ΠΑΣΟΚ είτε δεν γνώριζε που πάει να μπλέξει είτε περιορίστηκε στην δημιουργία εντυπώσεων. Πλέον πρέπει να κυβερνήσει και να πάρει σκληρές αποφάσεις. Πιο σκληρές ακόμα και από αυτές που εξήγγειλε προεκλογικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αλλιώς όπως σωστά είπε ο Μίμης Ανδρουλάκης την επόμενη συζήτηση για τον προϋπολογισμό θα την κάνουν ξένοι επίτροποι. Ίσως τελικά να είναι και αυτό μία κάποια λύσις...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Εν αναμονή της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης μπορούμε να περιμένουμε πολύ λίγα. Η Ελληνική πολιτική σκηνή μεταπολιτευτικά μαστιζόταν ανέκαθεν από την αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων. Με την εξαίρεση των οικουμενικών κυβερνήσεων του 1989-1990 ουδέποτε οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είχαν το θάρρος να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν για την χάραξη εθνικών στρατηγικών. Πάντα το μικροπολιτικό συμφέρον ήταν πιο σημαντικό για τους ίδιους.

Αν μάλιστα το πάμε λίγο παραπέρα θα διαπιστώσουμε ότι τα κόμματα στην Ελλάδα συμφωνούν μόνο στις αυξήσεις των βουλευτών. Τα τελευταία χρόνια όμως ξεπεράσαμε κάθε όριο. Πλέον οι κόντρες δεν περιορίζονται στα έδρανα της βουλής μεταξύ των κομμάτων. Η κομματική αντιπαράθεση έχει ξεφύγει από τα στενά Ελληνικά όρια και έχει μεταφερθεί στις Βρυξέλλες. Ο δρόμος που χάραξαν οι Υπουργοί Οικονομικών μας έκανε διεθνή περίγελο.

Ο Γεώργιος Αλογοσκούφης στην πρώτη του επίσκεψη στις Βρυξέλλες αποκάλυψε τα περί δημιουργικής λογιστικής. Ο Γιάννος Παπαντωνίου και ο Κώστας Σημίτης νωρίτερα είχαν φροντίσει να διαχωρίσουν τη θέση τους σε επίπεδο ΕΕ από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά και από τον Αντρέα Παπανδρέου αλλά η αλήθεια είναι πως το είχαν διατηρήσει σε επίπεδο προσωπικής κουβέντας και εκτιμήσεων και δεν το είχαν αναγάγει σε Εθνική θέση.

Ο Γεώργιος Παπακωνσταντίνου συνέχισε την τακτική των προκατόχων του. Τους έριξε όλες τις ευθύνες και απλά το πήγε ένα βήμα παραπέρα σταματώντας να συζητά για την Ελλάδα ως χώρα και την διαχώρισε σε κυβερνήσεις. "Αυτοί" είναι οι κακοί και "Εμείς" είμαστε καλοί. Η έννοια της συνέχειας του κράτους στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υφίσταται. Μπορεί για εμάς εδώ αυτά να είναι καθιερωμένη πρακτική για τους Ευρωπαίους εταίρους μας όμως είναι ακατανόητα και τα αποτελέσματα όπως διαπιστώνουμε όλοι είναι τραγικά. Εκτός και αν θεωρεί κάποιος ότι όντως "μας κυνηγάνε οι απατεώνες και κερδοσκόποι των διεθνών οργανισμών".

Αυτά όμως αποτελούν τετριμμένα. Στο εσωτερικό μέτωπο πλέον δεν υφίσταται κομματική αντιπαράθεση. Οι εσωκομματικές διαφωνίες μάλλον δεν αφήνουν χρόνο για πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων. Με την εξαίρεση του ΚΚΕ στο οποίο μπορεί και να διαφωνούν αλλά κανείς δεν το μαθαίνει, τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα είναι σε κατάσταση παραφροσύνης. Δεν αποκλείεται μάλιστα αυτή τη στιγμή οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων να έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με τα στελέχη των κομμάτων τους.

Στο κυβερνών κόμμα η μοναδική κόντρα που είναι σε ύφεση είναι αυτή μεταξύ Βενιζέλου - Παπανδρέου. Σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα όλοι διαφωνούν με όλους. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ με το ρηχό ΠΑΣΟΚ. Η Λούκα Κατσέλη με τον Γεώργιο Παπακωνσταντίνου. Ο Χρήστος Παπουτσής με όλους. Αντικείμενο διαφωνίας τα πάντα. Η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, η αντιμετώπιση της κρίσης γενικώς δεν υπάρχει πρόβλημα. Διαφωνούν για να διαφωνούν.

Τα πισώπλατα μαχαιρώματα και οι έντεχνες διαρροές στο τύπο δίνουν και παίρνουν, οι νεόκοποι υπουργοί είναι τα θύματα σε πρώτη φάση, ενώ οι έμπειροι φροντίζουν να δίνουν ρεπορτάζ για όλους τους άλλους, προστατεύοντας τους εαυτούς τους. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι πως μέχρι στιγμής απέχει ο μεγαλύτερος καβγατζής όλων, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αλλά θεωρώ ότι είναι θέμα χρόνου να εμπλακεί και αυτός στο χορό.


Στη Νέα Δημοκρατία από την άλλη η κόντρα είναι ξεκάθαρη. Μαλώνουν κατά βάση για το πάπλωμα. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει την αποδοχή της βάσης αλλά σε επίπεδο κομματικού μηχανισμού υπολείπεται της αντιπάλου του στην εσωκομματική διαδικασία. Σε πρώτη φάση έχουμε πόλεμο χαρακωμάτων. Ο Αντώνης Σαμαρά δοκιμάζοντας τα νερά τοποθέτησε σε πόστα μόνο στελέχη του σκληρού μηχανισμού του. Η αντίπαλη πλευρά απαντά με αρνήσεις που δίνουν απλά το στίγμα. Η αλήθεια είναι πως η προσέγγιση της πλευράς Σαμαρά είναι λίγο άγαρμπη αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Για την ώρα ο Αντώνης Σαμαράς προτιμά να μείνει η μάχη στα χαρακώματα και να μην συγκρουστεί στα όργανα μιας και δεν είναι βέβαιο ότι θα φύγει αλώβητος από μία τέτοια μάχη. Οπότε το έχει ρίξει στο κατενάτσιο. Το συνέδριο της ΝΔ πάει για τέλος Ιουνίου. Στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν θα γίνει εκλογή γραμματέα κοινοβουλευτικής ομάδας και δεν θα επιτραπούν τοποθετήσεις βουλευτών.

Ο παραιτηθείς Λευτέρης Ζαγορίτης θα αντικατασταθεί μετά το συνέδριο μιας και συνεδρίαση του οργάνου της κεντρικής επιτροπής θα έχει αμφίβολα αποτελέσματα. Για συνεδρίαση του δια-γραμματειακού ούτε να το συζητάμε προς το παρόν. Κάποια στιγμή όμως κάποιο όργανο πρέπει να συνεδριάσει και εκεί κανείς δεν θεωρεί ότι τα μαχαίρια θα μείνουν στα θηκάρια.

Στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα πράγματα είναι ένα βήμα παραπέρα. Ο Αλέκος Αλαβάνος ετοιμάζει νέα πολιτική κίνηση. Ο Περικλής Κοροβέσης αποκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα "ηγέτη" της διάσπασης και ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να ελέγξει όλα τα όργανα. Η σύγκρουση είναι ιδιαιτέρως σφοδρή αλλά λόγω των καυγάδων στα δύο μεγάλα κόμματα δεν ασχολείται πολύς κόσμος μαζί τους.

Στον ΛΑ.Ο.Σ. τέλος υποβόσκουν οι συγκρούσεις τις εφηβείας. Το κόμμα μεγάλωσε και τώρα πρέπει να διαχειριστεί το μέγεθος του. Ο Γεώργιος Καρατζαφέρης προσπαθεί να διασφαλίσει ότι δεν θα έχει απώλειες. Ο Άδωνις Γεωργιάδης με τον Μάκη Βορίδη διεκδικούν ο καθένας το ρόλο του ηγέτη μετά τον ηγέτη και απλά μοιάζουν να ψάχνουν ρόλο. Τα επικοινωνιακά τρικ του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. όμως προς το παρόν μεταθέτουν τους προβληματισμούς αλλού. Οπότε μπορούμε απλά να περιμένουμε.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

...συνέχεια

Φούρκα. Η μόνη λέξη που μπορούσε να περιγράψει ακριβώς πώς ένιωθε η Μαίρη, ήταν αυτή. Με το που τελείωσε η συνάντηση, έσπευσε να μπει στην ουρά ώστε να είναι από τους πρώτους που θα συγχαρούν και να εξαφανισθεί. Ο "κούριερ" της είχε χαμογελάσει και την είχε ευχαριστήσει τυπικά. Καθώς ξεμάκραινε, όμως, κατάλαβε ότι ουσιαστικά είχε κανονίσει συνάντηση μαζί του όταν της είπε να περάσει κάποια στιγμή να ενημερωθεί για κάποια πράγματα κι εκείνη του είπε ότι μέχρι τις 3.οο μ.μ είχε δουλειά. Γύρισε στο γραφείο προβληματισμένη για τη στάση που θα ακολουθούσε. Από τη μια ήθελε να τον αφήσει να πνιγεί στο χαρτομάνι όπως είχε πνιγεί κι εκείνη για να βγάλει άκρη, από την άλλη ήξερε ότι αυτό θα φαινόταν και δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα στους άλλους. Αποφάσισε ότι η ανωτερότητα της ταιριάζει περισσότερο και βάλθηκε να φτιάξει μια πλήρη παρουσίαση για τον "καινούριο"




Το παρατσούκλι που έπαιρνε κάποιος κατά τις πρώτες μέρες του στην εταιρεία, αν ήταν επιτυχημένο θα τον ακολουθούσε για πάντα. Το αφεντικό της, για παράδειγμα, το αποκαλούσαν επί χρόνια "ο ψαράς". Αυτό γιατί είχε το συνήθειο να φορά πάντα πουκάμισα με σηκωμένα τα μανίκια, όπως κάνουν οι Πορτογάλοι ψαράδες σύμφωνα με μια παλιά ρήση του Ζ. Χατζηφωτίου. Το "καινούριος" το είχε σκαρφιστεί και χρησιμοποιήσει η Μαίρη για να αποφύγει τη διάδοση του "κούριερ" από τη Χαρά. Ήξερε ότι μιλούσε λίγο με τις άλλες εκπαιδευόμενες και ήταν σίγουρη ότι θα κουτσομπόλευαν το νέο στέλεχος.



Δύο ώρες αργότερα, η Χαρά μπήκε στο γραφείο της προϊσταμένης της να της αναγγείλει ότι ο κ. Φραγκάτος ήταν έξω από την πόρτα και ήθελε να την δει. Τι ζώον! Τι αγένεια! Να μην ειδοποιήσει πρώτα! Να μη στείλει ένα mail! "Να περιμένει λίγο. Δωσ' του καφέ αν θέλει." Ένα εικοσάλεπτο αναμονής θα του μάθαινε τρόπους. Συγύρισε λίγο το γραφείο, ετοίμασε την παρουσίασή της και βγήκε ακριβώς στα 18 λεπτά. Λίγο έλειψε να πάθει εγκεφαλικό. Εκείνος είχε κάτσει πάνω στο γραφείο και η Χαρά στη θέση της αναψοκοκκινισμένη ξεκαρδιζόταν μάλλον με κάποιο ανέκδοτο που της είχε πει. "Α! Ήρθατε! Με τη συνάδελφο από δω μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για την ψυχολογία και αποφάσισα ότι το γραφείο σας από δω και πέρα θα είναι για μένα τακτικός τόπος επίσκεψης. Αν δε σας πειράζει φυσικά..." Μάλιστα! η βοηθός είχε γίνει συνάδελφος και η ψυχολογία βγάζει τόσο γέλιο. Επίσης ανεβάζει και το ύψος της φούστας. Ο αχρείος φλέρταρε ξεδιάντροπα μέσα στο ίδιο της το γραφείο. Δεν του μίλησε καθόλου, έδειξε με το χέρι της την είσοδο και χαμογέλασε σφιγμένα.


