| William Dalton | Comments ]

Η λέξη "ξεπέτα" είναι γνωστή σε όλους. Συμβολίζει κάτι γρήγορο, πρόχειρο και συνήθως διασκεδαστικό. Σε επίπεδο κειμένου είναι κάτι σαν αυτό που ακολουθεί και προκύπτει όταν βαριέσαι αφόρητα να καταπιαστείς με κάτι βαρύ και δύσκολο όπως είναι για παράδειγμα ο Dalton-ικός διάλογος για το μεταναστευτικό την έναρξη του οποίου οφείλουμε στον Averell. Φυσικά, όπως κι ο Δ. Σολωμός, ο William έχει επιρροές από το κίνημα του Γερμανικού ρομαντισμού και συνηθίζει να αφήνει ανολοκλήρωτα τα κείμενά του όταν διαπιστώσει ότι αυτά δεν προσεγγίζουν την τελειότητα. Έτσι, το κείμενο για το μεταναστευτικό ακολουθεί τους ρυθμούς της εκτροπής του Αχελώου και η "ξεπέτα'" κατέληξε να ολοκληρωθεί τρεις μέρες αργότερα.

Τελευταία Κυριακή του Ιουλίου με καύσωνα και τίποτα δε μοιάζει σημαντικό πέρα από μια παραλία και πέντε βότκες με πολύ πάγο, το βράδυ. Ίσως κι ένα θερινό σινεμά για όσους βρίσκονται ακόμη στην Αθήνα. Για τους σινεφίλ λοιπόν, δέκα αγαπημένες ατάκες μέχρι να βραδιάσει:

1. "Frankly my dear I don't give a damn"- Όσα παίρνει ο άνεμος. Επί δυόμιση ώρες σε μια τρομερά βαρετή ταινία τίποτα άξιο λόγου δε συμβαίνει εκτός από τα κοστούμια που αλλάζουν οι πρωταγωνιστές και ξαφνικά μια ατάκα σε ξυπνάει. Ο Ρετ Μπάτλερ ισοφαρίζει όλες τις ταπεινώσεις που έχει υποστεί δια μιας και κάνει όλους εμάς να φαντασιωνόμαστε ότι κάνουμε το ίδιο σε αυτή που μας έχει τόσο ταλαιπωρήσει.

2. " I take things as they come"- Casablanca. Μεγάλη ταινία, μεγάλοι διάλογοι. Κάθε σκηνή του Μπόγκαρτ περιέχει και μια συμπυκνωμένη δόση πίκρας και κυνισμού. Όμως ο αστυνόμος Ρενέ (Κλ.Ρενς) είναι ο αγαπημένος του William. Μικροαπατεώνας, σαρκαστικός, δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά μέχρι το τέλος, όταν κάτι μέσα του τον ωθεί να κάνει το σωστό.

3. "You want to change the world ? Change mine"- Αβάνα. Απομίμηση της Casablanca, θεωρήθηκε πολύ κατώτερη όχι μόνο από το πρωτότυπο αλλά κι από τις προσδοκίες που δημιουργούσαν τα ονόματα των συντελεστών. Παρά τις αδυναμίες όμως, καθαρό κι απολαυστικό σινεμά με το Ρέντφορντ να παραδίδει μαθήματα στυλ.

4. "-He is not as tough as he thinks -Neither are we"-The Sting. Ρέντφορντ και Νιούμαν, επαναπροσδιορίζουν τα κυβικά τους για να καταλήξουν τελικά να κάνουν ό,τι είχαν σχεδιάσει εξ'αρχής. Σπουδαία στιγμή άχρηστης αυτογνωσίας.

5. "You keep telling yourself that darling"- Οι πειρατές της Καραϊβικής. Σατανικός, υπερόπτης και ματαιόδοξος όσο δεν παίρνει, ο Τζακ Σπάροου (Τζ.Ντεπ) ξεμπερδεύει με την Ελ.Σουάν (Κ.Νάιτλι) που τολμά να τον αποχαιρετήσει με την εξυπνάδα "It wouldn't work between us, Jack"

1. " Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος"- Βασικά καλησπέρα σας. Η πεντάδα των Ελληνικών ταινιών ξεκινά με αυτό, όχι γιατί συγκρίνεται με τις άλλες 9, αλλά επειδή συνοψίζει καλύτερα απ'όλες το αίσθημα καψούρας, αδικίας και κλάψας του μέσου Έλληνα.

2. " Όλα είναι ατμός "-Ο Ατσίδας . Ο Θ. Βέγγος σύντομος και περιεκτικός.

3. " Γυναίκα είστε, εγώ θα σας πω το ψέμα;". Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος. Ο Ντ. Ηλιόπουλος δικαίως απορεί.

4. "Αν χαλαρώσω θα χάσω το στυλ μου."- Φτηνά Τσιγάρα. Ατάκα που θυμίζει Χόλυγουντ. Ο Ρένος Χαραλαμπίδης όχι μόνο παίζει αλλά και σκηνοθετεί την καλύτερη Ελληνική ταινία των τελευταίων δεκαετιών. Πολύτιμος οδηγός φλερτ ( για όσους δεν κατάλαβαν φλερτ= της την πέφτεις χαλαρά, χωρίς άγχος) -

5. "'Ισως, για μερικούς". Ο Άρης (Ν. Κούρκουλος) δίνει μια σχετική προσέγγιση της θερμοκρασίας όταν απαντά στην παρατήρηση της Λόλας (Τζ. Καρέζη) ότι κάνει κρύο και απογειώνει το καλύτερο νουάρ που έχει να επιδείξει η εγχώρια παραγωγή.

*Για μπάλλα δε θα μιλήσω, για ευνόητους λόγους.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Χθες το απόγευμα συζητούσαμε με τον Averell για τις ομάδες μας και τους ήρωες τους. Στα πλαίσια της συζήτησης διαπιστώσαμε ότι στον ΠΑΟ στερούνται ηρώων. Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η (α)πιθανότητα να έρθει στον Ολυμπιακό ο Αμαντίνο Μανσίνι από την Inter.

Βασικά προσπαθούσα να εξηγήσω στον Averell πως είναι ίσως ο μοναδικός που θα μπορούσε να κλέψει χώρο στις καρδιές των Ολυμπιακών από τον Giovanni Silva de Oliveira. Εκεί και με αφορμή τον Diogo που κατά τον Averell έχει το DNA του γαύρου η συζήτηση μεταφέρθηκε στο DNA των ομάδων και των οπαδών τους.

Δεν είμαι Παναθηναϊκός για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο ποδοσφαιριστή πλην του Ζάετς που να αποτελεί το αρχέτυπο του ήρωα της κερκίδας του ΠΑΟ. Καλοί παίκτες πέρασαν πολλοί. Όμως κανένας δεν σου έδινε την εντύπωση ότι ήταν το αρχέτυπο του Βάζελου.

Ο Ζάετς ήταν σίγουρα ο μοναδικός που σε έπειθε ότι γεννήθηκε για τον ΠΑΟ. Σίγουρα το πλησίαζε ο Αποστολάκης. Ο καλός στρατιώτης Βαζέχα με τη φοβερή συνέπεια και αποτελεσματικότητα δεν σε έπειθε ότι γεννήθηκε με τη φανέλα. Από τους σύγχρονους ο Καραγκούνης μπορεί να σε πείθει ότι πονάει τη φανέλα αλλά δεν σε εμπνέει.

Αντίθετα στον Ολυμπιακό μάθαμε να ζούμε με τους ήρωες μας. Παίκτες όπως ο Αναστόπουλος, ο Μητρόπουλος (πριν τη προδοσία), ο Γεωργάτος και φυσικά ο Giovanni αισθανόσουν ότι όταν τελείωνε το ματς θα σκούπιζαν από πάνω τους τη καρβουνόσκονη του ποδηλατοδρομίου. Ένιωθες ότι γεννήθηκαν με τη φανέλα. Ακόμα και οι σύγχρονοι μισθοφόροι Γκαλέτι, Ντουντού και φυσικά ο Ντιόγο σου βγάζουν μία γαυρίλα.

