The Daltons' Politics

Ήρθε ο ούριος άνεμος και έδωσε τη φόρα Όλα πηγαίνανε καλά και πέρασε η μπόρα Τα βάσανα τελειώσανε κι ανοίξανε πανιά Να πάνε ν' αγκαλιάσουνε γυναίκες και παιδιά Όλοι ήταν αισιόδοξοι πως έφτασε η ώρα Ξανά να αντικρύσουνε την μακρινή τη χώρα Μετά από Κίρκη, Καλυψώ κι από τις δυο τις σκύλες Ήρθε η στιγμή ν' ανοίξουνε και του νησιού οι πύλες Μα ξάφνου χάλασε ο καιρός και βγήκαν σε μια ξέρα Και όλα δείχναν σίγουρα πως χάλασε η μέρα Σ' ένα νησί τους ξέρασε του Ποσειδώνα η μήνη Κι εκεί πως το καράβι τους για μέρες πια θα μείνει Περπάτησαν αμέριμνοι και έψαχναν για ανθρώπους Όμως δεν έβλεπαν ψυχή σ' αυτούς τους άγριους τόπους Με θαυμασμό ανοίξανε οι σύντροφοι το στόμα Τεράστιες πατημασιές σαν είδανε στο χώμα

Ο William, ανέλαβε να γράψει ημερολόγιο για τον Οκτώβριο. Όπως και η Οκτωβριανή επανάσταση, αυτό συνετελέσθη το Νοέμβριο. Με μια μικρή καθυστέρηση γράφει για την Νέκυια. Με αυτή την ευκαιρία δηλώνει ότι θεωρεί τον Όμηρο τον πρώτο που σκέφθηκε με κανόνες χόλυγουντ. Μία ολόκληρη ραψωδία γεμάτη κουτσομπολιό για να χωρέσουν δυο σκηνές με τους αστέρες της Ιλιάδας. Στη διαδρομή στον Άδη συναντά τον Αγαμέμνονα που του περιγράφει τη δολοφονία του, τον Αίαντα που αυτοκτόνησε όταν δεν κληρονόμησε αυτός τα όπλα του Αχιλλέα και τον ίδιο τον Αχιλλέα που δηλώνει ότι απ' όλες τις τιμές θα προτιμούσε να ζει. Για να μη χαλάσει, όμως, η ροή πολιτικών κειμένων στο blog, ένα κουίζ: Ποια είναι τα 5 Π που αποτελούν το πρόγραμμα του συνδυασμού του Γιώργου Αμυρά;

«Τέσσερις εβδομάδες πριν τις εκλογές, ο κ. Μητσοτάκης, ενεργώντας σαν ναυαγοσώστης του κ. Παπανδρέου, επιτέθηκε απόψε εναντίον της Παράταξης, που τον ανέδειξε στα ύψιστα αξιώματα της χώρας, σε μια στιγμή που είναι ορατή η ραγδαία φθορά του ΠΑΣΟΚ και η ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά ο λαός μας έχει μνήμη, γνώση και κρίση...Καληνύχτα σας κ. Μητσοτάκη» Στων λωτοφάγων τη χώρα ξάφνου ευρέθη. Αδιάντροπα τώρα καληνύχτες μοιράζει, μα στης υπέρβασης τη μεγάλη τη μέθη ναυαγοσώστης έγινε χωρίς να τον νοιάζει.

Το σούρουπο έπεσε γαλήνια στην Τροία και στο στρατόπεδό μας, υπήρχε ηρεμία καθόντουσαν οι αρχηγοί, γύρω απ' τη φωτιά έπιναν και συζήταγαν για όλα τα παλιά Το βλέμμα του Αχιλλέα, ήταν λίγο θολό ανάστατες οι σκέψεις, που του 'ρθαν στο μυαλό Ο Οδυ σαν τον κοίταξε, πλησίασε κοντά του του δώσε το δικαίωμα, να πει τα εσώψυχά του "Τι σου βασάνισε το νου, γενναίε Αχιλλέα πες τα σε μένα αδελφέ, γιε του γνωστού Πηλέα ποια συννεφιά σε σκέπασε και μοιάζεις σα χαμένος εξομολόγησέ τα μου και διώξε αυτό το μένος" Και τότε ο γενναιότερος απ' όλους μες στην Τροία τον Οδυ τράβηξε μακριά κι είπε την ιστορία "Άκουσε πολυμήχανε και μάθε τον καημό μου και κράτησέ το μέσα σου, το ένοχο μυστικό μου

