The Daltons' Politics

Εάν η χθεσινή αναμέτρηση Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού ολοκληρωνόταν, οι "πράσινοι" θα έχαναν τρίτο συνεχόμενο ντέρμπυ με τον ίδιο τρόπο και οι "κόκκινοι" θα ανακηρύσσονταν δικαίως και πανηγυρικά πρωταθλητές. Τώρα που το ντέρμπυ δεν τελείωσε, στον Πειραιά θα γιορτάσουν την κατάκτηση του τίτλου το ίδιο δίκαια και το ίδιο πανηγυρικά. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που έχει πια σημασία - αν εξαιρέσεις την αγωνία των Χελάκηδων να κλείσουν συνωμοτικά το μάτι προς την οπαδική πελατεία που τους δίνει λόγο ύπαρξης. Τέτοιο είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί τέτοιοι είναι οι άνθρωποί του.  

Πέρσυ... και φέτος... Υ.Γ. Και για όσους δεν το προσέξανε αξίζει η προσοχή σας στη λεπτομέρεια...

Όσοι εξ ημών παρακολούθησαν το τελευταίο μουντιάλ, σίγουρα τις θυμούνται. Την ώρα που οι μεγάλοι της Ν. Αμερικής παρέπαιαν, οι δύο φιναλίστ του φετινού copa america κέρδιζαν φίλους με τις εμφανίσεις τους.

Η μίζερη ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα δυστυχώς δεν μας επιτρέπει να έχουμε πολλά πρωινά Σαββάτου ή Κυριακής, που να ξυπνάμε με την αγωνία για το ματς που έρχεται. Ακόμα και το σημερινό είναι απλά προϊόν της προπαγάνδας της στιγμής μιας και η πραγματικότητα λέει πως σε ένα πρωτάθλημα όπως το Ελληνικό οι 7 βαθμοί διαφορά ακόμα και αν ο Παναθηναϊκό κερδίσει και τους πάει στους 4 είναι πάρα πολλοί για να ανατραπούν στο υπόλοιπο διάστημα.

Ο Νίκος Αλέφαντος μετά από ένα ματς ως προπονητής της Προοδευτικής, έχει απαντήσει, όπως μπορείτε να δείτε και στο video, με την εκπληκτική αυτή ατάκα στις ερωτήσεις του Γ. Λυκουρόπουλου. Η ατάκα μου ήρθε στο μυαλό χθες βλέποντας το ματς Ολυμπιακός - Πανσεραϊκός και το τρόπο που αντέδρασε ο Ολυμπιακός με τον Βαλβέρδε στο πάγκο. Κυρίως επειδή έχω ζήσει τον Ολυμπιακό με διάφορους "Αλέφαντους" και μαθητευόμενους μάγους για προπονητές και τον έχω ζήσει και πρόπερσι και φέτος με τον Βαλβέρδε στο πάγκο.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των ονείρων. Ιδιαίτερα για τους οπαδούς των ομάδων, που συνεπικουρούμενοι από την αγάπη των αθλητικών εφημερίδων για την υπερβολή ονειρεύονται τις ομαδάρες του χειμώνα. Φ αντασιωνόμαστε αχτύπητες ενδεκάδες που θα σαρώσουν τα πάντα στο διάβα τους, βλέπουμε τους παίκτες που το χειμώνα βρίζουμε για παλτά ως κάτι παραπάνω από αυτό που είναι και αισθανόμαστε ικανοποίηση που η ομαδάρα φέτος θα τα σαρώσει όλα. Το φθινόπωρο με τα πρωτοβρόχια τα όνειρα ξεθωριάζουν σαν τις καλοκαιρινές αγάπες αλλά αυτό δεν εμποδίζει όλους εμάς να κάνουμε αναλύσεις για τις ομάδες μέσα σε μία παραζάλη υπερβολής.

Καλοκαίρι 1984, ένα αυτοκίνητο προσεγγίζει οδικώς τη Napoli προερχόμενο από το λιμάνι του Brindisi. Στο πίσω κάθισμα ένα αγόρι 10 χρονών βλέπει την Tangenziale (κάτι σαν την δική μας Αττική Οδό) να είναι γεμάτη παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ακόμα και τα booth των διοδίων να είναι άδεια. Στο μπροστινό κάθισμα απορία και συζήτηση για το τι συμβαίνει μέχρι που φτάνουμε στο σημείο που η περιφερειακή οδός περνάει πάνω από το στάδιο Sao Paolo. Εκεί κόσμος κρεμασμένος σαν τσαμπιά από τις μπαριέρες τραγουδάει στο ρυθμό που έρχεται από το Sao Paolo... Τα παιδικά αυτιά μου αναγνωρίζουν μόνο το όνομα Maradona...