Το μυστικό λογικά πρέπει να είναι στο DNA των ομάδων και στο τρόπο που το περνάνε στους παίκτες. Στον Ολυμπιακό έχουν ένα δικό τους τρόπο να βάζουν τους παίκτες στη λογική του τι σημαίνει να είσαι γαύρος. Τους μεταλαμπαδεύουν την ιδέα του Καραϊσκάκης και του Πειραιά. Ακόμα και η συμπεριφορά των παλαιμάχων της ομάδας είναι διαφορετική, εξαιρώντας φυσικά τους παλαίμαχους που αποσκοπούν κάπου και απλά λιβανίζουν την εκάστοτε διοίκηση.

Το γιατί συμβαίνει αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω με ακρίβεια. Το σίγουρο είναι ότι αυτό συμβαίνει. Μπορεί να φταίει το ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού κινούνται στον άξονα Πασαλιμάνι-Φάληρο-Γλυφάδα και είναι κοντά στους οπαδούς του Ολυμπιακού.

Στην αντίπερα όχθη αυτοί του ΠΑΟ χάνονται συνήθως στην Αγία Παρασκευή και τα ευρύτερα Βόρεια Προάστια. Μπορεί να είναι ο τρόπος που οι διοικούντες εξηγούν τα θέλω και τα πρέπει στους παίκτες μέσα από τη παραγωγική διαδικασία της ομάδας. Στο Ρέντη τους παίκτες τους κάνουν γαύρους, ενώ αντίθετα το αντίστοιχο στη Παιανία δεν δείχνει να συμβαίνει. Εκεί οι παίκτες δείχνουν πολύ περισσότερο μισθοφόροι.

Η μέθοδος του Ολυμπιακού εκτιμώ ότι κάνει καλό στη ψυχοσύνθεση των φιλάθλων του. Σε εποχές ψυχρού επαγγελματικού ποδοσφαίρου η δημιουργία της ψευδαίσθησις ότι ο ποδοσφαιριστής παίζει για την ομάδα και ότι αυτή εκπροσωπεί αποτελεί επίτευγμα που δύσκολα συναντάς αλλού. Επιτρέπει την δημιουργία ηρώων στο υποσυνείδητο του οπαδού και την ταύτιση μαζί τους. Είναι ίσως και το βασικό συστατικό της επιτυχίας και της απήχησης του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια έναντι του αιωνίου του αντιπάλου.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Όταν μιλάμε για μετανάστες, η φράση “έλα στην θέση μου” δεν είναι τσιτάτο. Κάθε άλλο: ο επίσημος αριθμός των ανέργων στην Ελλάδα έφθασε τις 467.000. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι, δίχως να υπολογίζουμε την άδηλη ανεργία – φαντάροι, φοιτητές, οι ουσιαστικά άνεργοι “ημιαπασχολούμενοι”. Στους νέους 15 έως 24 ετών, ο δείκτης ανεργίας “καλπάζει” στο 24,2%. Με τους “εργοδότες” να σφίγγουν το ζωνάρι λόγω της κουμπωμένης αγοράς, τους “επιφανείς επιχειρηματίες” να αναζητούν φθηνότερες χώρες για τις φάμπρικές τους και το κράτος ν’ αδιαφορεί, δεν μου κάνει εντύπωση που ακούω φίλους μου με χαρτιά και προσόντα να ανακοινώνουν πως θα κυνηγήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό – σε κράτη εντός ή εκτός Ε.Ε., που ξέρουν να δίνουν μια ευκαιρία σ’ εκείνους που την αξίζουν, ανεξαρτήτως προέλευσης. Επτά χρόνια από την είσοδό μας στο ευρώ, η χώρα είναι, αναλογικά, όσο κοινωνικά υπανάπτυκτη ήταν, τότε που έφευγαν τα τρένα για την Γερμανία.

Για ένα κράτος που αδυνατεί να αξιοποιήσει το γηγενές δυναμικό του, η ανικανότητα να διαχειρισθεί το αντίστοιχο εισαγόμενο δεν εκπλήσσει. Δεν εκπλήσσει καν η αδιαφορία του να το κάνει – γιατί η μόνη λέξη που αρμόζει στην τακτική μας όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα είναι “ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ”. Αδύναμοι να ελέγξουν τον ρυθμό εισόδου οικονομικών μεταναστών στην χώρα, και ταυτόχρονα πιστοί στην καταστροφική ιδεολογία τού αναδέλφου έθνους κι απρόθυμοι να παράσχουν ιθαγένεια ακόμη και στους γεννηθέντες εντός της επικρατείας αλλοεθνείς, οι επί εικοσαετία κυβερνώντες έμειναν να παρακολουθούν (στην αρχή αμήχανα, αργότερα δίχως να παίζει βλέφαρο) φτωχούς ανθρώπους να καταλαμβάνουν εγκαταλελειμμένες συνοικίες στις πόλεις, να “τρίβονται” με τους ντόπιους (τις περισσότερες φορές με δυσάρεστες επιπτώσεις), να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης σε χωράφια και εργοτάξια, να δουλεύουν για μεροκάματα ντροπής δίχως ασφάλιση ή περίθαλψη, να υπομένουν την χλεύη, την “παιγνιώδη διάθεση” και την βία των Αρχών. Να χάνουν την ζωή τους για το βιομηχανικό και ολυμπιακό μεγαλείο των Ελλήνων.

Η κουβέντα για την αντιμετώπιση τού “προβλήματος” τής μετανάστευσης υποβάλλει την ιδέα να θεωρούμε το φαινόμενο ως αυτοτελές πρόβλημα, κι όχι ως αυτό που πραγματικά είναι: το αποτέλεσμα τής, παγκοσμίου κλίμακος, εφαρμοζόμενης πολιτικής σε κάποιες γωνιές τού πλανήτη. Οι άνθρωποι που φθάνουν ως εδώ παράτησαν σπίτια κι οικογένειες και ξόδεψαν περιουσίες για να δραπετεύσουν από τον άθλιο βίο που τους όρισαν είτε όμαιμοι κυβερνήτες, είτε, όλο και συχνότερα, το διεθνές κατεστημένο, ενδεδυμένο τον μανδύα τού σωτήρος. Τούτο όμως εντέχνως αποσιωπάται – έτσι ομιλούμε για μετανάστες γενικώς, δίχως να διαχωρίζουμε το από πού προέρχεται ο καθένας, πόσον δρόμο και πόση ταλαιπωρία πέρασε για να φθάσει ως εδώ, ποιαν ακριβώς κόλαση άφησε πίσω του. Αποπροσωποποιούμε τον μετανάστη, τον γδύνουμε από ταυτότητα, κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο, αρετές και ανάγκες, τον αποσυνδέουμε από το παρελθόν που στερήθηκε και το μέλλον που, όπως όλοι μας, παλεύει να κερδίσει – παρουσιάζουμε στην κοινή γνώμη ένα ον δίχως ιστορία, κάτι που υπάρχει ενώ δεν υπήρχε, κάτι που ήρθε, προφανώς, από το πουθενά για να διαταράξει την ισορροπία μας, ακριβώς όπως οι εξωγήινοι στα φιλμ επιστημονικής φαντασίας. Υποβοηθούμε τον κόσμο να ταυτίσει την έννοια “μετανάστης” με την έννοια “εισβολέας”.