"είσεν δ' εισαγαγούσα κατά κλισμούς τε θρόνους τε, εν δέ σφιν τυρόν τε καί άλφιτα καί μέλι χλωρόν οίνω Πραμνείω εκύκα. ανέμισγε δε σίτω φάρμακα λύγρ', ίνα πάγχυ λαθοίατο πατρίδος αίης. αυτάρ επεί δώκεν τε καί έκπιον, αυτίκ' έπειτα ράβδω πεπληγυία κατά συφεοίσιν εέργνυ" (Οδύσσειας κ', 233 - 238) Γιατί να μην αράξουμε στο Κίρκαιο λιγάκι; Εδώ ο μήνας έχει εννιά και ρέει το κρασάκι. Σάμπως δεν θα ‘ταν όμορφα στη φοινικιά από κάτω να ρίχνουμε τις ξάπλες μας μ’ έναν ωραίο πάτο;

Δε 5 12 19 26 Τρ 6 13 20 27 Τε 7 14 21 28 Πέ 1 08 15 22 29 Πα 2 09 16 23 30 Σά 3 10 17 24 31 Κυ 4 11 18 25

Δακρύζει τη μία, την άλλη φωνάζει. Πιστεύει σε κάτι, μετά το αλλάζει. Το μεγάλο το κάππα το πρόλαβε ένας (Οδυσσέας) δυστυχώς απομένει το σκέτα "κανένας".

Κι αν στο σπίτι του μέσα κάνουν σεργιάνι αυτός τρίζει τα δόντια, το μόνο που κάνει. Αν Νέστωρ το παίζει, μεγάλος, τρανός, Τηλέμαχος είναι κι όχι σοφός.

Τα χρόνια γρήγορα περνούσαν και οι συντρόφοι πια δεν γυρνούσαν και στην Ιθάκη ο πανικός ήτανε εκκωφαντικός

Τι μύθος είν’, αλήθεια, αυτός που αιώνες σε στοιχειώνει; Ποιανού θεού η ανίκητη κατάρα σε πλακώνει; Ποια σε κυριεύει ασθένεια, κι εκεί που θριαμβεύεις του Κρόνου την ολέθρια συνήθεια ζωντανεύεις;

Απρίλιος Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ                 1    2    3    4    5    6    7   8    9    10  11  12  13  14  15  16   17  18  19  20  21  22  23   24  25  26  27  28  29  30               Σαν είδε κι απόειδε η σοφή θεά, το μπάχαλο αποφάσισε να λύσει. Για την Ιθάκη έβαλε φτερά, αφού το Δία κατάφερε να πείσει.

Την ώρα που ο Τηλέμαχος, μάλωνε τους μνηστήρες Κάπου χιλομέτρα μακριά, ανοίγανε οι θύρες Μια για το χοιροστάσιο, και μία η... δική της Οι φίλοι μπήκαν στο μαντρί, και εκείνος στο βρακί της. Οι ναύτες του Οδυσσέα μας, εγίνανε γουρούνια Την ώρα που η Κίρκη μας, έβαζε τα τακούνια Και έτσι λοιπόν οι σύντροφοι τρώγανε το σανό Και ο καλός μας ήρωας, "τσιμπούσε" το... ψαχνό. Ας πάρουμε τα πράγματα, απ' την αρχή αδέλφια Να μάθετε πως ήρθανε, στην Κίρκη μας τα κέφια Οταν το πλοίο άραξε, αργά μες στο λιμάνι Της ήρθε λέει ντουβρουτζάς, δικό της να τον κάνει.