Η συνάντηση πήγε αρκετά καλά. Ο Βλάσσης ήταν αρκετά έξυπνος και η παρουσίαση σχεδόν άψογη. Δύο τρία κενά που επίτηδες είχε αφήσει η Μαίρη για να τονίσει την άγνοια του νέου προϊσταμένου, του έδωσαν την ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν ήταν εντελώς άσχετος. Είχε σχεδόν ξεχάσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του, όταν η Χαρά μπήκε μέσα με τους καφέδες. Ενώ έσκυβε για να τους σερβίρει η Μαίρη πρόσεξε το βλέμμα του που ακολουθούσε την νεαρή εκπαιδευόμενη σε κάθε κίνηση. Εκείνη το είχε καταλάβει και έκανε νευρικές κινήσεις προσπαθώντας να συγκεντρωθεί ώστε να μην της πέσει ο δίσκος. Αφού έφυγε, συνέχισαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, αλλά το αυτάρεσκο χαμόγελό του, την είχε κάνει έξαλλη.


Αφού τελείωσαν σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Της έδωσε το χέρι και της είπε:" Εκτιμώ πολύ αυτήν την κίνηση από κάποιαν που θα άξιζε να βρίσκεται στη θέση μου. Θα ήταν μεγάλη υπέρβαση αν πρότεινα ευχαριστήριο γεύμα στο εστιατόριο απέναντι;" Μια ανοιξιάτικη διάθεση πλημμύρισε τη Μαίρη. Ευχαρίστησε ευγενικά και αρνήθηκε, αφού εξήγησε στο Βλάσση τί θα σήμαινε μια κοινή εμφάνιση στο στέκι όλης της εταιρείας. Συμφώνησαν για δείπνο κάποια στιγμή και αποχαιρετήθηκαν. Πληκτρολόγησε το εσωτερικό τηλέφωνο του Λουκά που της είχε κάνει δυο αναπάντητες και έβαλε την ανοικτή ακρόαση για να ανοίξει το μικρό παραθυράκι του γραφείου και να ανάψει τσιγάρο. Την ώρα που Βλάσσης άνοιγε την πόρτα φουριόζος άκουσε μια φωνή να λέει : "Τι έγινε Μαιρούλα, τον ενημέρωσες τον κούριερ;" Εκείνη πάτησε το off και πέταξε γρήγορα το τσιγάρο στο μικρό μπουκάλι με νερό που χρησιμοποιούν για τασάκι στα smoke free buildings. Προσπάθησε να ψελλίσει κάτι, όμως δεν πρόλαβε.

-Έπρεπε να χτυπήσω. Η Χαρά θα αργήσει αύριο. Θα με συνοδεύσει σε ένα συνέδριο ψυχολογίας, στο Χίλτον.

-Α! Το συνέδριο του SCRATCH

"Ακριβώς" είπε κι έκλεισε την πόρτα. Τελικά το "κούριερ" είχε διαρρεύσει και είχε μαθευτεί μέσα σε μια μέρα. Η ντροπή που ένιωθε, σιγά σιγά έδινε τη θέση της στην οργή. Την ίδια μέρα που της είχε προτείνει γεύμα, είχε κανονίσει να πάει με τη Χαρά στο συνέδριο του SCRATCH;

...συνεχίζεται
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Οι Αμερικάνοι είναι οι ιδανικοί να αναδεικνύουν ιστορίες outsider που κατάφεραν να ξεπεράσουν τα όρια και να πετύχουν κάτι μοναδικό με βάση τις προδιαγεγραμμένες δυνατότητες τους. Η ανάγκη όλων μας να πιστέψουμε σε ιστορίες σύγχρονων Δαυίδ εξηγεί και την επιτυχία που έχουν συνήθως όλες αυτές οι ιστορίες στο σινεμά. Μία τέτοια ιστορία είναι και η πρόκριση του Ολυμπιακού στην επόμενη φάση του Champions League.

Σίγουρα οι αντίπαλοι του δεν ήταν μεγαθήρια, το αντίθετο, όμως ήταν αντιμέτωπος με τον ίδιο του, τον εαυτό. Η οικονομική του δυσπραγία και οι ακατανόητες επιλογές του Σωκράτη Κόκκαλη το καλοκαίρι δημιούργησαν τις συνθήκες για ένα λαμπρό σενάριο. Δημιούργησαν μία παρέα από αξιαγάπητους παίκτες και έγραψαν ένα "True underdog story" που θα έλεγαν και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ως φίλαθλος του Ολυμπιακού είχα την χαρά να παρακολουθήσω δια ζώσης υψηλού επιπέδου ποδοσφαιριστές. Τέτοιους που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές του σύγχρονου ρόστερ δεν θα ήταν άξιοι να τους δέσουν ούτε τα κορδόνια. Όμως η αλήθεια είναι πως παρόλο που οι προγενέστεροι κέρδισαν τίτλους και δόξα, κανείς του δεν κατάφερε να κερδίσει το είδος της συμπάθειας που χαίρουν αυτή τη στιγμή ο Μήτρογλου, ο Λεονάρντο, ο Ζαϊρι και τα υπόλοιπα underdogs του Ολυμπιακού.

Ο Αντώνης Πανούτσος έγραφε πολύ σωστά για την νοοτροπία του Platoon που διέπει την φετινή ομάδα. Έχοντας περάσει προσωπικά από την διαδικασία δημιουργίας της νοοτροπίας του Platoon κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης μου στις ειδικές δυνάμεις, είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καλύτερος παραλληλισμός που να εξηγεί τι συνέβη στον φετινό Ολυμπιακό.

Η φετινή ομάδα του Ολυμπιακού δημιουργήθηκε για να στηριχθεί στον Γκαλέτι, τον Ντιόγο, τον Ντάρμπισάιρ και τον πυραυλοκίνητο Τοροσίδη. Αναγκάστηκε να μάθει να ζει χωρίς αυτούς. Την ίδια ώρα έπρεπε να μάθει να ζει με τον ντεφορμέ Ντουντού και με την άθλια φυσική κατάσταση που παρέδωσε ο ανεκδιήγητος Τιμούρ Κετσπάγια. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, περίμενε μάταια κάτι που να μοιάζει με αριστερό χαφ και ένα γρήγορο αμυντικό χαφ.

Στα παραπάνω προσθέστε και την διαδικασία προκριματικών που ξεκίνησε Ιούλιο, το πρόγραμμα βουνό στο πρωτάθλημα και τους διαρκείς τραυματισμούς. Όμως οι δυσκολίες φαίνεται πως ατσάλωσαν την ομάδα. Οι παίκτες ενώθηκαν απέναντι στον κακό λοχία Τιμούρ Κετσπάγια ακριβώς όπως κάνουν οι λοκατζήδες και όταν βρήκαν την καλόβολη λογική του Ζίκο άρχισαν να παίζουν και για αυτόν. Η ομάδα καθώς αντιμετώπιζε τις δυσκολίες γέμισε μικρές ιστορίες προσωπικών θριάμβων.

Ο Μήτρογλου από κάγκουρας και ανισόρροπος έγινε ο Γκασταρμπάιντερ με το Λούγκερ. Ο Ραούλ Μπράβο από γητευτής μοντέλων έγινε ξανά αριστερό μπακ. Ο Όσκαρ έγινε απαραίτητος και εν πολλοίς εξήγησε σε πολλούς γιατί τον ήθελε ο Βαλβέρδε. Ο Leonardo σκόραρε κρίσιμα γκολ, ο Φετφατζίδης έπαιρνε βάπτισμα του πυρός, ο Λεντέσμα γέμιζε το γήπεδο και ο Γκαλίτσιος βγήκε από την ναφθαλίνη.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Στολτίδη. Στην πρώτη του εμφάνιση μετά από ένα και πλέον χρόνο στο Καραϊσκάκης ξύπνησε την κερκίδα με το φιλότιμο του. Έγινε ο ήρωας του ματς με την Σταντάρ και θύμισε σε όλους πως έστω και ταλαιπωρημένος και με κάποια παραπανίσια κιλά είναι ο Ιέρο που ξέρουν. Παρέα με τον Τάσο Πάντο είναι τα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας γιατί ξεχειλίζουν από φιλότιμο.

Όλοι αυτοί συνεπικουρούμενοι από τον τεράστιο Όλαφ Μέλμπεργκ, τον Αντώνη Νικοπολίδη, τον Έντσο Μαρέσκα, τον Μίχαλ Ζεβλάκωφ και τον Αβραάμ Παπαδόπουλο κατάφεραν να πετύχουν την πρόκριση τους στην επόμενη φάση του Champions League και ταυτόχρονα να απαλλάξουν τον Σωκράτη Κόκκαλη από το βραχνά των χρεών. Αν μάλιστα σε αυτό συνυπολογίσουμε πως έφυγαν νικητές από την Τούμπα, το ΟΑΚΑ κόντρα στην ΑΕΚ και νίκησαν εμφατικά στο ντέρμπι του Καραϊσκάκης τον Παναθηναϊκό καταλαβαίνουμε πως μιλάμε για πραγματική υπέρβαση.

Η συγκεκριμένη παρέα παικτών ανεξαρτήτως αν θα καταφέρει να κερδίσει το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζόν ή αν θα καταφέρει να προκριθεί στους 8 του Champions League θα μείνει για καιρό στις καρδιές των φιλάθλων του Ολυμπιακού. Κυρίως επειδή πάνω από όλα έδειξαν ότι έχουν μπολιαστεί με το DNA του γαύρου και δεν καταλαβαίνουν από δυσκολίες.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Averell νυμφεύεται την καλή του, στο Δημαρχείο υπό το βλέμμα Εκείνου

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Επτά ευρώ. Τόσο κοστολογούν η κυρία Αρβελέρ, ο κύριος Θεοδωρόπουλος και ο κύριος Χουβαρδάς τον… αέρα τού Εθνικού Θεάτρου.

Κτήριο Τσίλλερ, στην Αγίου Κωνσταντίνου. Κεντρική Σκηνή – αυτή, η εν χορδαίς και οργάνοις ανακαινισθείσα και εγκαινιασθείσα, το “όραμα τού Κούρκουλου” που έγινε πραγματικότητα. Τα εισιτήρια για τις μη προνομιούχες θέσεις στις πτέρυγες τού β’ εξώστη αναγράφουν, “Ευρώ: 7.00 ΠΕΡ. ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ” (ομολογώ, έπρεπε να την ψυλλιαστώ, με τον… περιορισμό τού “περιορισμένη”). Όπως και να ‘χει, βεβαιώνω πως πρόκειται για ευφημισμό – κάτι σαν τον Εύξεινο Πόντο, τον Ειρηνικό Ωκεανό, τους απασχολήσιμους και την ευελιξασφάλεια. Εκτός αν, σε κάποια από τις ελληνόφωνες χώρες τού κόσμου ετούτου, “περιορισμένος” σημαίνει “καθόλου”.