Τα κενά στην σφαιρική θεώρηση των ζητημάτων οδηγούν νομοτελειακά σε κενά στην ασκούμενη πολιτική. Αλλά, βλέπεις, μια σφαιρική θεώρηση τού μεταναστευτικού θα εξέθετε πολλούς. Στην Ευρώπη, που απεδείχθη ανίκανη να προσφέρει ίδιες συνθήκες διαβίωσης και ίσες ευκαιρίες σε όλους τους Ευρωπαίους κι όμως βαυκαλίζεται με την αυταπάτη τής Ένωσης, είναι αβέβαιο το κατά πόσον θα κατορθώναμε (με την τεχνητή κρίση που επεβλήθη για να συμμαζευθούν οικονομικοί δείκτες και να πέσουν στα μαλακά λογής-λογής μεγαλόσχημοι τού νεοφιλελεύθερου στάτους κβο) να παράσχουμε ικανοποιητική διαφυγή στις στρατιές των κατατρεγμένων που χτυπούν την πόρτα μας, την στιγμή που δεν μπορούμε να την εξασφαλίσουμε ούτε για τους εαυτούς μας. Ούτως ή άλλως, η “ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική” είναι για τους πληβείους εξ ημών – οι ισχυροί τού Βορρά ένιψαν χαρούμενα τα χέρια τους κι άφησαν τους φτωχούς συγγενείς τους του Νότου να σηκώσουν τα βάρη. Κι ούτε λόγος, φυσικά, για ανάληψη πρωτοβουλιών σε παγκόσμιο επίπεδο που θα βελτίωναν τις συνθήκες στις χώρες προέλευσης, ιδίως εφ’ όσον αυτές οι πρωτοβουλίες θα ματαίωναν τα σχέδια τού διεθνούς κεφαλαίου. Οι μετανάστες, ηττημένοι μιας κοινωνικοπολιτικής μάχης στην οποία άλλοι αντιπαρατέθηκαν για λογαριασμό τους, έρχονται και μας απλώνουν το χέρι ζητώντας βοήθεια, ως το αναπόφευκτο παραπροϊόν τού δρόμου και του τρόπου ζωής που επιλέξαμε, ζητιάνοι εμβέλειας διηπειρωτικής, ζωντανή απόδειξη ότι, δίχως ριζική αναθεώρηση τής εικόνας που έχουμε για τον κόσμο, οικουμενική ειρήνη και ευημερία είναι όνειρα θερινής νυκτός.
συνεχίζεται
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Το να συζητήσει κανείς για την ιδεολογική σκοπιά της φορολόγησης είναι απλό. Υπάρχει η σοσιαλιστική προσέγγιση, κατά την οποία η σύμπτυξη ατόμων και υποομάδων σε μία μεγαλύτερη που ονομάζεται κοινωνικό σύνολο προϋποθέτει τη συγκατάθεση του καθενός να συνεισφέρει το μερίδιο που του αναλογεί, με σκοπό την πρόοδο. Έτσι, συστήματα όπως αυτό της δεκάτης που εφαρμόσθηκε επί τουρκοκρατίας, όσο απλοϊκά και σκληρά και να ηχούν στις μέρες μας αν μη τι άλλο εκκινούν από μία καθαρή σοσιαλιστική βάση. Από την άλλη, ως φιλελεύθερος, ο γράφων και ελάχιστοι τολμηροί υποστηρίζουν την ανάγκη το κράτος να εισπράττει κυρίως από τις υπηρεσίες που προσφέρει. Μία τέτοια υπηρεσία είναι και η οργανωμένη εμπορική και οικονομική ζωή, κατά συνέπεια ο Φ.Π.Α. και οποιασδήποτε μορφής έμμεση φορολόγηση μοιάζει πιο συνεπής. Για την κυβέρνηση τώρα, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Επιχειρηματολογεί σοσιαλιστικά και αναιρεί την ερμηνεία της λέξης εκκαθάριση και εκκαθαριστικό επιβάλλοντας έκτακτη οικονομική εισφορά σε όποιον θέλει και με ό,τι κριτήρια θέλει, αναδρομικά. Εσχάτως, νομοθετεί και ως συνοικιακή ταβέρνα. Αφού την αδυναμία των προηγουμένων να υλοποιήσουν το κτηματολόγιο την χρέωσε σε εμάς, αποφάσισε ότι και την πλαστικοποίηση των διπλωμάτων οδήγησης θα τη χρεώνει 30€. Γιατί όχι 10 ή 400 είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει. Έτσι λοιπόν μπορεί κανείς να τους ευχαριστεί που επέλεξαν την πλαστικοποίηση αντί της επιχρύσωσης και μετά βέβαια να απορήσει γιατί πληρώνει άμεσους φόρους όλα αυτά τα χρόνια αφού καθετί το πληρώνει ξεχωριστά. Τέλος, η περιβαλλοντική φορολόγηση είναι όντως κάτι μοντέρνο και κομψό. Έτσι, δεν αρκείται στην παροχή κινήτρων για την αγορά καινούριων και φιλικών προς το περιβάλλον αυτοκινήτων, αλλά επιβάλλει και αύξηση των τελών για τα παλιά. Αποδεικνύει κατ'αυτόν τον τρόπο ότι θα είναι σκληρή και άτεγκτη με όλους τους εγωιστές που δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να αγοράσουν αμάξι. Μπράβο και πάλι μπράβο. Πρέπει να τιμωρηθούν επιτέλους, όλοι αυτοί που μαζεύουν χιλιάδες Ευρώ σε μπαούλα και συνεχίζουν να κυκλοφορούν με αυτοκίνητα άνω της πενταετίας. Γιατί αυτοί επιβαρύνουν το περιβάλλον. Αυτοί που τις μισές μέρες το μήνα δεν έχουν λεφτά για βενζίνη και το έχουν παρκαρισμένο για να το χρησιμοποιήσουν μια Κυριακή. Αυτοί που μέσα στην αφέλεια τους δε σκέφθηκαν ποτέ ότι θα ήθελαν ένα νέο αμάξι τη στιγμή που προσεύχονται να πάρει μπρος το παλιό και να αποφύγουν το ρεζιλίκι μπροστά στο νέο ραντεβού. Αυτοί λοιπόν να τιμωρηθούν γιατί δεν έχουν να ξοδέψουν το ποσό που απαιτείται για να σωθεί το περιβάλλον και να τονωθεί η αγορά αυτοκινήτων. Σε ένα τόσο πράσινο υπουργείο που αντί να απαλλάξει από τέλη τα νέα αυτοκίνητα, αποφασίζει να χρεώσει υπερβολικά το φόρο για τα παλιά, δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από ένα μεγάλο μπράβο και ένα κείμενο σε αυτό το blog.

Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Γιώργος Κασιμάτης (στενός συνεργάτης Ανδρέα Γ. Παπανδρέου): "[...]η σύνδεση της πολιτικής σκοπιμότητας για πρόωρες βουλευτικές εκλογές με την ψήφιση ή μη του υποψήφιου Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί παραβίαση του Συντάγματος." Δημήτρης Τσάτσος (πρώην ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ): "Προφανώς ένα κόμμα μπορεί να ματαιώσει μια προεδρική εκλογή. [...] Οταν όμως εκ των προτέρων δηλώσει ότι αρχικώς δεν θα ψηφίσει τον υποδεικνυόμενο από τα άλλα κόμματα πρόεδρο, για να προκληθούν εκλογές, και μετά την επίτευξη του στόχου του θα τον ψηφίσει τότε μια σοβαρή ρύθμιση του Συντάγματος γίνεται ερμηνευτικός περίγελος, καθώς περιφρονείται εξόφθαλμα το βαθύτερο νόημά της."

Τα παραπάνω δεν είναι λόγια συνταγματολόγων προσκείμενων στην κυβέρνηση. Είναι απόψεις ανθρώπων που έχουν γράψει τη δική τους, σημαντική για το κόμμα, ιστορία στο ΠΑΣΟΚ.

Ουσιαστικά, αυτό που ζητούν από τη ΜΕΔΗΠΑ* είναι να σεβαστεί το Σύνταγμα και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως θεσμούς.

Όμως, από ό,τι φαίνεται, στο κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης, το πρόθεμα "παλιο-" το έχουν πρόχειρο. Από το μακαρίτη Βαγγέλα Γιαννόπουλο και το "παλιόσπιτο" που δε θα έπρεπε να ρίξει μια κυβέρνηση (τι κι αν είχε γίνει με άτοκα δάνεια από μεγαλεμπόρους όπλων) μέχρι το Γιώργο Παπακωνσταντίνου που πρόσφατα παρουσίασε αυτό το παλιόχαρτο:
ως επίσημο λογιστικό βιβλίο του ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, λοιπόν, ο εκπρόσωπος τύπου της ΜΕΔΗΠΑ* βγήκε και δήλωσε με χαρακτηριστική άνεση:
"[...]το συμφέρον της χώρας επιτάσσει, ο Πρόεδρος που θα εκλεγεί το Μάρτιο, να εκλεγεί από ένα Κοινοβούλιο με νωπή λαϊκή εντολή. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο."