Σαν ξεκίνησαν στήσαν χορό Τον Οδυσσέα όλοι υμνούσαν εκτός από έναν μικρό που στην πρύμνη ρωτάει την μούσαν Στο μέτρημα είμαι άσσος σωστός Απ'αυτούς κανείς δε μου βγαίνει ανάθεμα αν κατάλαβα πώς συνέχεια ένας μου μένει. Κάποια ξόρκια δουλεύουν διπλά. Αν ήταν ένα από κείνα; Στο μαντρί βρήκε χοίρους επτά. Πόση λες της νύχτας την πείνα; Το πρωί τα γουρούνια ήταν έξι. Ή οι δυο ξεκοκάλισαν ένα ολοβραδίς και μέχρι να φέξει ή δυο λένε τώρα τον "κανένα". Στο γυαλό την κάρα του στρέφει και βλέπει μουσάτο να γυρίζει. Με δισταγμό το χέρι του γνέφει και δίπλα ο "βασιλιάς" γρυλλίζει. Κι αν τα ξόρκια δουλεύουν διπλά, αν γουρούνια τα κάνουν ανθρώπους. σίγουρα κάποιος βαριέται τρελλά σε καινούργιους να τραβιέται τόπους.

"τοιγάρ εγώ τοι, ξείνε, μάλ' ατρεκέως αγορεύσω. μήτηρ μέν τέ μέ φησι τού έμμεναι, αυτάρ εγώ γε ουκ οίδ'. ου γάρ πώ τις εόν γόνον αυτός ανέγνω" Οδύσσ. α, 214-216

Το κουπί σου τραβάς μια ζωή, στο ίδιο πάντα γυρίζεις λιμάνι. Και στο δείλι προσφέρεις σπονδή που μπροστά σου η Γοργόνα εφάνη... Αυρήλιος Είτε χάρη στη γοργόνα αυτή απ'ενέργεια θα'χεις αδειάσει, είτε πίσω από ένα γιατί, όταν πια θα έχει βραδιάσει... William Ένας κύβος, ή κανένας μία είναι η συνταγή: των υψίπεδων η Μούσα θ' απαντήσει στα "γιατί"...Αυρήλιος Πες το υγρασία ή ακεφιά όσοι κρύβουν την ψυχή στο αμπάρι άλλοθι πάντα ξεθάβουν πολλά, μα τόλμη μονάχα στο κεχριμπάρι... William

Σ'ένα βράχο καθισμένος, σκυφτός το κύμα χαζεύει να σκάει κι ο ίδιος δεν κατάλαβε πώς η νιότη του έφυγε, πάει. Για όλους έξυπνος, μάγκας, σοφός όμως η ώρα πια δεν περνάει. Χόμπυ ένα του μόνο, ξυλουργός άλογα στο ξύλο πελεκάει. Τώρα όμως, γνωρίζει κι αυτός πως τα χούγια κανείς δεν ξεχνάει. Αν μπορούσε θα τα' φερνε αλλιώς μα πάντα γυνή τον κυβερνάει. Σαν την είδε ήταν νύμφη σωστή ροδαλή, ζουμερή μα και φίνα. Ένα πράμα μόνο σκέφθηκε κει να σβήσει τη μεγάλη του πείνα. Και δεν του έφθασε μόνον αυτό, μα ήθελε να χτίσει και σχέση. Έτσι πέρασαν χρόνια οκτώ και στην κάρα πλήξη έχει πέσει. Τι κι αν κέρδισες μάχες πολλές κι αν από σε πάρθηκε η Τροία εις την λάρα * Καλυψώ πώς το λες ότι φεύγεις απ 'την Ωγυγία; Το καλεντάρι του δέκα λοιπόν τον Οδυσσέα έχει για θέμα, τη βλακεία που έδερνε αυτόν κι από κει εσένα κ' εμένα. * λάρα : το "λάγνα" ποιητική αδεία Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 ...