Η Βραζιλία όπως έχουμε ξαναπεί παίζει πιο "ευρωπαϊκά" από ότι την έχουμε συνηθίσει. Αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να την κερδίσου χαρούμενα σύνολα που θα δοκιμάσουν την ικανότητα της να περνάει την μπάλα από την τρύπα της βελόνας σε πλήρη ταχύτητα όπως έκανε ο Kaka στο πρώτο γκολ. Ήταν το 25ο λεπτό και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Αλέκου Θεοφιλόπουλου να μας πείσει πως η Ιβοριανοί είχαν κρύψει το τόπι,ο Kaka με ενέργεια που άφησε την άμυνα των Αφρικανών άγαλμα έβγαλε τον Fabiano φάτσα με το τέρμα. Αυτός δεν αστόχησε και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Στην ευρωπαϊκή παράδοση, η μονομαχία είναι μια ιερή στιγμή. Έχει το δικό της τελετουργικό και τους δικούς της νόμους. Ειδικά από τη στιγμή που το ξίφος αντικαταστάθηκε από το πιστόλι οι νόμοι έπρεπε να γίνουν πιο σκληροί για να μην καταλήξει το όλο σε κωμωδία. Έτσι, ενώ ήταν θεμιτό να γυρίσεις το σώμα στο πλάι ώστε να δίνεις όσο το δυνατόν μικρότερο στόχο, ήταν ανεπίτρεπτο να κάνεις την οποιαδήποτε κίνηση την ώρα που ο απέναντι σου έστελνε μια σφαίρα συστημένη. Αν δεν άντεχες την πίεση, είτε σε καθάριζαν οι μάρτυρες είτε στιγματιζόσουν για πάντα ως δειλός.

Οι Άγγλοι καθώς φαίνεται θα έρθουν στα νησιά μας νωρίτερα του αναμενόμενου (ακόμα και για εμένα-ομολογώ με αιφνιδίασαν ).'Έχουν γνώση οι φύλακες όμως και εν μέσω κρίσης θα φροντίσουν να μας "ρεφάρουν".(την οικονομική χασούρα).Προφανώς ο ήλιος και η θάλασσα τους ταιριάζει καλύτερα από την επερχόμενη βαρυχειμωνιά της Ν.Αφρικής...Πάμε για τα Μάταλα λοιπόν!!!!

Η Premier League είναι μαζί με την Primera Division τα καλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Το ποδόσφαιρο στο νησί βασίζεται στο ρυθμό και τη δύναμη. Όμως η Εθνική Αγγλίας είναι να την κλαίνε οι ρέγγες. Οι λόγοι πολλοί, πρώτος και πάνω από όλους η γελοία νοοτροπία τους να ζούνε θαρρείς κλεισμένοι σε ντουλάπι. Δεν έχουν συναίσθηση της κατάστασης και θεωρούν εαυτούς a priori φαβορί χωρίς να αναλογιστούν την πραγματική τους δυναμικότητα. Αδυνατούν ακόμα και να δουν για παράδειγμα πως από τους διεθνείς τους ζήτημα 3 ή 4 να είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους. Αν εξαιρέσεις τους Rooney, Gerrard, Lampard και Terry οι υπόλοιποι είναι supporting cast σε ομάδες που αστέρια είναι συνήθως ξένοι.

Όσο το ματσάκι παιζόταν στην "μπάλα" , στην τεχνική κατάρτιση τον παιχτών ,στην ποδοσφαιρική τους ποιότητα τα Αμερικανάκια είχαν μαζέψει δύο τόπια.

Μετά το εύκολο 4-0 της Γερμανίας επί της Αυστραλίας διάφοροι έχρισαν φαβορί της οργάνωσης το χαρούμενο παρεάκι του Lev. Όμως είχαν υπολογίσει χωρίς τους Γιούγκους. Τα έχουμε ξαναγράψει, οι Σέρβοι είναι τέχνη, αλητεία, τρέλα ανυπακοή αλλά πάνω από όλα μιλάνε στο τόπι. Είναι περίεργη φάρα, όσο είναι χαλαροί συμπεριφέρονται ως μισθοφόροι, μόλις ζορίσουν τα πράγματα παίζουν σαν ομάδα και τότε βάρδα μην βρεθείς στο διάβα τους όπως διαπίστωσαν τα πουλέν του Lev.