Θα πίστευε κανείς ότι η παραπάνω δήλωση θα εξέφραζε μία πάγια άποψη του ΠΑΣΟΚ... Ας ρίξουμε μια ματιά στις τρεις προεδρικές εκλογές που έχουν γίνει με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ:

Μάρτιος 1985: Παρά τις διαβεβαιώσεις προς τον τότε Πρόεδρο Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο ΑΓΠ αποφασίζει να προτείνει για Πρόεδρο το Χρήστο Σαρτζετάκη. Επειδή η επιλογή αυτή έφερε πολλές αντιρρήσεις και στο εσωτερικό της τότε κυβέρνησης, με δημοκρατικό και σύμφωνο με το Σύνταγμα τρόπο αποφασίζεται ότι η ψηφοφορία θα γίνει με διαφορετικού χρώματος ψηφοδέλτια (λευκά και γαλάζια) και ότι οι βουλευτές θα κάθονται στα έδρανα με γεωγραφικό διαχωρισμό. Κερασάκι στην τούρτα η συμμετοχή στην ψηφοφορία του Προέδρου της Βουλής Γιάννη Αλευρά παρά το γεγονός ότι ασκούσε προσωρινά καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την παραίτηση Καραμανλή. Όσον αφορά τη νωπή λαϊκή εντολή; Οι εκλογές έγιναν τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου - νωπή λαϊκή εντολή 3,5 ετών...

Μάρτιος 1995: Με νωπή λαϊκή εντολή 1,5 χρόνου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προτείνει και εκλέγει ως Πρόεδρο τον Κωστή Στεφανόπουλο.

Φεβρουάριος 2000: Με νωπή λαϊκή εντολή 3,5 ετών και έχοντας χάσει τις πρόσφατες Ευρωεκλογές με 3+ μονάδες (δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι το σκηνικό) το ΠΑΣΟΚ επανεκλέγει τον Κωστή Στεφανόπουλο - εν μέσω κατηγοριών για κατάλυση του Συντάγματος από τη Νέα Δημοκρατία αν δεν υπερψηφίσει τον τότε Πρόεδρο.

Από τα παραπάνω προκύπτει ξεκάθαρα ότι τουλάχιστον οι 2 από τις 3 εκλογές Προέδρου της Δημοκρατίας που έγιναν από κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή άποψη της ΜΕΔΗΠΑ*. Σύμφωνα με τη λογική του κ. Παπακωνσταντίνου ήταν σχεδόν άκυρες...

Αυτό που θα ήθελε να πει πιθανότατα ο φρέσκος ευρωβουλευτής είναι αυτό που δήλωσε ευθαρσώς ο ασχολούμενος έντονα με τα θέματα Δικαιοσύνης βουλευτής Καρδίτσας Ντίνος Ρόβλιας: "το εθνικό συμφέρον βρίσκεται πάνω από το σύνταγμα".

Συγχωρέστε με αν όπου βλέπω "εθνικό" εγώ διαβάζω "κομματικό"... Τόσο η ιστορία όσο και οι απόψεις των κ.κ. Κασιμάτη και Τσάτσου αυτό μου δείχνουν...

*ΜΕΔΗΠΑ: Στις εθνικές εκλογές του 2004 ο ΓΑΠ όποτε αναφερόταν στο κόμμα που τον είχε εκλέξει με 97+% πρόεδρό του, δεν χρησιμοποιούσε ποτέ το αρκτικόλεξο ΠΑΣΟΚ, αλλά το χαρακτηρισμό ΜΕγάλη ΔΗμοκρατική ΠΑράταξη...

ΥΓ.
Γιάννης Ραγκούσης 3/9/08 σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Alpha αναφερόμενος στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας: "Και λέμε πολύ απλά, φανταστείτε, αφού έτσι μεταχειρίζονται το Σύνταγμα της χώρας, πώς μεταχειρίζονται τον Έλληνα πολίτη." Τα λόγια είναι περιττά...

ΥΓ2. Στο κενό που υπάρχει στον τίτλο διαλέξτε εσείς ποιο σύμφωνο ταιριάζει καλύτερα. Έχετε αρκετές επιλογές...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ανέκαθεν θαύμαζα την επικοινωνιακή πολιτική του Παναθηναϊκού. Την ικανότητα τους εκμεταλλευόμενοι και την άριστη σχέση της ιδιοκτησίας του με ΜΜΕ (συμμετοχή σε δύο κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας) να διαμορφώνουν άποψη και γνώμη αξιοποιώντας τις διδαχές του Γκέμπελς. Δεν πέρασαν άλλωστε ούτε δέκα μέρες από τα ρεπορτάζ για τον Ντζιμπρίλ Σισέ και τα γκολ που έβαζε στο 5 εναντίον 5 στη προπόνηση.

Ακόμα χαρακτηριστικότερο δείγμα ήταν η καπατσοσύνη με την οποία ο πρόεδρος του ΠΑΟ, Νικόλαος Πατέρας πέρασε προς τα έξω το γεγονός ότι η ομάδα του δεν θα κάνει άλλες μεταγραφές. Με παράλληλη επίθεση στον Ολυμπιακό και με διαβεβαιώσεις ότι τώρα που έφυγε ο Γκαγκάτσης με το Ψυχομάνη ο ΠΑΟ θα πάρει το πρωτάθλημα.

Ιδιαίτερο ταλέντο στην επικοινωνία έχει βέβαια και ο αιώνιος αντίπαλος του ΠΑΟ ο Ολυμπιακός. Η λογική βέβαια του Ολυμπιακού είναι κάπως διαφορετική. Σε αντίθεση με το ΠΑΟ το ζητούμενο δεν είναι να μετατοπίζουμε τη θεματολογία αλλού. Στον Ολυμπιακό ο στόχος είναι να μη συζητάμε καθόλου. Παράλληλα αφήνουμε μονίμως φήμες να αιωρούνται ώστε και η συζήτηση που γίνεται να μην έχει ποτέ καμία βάση. Ακόμα και αν οι φήμες είναι αρνητικές (χρέη ΟΣΦΠ π.χ.) το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, δεν κάνουμε κουβέντα για τη ταμπακιέρα ποτέ.

Στα χνάρια των δύο αιωνίων είναι και ο ΠΑΟΚ. Εκεί το σύστημα είναι φταίει η Αθήνα και το κατεστημένο που ο ΠΑΟΚ δεν μεγαλουργεί. Χρωστάει ο ΠΑΟΚ; Φταίει η Αθήνα. Χάνει ο ΠΑΟΚ με κάτω τα χέρια; Φταίει ο διαιτητής. Για όλα φταίει ένα άδικο σύστημα που κυνηγά με μανία τον ΠΑΟΚ. Το μοντέλο λειτουργεί και εδώ πολύ καλά.

Για το τέλος άφησα την ΑΕΚ. Η ομάδα της παραπληροφόρησης Πρώτος διδάξας του Γκεμπελισμού ο μέγας Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποτέ και για κανένα λόγο δεν θα γράψουμε κακό λόγο για το Πρίγκηπα του Μόσταρ. Ακόμα και όταν τον αποκαλούσαν όλοι βάτραχο, οι δημοσιογράφοι υμνούσαν τις ικανότητες του. Το μοντέλο εφάρμοσε με μεγάλη επιτυχία και ο Ντέμης Νικολαϊδης με το γνωστό Ντεμοτεχνείο που έλεγε και ο Αντώνης Πανούτσος.

Το ζήτημα όμως με τη συγκεκριμένη επικοινωνιακή λογική είναι ότι ο Ντούσαν Μπάγεβις και ο Ντέμης Νικολαϊδης δεν ενδιαφέρονταν τόσο για την ομάδα όσο για τη προσωπική τους προστασία από τα ΜΜΕ. Η ομάδα ΑΕΚ έτσι εφάρμοζε πάντα διαφορετικό μοντέλο που λειτουργούσε καλά για αυτή, αυτό της προσμονής. Προσμονή για κάτι που θα συμβεί. Προσμονή για το Άρθρο 44. Προσμονή για την ομάδα με τους πιτσιρικάδες. Προσμονή γενικώς.

Δεν είναι τυχαίο ότι τώρα που τα λουριά έσφιξαν και στην ΑΕΚ είναι στριμωγμένοι, ανέσυραν από την ναφθαλίνη το σενάριο με τη προσμονή για το μεγιστάνα που θα σώσει την ΑΕΚ. Το συγκεκριμένο έργο έχει παίξει αρκετές φορές. Συνήθως πρωταγωνιστής της επιθεώρησης ήταν ο Δημήτριος Μελισανίδης. Στο παρελθόν το ρόλο του σωτήρα έχουν παίξει και διάφοροι άλλοι με κορυφαία μορφή τον Alejandro Sklavenitis ομογενή μεγιστάνα από το Μεξικό.