Σύντροφε, που μου μιλάς πίσω από το γκισέ σου, το “δεν θα βλέπετε καλά” δεν αρκεί. Ή με ενημερώνεις ότι δεν θα βλέπω τίποτα, ή με παίρνεις από το χεράκι, με ανεβάζεις στην θέση μου και μ’ αφήνεις ν’ αποφασίσω για λογαριασμό μου, πριν κλείσω τα εισιτήρια. Διαφορετικά με υποχρεώνεις ή να παρακολουθήσω την παράσταση όρθιος επί 45’ (και υπό την προϋπόθεση ότι δεν ενοχλώ κάποιον άλλο), ή να κατέβω στο Ταμείο πέντε λεπτά πριν την έναρξη και να κάνω φασαρία για επτά ψωροευρώ – ή, για τους φιλοσοφημένους, να βολευτώ στην καρέκλα μου και ν’ αρχίσω ν’ απολαμβάνω τον αφειδώς προσφερόμενο αέρα πολιτισμού: να χαζεύω τις τοιχογραφίες, να εισπνέω το άρωμα τής ανακαίνισης, να προσπαθώ ν’ αποκομίσω εντυπώσεις για την παράσταση από τους θορύβους, την μουσική, τις σκιές. Ν’ αρχίσω να νοιώθω κι εγώ μέρος τού ντεκόρ, ή, ακόμη καλύτερα, του σώου, όπως οι μερικές δεκάδες που μπάζει από τα πίσω στην σκηνή ο δημιουργός στο τέλος – κομμάτι τής καλλιτεχνικής ιστορίας τού τόπου, δημιουργός κι εγώ με τον τρόπο μου, άνθρωπος του πολιτισμού.

Κύριε Παπαϊωάννου, σας ζητώ να με συγχωρήσετε που, οργισμένος ων, δεν αφέθηκα ν’ απολαύσω την υπέροχη παράστασίν σας – αν και τα κατάφερα να την εκτιμήσω. Αλλά, στην χώρα που περηφανεύεται για την κουλτούρα της και για την Ιστορία της, είναι ανεπίτρεπτο ένας οργανισμός εθνικών διαστάσεων να συμπεριφέρεται στους φιλοξενουμένους του με φτήνια. Πόσο μάλλον, που το φτηνό τούτο φέρσιμο προέρχεται από ανθρώπους, υποτίθεται, τού πολιτισμού. Είναι (όχι απλώς ανεπίτρεπτο, αλλά και) αδιανόητο να διεκδικείς από ανθρώπους τού πνεύματος τα αυτονόητα δικαιώματά σου – να σε εξυπηρετούν, να μην σε κοροϊδεύουν, να απολαμβάνεις αυτό, για το οποίο πλήρωσες. Εκτός από “ΠΕΡ. ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ”, το εισιτήριό μου έγραφε και “ΠΟΥΘΕΝΑ, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ”. Έγραφε “ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ”. Αν έγραφε “Εθνικό Μουσείο”, “Εθνικό Εντευκτήριο” ή “Εθνικός Ξενώνας”, ουδένα λόγο θα είχα να παραπονιέμαι.

Αλλά το να παραπονιέμαι συμπεριλαμβάνεται (έτσι πίστευα) στα αυτονόητα δικαιώματά μου, κι έτσι, με το τέλος τής παράστασης, απευθύνθηκα στο γκισέ τής εισόδου. “Α, δεν έχουμε έντυπα παραπόνων εδώ”, με ενημέρωσαν, “θα βρείτε στον πρώτο όροφο, στο βιβλιοπωλείο”. “Α, δεν υπάρχουν έντυπα παραπόνων εδώ. Είχαμε παλιά ένα έντυπο, όπου ζητούσαμε από τους θεατές να μας γράψουν την γνώμη τους…”, έμαθα στο βιβλιοπωλείο. “Μάλιστα. Και για τις κυρίες που μ’ έστειλαν εδώ για να βρω έντυπο παραπόνων, πού μπορώ να παραπονεθώ;”, ρώτησα. Το αμήχανο χαμόγελο τής κοπέλας ήταν η μόνη απάντηση που πήρα. Με αυτό για λάφυρο επέστρεψα στο γκισέ τής εισόδου, ευχαρίστησα τις κυρίες για την βόλτα μέχρι τον πρώτο όροφο και βγήκα στον δρόμο, γεμάτος πολιτισμό.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η Νέα Δημοκρατία ανέκαθεν - όπως και το ΠΑΣΟΚ - ήταν αρχηγό-κεντρικό κόμμα. Η διεκδίκηση της διακυβέρνησης και κατ' επέκταση η εκλογή πρωθυπουργού την ωθούσαν στην ανάγκη να χτίζει την εικόνα του υποψηφίου πρωθυπουργού. Την περίοδο της ηγεσίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου η λατρεία προς τον αρχηγό είχε ξεπεράσει τα όρια της απλής στήριξης προς τον ηγέτη. Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά έμπειρα στελέχη του κόμματος έλεγαν χαριτολογώντας "πλέον δεν είμαστε Νέα Δημοκρατία, είμαστε Κώστας Καραμανλής".

Στην -ελλείψει δόκιμου όρου- θεοποίηση του Κώστα Καραμανλή έπαιζαν πολλά πράγματα ρόλο. Οι καταβολές του και το όνομα του (γνωρίζω πως τα τζάκια πλέον είναι εκτός μόδας αλλά πάντα έχουν τη γοητεία τους). Η ιστορική του προέλευση από την ΟΝΝΕΔ που έκανε τους ΟΝΝΕΔιτες παλιούς και νέους να τον λατρεύουν. Ο κρυστάλλινος και άμεσος πολιτικός του λόγος. Η αίσθηση που σου έδινε στα πρώτα χρόνια ότι θα μπει ως ταύρος σε υαλοπωλείο και θα τα διαλύσει όλα. Η βεβαιότητα ότι ήταν ηθικός και καθαρός.

Τα παραπάνω συνέθεταν την εικόνα αλλά δεν έλεγαν την αλήθεια μιας και το μεγαλύτερο του προσόν ήταν η απίστευτη επικοινωνιακή του ικανότητα από βήματος. Στο συνέδριο του 1997 υπήρξαν κάποιοι που μπήκαν με σκοπό να στηρίξουν τον Μιλτιάδη Έβερτ ή τον Γιώργο Σουφλιά. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του Κώστα Καραμανλή αλλάξανε γνώμη και γίνανε οι φανατικότεροι υποστηρικτές του.

Δεν είναι τυχαίο ότι αν συνομιλήσει κανείς με ΟΝΝΕΔιτες της εποχής που παρίσταντο στο χώρο του συνεδρίου, χαρακτηρίζουν την συγκεκριμένη ομιλία την πλέον δυνατή εμπειρία της ζωής τους στη πολιτική. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, έτσι και η εικόνα του Κώστα Καραμανλή ξεθώριασε λόγω της διακυβέρνησης και της βαριάς ήττας και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας εξέλεξε νέο αρχηγό.

Ο νέος αρχηγός ξεκινά με ένα θεωρητικό πλεονέκτημα. Η εκλογή του απέκτησε χαρακτήρα κινήματος. Κατάφερε να δώσει σε ένα μεγάλο πλήθος την αίσθηση ότι με τη ψήφο του χτυπάει τα τζάκια και την οικογενειοκρατία στη Νέα Δημοκρατία. Το σημαντικό όμως είναι πως έπεισε τον κόσμο να αγνοήσει το γεγονός πως για 10 και πλέον χρόνια τον θεωρούσε αποστάτη και προδότη.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας προσπάθησε - αποτελεσματικά -
να ξυπνήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά της παράταξης (άλλωστε όταν έχεις λάβει 33% μόνο οι λεγόμενοι νοικοκυραίοι σου έμειναν) και να δημιουργήσει τις συνθήκες για την πανηγυρική του επιστροφή. Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα.

Η Νέα Δημοκρατία ανέκαθεν ζούσε σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ιδεολογικής σύγκρουσης. Από τη μία οι δεξιές καταβολές της που στην Ελλάδα είναι μειοψηφικές ως ιδεολογία και από την άλλη η φιλελεύθερη προσέγγιση ως προς την οικονομία. Αυτή η σύγκρουση έκανε τον δρόμο του λεγόμενου μεσαίου χώρου αναγκαστική επιλογή διακυβέρνησης.

Πλέον όμως καλείται να αποφασίσει. Οι δύο κύριοι μονομάχοι για την ηγεσία έθεσαν συγκεκριμένα ιδεολογικά διλήμματα. Μπορεί και οι δύο να προσπάθησαν να μιλήσουν για κοινωνικό φιλελευθερισμό και κεντροδεξιά, η αλήθεια είναι όμως πως πρέσβευαν εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Η ιδεολογική σύγκρουση είναι δύσκολο να τιθασευτεί όταν δεν υπάρχει άμεση προοπτική εξουσίας. Το συνέδριο που έρχεται μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερο ιδεολογικό ενδιαφέρον και να οδηγήσει και σε συγκρούσεις που είχαμε ξεχάσει στη Νέα Δημοκρατία.

Πλέον η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να μπει σε περίοδο παρατεταμένης ιδεολογικής σύγχυσης. Ο Κεϋνσιανισμός
, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, η παρεμβατικότητα του κράτους ακόμα και τα εθνικά θέματα θα τεθούν επί τάπητος. Οι συγκρούσεις μπορεί να είναι σφοδρές μιας και οι ιδεολογικές καταβολές των στελεχών της είναι διαφορετικές και η προσέγγιση τους στα δεδομένα θέματα διαφορετικές.

Η προσωπικότητα του αρχηγού σε πρώτη φάση ίσως να μην είναι αρκετή για να κατευναστούν τα πνεύματα μιας και δεν χαίρει της καθολικής αποδοχής που έχαιρε ο προκάτοχος του. Διότι μπορεί να τον εξέλεξε το 50,06% του κόμματος στην θέση του προέδρου, υπάρχει όμως και ένα 49,94% που δεν τον ψήφισε για αρχηγό του.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Αυρήλιος έφα
Στην αρχή, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο σοβαρά. Τα σημάδια ήταν ανεπαίσθητα, αόρατα, κόκκοι άλατος στην θάλασσα – έπρεπε να είσαι αλαφροΐσκιωτος ή αυτιστικός (αν έχει κάποιο νόημα αυτή η διάζευξη) για να τα προσέξεις. Πόντοι έφευγαν από τα γυναικεία καλσόν, χωρίς να ‘χουν πιαστεί από κάπου – απλά εξαφανίζονταν. Σακούλες του σούπερ μάρκετ ξηλώνονταν δίχως προφανή αιτία, αφήνοντας το περιεχόμενό τους να κατρακυλήσει χαρούμενα προς τα πίσω, στην αρχή τής ανηφόρας ή της σκάλας που μόλις είχες σκαρφαλώσει. Γείτονες που μοιράζονταν συναισθήματα αμοιβαίας αντιπάθειας κλείνονταν για ώρες στο ίδιο χαλασμένο ασανσέρ. Κέρματα το ‘σκαγαν, στυλό εξαφανίζονταν, οι τηλεοράσεις έχαναν το σήμα τους μυστηριωδώς την ώρα τού γκολ – ο homo communalis υπέμενε στωικά αναπάντεχες, μικρές καθημερινές κακοτυχίες. No big deal, τουλάχιστον ως εδώ.

Σύντομα όμως η γκαντεμιά κλιμακώθηκε, προσλαμβάνοντας μετρήσιμες διαστάσεις. Τα λάστιχα των αυτοκινήτων άρχισαν να κλατάρουν συχνότερα από πριν, προκαλώντας βλαστήμιες, γρασαρισμένα πουκάμισα, περισσότερα τροχαία. Μερικές δεκάδες σπίτια στην πολιτεία τής Οκλαχόμα έγιναν στάχτη από ανεξήγητες πυρκαϊές κι οι Αρχές έψαχναν για καιρό ίχνη τρομοκρατικής δράσης, μέχρι που απεδείχθη ότι τις φωτιές προκαλούσαν ελαττωματικά πολύπριζα made in Taiwan. Ο (ευρισκόμενος σε πρωτοφανή οικολογικό οίστρο) δήμαρχος Παρισίων αγόρασε εκατό πλοιάρια από πεπιεσμένο ανακυκλωμένο χαρτί, ευρεσιτεχνία κάποιου Χρυσόχαρτου, Μακεδόνα στην καταγωγή, και τα σκόρπισε στον Σηκουάνα για να κάνουν τις βαρκάδες τους οι τουρίστες. Μόνο που τα πιο πολλά είχαν έγκλειστα αέρα, μούλιασαν κι αποσυντέθηκαν πριν προλάβεις να πεις “βουλιάζουμε” – παρ’ ολίγον να προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο, καθώς δύο γκρουπ Ιαπώνων νοσηλεύθηκαν με πνευμονία, κι έχασαν και τις φωτογραφικές τους. Ανίκανος να καταλάβει ότι εισέπραττε τα επίχειρα τής προχειρότητας, της ανυπομονησίας με την οποία είχε δομήσει τον ζωτικό του χώρο, ο homo contemporaris υπέφερε κάτω απ’ το βάρος τής διαρκώς συσσωρευόμενης αναποδιάς, κι η τσαντίλα του μεγάλωνε.

