| Joe Dalton | Comments ]

Όπως ανέφερα και στο πρώτο μέρος το να είσαι πελάτης κάποια στιγμή σου γίνεται βίωμα. Αρχίζεις πλέον να χάνεις το ενδιαφέρον σου για τις επιτυχίες της ομάδας σου (όταν και εφόσον έχει) και ζεις για να βλέπεις τον αντίπαλο σου να χάνει από κάποιον.

Αυτή η βιωματική διαδικασία έχει πολλά στάδια. Αρχικά απαξιώνεις τις επιτυχίες του. Φταίει η διαιτησία, ο χλοοτάπητας, τα σημαιάκια του κόρνερ, το στραβό μας το ριζικό για να αντιγράψω τον έτερο Καπαδόκη-πελάτη του blog. Το επόμενο στάδιο είναι η ταύτιση σου με τον κάθε πικραμένο που είναι αντίπαλος της ομάδας που έχεις μάθει να μισείς.

Στη συνέχεια το βίωμα αρχίζει να γίνεται πιο έντονο. Ασυναίσθητα κάθε πρωί χαζεύεις τις εφημερίδες (στο περίπτερο, στο internet, στη τηλεόραση δεν έχει σημασία) και προσπαθείς να δεις τι γράφει η αντίπαλη φυλλάδα.

Τα βράδια της Τετάρτης (ή της Τρίτης) έχουν πλέον άλλη γοητεία για εσένα γιατί έχεις τη χαρά να υποστηρίζεις κάθε φορά διαφορετική ομάδα. Γίνεσαι αλτρουιστής και συμπάσχεις με το κάθε πικραμένο στην αγωνία σου να τον δεις να κάνει αυτό που εσύ αδυνατείς. Να κερδίσει αυτόν που σε έχει για πελάτη.

Τελικά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι έχεις πάψει προ πολλού να είσαι οπαδός της ομάδας σου και είσαι αντι-οπαδός του αντιπάλου. Εκεί πλέον έχεις μετατραπεί στον απόλυτο πελάτη.

Υ.Γ. Χρόνια ολόκληρα προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτά τα ιερογλυφικά που μετά βίας διακρίνω στο κούτελο του Λυμπερόπουλου. Με προσεκτική ανάγνωση κατάλαβα ότι το κούτελο γράφει ονόματα ομάδων, στα πεταχτά διέκρινα τις λέξεις Χαίδάρι και Άαχεν. Στο πέτο του πάλι ξηρασία...