Αυτή τη φορά είναι Κύπριος επιχειρηματίας του εξωτερικού. Έχουμε ακούσει πολλά ονόματα αλλά κανένας δεν δίνει το πραγματικό. Παράλληλα διαρρέει εντέχνως η ΠΑΕ ότι καλό είναι να μην το σηκώσουν τα media το θέμα γιατί μπορεί να χαλάσει το deal. Το ότι το θέμα με το μεγιστάνα διέρευσε από τον παλιό Ντεμοτέχνη Βασίλη Σαμπράκο είναι βέβαια συμπωτματικό. Όπως συμπτωματικά διέρρευσε και η απαραίτητη σάλτσα περί 9 εκατομμυρίων ευρώ budget μεταγραφών. Συμπτωματικά επίσης όλα αυτά συνέβησαν μόλις η ΑΕΚ απέτυχε να αποκτήσει τους Λεονάρντο και Σεϊταρίδη.

Έτσι με τη προσμονή του μεγιστάνα οι οπαδοί της ΑΕΚ θα περάσουν 10-15 μέρες ώστε η διοίκηση να κερδίσει χρόνο και να αναδείξει νέο θέμα προς συζήτηση. Αν δε ενδιάμεσα κλείσει και κάποια αξιοπρεπή μεταγραφή δεν θα μου προκαλέσει καμία εντύπωση αν δω πρωτοσέλιδα του στυλ καθάρισε ο μεγαλομέτοχος Νοτιάς.

Μέχρι τότε ο Γκέμπελς βλέπει από ψηλά τα καμάρια του και αισθάνεται δικαιωμένος...


Υ.Γ. Τη μέθοδο με το μεγιστάνα προσπάθησε να την εφαρμόσει και ο Ολυμπιακός με την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίο
υ. Η απειρία στη συγκεκριμένη μέθοδο ήταν εμφανής και το πλάνο απέτυχε. Στο τέλος βέβαια πέρασε προς τα έξω ότι καθάρισε ο Σωκράτης Κόκκαλης και η ομάδα είναι άνετη μιας και ο Πρόεδρος έβαλε πάλι πλάτη.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Όπως και τα άλλα μέλη αυτού του blog, είχα ανέκαθεν την ανάγκη να διαβάζω. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, ιστοσελίδες, blogs, γενικώς ότι εβρισκα. Εδώ και περίπου ένα χρόνο ζω το μαρτύριο του ανθρώπου που δεν έχει κάτι να διαβάσει. Το πρόβλημα μεγεθύνεται τα πρωινά της Κυριακής. Τότε που διαπιστώνω με λύπη ότι είναι αδύνατο να διαβάσεις εφημερίδες όπως παλιά.

Αγοράζω σταθερά τις Κυριακές τρεις-τέσσερις πολιτικές εφημερίδες και δύο αθλητικές. Πλέον όσο καλή διάθεση και αν έχω μου είναι αδύνατο να τις διαβάσω χωρίς να αισθανθώ ότι προσβάλλουν την νοημοσύνη μου. Η μόνη εφημερίδα που γράφει κάτι, που έχει κείμενα να διαβάσεις με μικρά γράμματα και χωρίς φωτογραφίες για να "κλέβουν" στη σελίδα είναι το Παρόν. Μάλιστα υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να είναι και η τελευταία εφημερίδα που έχει και δύο ή τρία σοβαρά θέματα να διαβάσεις.

Η απογοήτευση μου με έχει φτάσει στο σημείο πλέον να μην αγοράζω τις άλλες. Παραδοσιακά αγόραζα το Βήμα και τη Καθημερινή τις Κυριακές, όπως και τον Ελεύθερο Τύπο (καθημερινά). Πλέον όμως αδυνατώ να τις διαβάσω. Φτωχή γραφή, σκοπιμότητα σε κάθε λέξη και γενικώς απουσία ουσίας.

Διάβαζα π.χ. στο Βήμα της Κυριακής άρθρο του Β. Χιώτη (υποτίθεται έγκυρου πολιτικού συντάκτη) με θέμα την ΟΝΝΕΔ. Λόγω του ότι έχω γνώση για το αντικείμενο, η αλήθεια είναι ότι η έρευνα για τα γεγονότα και τους εμπλεκόμενους, με τη παράλληλη διασταύρωση των πηγών του πρέπει να διήρκεσε κάτι περισσότερο από τρία λεπτά. Μόνο έτσι εξηγούνται οι πολλές ανακρίβειες που έγραφε, τόσο σε θεσμικά θέματα όσο και σε επίπεδο προσώπων. Περίμενα μετά το εγκληματικό λάθος στο θέμα με τον Ερντογάν και την υποτιθέμενη επίσκεψη του στην Ελλάδα η καλή εφημερίδα να είχε "σφίξει" λίγο τα λουριά.

Αντίστοιχη είναι η εικόνα που αποκομίζει κανείς και από την ετέρα μεγάλη και παραδοσιακή εφημερίδα. Την Καθημερινή. Την εφημερίδα που μετέτρεψε το συγκρότημα Αλαφούζου σε όργανο πίεσης και προώθησης επιχειρηματικών συμφερόντων. Την εφημερίδα που από τη μία είναι στη πρώτη γραμμή στη μάχη για το περιβάλλον και από την άλλη στηρίζει τα τάνκερ μονού πυθμένα.


Τα χειρότερα έρχονται όμως όταν αρχίζεις τα πειράματα. Τη περασμένη Κυριακή προσπάθησα να διαβάζω τη Real News. Η εφημερίδα είναι προφανές ότι απευθύνεται σε παιδάκια οκτώ ετών ή τη γράφουν παιδάκια οκτώ ετών. Κείμενα της πλάκας απλά για να γεμίσουν οι σελίδες (και να προσθέσουμε και χώρο για διαφημίσεις).

Τα ίδια και χειρότερα με το Πρώτο Θέμα. Στη συγκεκριμένη εφημερίδα δε, μέχρι και η στήλη του Αντώνη Πανούτσου είναι πολύ κάτω από τα standard του συγκεκριμένου αρθρογράφου. Θα πει κάποιος, καλά τώρα το ανακάλυψες; Η απάντηση είναι τώρα το φαινόμενο επιδεινώθηκε.

Το πρόβλημα βέβαια παραμένει αντίστοιχα και στο περιοδικό τύπο. Πλέον έχω σταματήσει να αγοράζω περιοδικά. Είναι μάταιο. Σπανίως προμηθεύομαι τους 4 Τροχούς. Έχω σταματήσει να αγοράζω το Status (έτσι όπως το κατάντησε ο νέος Αρχισυντάκτης) και μόνη μου παρηγοριά είναι οι συνδρομές μου σε ξένα περιοδικά στα οποία βρίσκω τρεις αράδες να διαβάσω.
Την κατάσταση απαλύνει κάπως το διαδίκτυο. Εκεί που μπορεί κάποιος να βρει καλά άρθρα να διαβάσει σε blogs και σε ιστοσελίδες του εξωτερικού.

Όταν έκλεισε ο Ελεύθερος Τύπος πολύ μελάνι χύθηκε για την αδικία και τα λάθη της ιδιοκτησίας. Όμως εκτιμώ ότι σε λίγο θα κλείσουν και άλλοι.Όσο η δημοσιογραφία θα γίνεται στο πόδι από αρθρογράφους που αδυνατούν να βάλουν στη σειρά τέσσερις-πέντε λέξεις τόσο το αναγνωστικό κοινό θα συρρικνώνεται και θα φτάσουμε στο σημείο τη Κυριακή στο περίπτερο να προσφέρονται μόνο σακούλες με την ετικέτα της εφημερίδες και τις προσφορές.

Άλλωστε και τώρα αυτό κάνουν οι περισσότεροι, αγοράζουν τις προσφορές στις οποίες περιλαμβάνονται και ειδικό χαρτί για το κλουβί του καναρινιού...