Κι όσο περισσότερο τσαντιζόταν, τόσο πιο ανυπόμονος, βιαστικός κι απρόσεκτος γινόταν. Άλλοτε προνόμιο των Ιταλών και των πασχόντων από Δαλτωνισμό, η παραβίαση τού κόκκινου σηματοδότη εξελίχθηκε σε λαϊκό σπορ. Τα τροχαία αυξήθηκαν κατακόρυφα, άνευ προηγουμένου μποτιλιαρίσματα ακινητοποιούσαν καθημερινά τους εποχούμενους στις μεγαλουπόλεις. Δύο με τρεις ώρες ήταν η μέση καθυστέρηση άφιξης στην δουλειά, αν έφτανες ποτέ, γιατί, εκτός των άλλων, ουδείς καταδεχόταν να περπατήσει μέχρι το γραφείο – “τι, και να ιδρώσω το καινούριο μου Armani;”. Στις υπηρεσίες γινόταν μπάχαλο, η επιχειρηματικότητα μπήκε σε ύφεση, οι οικονομικοί δείκτες πήραν τον κατήφορο. Ακολούθησαν απολύσεις, αύξηση τής ανεργίας, κοινωνικές αναταραχές.

Στα κλαταρισμένα λάστιχα των αυτοκινήτων, ήλθαν να προστεθούν τα κλαταρισμένα προφυλακτικά. Καθώς δεν ήξερε (και δεν ενδιαφερόταν να μάθει) πώς να το τοποθετεί σωστά (κι ίσως επειδή το πρώτο θύμα των περικοπών στον τομέα τής εκπαίδευσης ήταν το μάθημα τής σεξουαλικής αγωγής), ο homo sexualis δεν άργησε ν’ αποδείξει πως η χρήση προφυλακτικού ήταν τελικώς ο ασφαλέστερος τρόπος για ν’ αποκτήσεις παιδιά. Η πληθυσμιακή έκρηξη προκάλεσε αντιστροφή τού δημογραφικού προβλήματος, καθώς το διαρκώς συρρικνούμενο εργατικό δυναμικό κοπίαζε μέχρι θανάτου, αγωνιώντας να εξασφαλίσει πόρους και περίθαλψη για τα ανίκανα να εργασθούν νήπια, που αυξάνονταν με τρελούς ρυθμούς. Όταν ο Ολλανδός υπουργός Εργασίας τόλμησε να προτείνει μεταρρύθμιση τού ασφαλιστικού συστήματος τής χώρας, υποδεικνύοντας λύσεις ριζικά φιλελεύθερες, ουδείς φανταζόταν πως οι ιδέες του ήσαν ήδη ξεπερασμένες – επισήμως, οι Αρχές μίλησαν για “δυστύχημα”, καθώς ανέσυραν το, δεμένο χειροπόδαρα, πτώμα του από τον πάτο τού Ρήνου. Η κατάσταση είχε πια ξεφύγει για τα καλά: η εγκληματικότητα ήταν στα ύψη, ο σεβασμός προς την ιδιωτική περιουσία στο ναδίρ, αποκτηνωμένα δίποδα έμοιαζαν έτοιμα να ξεσχίσουν το ένα τις σάρκες τού άλλου. Σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να αποκαταστήσουν την τάξη, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις νομιμοποίησαν την χρήση ναρκωτικών, τα οποία μπορούσες πλέον να βρεις παντού σε εξευτελιστικές τιμές, την ώρα που στις πουριτανικές Η.Π.Α. προτίμησαν ν’ ασπασθούν τον… Κομμουνισμό. Μαστούρα στην από δω πλευρά τού Ατλαντικού, λαϊκή κυριαρχία στην από κει, για λίγο τα πνεύματα ηρέμησαν – αλλά τα πάντα κρέμονταν από μια κλωστή.

Ή, πιο σωστά, από ένα χαλασμένο γιαούρτι – αυτό που κατανάλωσε ο πλοηγός τού “The Flower of Kabul”, κι είχε ως συνέπεια ο ίδιος να περάσει μια νύχτα αγκαλιά με την λεκάνη, και το φορτηγό πλοίο, ακυβέρνητο, να πέσει σε ξέρα. Καθώς βυθιζόταν στα διεθνή ύδατα, το καμάρι τής αφγανικής ναυτιλίας κράτησε για πάντα κλεισμένο στ’ αμπάρια του το όπιο, που προοριζόταν να καλύψει τις ανάγκες ολόκληρης της Γαλλικής Δημοκρατίας για δύο μήνες. Όταν σώθηκαν τα αποθέματα και ξενέρωσαν οι Παριζιάνοι, ξέσπασαν στην πρωτεύουσα ταραχές, που έκαναν το 1789 να μοιάζει με παρτίδα κροκέ. Αφιονισμένοι, ημιάγριοι Φρανσουάδες σύλησαν φαρμακεία και αποθήκες, ξήλωσαν τον Πύργο τού Άιφελ, γκρέμισαν τις γέφυρες τού Σηκουάνα, μετέτρεψαν την πόλη σε κολαστήριο. Στο τέλος, πειθήνιος στις επιταγές τού DNA του, ο όχλος στράφηκε προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, εκεί όπου, κλειδαμπαρωμένος, ο Πρόεδρος έφτιαχνε κεφάλι με την προσωπική του καβάντζα. Ακούγοντας τον σαματά, σύρθηκε με κόπο στην βεράντα για να δει τι συμβαίνει, κι αντίκρυσε το κατακόκκινο πλήθος (όλα κόκκινα τα ‘βλεπε μ’ αυτήν την παρτίδα) να ορμά να τον κατασπαράξει. “Merde! Les Communists”, αναφώνησε πανικόβλητος – κι έτρεξε να οπλίσει τις πυρηνικές κεφαλές.


*******************************************************************


“Παραδέξου το, έχασες”, κόμπασε ο Άλλος. Στα ρούχα του μπορούσες ακόμη να μυρίσεις το άρωμα τής Συντέλειας.

“Δεν τα πήγες κι άσχημα”, αποκρίθηκε Εκείνος – κι υπήρχε στον τόνο Του κάτι το ευφορικό, κάτι που έκανε τον Άλλο ν’ ανατριχιάσει.

Πίσω από την πλάτη του, ένα μικροσκοπικό φωτόνιο, εωσφορικό κατάλοιπο τής Καταστροφής, κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς ένα ξεχασμένο, μισοκοιμισμένο Άστρο.




* Εορταί και επέτειοι: 6. το ραντεβού τής Νιότης με την Αθανασία 9. καλή μου, δεν θ’ αργήσω, ετοιμαζόμουν χρόνια γι’ αυτό το ραντεβού 25. το ραντεβού τού Τρωτού με το Άφθαρτο
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]



"Σε δέκα χρόνια θα το έχουμε όλοι ξεχάσει". Ο Κ. Μητσοτάκης είχε πάντα μια ρεαλιστική ματιά σε στιγμές που άλλοι πελαγοδρομούσαν Από εκεί που φανατισμένοι "πατριώτες" ντυμένοι μακεδονομάχοι έκαναν ογκώδη συλλαλητήρια και απειλούσαν να ισοπεδώσουν το γειτονικό κρατίδιο, δεκαέξι χρόνια μετά όλοι μιλάμε για "κόκκινες γραμμές" και επιθετικούς προσδιορισμούς μπροστά στους οποίους το "Σλαβομακεδονία" του '93 θα έμοιαζε με εθνική κατάκτηση. Τότε η σύναξη των σοφών παππούδων απέπεμψε τον ασύνετο νέο που έμοιαζε να κοιτά μόνο το παρόν και να μην υπολογίζει ότι το μέλλον ποτέ δε μας φέρθηκε καλά. Το "δάκρυ του Καραμανλή" ήταν το μόνο λάθος του Αντώνη Σαμαρά σε όλο το διάστημα μέχρι τη θριαμβευτική νίκη. Τα αξιώματα, όμως έχουν εφαρμογή παντού και πάντα. Ακόμη και η προδοσία, αν όχι σε δέκα, τουλάχιστον σε δεκαέξι χρόνια ξεχνιέται. Ο άσωτος υιός επέστρεψε και για χάρη του πρέπει να σφαγιασθεί ο μόσχος ο σιτευτός. Η συνέπεια είναι μεν αξιέπαινη, δεν αρκεί όμως για να σε φθάσει μέχρι την κορυφή, ειδικά όταν όλοι έχουν καταλάβει ότι κι αυτήν ακόμα την αντιμετώπιζες ως μέσον ανέλιξης. Αναλύσεις έχουν γίνει πολλές από προχθές και η διάθεση του William είναι μόνο να εκφράσει αυτό που λέει κι ο τίτλος. Τα πράγματα με τ' όνομά τους λοιπόν:

  1. Η συμμετοχή 750.000 ανθρώπων σε μια εσωκομματική εκλογική διαδικασία δεικνύει για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια το χαμηλό πνευματικό και δημοκρατικό επίπεδο της κοινωνίας μας. Το δικαίωμα της απόφασης για τη φορά προς την οποία θα κινηθεί η οικονομία, η εξωτερική πολιτική, η ασφάλεια κι εν γένει η πολιτική χάραξη ενός κράτους, εξασκείται ανά τετραετία από όλους τους πολίτες. Σε αυτή τη διαδικασία, η επιλογή γίνεται ανάμεσα σε προτάσεις που κατατίθενται από φορείς θεσμοθετημένους όπως είναι τα κόμματα. Κανείς δε δικαιούται να αισθάνεται υπερήφανος για μια εκλογική διαδικασία που συντελείται χωρίς εκλογικούς καταλόγους και λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις χάρις στην εμμονή όλων ημών να θεωρούν εαυτούς ειδικούς επί παντός επιστητού. Από το τραγούδι μέχρι την προεδρία ενός κόμματος όλα είναι θέματα πάνω στα οποία έχουμε άποψη και επιθυμούμε διακαώς να την εκφράσουμε, είτε δια της τηλεφωνικής ψήφου στα διάφορa x-factor είτε δια της συμμετοχής σε εκλογικές διαδικασίες σαν αυτή της περασμένης Κυριακής.
  2. Καλά να πάθει η Ντόρα Μπακογιάννη που έπεσε στην παγίδα και δέχθηκε την εκλογή από τη βάση. Όσοι πίστευαν ότι θα έβγαινε το ίδιο εύκολα όπως από ένα συνέδριο των 4.800 συνέδρων πλανήθηκαν πλάνην οικτράν. Οι "μαεστρικά" οργανώμενες εκλογές, μαεστρικά καταστρέφονται και τα επιχειρήματα περί κομματαρχών που θα καθοδηγούσαν τους ψηφοφόρους αποδείχθηκε στην πράξη (Β΄Αθηνών) ότι δεν ισχύουν. Αυτό γιατί:
  3. Η Νέα Δημοκρατία έχασε δύο εκλογές μέσα σε δύο μήνες. Η δεύτερη ήττα είναι μάλιστα πιο σοβαρή γιατί δείχνει απαξία ενός ολοκλήρου ιδεολογήματος. Καλός ο μεσαίος χώρος και η επανίδρυση του κράτους, αλλά ιδεολογία δεν είναι. Όταν χάνεις την εικόνα του συνετού και εντίμου διαχειριστή, χάνεις και την πρωτοκαθεδρία Αν και φιλελεύθερος, ο William, χαιρετίζει την εκλογή ενός ανθρώπου με σαφείς απόψεις στην προεδρία του δεξιού μεγάλου κόμματος στην Ελλάδα. Τουλάχιστον ο Αντώνης Σαμαράς είναι κάποιος με τον οποίο αν χρειαστεί μπορείς να διαφωνήσεις. Δυστυχώς, η φιλελεύθερη προσέγγιση δεν έχει την απήχηση για να καταστεί κυρίαρχη, ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όταν μάλιστα το κράτος είναι διαλυμένο, το να συζητάς για το βαθμό συμμετοχής του στην οικονομική ζωή είναι μάλλον πολυτέλεια. Εξάλλου αν το σύστημα λειτουργήσει καλά, τότε σίγουρα θα οδηγηθεί προς το δρόμο της απελευθέρωσης. Στα εθνικά θέματα, ακόμη κι ως αντίβαρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλοδεχούμενη η σκληρή γραμμή.
  4. Ο Αντώνης Σαμαράς θα έχει μία μόνο ευκαιρία, αυτή των προσεχών εκλογών. Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί και από τις επιδόσεις της σημερινής κυβέρνησης. Αν όλα πάνε όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα, ο Γ. Παπανδρέου θα κερδίσει άλλη μία τετραετία κι ο κομματικός μηχανισμός της Ν.Δ. θα διορθώσει το "λάθος". Όμως η εικόνα του μετανοημένου αμαρτωλού να ανεβαίνει, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, την οδό Ρηγίλλης για να πάρει αυτό που η μοίρα του είχε πάντα γραμμένο και ο ίδιος παραλίγο να στερήσει από τον εαυτό του, είναι από τις καλύτερες της ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Πριν από περίπου ένα χρόνο έγραφα ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταματήσει να περιμένει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να πέσει και να αρχίσει να παράγει πολιτικό λόγο. Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να τοποθετηθεί πολιτικά αλλά το έκανε με ασάφειες και με υποσχέσεις που ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής αναμέτρησης η μία πλευρά ενημέρωνε για την ανάγκη σκληρών μέτρων, μιλούσε για δύσκολες μέρες και πλήρωσε και την ειλικρίνεια της, εκτός από τα λάθη της στη διακυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα μιλούσε για προγράμματα 100 ημερών, δίκαιο φορολογικό σύστημα, ικανότητα διακυβέρνησης, πράσινη ανάπτυξη και δημιουργία ελπίδας στους πολίτες.