Δ Δεν δείχνει να βάζει "νερό στο κρασί" του ο Σέρβος τεχνικός και συνεχίζει για δεύτερο παιχνίδι να κατεβάζει την ομάδα με 4-4-2 και κορυφή Zigic-Ninkovic...

- Είμαι σίγουρος πως κάτι μου διαφεύγει... Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που παίζεται από άντρες με παντελόνια. Από άντρες, που θα δώσουν τα πάντα για την τιμή και την δόξα τής φανέλας που φορούν, της χώρας που εκπροσωπούν, των ανθρώπων που τους αγαπούν. Χάρη σ' αυτό το αίσθημα τιμής, που χαρακτηρίζει κάθε ποδοσφαιριστή απανταχού τής γης, η εθνική Γαλλίας δεν έχει χάσει ακόμη τις ελπίδες της για πρόκριση στην δεύτερη φάση.

Στον τελικό τού Mundial 2006, ο Marco Materazzi έγινε εθνικός ήρωας για τους Ιταλούς όταν προκάλεσε (με ολίγα... γαλλικά) την επίθεση τού Zinedine Zidane και συνάμα την αποβολή τού γάλλου σούπερ σταρ, με μια βουτιά προς τα πίσω απαράμιλλης θεατρικότητας. Όσο καταδικαστέα κι αν είναι τέτοια συμπεριφορά, φρονώ πως θα την συγχωρήσουμε γρήγορα στον Βασίλη Τοροσίδη - τον βασικό υπαίτιο για την πρώτη νίκη τής Ελλάδας σε Τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το ματς κρεμόταν σε μία κλωστή, οι gautsos, παρά το ταλέντο τους ήταν εγκλωβισμένοι από την ασφυκτική πίεση των Νοτιοκορεατών που έχαναν συνεχώς ευκαιρίες για την ισοφάριση. Ξαφνικά όμως ο χρόνος σταμάτησε, η μπάλα κατευθύνθηκε προς το πάγκο της Αργεντινής όπου έχασε ύψος και έφτασε κοντά στο Diego, αυτός την χάιδεψε με το τακουνάκι και την επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Το παιχνίδι άλλαξε και από rodeo μετατράπηκε σε παράσταση για ένα ρόλο που οδήγησε στο 4-1. Ο θεός του ποδοσφαίρου έκλεισε το μάτι στο αγαπημένο του παιδί θαρρείς και ήθελε να το αφυπνίσει και έδωσε έτσι την πρόκριση στην Αργεντινή.

Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση για τα νέα ποδοσφαιρικά στοιχεία που είδαμε στον πρώτο γύρω του MUDIAL 2010 θα καταλήξουμε στο εξής συμπέρασμα : "ουδέν νεότερων" Ας ρίξουμε όμως μια αναλυτικότερη ματιά...

Kαλώς με κι ας άργησα! Λόγω φόρτου εργασίας δεν μπόρεσα να… διανθίσω το blog μας με τις δικές μου παπάτζες για το μουντιάλ, αλλά το ρεπό μου συνέπεσε με την ολοκλήρωση της πρώτης αγωνιστικής των ομίλων, οπότε θα… υποστείτε το συνολικό μου σχόλιο (και κάποιες προβλέψεις). Βάλτε στην άκρη λοιπόν τις βουβουζέλες σας και… πάμε.

Η διαφορά κλάσης του Forlan από τους παίκτες της Νοτίου Αφρικής ήταν αρκετή για να περάσει η Ουρουγουάη ένα εύκολο απόγευμα. Όπως και κόντρα στους Γάλλους έδειξαν πως είναι δουλεμένη ομάδα με εξαιρετικές μονάδες που από τη μέση και μπροστά μπορούν να σπείρουν το πανικό. Οι διοργανωτές παρακολουθούσαν ανήμποροι και το 3-0 ήρθε φυσιολογικά δίνοντας στους λατίνους τεράστιο προβάδισμα πρόκρισης. Πλέον κρατάνε την τύχη τους στα χέρια τους ενώ οι διοργανωτές θα πρέπει να κερδίσουν την Γαλλία και να ελπίζουν και σε συνδυασμό αποτελεσμάτων αν δεν θέλουν να αποχαιρετίσουν το θεσμό νωρίς.