Υ.Γ. Ειδική αναφορά για τις αθλητικές εφημερίδες. Εκεί η δημοσιογραφία είναι πιο τίμια. Ξέρουμε όλοι τι πρεσβεύουν οι περισσότεροι και ποιου τα συμφέροντα εκπροσωπούν. Οπότε τις διαβάζεις γνωρίζοντας πως λαμβάνεις άχρηστη γνώση που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά. Οι μόνες που δεν διαβάζονται είναι οι λεγόμενες αντικειμενικές. Εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά μιας και αντί να υιοθετούν τη στάση γράφουμε ότι βλέπουμε και σε όποιον αρέσει επιλέγουν τη στάση τους "γλείφουμε" όλους ώστε να είμαστε στην ουσία πέντε οπαδικές εφημερίδες σε μία.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Κέντρα θεραπείας τού διαδικτυακού εθισμού ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια ανά την κινεζική επικράτεια. Σε αρκετά από αυτά χρησιμοποιείται ακόμη και ηλεκτροσόκ, ως μέθοδος "αφύπνισης" των ασθενών. Τι χρειάζεσαι για να χαρακτηρισθείς ως πρεζάκι τού κυβερνοχώρου; Σύμφωνα με τους Κινέζους γιατρούς, θα πρέπει να συνδέεσαι στο Ίντερνετ τουλάχιστον έξι ώρες την ημέρα και να εμφανίζεις τουλάχιστον ένα από συμπτώματα, όπως πιεστική ανάγκη να επανασυνδεθείς, ευερεθιστότητα, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραχές ύπνου - και φόβο τής κοινωνικής επαφής.

Ποια Γρίπη των Χοίρων; Αν κάτι απειλεί σοβαρά την επιβίωσή μας ως είδος, είναι η Νόσος των Μαλθακών. Εξαπλώνεται ραγδαία, χάρη στην παγκόσμια επικράτηση τού δυτικού τρόπου ζωής, και απειλεί να μην αφήσει όρθιο τίποτε, που να θυμίζει τις αξίες επί των οποίων χτίζαμε κάποτε τις κοινωνίες μας. Οι Άγγλοι άφησαν τον πουριτανισμό τους κατά μέρος και μοιράζουν στα σχολεία τής Αλβιώνος ιατρικά φυλλάδια, στα οποία προτείνεται, εκτός άλλων, σεξ ή αυνανισμός δις εβδομαδιαίως, στα πλαίσια προγράμματος για βελτίωση τής φυσικής κατάστασης των νέων! Αν έψαχνες πολύ καιρό για μια πρωτότυπη pick-up line, δοκίμασε αυτήν. Σύντομα θα κάνει θραύση.

Μεγαλώνεις σε αυστηρά προστατευμένο περιβάλλον, ξοδεύεις όλο και μεγαλύτερο μέρος τής παιδικής σου ηλικίας προετοιμαζόμενος για το "αύριο", πήζεις στις ξένες γλώσσες, τα φροντιστήρια και τα μπαλέτα. Κάποια στιγμή ξυπνάς κι έχεις πιάσει δουλειά, μα συνεχίζεις να πήζεις, να παλεύεις και ν' αγωνιάς για το "αύριο", που έχει το κακό συνήθειο ν' απομακρύνεται όσο απλώνεις το χέρι να το πιάσεις. Χαλαρώνοντας τα βράδια κάπου ανάμεσα στο ζάπινγκ και το σερφάρισμα, συνειδητοποιείς πως ποτέ δεν έμαθες πώς να πλησιάσεις έναν φίλο ή μια γκόμενα, πώς να νοιασθείς γι' αυτούς ή να γελάσεις μαζί τους, πώς να φτιαχτείς και πώς να τους φτιάξεις. "Οι νέοι δεν γαμάνε πια, δεν καβλώνουν", γκρίνιαζε σε μια συνέντευξή του ο Κραουνάκης. Κακά μαντάτα για την χώρα τού Διονύσου.

Τι μένει; Ν' αναζητήσουμε έμπνευση και διδαχή απ' αυτούς που "το 'χουν ακόμα". Ν' ακούσουμε, να θαυμάσουμε και να παραδειγματισθούμε από εκείνους που άρπαξαν την ζωή απ' τα μαλλιά, που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο και την ταπείνωση κι επιβίωσαν, που είχαν τα κότσια να παρατήσουν τα πάντα και ν' αρχίσουν από την αρχή. Τον καιρό που ο γιος τού Κενυάτη κυβερνά τον κόσμο, τον καιρό που ο Πολωνοεβραίος με ρίζες από την Θεσσαλονίκη χορεύει στο ταψί τούς Φρανσουάδες, ίσως ήρθε η ώρα για την Ελλαδίτσα να αναρωτηθεί αν θα μπορούσαν οι μετανάστες να αποτελέσουν ένεση ζωτικότητας σ' έναν κοινωνικό ιστό που αποσυντίθεται. Κι ίσως είναι ώρα να πλησιάσεις έναν απ' αυτούς της γειτονιάς σου, και να του ζητήσεις να σου μιλήσει για την ζωή του. Ποιος ξέρει τι μπορεί ν' ανακαλύψεις...

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Από τη στιγμή που η Ν.Δ. εξελέγη, το 2004, εφάρμοσε με συνέπεια μια πρωτότυπη πολιτική. Τα δύσκολα προβλήματα των οποίων οι λύσεις ενδέχεται να προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή αντιμετωπίζονται με διάλογο. Έτσι, μέχρι τις τελευταίες ευρωεκλογές η ακολουθία ήταν γνωστή. Αρχικά διέρρεαν πληροφορίες ότι επίκεινται αλλαγές, οι άμεσα θιγόμενοι εξεγείρονταν και αφού η πρώτη σφυγμομέτρηση έδινε μία εικόνα, εμφανιζόταν ο αρμόδιος υπουργός αναιρούσε τα μισά ως φήμες και ανακοίνωνε περιχαρής την έναρξη του διαλόγου και τη δημιουργία του φορέα που θα τον έφερνε εις πέρας. Τα κόμματα αρνούνταν, η κυβέρνηση τα κατηγορούσε για μηδενισμό και εμείς μέναμε με την απορία ποιό ακριβώς είναι το καθήκον μιας κυβέρνησης. Ευτυχώς, μετά τις ευρωεκλογές φαίνεται να κινείται κάτι πιο γρήγορα και έτσι το ρεκόρ της περισσότερης κουβέντας οριακά μένει στην Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Οι Daltons διέγνωσαν έγκαιρα το κενό και αποφάσισαν να διεξαγάγουν εκείνοι το διάλογο για το μεταναστευτικό μιας και είναι ο μόνος τομέας για τον οποίο υπάρχουν ακόμη Έλληνες που δεν έχουν εκφέρει άποψη. Πριν ξεκινήσει όμως, μια απορία.

Η απορία: Δικαιούται ή όχι ο κάθε Αφγανός πολιτικό άσυλο; Αν όχι τότε τι κάνει ο Ελληνικός, ο Ιταλικός κι o οποιοσδήποτε στρατός εκεί; Από τί τον προστατεύει; Αν ναι γιατί δεν του το δίνουν με συνοπτικές διαδικασίες;


Μόνος του, χωρίς βοήθεια, βρέθηκε να περιπλανάται στη θάλασσα. Όλες του οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, τον συνόδευσαν στο δύσκολο ταξίδι. Οι κακουχίες δεν τον πτόησαν. Μετά από μέρες, αποκαμωμένος και πεινασμένος βρέθηκε κάπου στο Αιγαίο. Το πρώτο μέρος της περιπέτειας είχε τελειώσει, είχε σωθεί από την ορμή του υγρού στοιχείου. Το ανθρώπινο, όμως τον φόβιζε περισσότερο. Πολλές φορές εκεί χάνονται τα πάντα. Όσοι δεν έχουν περάσει ώρες μοναξιάς στην απεραντοσύνη του πελάγους, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς αυτό επιδρά στην ψυχοσύνθεση του καθενός- κι όμως αυτό δεν ήταν τίποτα για εκείνον μπροστά στην "κόλαση των άλλων". Στο μυαλό του στριφογύριζε μια ιδέα. Μήπως να ζητούσε πολιτικό άσυλο;
Η αφορμή:
Μία άλλη άποψη: Στέφανος Κασιμάτης ("ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ") :Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η φήμη, που θέλει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ (δεινό κολυμβητή, κωπηλάτη, ποδηλάτη, δρομέα κ.λπ.) να χάθηκε με το κανό του και να χρειάστηκε η επέμβαση του Λιμενικού για τη διάσωσή του, είναι προδήλως αναληθής. Διότι, αν πράγματι είχε συμβεί αυτό, θα ισοδυναμούσε με την περίφημη ποδηλατική τούμπα του προέδρου και, συνεπώς, η κυβέρνηση θα έβρισκε τρόπο να μεθοδεύσει τη διαρροή στον Τύπο. Πρόκειται, λοιπόν, για προϊόν μυθοπλασίας. Ωστόσο, η μυθοπλασία, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, είναι τέχνη· και η τέχνη, πολλές φορές, είναι περισσότερο αληθινή από τη ζωή!..
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Βιβλία σαν αυτό κινδυνεύουν να βγουν στην παρανομία, μετά τα τελευταία γεγονότα