Πλέον έχουμε διανύσει περίπου τις μισές από τις πρώτες 100 μέρες. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός είναι πλέον υποχρεωμένοι να θερίσουν τις θύελλες που προκάλεσαν οι άνεμοι που έσπειραν προεκλογικά. Η εξαιρετική επικοινωνιακή πολιτική που βασιζόταν στην αξιοποίηση των ΜΜΕ πλέον δεν αρκεί μιας και τα προβλήματα βγάζουν μάτια.

Η χώρα βρίσκεται σε παρατεταμένη ακυβερνησία. Η βουλή πρακτικά δεν συνεδριάζει ποτέ. Ακόμα περιμένουμε να στελεχωθούν τα Υπουργεία με Γενικούς Γραμματείς. Το μπάχαλο με τις αλληλοεπικαλύψεις στα Υπουργεία μοιάζει αδύνατο να λυθεί και ο Πρωθυπουργός ασκεί τα καθήκοντα του ως Υπουργός Εξωτερικών πιο συχνά από τα Πρωθυπουργικά. Η διαχείριση του συνόλου των ανοικτών θεμάτων προς το παρόν είναι εγκληματική.

Στην οικονομία, η περίφημη επανεκκίνηση υλοποιείται μέσα από εγγυημένες συνταγές αποτυχίας. Η ΕΕ και ο σοσιαλιστής επίτροπος Χοακίν Αλμούνια ήδη έστειλαν το προσχέδιο του προϋπολογισμού για διόρθωση με σαφείς επισημάνσεις ότι δεν μπορεί εν μέσω κρίσης να φορολογεί μία κυβέρνηση με το τρόπο που το κάνει ο κ. Παπακωνσταντίνου. Η συγκεκριμένη πρακτική θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση την αγορά.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που ανέμεναν τις αυξήσεις που τους υποσχέθηκαν, ενημερώθηκαν ότι δεν θα λάβουν. Μάλιστα θα χάσουν και περαιτέρω εισοδήματα από την φορολογία των επιδομάτων τους. Η "απαράδεκτη" έκτακτη εισφορά σύμφωνα με τον κ. Παπακωνσταντίνου επανεμφανίζεται και φυσικά δεν αναστέλλεται η προηγούμενη. Καταργείται το μοναδικό μέτρο που βοηθούσε τους μικροεπιχειρηματίες, η δυνατότητα ρύθμισης του ΦΠΑ και την ίδια ώρα κάνουμε show τη χρήση memory stick και cd-rom για το προϋπολογισμό.

Η αγορά προσπαθεί να συνέλθει από το κλείσιμο του λιμανιού και την ίδια ώρα το νέο σύνθημα της κυβέρνησης είναι θα αντλήσουμε κεφάλαια από το ΕΣΠΑ. Το ίδιο ΕΣΠΑ που αναστέλλει σχεδόν όλα τα εξαγγελθέντα προγράμματα για να δημιουργήσει νέα.

Επικοινωνιακά βέβαια υπάρχουν και άλλα show όπως οι επισκέψεις του ΣΔΟΕ - παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων - στους γιατρούς του Κολωνακίου. Οι νέοι φόροι όμως αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και όχι τους γιατρούς του Κολωνακίου και μόνο.

Στο τομέα της Προστασίας του Πολίτη, ο avenger Μιχάλης Χρυσοχοϊδής δίνει ρεσιτάλ ανικανότητας. Οι τρομοκρατικές ενέργειες πλησιάζουν σε πυκνότητα τους μέσους όρους της Βαγδάτης. Απλά είμαστε τυχεροί που δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη θύματα μιας και οι βόμβες σκάνε και οι σφαίρες πέφτουν.

Το μοναδικό πράγμα που κάνει ο Υπουργός μέχρι στιγμής είναι να παραιτεί τους υφισταμένους του και να προβαίνει σε επικοινωνιακά τρικ είτε με την μείωση της φρουράς του Μαξίμου, είτε με την δημιουργία γραμμής διαμαρτυρίας για την αστυνομική αυθαιρεσία.

Είναι μάλιστα τόση η ασφάλεια που εμπνέει στους πολίτες που στην Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων επιστράτευσαν καταδρομείς να την φυλάνε για το φόβο των Ιουδαίων μιας και η διμοιρία ΜΑΤ που είναι μονίμως εγκατεστημένη στη συμβολή των οδών Ρηγίλλης και Β. Σοφίας προφανώς δεν τους καλύπτει.

Στα εργασιακά ήδη αρχίσανε τα όργανα. Ο Αντρέας Λοβέρδος κάθε μέρα αλλάζει γνώμη για το ασφαλιστικό. Οι συμβασιούχοι ψάχνουν λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Τα golden boys & girls των stage με τα 450 ευρώ ενημερώνονται ότι ακυρώνονται οι συμβάσεις τους και δεν θα πληρωθούν για το χρόνο που εργάστηκαν. Κοινώς και κερατάδες και δαρμένοι. Η ανεργία δε χτυπάει κόκκινο και όλα βαίνουν καλώς.

Στα ζητήματα περιβάλλοντος γελάνε και οι πέτρες. Οι μοναδικές μέχρι σήμερα αποφάσεις είναι η κατάργηση της απόσυρσης και η επιβολή επιπλέον τελών για τα αυτοκίνητα με βάση την περιβαλλοντική επιβάρυνση. Δηλαδή και δεν σου δίνουν κίνητρα να πάρεις αυτοκίνητο σύγχρονης τεχνολογίας και σε τιμωρούν για αυτό που έχεις.

Τέλος στα θέματα της υγείας η αίσθηση μου είναι ότι κάτι δεν πάει καλά σε σχέση με τον ιό Η1Ν1. Λόγω της λεπτής φύσης του θέματος δεν μπορώ να επεκταθώ αλλά δεν πιστεύω ότι αυτή η απίστευτη αναβλητικότητα και η απουσία σοβαρής και στιβαρής θέσης για το θέμα του εμβολιασμού προσφέρει ασφάλεια στην κοινωνία.

Όσο και να προσπαθούν οι φιλότιμοι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και οι εφημερίδες να χρυσώσουν το χάπι η αλήθεια είναι οδυνηρή. Χάρη δε στην Νέα Δημοκρατία που απέχει προκλητικά φτάσαμε στο σημείο να ασκεί την αντιπολίτευση ο Χρήστος Παπουτσής. Ας ελπίσουμε ότι στο κόμμα του θα τον ακούσουν και θα κυβερνήσουν επιτέλους διότι αλλιώς δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα αποτρέψει την χώρα από τα δεινά που έρχονται.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

  • Όπως έκανε προεκλογικά ο πρωθυπουργός Το θέμα δεν ήταν πού θα βρει τα λεφτά, αλλά πού πήγαν τα λεφτά. Υπαινισσόταν δε ότι θα τα πάρει από κει και θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του. Ας τα βρει λοιπόν κι ας αφήσει τα παγώματα μισθών, τη δημόσια διαβούλευση ( ο διάλογος στα νεοπασοκικά) για το ασφαλιστικό και τον κακό Αλμούνια. Αυτά τα έλεγε ο άλλος, αυτός που δε βγήκε. Όχι βέβαια ότι αυτό του έφταιξε που καταποντίστηκε, αλλά σε αυτό βγήκε αληθινός. Αυτός και το Κ.Κ.Ε. που από την αρχή έλεγε ότι αυτά τα μέτρα δεν είναι εξαγγελίες του Κ. Καραμανλή αλλά του Αλμούνια.
  • Τελικά εκεί στον Περισσό το πρόβλημα το έχουν με την ιστορία, ενώ με το παρόν τα πάνε κάπως καλύτερα. Ο γράφων υποθέτει ότι μέχρι να κάνουν συνέδριο με θέμα τη στάση τους στο θέμα της μεταπολεμικής διάσπασης της Γερμανίας, ισχύει η τότε άποψη. Δηλαδή ότι καθένας μέσα στα όρια των συνόρων του μπορεί να χτίσει ό,τι θέλει. Αυτό πάνω κάτω εξεστόμισε η συμπαθέστατη συνήθως γ.γ. του κόμματος και μάλλον στην πρεσβεία του Ισραήλ προβληματίστηκαν για το αν θα της στείλουν λουλούδια. Πόσοι από τους κατοίκους του Δυτ. Βερολίνου δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στο Ανατολικό και να γευθούν τον παράδεισο του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ.
  • Όπως δε θα μάθουμε ποτέ ποιές ήταν οι χθεσινές εντολές του Ρεχάγκελ. Ξέρουμε όμως από τον ίδιον ότι οι παίκτες τις εφήρμοσαν. Αν δεν το είχαν πράξει τότε μάλλον δε θα νικούσαμε τους Ουκρανούς κι εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο θα περνούσαμε ένα ήσυχο μουντιάλ, χωρίς να αγχωνόμαστε και χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε το παθητικό οφσάιντ σε παθιασμένες πατριώτισσες. "Βάλτε γκολ και ταμπουρωθείτε"-Δε χρειάζεται και δίπλωμα προπονητικής για να φαντασθείς ποιές εντολές μετουσίωσαν σε πράξη οι διεθνείς μας.
  • " Με χτύπησαν με χυδαιότητα", τάδε έφη Ντ. Μπακογιάννη αρχηγός εν αναμονή. Ποιός και γιατί, αγαπητοί μου αναγνώστες δεν ξέρω. Αν μπορείτε με ένα σχόλιο ή ένα email να με διαφωτίσετε θα το εκτιμήσω πολύ. Διαβάζω εφημερίδα, σας δίνω το λόγο μου. Δεν έχω βρει τίποτα. Πάντως και οι άλλοι δύο να μην την υπερασπισθούν;!! Ντροπή!

Ευχαριστώ το Joe για την επισήμανση. Επειδή δεν είναι σωστό να απαντήσω στα σχόλια και το παρόν να φαίνεται ως εγράφη, μια πρώτη απάντηση: Αλήθεια δεν είχα ιδέα, γι' αυτό και ρώτησα. Σε συνδυασμό με τον τίτλο, η παράγραφος επιδέχεται διόρθωσης και η κα Μπακογιάννη συγγνώμης. Το επίμαχο κείμενο είναι αδιάφορο και ανάξιο σχολιασμού ως μη πολιτικό. Φυσικά δεν είναι πολιτικό και το να ζητάς στήριξη επειδή κάποιος σε προσέβαλε. Κατά συνέπεια ούτε ο Αντ. Σαμαράς ούτε ο οποιοσδήποτε άλλος είναι υποχρεωμένος να καταδικάσει κάτι έτσι κι αλλιώς άνευ ουσίας στη διαδικασία εκλογής προέδρου της Ν.Δ.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

...συνέχεια



Στα γραφεία επικρατούσε αναβρασμός. Η Μαίρη μπήκε στο δικό της και ρώτησε τη Χαρά, τη νεαρή εκπαιδευόμενη που της είχαν δώσει. Εκνευρισμένη όπως ήταν, δεν είχε προσέξει ότι όλες οι μπροστινές θέσεις στο πάρκινγκ ήταν γεμάτες. Ο πρόεδρος με τους διευθυντές των τμημάτων είχαν πάει από το πρωί και συνεδρίαζαν. Φαίνεται ότι κάτι είχε πάει στραβά στη διαχείριση γιατί είχαν έρθει και στελέχη από τα κεντρικά στο Λονδίνο. Στις 12 θα τους ανακοίνωναν τις αποφάσεις τους. Ευτυχώς η Χαρά ήταν καλή στο να μαζεύει πληροφορίες.



Κάθε εκπαιδευόμενος σε μια μεγάλη εταιρεία έχει έναν πολύ σύνθετο ρόλο. Αφ'ενός μαθαίνει τη δουλειά όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά. Αφ'ετέρου είναι το παράθυρο επικοινωνίας των στελεχών με τον κόσμο έξω από το γραφείο. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται οι απευθείας αντιπαραθέσεις αλλά και οι ομαδοποιήσεις Παράλληλα, οι παλιοί έχουν διαρκώς δίπλα τους κάποιον χαμηλά αμειβόμενο να τους θυμίζει πόσο εύκολα μπορούν αντικατασταθούν, αν γίνουν ενοχλητικοί. Η Χαρά λοιπόν, ήταν η ιδανική επιλογή για το ρόλο. Με ένα μεταπτυχιακό ψυχολογίας στα τελειώματα και μεγάλη προσήλωση στο να επιτύχει στην πρώτη της σοβαρή δουλειά είχε κατορθώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του τμήματος. Τα 23 της χρόνια σε συνδυασμό με τα ξανθά μακριά μαλλιά και ένα λεπτό, εφηβικό σώμα της είχαν χαρίσει αρκετούς υποψηφίους μέντορες και μερικές αντιπάθειες στο θηλυκό δυναμικό του ορόφου. Πάντως η ίδια δε φαινόταν να διεκδικεί κάτι παραπάνω ή να ανταγωνίζεται την άμεσα προϊσταμένη της, τη Μαίρη η οποία διασκέδαζε παρατηρώντας την εξέλιξη των πραγμάτων. Τόσα χρόνια στη δουλειά ήξερε ότι η μετάλλαξη στις γυναίκες καριέρας αρχίζει στα 25. Τότε θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πως θα διαμορφωνόταν η σχέση της Χαράς με την εταιρεία.


Στις 11:50 η Μαίρη κατέλαβε τη θέση της στην τελευταία σειρά της μικρής αίθουσας προβολών και περίμενε να αρχίσει η συνάντηση. Οι φίλες της από τα άλλα τμήματα, δεν είχαν κατέβει ακόμη στο πρώτο υπόγειο και για να διασκεδάσει την αμηχανία της περιεργάστηκε ένα φυλλάδιο παρατημένο από κάποια προηγούμενη παρουσίαση. Με τα στελέχη που συνήθως κάθονται στη δεύτερη από τις πέντε συνολικά σειρές καθισμάτων της μικρή αίθουσας δεν είχε πολλά πάρε δώσε και με έναν συγκεκριμένο δεν ήθελε κιόλας. Είχε ξυπνήσει δύο φορές μεθυσμένη δίπλα στο Λουκά. Την πρώτη έπειτα από το Χριστουγεννιάτικο πάρτυ του 2006 όπου της είχε εκμυστηρευθεί ότι χωρίζει και τη δεύτερη μετά από το ίδιο πάρτυ της επομένης χρονιάς όταν χωρισμένος ων της είχε προτείνει να πάνε για Σαββατοκύριακο στο Παρίσι. Ξαναμίλησαν ένα χρόνο μετά, όταν πήγε να το ξαναπροτείνει και η Μαίρη διέκρινε τα γελάκια των άλλων. Αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας την πλήξη που της είχε προκαλέσει το προηγούμενο "ταξίδι". Αυτά σκεπτόταν όταν είδε τον πρόεδρο με τους διευθυντές να μπαίνουν. Μαζί τους ήταν κι ο "κούριερ" που είχε δει στο πάρκινγκ. Τώρα που τον έβλεπε καλύτερα καταλάβαινε ότι μάλλον είχε πέσει έξω. Το ξεβαμμένο τζιν, το μπλουζάκι και το ανοικτό πουκάμισο από πάνω πρέπει να κόστιζαν τουλάχιστον δύο μηνιάτικά της. "Κυρίες και κύριοι, όλοι ξέρατε για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η εταιρεία τους τελευταίους μήνες. Δεδομένης της διεθνούς ύφεσης και της συνεπαγόμενης καθίζησης της εγχώριας αγοράς το Δ.Σ. αποφάσισε και εξουσιοδότησε εμένα να σας ανακοινώσω τη συνεργασία με το γνωστό εφοπλιστή Ιπποκράτη Φραγκάτο. Ο κ. Φραγκάτος είδε τη μεγάλη αξία που κρύβει η εταιρεία μας και αποφάσισε να μας βοηθήσει να βγούμε από αυτή τη δεινή θέση. Μάλιστα, από σήμερα θα συνεργάζεστε και με το γιο του κ. Βλάσση Φραγκάτο, ο οποίος είναι ένας λαμπρός νέος, άρτι αφιχθείς από τη Βοστώνη όπου και σπούδασε κι ο οποίος επέλεξε να ξεκινήσει από χαμηλά. Θα αναλάβει λοιπόν τη θέση του brand manager που άνοιξε πρόσφατα, αυτήν του "olableu" του απορρυπαντικού που πλένει μόνο μπλε ρούχα και χρωματιστά με λίγο μπλε μέσα. Σας καλώ να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας και να βοηθήσετε τον κ Φραγκάτο στα νέα του καθήκοντα. Βλάσση, θα πεις δυο λόγια στους νέους σου συνεργάτες; " Με το που σταμάτησε ο πρόεδρος, η Μαίρη ένιωσε τα βλέμματα όλων πάνω της. Το μυαλό της, ασυναίσθητα, πήγε σε ένα διαφημιστικό για προϊόντα κατά της γήρανσης που είχε φτιάξει όταν είχε πρωτοπάει στην εταιρεία. "Διασκεδάστε! Όταν έρθει η ώρα, στο παγκάκι με τον Benny θα κάτσει και η Dora"
συνεχίζεται...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στο επίκεντρο της πολιτικής κουβέντας βρίσκεται στη παρούσα φάση η εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Κακώς μιας και η πολιτική κουβέντα σε επίπεδο διακυβέρνησης έχεις μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά ας είναι. Ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει ή θα χάσει αυτή την εκλογή, η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για επιλογή προέδρου από τη βάση είναι συνταγή απώλειας της κομματικής συνοχής και της ενότητας.

Η άποψη μου μπορεί να μοιάζει αντιδημοκρατική όμως δεν αφορά την δημοκρατικότητα της διαδικασίας αλλά τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Εξηγώ.

Όσο καιρό το παιχνίδι της διαδοχής παιζόταν σε επίπεδο συνεδρίου τα πράγματα ήταν ελεγχόμενα ως προς τους συμμετέχοντες. Οι σύνεδροι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άνθρωποι με καθημερινή ενασχόληση με την πολιτική. Διαθέτουν στην πλειοψηφία τους μεγάλη εμπειρία από εκλογικές διαδικασίες, έχουν ζήσει αλλαγές ηγεσίας σε όργανα και φορείς και γενικώς έχουν εμπειρία διαχείρισης κρίσεων και δύσκολων καταστάσεων.

Το σημαντικότερο δε πλεονέκτημα τους είναι ότι δεν επηρεάζονται από τα αδηφάγα ΜΜΕ μιας και η επικοινωνία και η προσέγγιση μαζί τους είναι εφικτή χωρίς να είναι απαραίτητες μαζικές συγκεντρώσεις που προσελκύουν και την αντίστοιχη δημοσιότητα. Αντίθετα τώρα που έγινε η διεύρυνση του εκλογικού σώματος και η εκλογή πήγε στη βάση ζούμε τη χαρά των δημοσιογράφων.

Το εκλεκτορικό σώμα διευρύνθηκε. Το δίδυμο των υποψηφίων (διότι ο Πανίκας Ψωμιάδης είναι απλά το κουβέρ και όχι το κυρίως πιάτο) είναι ιδεατό. Η Πολιτική Άνοιξη απέναντι στην κόρη του Μητσοτάκη. Τα κανάλια αφιερώνουν καθημερινά εκπομπές και δελτία ειδήσεων στην μεγάλη μάχη. Οι φιτιλιές διαδέχονται η μία την άλλη και οι μαϊντανοί που διψάνε για δημοσιότητα είναι πανταχού παρόντες να κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων.

Για πολλούς από αυτούς τους μαϊντανούς δε η συγκεκριμένη διαδικασία είναι η τελευταία τους ευκαιρία να διεκδικήσουν τον ρόλο τους στην επόμενη μέρα. Στην πλειοψηφία τους είναι πρώην βουλευτές που θέλουν να παραμείνουν ενεργοί. Αυτό τους οδηγεί σε ακρότητες και αντιπαραθέσεις που στην επόμενη μέρα θα είναι δύσκολο να μαζέψουν.

Η ενότητα απειλείται όχι από την δημοκρατικότητα της διαδικασίας αλλά από την αδυναμία διαχείρισης της κατάστασης από τους υποψηφίους και τους υποστηρικτές τους. Πλέον σε κάθε εκδήλωση οι υποψήφιοι νιώθουν την ανάγκη ικανοποιήσουν το φιλοθεάμων κοινό. Δεν μιλάνε για το παρελθόν αλλά όλο κάτι για το παρελθόν θυμούνται. Οι υποστηρικτές τους δε είναι πιο φανατικοί από ποτέ.

Η επόμενη μέρα θα βρει τη Νέα Δημοκρατία να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της. Πολλοί από αυτούς που θα ψηφίσουν θα πάνε σπίτι τους και θα βλέπουν τις εξελίξεις από τις ειδήσεις. Η πλειοψηφία των ενεργών στελεχών όμως, που στην ουσία αποτελούσε τους συνέδρους, θα προσπαθήσει να συμβιώσει μετά την αναπόφευκτη ένταση που θα έχει βιώσει για λογαριασμό άλλων.