"Έχεις δει ποτέ ελέφαντα να κρύβεται πίσω από μια παπαρούνα;". "Όχι". "Ε, είδες τι καλά που κρύβονται;". Η μέθοδος ονομάζεται Κ.Α.Π., από το "Κάποιου Άλλου Πρόβλημα". Ανακαλύφθηκε από τον Douglas Adams, ο οποίος, προφανώς υπό την επήρεια ουσιών, κατόρθωσε (στο περίφημο "Hitch-hiker's Guide to the Galaxy") να εξαφανίσει ένα ολόκληρο βουνό από τον ορίζοντα, βάφοντάς το ροζ. Η ιδέα είναι απλή, στην βάση της: ό,τι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί να ταυτοποιήσει ως "φυσιολογικό", το απορρίπτει. Με την πρόσφατη επίθεση εναντίον κλούβας των ΜΑΤ με πιστόλι από νεαρό, που φορούσε βερμούδα, σαγιονάρες, μάσκα χειρουργείου και σομπρέρο, αποδεικνύεται περίτρανα ότι, εκτός από χιούμορ, τα παλιόπαιδα των Εξαρχείων διαθέτουν και κλασική παιδεία.


"Κάτι μαγειρεύεται εδώ", μουρμούρισε καχύποπτα ο αξιωματικός Υπηρεσίας, που πληροφορήθηκε, ξημερώματα Σαββάτου, την τοποθέτηση βόμβας στο σπίτι Χηνοφώτη. "Στους πόσους βαθμούς;", χασμουρήθηκε το Όργανο, για να εισπράξει την κατσάδα τού ανωτέρου του. Άδικα, όπως αποδείχθηκε: τον Τσελεμεντέ τού Αναρχικού δεν τον έχω διαβάσει, υποψιάζομαι όμως πως δεν μπορεί να είναι μόνον τεχνικής φύσεως οι λόγοι, για τους οποίους η εν λόγω βόμβα τοποθετήθηκε μέσα σε χύτρα ταχύτητας - κι οι μπαταρίες της σε ταπεράκι. Κάποιος συμβολισμός θα υπάρχει, αλλά μου διαφεύγει... Ας είναι. Θα περιμένω την προκήρυξη. Στο μεταξύ, καλά θα κάνουν να φυλάγονται ο Παρλιάρος, ο Μαμαλάκης κι οι νοικοκυρές τού Παλαιού Φαλήρου: το Κράτος θα είναι αμείλικτο (α, και κομμένα τα "μπουρλότο τα 'κανες τα σουτζουκάκια, μωρή". Ακούει ο κυρ-Χρήστος...).


Τώρα που τον γκρεμίσαμε τον καταυλισμό στην Πάτρα, μπορούμε να είμεθα υπερήφανοι που γίναμε, επί τέλους, κράτος πολιτισμένο. Τώρα που τους ξυλοφορτώσαμε τους βρωμιάρηδες και τους στοιβάξαμε στις φυλακές και τα Μεταγωγών, μπορούμε ν' ανασάνουμε και ν' αρχίσουμε να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Τώρα που ξεφορτωθήκαμε τα ανθρωποσκουπίδια που μόλυναν τις γειτονιές και τις πλατείες μας, το δίχως άλλο θα επιδείξουμε την δέουσα κατανόηση, σύμπνοια και σύνεση ως πολίτες στην αντιμετώπιση τού ζέ(χν)οντος ζητήματος των απορριμμάτων. Οι προκλήσεις είναι όλες μπροστά μας, αλλά δεν μας σκιάζει φοβέρα καμμιά - πλέον, η Πάτρα θ' ανήκει στους Πατρινούς, η Ελλάδα θ΄ ανήκει στους Έλληνες, και "η Αφρική στους Αφρικανούς", όπως διαβεβαίωσε από την Άκρα ο πρόεδρος Obama. Ο αγώνας, επί τέλους, δικαιώνεται, 25 χρόνια μετά. Καλημέρα.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

"America has become a second rate power. The trade deficit and the fiscal deficit are at nightmare proportions"

Η παραπάνω φράση είναι ο εισαγωγικός λόγος του Gordon Gekko στη συνέλευση των μετόχων μίας χαρτοβιομηχανίας στη ταινία "Wall Street".
Ακούγοντας τη φράση αυθόρμητα σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να αφορά την Αμερική του 2007 (πριν τη κρίση που ερχόταν με φόρα) και όχι του 1987 που γυρίστηκε η ταινία. Άλλωστε και το 1987 σε κραχ οδηγήθηκε το χρηματιστήριο, μόνο που συνήλθε πολύ πιο εύκολα από ότι σήμερα.

Την ταινία την είδα για πολλοστή φορά χθες το απόγευμα την ώρα που η μπόρα χτυπούσε τα βόρεια προάστια. Τα ελεύθερα κανάλια είχαν αυτό το πράγμα που ονομάζουν δελτίο ειδήσεων και το συνδρομητικό μας έκανε ένα ανέλπιστο δώρο προβάλλοντας τη ταινία.

Το τι πραγματεύεται η ταινία είναι πάνω-κάτω γνωστό, ο Gordon Gekko τον οποίο ενσαρκώνει μοναδικά ο Michael Douglas (έκτοτε δεν κατάφερε να κάνει ανάλογη ερμηνεία), είναι ο ορισμός του καρχαρία των επιχειρήσεων. Αξιοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση του νόμιμα και παράνομα είναι ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού επιχειρήσεων και χρηματιστηριακών εταιριών. Οι παρανομίες και η αθέτηση συμφωνιών είναι στην ημερήσια διάταξη.

Ένας νεαρός και φιλόδοξος χρηματιστής ονόματι Bud Fox, τον οποίο υποδύεται ο Charlie Seen, στη προσπάθεια του να κερδίσει το εύκολο χρήμα και τη μεγάλη ζωή, καταφέρνει να γίνει συνεργάτης και "προστατευόμενος" του Gordon Gekko. Στη πορεία συνειδητοποιεί ότι ο Gekko δεν έχει κανένα ίχνος ηθικής και έστω και την ύστατη ώρα εις βάρος της ατομικής του ελευθερίας κάνει το σωστό παγιδεύοντας συνάμα και τον Gordon Gekko.

Η ταινία έλαβε μυθικές διαστάσεις και μετέτρεψε το όνομα Gordon Gekko σε συνώνυμο του μεγαλοκαρχαρία. Η ατάκα του Gekko, "Greed, for lack of a better word, is good", σόκαρε αλλά ήταν και το σύνθημα του επιχειρηματικού κόσμου. Η στάση ζωής που είχε επιλέξει, αυτή του διαρκούς ανταγωνισμού και της απαίτησης για το καλύτερο ακόμα και σήμερα προκαλεί και σοκάρει. Πλεονέκτης σε όλα του.

Αν όμως ο Gordon Gekko ήταν πραγματικό πρόσωπο (ο χαρακτήρας του βασίζεται στην ουσία σε δύο υπαρκτά πρόσωπα) στη σημερινή οικονομική συγκυρία και κρίση ποιος θα ήταν ο ρόλος του; Πολλοί θα τον παρομοίαζαν με τον Bernard Madoff μόνο που ο Gekko δεν ήταν απατεώνας με την έννοια που ήταν ο Madoff. Δεν "έτρωγε" λεφτά αλλά τα κέρδιζε από επιχειρηματικά deals στα οποία είχε το πάνω χέρι. Πουλούσε συνεργάτες και "έστηνε" deals.

Ο Gordon Gekko λόγω χαρακτήρα και θέσης στη σημερινή συγκυρία θα ήταν ο καλύτερος του χωριού. Λόγω της υψηλής ρευστότητας του και του διαλυμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος θα έκανε συλλογή επιχειρήσεων προς διάλυση και επανασύσταση. Η ανατολή της καλύτερης μέρας ( με το πέρας της κρίσης) θα τον έβρισκε πιο ισχυρό από ποτέ. Με μεγάλη ρευστότητα και έτοιμο να καταβροχθίσει ότι βρεθεί στο δρόμο του θα ξεπερνούσε όλους τους σύγχρονους μεγαλοκαρχαρίες.