Είναι τέλος πολύ πιθανό να βγει ένας αρχηγός που θα είναι επιλογή της βάσης αλλά όχι του κομματικού πυρήνα. Με τέτοιες συνθήκες η ενότητα περνάει σε δεύτερη μοίρα και ρόλο έχει η επιβίωση και το γινάτι. Τότε αυτοί που ζητούσαν εκλογή από τη βάση μπορεί και να μετανιώσουν για την επιλογή τους. Μπορεί απλά να ακονίσουν τα ξίφη τους εν όψη του τακτικού συνεδρίου που ακολουθεί το καλοκαίρι. Το σίγουρο είναι ότι ο μοναδικός κερδισμένος θα είναι τα ΜΜΕ.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Ένα νέο, όχι και τόσο απροσδόκητο, σίγουρα όμως χαρμόσυνο και ενδιαφέρον έφερε στο νου του William μνήμες από το παρελθόν. Τότε που οι οικογενειακές καλοκαιρινές διακοπές είχαν συγκεκριμένο κι αυστηρό πρόγραμμα. Μέρος αυτού του προγράμματος ήταν και η υποχρεωτική ξεκούραση του μεσημεριού. Μετά το μπάνιο στη θάλασσα, το καλοψημένο μπιφτέκι και το παγωτό ξυλάκι ακολουθούσε η σιέστα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, από αυτά που ο κλιματισμός εξοστράκισε πλέον από τη ζωή μας κι αφού το υλικό προς ανάγνωση είχε ήδη εξαντληθεί, ο μικρός και ξάγρυπνος Willy αποφάσισε να ανοίξει την πελώρια σακούλα που η θεία του πάντα κουβαλούσε μαζί της και να διαβάσει ένα από τα μικρά χαρτόδετα βιβλιαράκια που απεικόνιζαν ηλιοβασιλέματα και εξωτικά ζευγάρια να φιλιούνται ηδυπαθώς.



Η υπόθεση ήταν μάλλον τετριμμένη ακόμη και για έναν πιτσιρικά, όμως είχε ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον και ήταν μια αρκετά ξεκούραστη λύση για να περνούν πιο εύκολα οι ώρες μέχρι το απογευματινό μπάνιο. Άνδρας, γυναίκα, μια δυσκολία που πρέπει να αντιμετωπισθεί και η επικράτηση ενός μεγάλου έρωτα στο φινάλε σε έκαναν πραγματικά να ξεχνιέσαι. Αυτό δεν είναι που θέλουμε και οι Daltons; Είναι άραγε δύσκολο ρομαντικές ψυχές σαν τις δικές μας να φτιάξουν κάτι αντίστοιχο; Αυτοί οι λόγοι, αλλά και η βεβαιότητα ότι εσείς οι λίγοι που μας διαβάζετε θα δείχνατε μεγάλο ενδιαφέρον για μια ιστορία αγάπης σε συνέχειες, φέρνουν το γράφοντα στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει την ετικέτα Μέσα απ' τη ζωή και το πρώτο κεφάλαιό της.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1ον

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις." Η Μαίρη διάβαζε φανατικά Π. Κοέλιο γιατί την έκανε να νιώθει ότι ξεφεύγει από την καθημερινότητα Έχοντας φθάσει στα 30 καταλάβαινε και η ίδια ότι βρισκόταν μπροστά στην πρώτη μεγάλη ηλικιακή καμπή που κάθε γυναίκα περνάει. Είχε γίνει πιο σοβαρή, πιο ευσυγκίνητη και μερικές φορές πιο επιθετική με τους άλλους, όταν ένιωθε ότι αυτοί δε βλέπουν τα πράγματα με τον τρόπο που τα έβλεπε εκείνη. Οι συνάδελφοί της είχαν αρχίσει να μην την ανέχονται και πολύ αν και το θηλυκό σώμα της σε συνδυασμό με ένα συμπαθητικό πρόσωπο και δύο πανέμορφα γκριζοπράσινα μάτια, της εξασφάλιζαν την αντρική ανοχή στις ιδιοτροπίες της για αρκετό καιρό ακόμα. Δούλευε ως μεσαίο στέλεχος σε μια μεγάλη πολυεθνική, από αυτές που κατασκευάζουν από ευρείας κατανάλωσης καλλυντικά έως απορρυπαντικά και είδη για τον καθαρισμό του σπιτιού. Τόσο οι σπουδές της, όσο και το συγκροτημένο αλλά και όχι πάνω από το μέσο, μυαλό της, προμήνυαν ότι αυτό θα έκανε και τα επόμενα χρόνια της ζωής της. Παρ' όλα αυτά, εκείνη αισθανόταν αδικημένη και πάλευε με κάθε τρόπο να αποδείξει πόσο άξιζε μια θέση ανωτέρου στελέχους.
Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε ότι άνοιξε μια θέση brand manager στην εταιρεία, η Μαίρη πίστεψε ότι ήρθε η σειρά της. Οι πιθανοί υποψήφιοι δεν είχαν παραπάνω προσόντα από κείνη και κανείς τους δεν ήταν εκεί πριν οκτώ χρόνια, όταν το ίδιο το αφεντικό προσελάμβανε για δόκιμη μια φοιτήτρια που είχε τολμήσει να χαρακτηρίσει τον τρόπο διοίκησής του αναποτελεσματικό Την ίδια αίσθηση είχαν και οι περισσότεροι στο γραφείο που έσπευδαν να τη συγχαρούν προτού καλά καλά ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την αποχώρηση του προηγουμένου Η ίδια ήταν πολύ προσεκτική και σεμνή. Στη γλώσσα των στελεχών αυτό σήμαινε ότι αποδεχόταν τις φιλοφρονήσεις, αλλά δεν είχε καβαλήσει το καλάμι. Μόνο η ίδια, όμως, και οι δύο κολλητές της ήξεραν με τι αγωνία περίμενε αυτή τη θέση. Μετά από το χωρισμό της με τον Μάρκο, τον μεγάλο έρωτα της από τα χρόνια του ΤΕΙ, δεν είχε κέφι για τίποτα. Είχε αφοσιωθεί στη δουλειά της και στην προσπάθεια να προβάλει στους γύρω της, το προφίλ της δυναμικής κι επιτυχημένης σύγχρονης γυναίκας.
Έχοντας στο μυαλό της όλα αυτά τα δεινά του τελευταίου χρόνου μπήκε εκείνο το πρωί Παρασκευής στο υπόγειο πάρκινγκ της εταιρείας. Ακριβώς τη στιγμή που σκεπτόταν πόσο πιο εύκολη θα ήταν η μανούβρα από τη νέα της θέση, ένα κόκκινο αμάξι διέσχισε με την όπισθεν δύο κενές θέσεις, πέρασε ξυστά από μπροστά της και πάρκαρε στο κενό που από Δευτέρα θα κάλυπτε το απαστράπτον Γαλλικό 1600άρι της. Έξαλλη ακόμη από το παραλίγο τρακάρισμα, πάτησε με δύναμη την κόρνα και μούντζωσε τον οδηγό του μικρού και βρώμικου αυτοκινήτου πόλης που εκείνη τη στιγμή κλείδωνε. "Άσχετοι κούριερ", μονολόγησε και κατευθύνθηκε προς τις πιο μέσα θέσεις.
συνεχίζεται (ελπίζω από ένα διαφορετικό Dalton κάθε φορά)

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Είχαν περάσει δύο μήνες. Δύο ολόκληροι μήνες και ένιωθαν ακόμα περίεργα. Σαν να κατέβηκαν προχτές από τον παράδεισο, αλλά και σαν να ήταν μια ζωή στην Ανάφη και η... Εδεμ αποτελούσε μακρινή ανάμνηση. Τα είχαν δει όλα. Ο καθένας από τη δική του μεριά. Ιδιες καταστάσεις, αλλά εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση και κατανόηση από τους ήρωές μας

Το ζευγάρι μας, καθόταν αγκαλιασμένο σε μια ήσυχη γωνιά. (Και πώς να μην ήταν ήσυχη, αφού και οι λίγοι τουρίστες είχαν φύγει απο το νησί). Οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι ήταν κρυμένοι, οι άνδρες στους καφενέδες και οι περισσότερες γυναίκες στο σπίτι και μόνο τον Κριστιαν έβλεπες που και που να τριγυρνάει σαν την άδικη κατάρα! Ο Αδάμ και η Εύα, πρώτη φορά έβλεπαν σκούρα και πυκνά σύννεφα. Μάλιστα ο συνδυασμός τους με τον έντονο αέρα και την πρωτόγνωρη (για αυτούς) πτώση της θερμοκρασίας, είχε αναγκάσει την Εύα να τυλιχτεί σαν αδύναμο γατάκι στην αγκαλιά του καλού της! "Τι ζω Θεέ μου" αναφώνισε όταν άκουσε ένα κεραυνό και αμέσως ήρθε η κοφτή απάντηση του Αδαμ: "Μην Τον αναφέρεις καν, ας Τον στην ησυχία του".

Η ψυχρή ατμόσφαιρα, ψυχράνθηκε κι άλλο! Και τη στιγμή που εκείνη ως ένδειξη συμφιλιώσης, κούρνιασε ανάμεσα στα χέρια του, άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγές. "Τι είναι πάλι αυτό; Κατακλεισμός. Πω πω, χαθήκαμε. Θα ξεπροβάλει πάλι κανένας Νώε με την Κιβωτό του. Κι αν εμείς δεν είμαστε οι εκλεκτοί; Που δεν είμαστε πλεόν... Αχού. Τελειώσαμε. Αυτό ήταν. Α ρε γαμημένο μήλο... Χίλιες φορές να έτρωγα εκείνα τα ακτινίδια που ήταν δίπλα και που τώρα -που δεν μπορώ να πάω τουαλέτα-, κατάλαβα την αξία τους. Πεθαίνουμε Αδααααμ, αυτό ήταν... " Ο Αδαμ έμενε ατάραχος στο παραλήρημά της. Σαν κάτι να ήξερε, αλλά δεν της το έλεγε, σαν να περίμενε να τα βγάλει όλα από μέσα της και μετά θα μιλούσε. Και πράγματι, ύστερα απο λίγο την ρώτησε νηφάλια: "Τι έπαθες γλυκειά μου, γιατί χαλάς πάλι τον κόσμο". "Μα δεν βλέπεις;" αποκρίθηκε εκείνη. "Εστειλε νερό για να μας πνίξει, πεθαίνουμεεεεεε, σνιφ σνιφ". Ξαφνικά εκείνος αντί να τρομοκρατηθεί, έβαλε τα γέλια, κάτι που εξόργισε ακόμα περισσοτερό την καλή του. "Τι γελάς ρε αναίσθητε; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Χαλάσμος κόσμου;" Ο Αδάμ, παίρνοντας το πιο φυσικό ύφος του κόσμου (ύφος που θύμιζε τον Κριστιάν) της είπε καθησυχαστικά: "Για το νερό που πέφτει στο παράθυρό μας λες; Μην τρομάζεις καρδιά μου, καλό θα μας κάνει. Είναι βροχή. Ετσι το λένε εδώ. Ξέρω ότι πρώτη φορά το βλέπεις και έχεις πανικοβληθεί, αλλά δεν είναι τίποτα, απλά βροχή. Μάλιστα ο κυρ-Σταύρος που έχει το καπηλειό, μου είπε ότι κάνει καλό. Ηρέμησε τώρα σε παρακαλώ. Οπώς λένε και οι χωρικοί εδώ, μπόρα είναι θα περάσει". Αυτά είπε και κίνησε να πάει να της χαϊδέψει λίγο τα μαλλιά.

E, ποιός είδε την Εύα και δεν τη φοβήθηκε. Αντί να καταλαγίασει, ξέσπασε τόσο έντονα που η μπόρα έξω, έμοιαζε με νηνεμία. Κατά την προσφιλή συνήθεια των γυναικών, πήρε αφορμή από αυτό το... κάτι και έριξε στην κουβέντα ό,τι την ενοχλούσε εδώ και καιρό, κι ας τα έχει ξαναπεί εκατοντάδες φορές. Ο Αδάμ, δεν είχε ακόμα καταλάβει αν την πείραξε περισσότερο ότι έβλεπε για πρώτη φορά βροχή και ότι δεν ήξερε καν πως υπήρχε τέτοιο πράγμα, ή αν... στράβωσε επειδή αυτός το ήξερε! Πάντως γεγονός είναι ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει εντελώς, ήταν κυριολεκτικά εκτός ελέγχου:

-Ε: Γαμώ το μήλο μου γαμώ, γαμώ το μπάσταρδο το φίδι, και εσένα περισσότερο παλιομαλάκα, που με έφερες σε αυτό το σκατομέρος.
-Α: Πως μιλάς έτσι αγάπη μου, ηρέμησε.
-Ε: Αντε ρε που θα μου πεις να ηρεμήσω κιόλας. Ηλίθιε.
-Α: Ρε Εύα, πλάκα μου κάνεις; Εσύ την έκανες τη μαλακία και ζητάς και τα ρέστα από πάνω;
-Ε: Ποια ρέστα ρε; Εδώ που με έφερες. Βαρέθηκα, τι ζωή είναι αυτή; Επεσες σα βλάκας στην παγίδα Του και διάλεξες την Ανάφη. Βλακάάάάάάά
-Α: Ααααα, για να σου πω, μαζί δεν το επιλέξαμε; Είπαμε, μην ζητάς τώρα και τα ρέστα.
-Ε: Να είδες; Τώρα που είπες ρέστα. Μάθαμε και τα λεφτά και φτάσαμε και στα ρέστα. Που είναι τα μεγαλεία, που παίρναμε ότι θέλαμε χωρίς αντίκρυσμα; Πού είναι...
-Α: Τα χάσαμε μαζί με το χαζομήλο σου, ανόητη.
-Ε: Μη με διακόπτεις. Τι έλεγα; Α, ναι. Πώς να μάθω να ξεχωρίζω τα πιο καλά χαρτονομίσματα από τα άλλα ρε; Ολο μπερδεύομαι. Και αυτά τα κέρματα, πολύ βαριά είναι, δεν τα μπορώ!
-Α: Ηρεμησε ρε, με τον καιρό θα τα μάθεις όλα.
-Ε: Δεν θέλω να τα μάθω. Τι να μάθω; Πόσο κάνουν τα φασολάκια; Εγώ που τα έπαιρνα όλα φρέσκα και όχι σαν κι αυτά, μπαγιάτικα και χαλασμένα;
-Α: Είπαμε πέρασαν αυτά.
-Ε: Και πώς μαγειρεύονται τα σκασμένα; Εκεί ήταν όλα νόστιμα, εδώ....
-Α: Ελά τώρα, είσαι άδικη. Δεν είναι νόστιμα τα φαγητά εδώ; Ολα τα μαγαζία έχουν απίστευτους μεζέδες. Εγώ την έχω καταβρεί. Είναι καλύτερα από πάνω. Πιο...μερακλήδικα.
-Ε: Ναι ε; Τι μας λες; Για αυτό δεν μπορώ να ενεργηθώ; Ετσι πάω έτσι ερχομαι στην τουαλέτα.
-Α: ......
-Ε: Και τώρα που το θυμήθηκα, τι καταπίεση είναι αυτήν με την τουαλέτα; Ακου φίλε, να θες να κάνεις την ανάγκη σου και να πρέπει να βρεις το... κατάλληλο μέρος. ΟΧΙ ΡΕ. ΕΚΕΙ όπου μας ερχόταν τα κάναμε.
-Α: Μα τι λες τώρα ρε Ευά;
-Ε: Αυτό που σου λέω. Και να μην μιλήσω για γρηγοράδα. Ενα φύλλο έβγαζες και.. .τσουπ! Τώρα , ξεκούμπωσε, βγάλε, κατέβασε, ήμαρτον πια!
-Α: Ελα, γίνεσαι αηδιαστική. Σταμάτα επιτέλους.
-Ε: Τιιιιιιι; Να σταματήσω; Τώρα άρχισα.
-Α: Ωχ, θα μας ακούσει όλο το χωριό.
-Ε: Ας μας ακούσει. Το αποκτήσαμε κι αυτό. Παλιά φωνάζαμε όσο θέλαμε, κάναμε ό,τι θέλαμε, τώρα όλο τους άλλους σκέφτεσαι.
-Α: Ωραία και τι θες να γίνει τώρα;

.......................

Η Ευά σκύβει το κεφάλι και δείχνει να ηρεμεί. Παίρνει ένα παραπονιάρικο ύφος και πηγαίνει κοντα του.
-Ε: Πια δεν με πηδάς όπως παλιά.
-Α: Τι;
-Ε: Τι τι; Παλιά συνέχεια σεξ κάναμε, τώρα...
-Α: Τώρα εχω κι άλλα στο μυαλό μου ρε Ευάκι.
-Ε: ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙ; Υπάρχει κι άλληηηηη;
-Α: Τι λες μωρέ;
-Ε: Ποια πουτάνα είναι; Πες μου ποιά είναι; Αυτή η τσούλα η Μάρω, η κόρη του κυρ Βασίλη με τα μεγάλα βυζιά, που την κοιτάς σαν ξερολούκουμο και σου τρέχουν τα σάλια; Ή το πορνίδιο η Ντίνα, που την έχει πάρει όλο το χωρίο και όλοι οι τουρίστες από 16 έως 57 ετών; Λεγέ ποιά είναι να την ξεμαλλιάσω.
-Α: Α, καλά έχεις χαζέψει εντελώς. Εγώ είπα ότι έχω κι άλλα στο μυαλό μου, όχι ότι έχω κι άλλη!ν
-Ε: Ε τότε γιατί δεν με πηδάς όπως παλιά; Φταίω εγώ; (Και πάιρνει το κλαψομ...ικο ύφος της)
-Α: Οχι ομορφιά μου, απλά εδώ τώρα έχω και δουλειές, οπότε δεν έχω ούτε τόσο ελευθερο χρόνο και ούτε τις αντοχές που είχα.
-Ε: Τι δουλειές ρε ακαμάτη! Σε ποιόν τα λες αυτά; Ολη μέρα παιζείς τάβλι με τον Κοσμά και πρέφα στον καφενέ του κυρ Θανάση. Μετά πίνεις τα τσίπουρακια σου, καπνιζείς τα τσιγαράκια σου και μου έρχεσαι χάλια. Ασε που σου έχω πει, οτι βρωμάς με αυτά τα παλιοτσίγαρα που κάνεις κι σε αυτα τα βρωμομέρη που πας.
-Α:.....
-Ε: Καπνίζεις κιόλας, το παίζεις μάγκας. Ποιός σου κόλλησε αυτό το συνήθειο; Αυτός ο λέτσος, ο Κριστιαν; Και μια που το έφερε η κουβέντα, γιατί τα δικά του τσιγάρα μυρίζουν αλλιώς; Μια φορά ηταν κοντά μου και νομίζω ότι ζαλιστηκα...! Και μάλιστα δεν τα είχε σε πακέτο. Πουλάνε τσιγάρα χύμα;
-Α: Δεν ξέρω ρε Ευά, παράτα με
-Ε: Ακου δεν έχει αντοχές λέει...
-Α: Που κολλάει αυτ'ο πάλι;
-Ε: Στο προηγούμενο, ότι δεν το κάνουμε γιατ'ι δεν αντέχεις!
-Α: Εύα, Εκει τα πράγματα ήταν αλλιώς, Εδώ πλέον κουραζόμαστε, π'αρτο χαμπάρι.
-Ε: Και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό;
-Α: Οχι.
-Ε: Αν πάω να μιλησω σε αυτόν τον... πώς τον είπαμε; Τον... Παπανδρέου;
-Α: Τι να σου κάνει αυτός ρε;
-Ε: Ε πώς τι να μου κάνει, Αυτός δεν εξουσιάζει εδώ; Σε αυτόν θα πάω. Πώς πηγαίναμε σ' Αυτόν όταν ήμασταν στον παράδεισο και μας έλυνε τα προβλήματα; Ε εδώ τώρα μάλλον σε αυτόν τον καινούργιο πρεπει να πάμε πρέπει να πάμε.
-Α: Τα έχεις εντελώς χαμένα.
-Ε: Αλήθεια, αυτοί εδώ πώς δώσανε την εξουσία αλλού και εμείς Πάνω δεν μπορούσαμε; Δεν είναι άδικο αυτό; Ολο Αυτός κυβερνούσε! Επρεπε να άλλαζε. Να ήσουν εσύ αυτός που θα εξουσίαζε και θα έδινε εντολές, τώρα ακόμα εκεί θα ήμασταν και θα περνούσαμε ζωή χαρισάμενη.
-Α: Και τώρα μια χαρά περνάμε.
-Ε: Μια χαρά περνάς εσυ, όχι εγώ!
-Α: Ε και τι θες να κάνω, εσύ το δαγκώσες το κωλομήλο, εγω πάλι την πληρώνω;
-Ε: Εσύ φταις που με παραμελούσες; Και βρήκε την ευκαιρία το φίδι....
-Α: Τι λες μωρέ, τι λες μωρέ; Δεν θα συνεχίζω άλλο την κουβέντα, δεν βγάζει πουθενά.
-Ε: Α τώρα που δεν σε συμφέρει, σταματάς την κουβέντα ε; Πάντα τέτοιος ήσουν...

Εκείνη την ώρα κάποιος χτύπησε την πόρτα. Η συζήτηση διακόπηκε με μιας. Εκείνη πήγε και άνοιξε. Ηταν η κυρα-Αντιγόνη, μούσκεμα από τη βροχή. Σκέφτηκε πως με τέτοιο καιρό δεν θα είχαν βγει οι "νεοφερμένοι" έξω και ότι δεν θα είχαν να φάνε. Τους πήγε μια κατσαρόλα που άχνιζε με ρεβύθια, λίγη ρέγγα, αντζούγες, ελιές και δύο καρβάλια ζεστό ψωμί. Υστερα από λίγο, που είχε κοπάσει και η βροχή, η κυρα-Αντιγόνη έφυγε. Κανείς τους δεν είχε όρεξη να συνεχίσει τον τσακωμό. Επεσαν με τα μούτρα στο φαγητό και ο Αδαμ μονολογούσε: "Είδες τι καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι είναι εδώ..."


ΥΓ. Ιστορίες των δύο μηνών που πέρασε το ζευγάρι μας, θα αναρτηθούν οσονούπω, από τα ημερολόγια που κρατούσαν οι δυο τους.

ΥΓ1. Το ημερολόγιο, καθυστέρησε τέσσερις μέρες να αναρτηθεί ,γιατί είχε άσχημο καιρό και δεν υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση με την Ανάφη, οπότε το υλικό δεν μπόρεσε να έρθει εγκαίρως στα χέρια μου. Βλέπετε η τεχνολογία δεν ανήκει στις αρετές του Αδάμ και της Εύας!




Σημαντικές Ημερομηνίες:

9. Παγκόσμια ημέρα κατά του φασισμού.

16. Παγκόσμια ημέρα ανεκτικότητας. (Ζωά γίναμε, γάιδαροι και τα υπομένουμε σχεδόν όλα.)

17 Εκτός από την επέτειο του Πολυτεχνείου, συμπτωματικά είναι και παγκόσμια ημέρα των σπουδαστών.

19. Παγκόσμια ημέρα φιλοσοφίας. (Για μας της... αμπελοφιλοσοφίας, δεν μας λέει κάτι η μέρα. Εμείς είμαστε σαν τη ρετσίνα Κουρτάκη, ¨κάθε μέρα γιορτή"). Ταυτόχρονα -άκουσον άκουσον- είναι και παγκόσμια ημέρα της δημόσιας τουαλέτας! Αλλώστε σε δημόσιες τουαλέτες έχω διαβάσει απίστευτες μικρές φιλοσοφίες, οπότε συνδυάζεται.

20. Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού.

21. Παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης. (Βοήθειά μας).

25. Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. (Στο σεξ επιτρέπεται γιατρέ μου;;;;)






Περισσότερα...