Υ.Γ. Αν πολλοί από τους επίδοξους χρηματιστές της χρυσής εποχής της Σοφοκλέους στα τέλη της δεκαετίας του 90 είχαν κάνει το κόπο να δούνε τη ταινία ίσως να είχαν γλιτώσει τις περιουσίες τους αναλογιζόμενοι ότι οι μεγαλοκαρχαρίες τα deals τα κλείνουν για να βγάλουν και όχι για να μοιράσουν λεφτά.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Την ώρα που οι άλλοι Daltons, περιδιαβαίνουν παραλίες και καφετέριες, μόνο ο άοκνος και σχεδόν νηφάλιος William, κάνει ρεπορτάζ και ανταγωνίζεται στα ίσα, τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια. Αφού λοιπόν, ο κόσμος απαιτεί σοβαρή και έγκυρη ενημέρωση, ιδού η τελευταία απομαγνητοφώνηση από τις συνομιλίες μεταξύ των μελών του συνδικάτου του εγκλήματος
Τρ:Αυτή τη δικηγόρο την ξέρεις καλά;
Βλ:Φίλη μου, από παιδιά.
-Όμως κάτι τώρα έχει αλλάξει φανερά...
-Ναι, με γρίφους μιλά και σπόντες πετά.
-Όταν είσαι με άλλους στην παρέα, τι κάνει;
-Με στραβοκοιτά...
-Τη δουλειά με το σπα θα την προχωρήσει;
-Δεν ξέρω, τη μία στιγμή είναι τολμηρή και την άλλη...
-Κατάλαβα, "δώσε θάρρος στο χωριάτη...", στο'χα πει. Με τον άλλο τί γίνεται; Θα την σμπρώξει τη δουλειά;
-Εγώ του φέρομαι τυπικά. Αν μπροστά μου αλλάξει επιδεικτικά, θα τη χάσει κι εγω δε θα φταίω. Χθες του μίλησα στο τηλέφωνο...
-Τον ζόρισες λίγο;
-Προκαλείς του λέω, προκαλείς...
-Πες του αν από φίλο στριμωχτεί σε καμμιά γωνιά, μην εκπλαγεί...
-Το ξέρει ρε βρωμού, αφού του είπα " Γιατί ανοιχτά με προκαλείς; Πες αυτό που θες να πεις"
-Ναι ρε, φτάνει πια. Μην προσπαθεί να μας κρυφτεί
-Το βλέπω, θες πολλά να μου πεις. Ο παππούς μίλησε; Που τα'χει κρυμμένα;
-Μπα, αν τον ζορίσεις τα χάνει, κοκκινίζει και να βγάλει λέξη δεν μπορεί...
-Με ποτό προσπαθείς;
-Λάσπη, η δουλειά ... ζαλίζεται μεθά κι αρχίζει χικ και χικ
-Μόλις τελειώσουμε, θέλουμε ένα μήνα να καθαρίσουμε. Με το που βγούμε, δηλαδή, το καλοκαίρι πάμε διακοπές. Σαρωνικός.
-'Οχι! Μη μου μιλάς για καλοκαίρια. Όλα στον καιρό τους, κατάλαβες βρωμού;
-Εντάξει ρε συ κατάλαβε με, όμως. Πεθαίνω στην ερημιά...
-Άστα αυτά τώρα. Τα εγκαίνια θα γίνουν απόψε που'χει ολόκληρο φεγγάρι και σε τρεις μήνες αν όλα πάνε καλά θα'χεις αυτό που ονειρευόσουν μια Φερρά.. και διακοπές.
-...την τύχη μου! Μου τη δίνει που από μια στραβή είμαι μέσα τώρα. Οι Ρώσοι με τα καλάμια θα πάνε;
-Ναι. Μετά θα πιάσω το χοντρό και θα του πω :"Κάτσε τώρα στο παπί μου"
-Παράτα τον αυτόν. Μόλις βγω, εγώ κι Πουφ θα του κάνουμε μια επίσκεψη.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Μια χώρα είναι τόσο σοβαρή όσο τη θεωρούν οι πολίτες της. Με αφορμή την ιστορία στο Γραμματικό γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι κλισέ και στομφώδεις κοινοτοπίες μπορεί να κουράζουν ή να προκαλούν μειδιάματα, συμπυκνώνουν όμως παρατηρήσεις και συμπεράσματα χρόνων. Από το 2003 που ψηφίσθηκε ο χωροταξικός σχεδιασμός μέχρι σήμερα, κανείς δεν κατάφερε να πείσει τους κατοίκους μιας μικρής κοινότητας για την ανάγκη δημιουργίας ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Έτσι, αν και τα δύο μεγάλα κόμματα συμφωνούν επί της ουσίας, χρειάσθηκε να φθάσει η λήξη της σχετικής προθεσμίας που είχε δώσει η Ε.Ε. για την έναρξη εργασιών ώστε να εμφανισθούν εργολάβοι, ΜΑΤ και αγανακτισμένοι πολίτες να δώσουν τη δική τους μάχη, παρουσία των καναλιών φυσικά.
Η δικαιολογία που έδωσε ο υφυπουργός Εσωτερικών ("Πρωινή Γραμμή",ΝΕΤ) για την καθυστέρηση ήταν οι 11 προσφυγές στο ΣτΕ και η χρονοβόρος εκδίκασή τους. Σεβαστό ως επιχείρημα, αλλά τί περίμενε ότι θα έκαναν οι κάτοικοι; Δε θα εξαντλούσαν κάθε ένδικο μέσο για να προστατεύσουν αυτό που θεωρούν δίκαιό τους; Ας εξετάσει κάποιος και την πλευρά τους. Ο μέσος Έλληνας όταν ακούει για ΧΥΤΑ, εργοστάσια επεξεργασίας απορριμάτων, κομποστοποίηση ή ό,τι άλλο σχετικό με τα σκουπίδια, ένα πράγμα φέρνει στο μυαλό του. Χιλιάδες πλαστικές σακούλες να λιάζονται σε σωρούς και σμήνη γλάρων από πάνω τους να δίνουν μια ρομαντική νότα στο τοπίο. Λογικό είναι να επαναστατήσει στην ιδέα ότι αυτή την εικόνα θα τη βλέπει από το μπαλκόνι του. Γιατί να πιστέψει τις διαβεβαιώσεις ότι όλα θα γίνουν με επιστημονικό τρόπο και η ζωή του δε θα επηρεασθεί στο ελάχιστο; Μήπως έχει κάποιο παράδειγμα στο οποίο να ανατρέχει και να καθησυχάζει τους φόβους του; Η εγκατάσταση υποδοχής λυμάτων στην Ψυττάλεια λειτουργούσε επί χρόνια χωρίς να έχει ολοκληρωθεί μόλις το 3% του αρχικού σχεδιασμού, ένα εργοστάσιο επεξεργασίας της παραγόμενης λάσπης. Έτσι, έφθασε ο καιρός που ως χώρα συζητούσαμε σοβαρά το ενδεχόμενο να τη βάλουμε σε πλοία και να τη στείλουμε στη Γερμανία.
Το θέμα λοιπόν, έχει να κάνει κυρίως με την αξιοπιστία του συνομιλητή σου και εν προκειμένω του κράτους. Εδώ το Πα.Σο.Κ. έχει κάποιο δίκιο στην εκ του ασφαλούς χλιαρή αντιπολίτευση που ασκεί. Πρώτα κατασκευάζεις ό,τι είναι απαραίτητο για να εξασφαλίσεις τις απαιτούμενες υγειονομικές προδιαγραφές και μετά ξεκινάς την κατασκευή του ΧΥΤΑ. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό, είναι μία άλλη ιστορία. Για τον ίδιο λόγο, οι κάτοικοι της οδού Πατησίων αντιδρούν σε μία μάλλον σωστή απόφαση του δημάρχου Αθηναίων. Όταν ζεις σε μία περιοχή επί δεκαετίες και έχεις δει αναρίθμητες "πράσινες" μακέτες να μην γίνονται πράξη, γιατί να πιστέψεις ότι πάνω από τον υπόγειο χώρο στάθμευσης θα γίνει πάρκο;
Τέλος, το θέμα του Γραμματικού, αναδεικνύει περίτρανα και μία άλλη πτυχή της απαξίωσης του σύγχρονου Ελληνικού κράτους από τους πολίτες του, την έλλειψη συλλογικότητας Κανένας δήμος, καμμία κοινότητα, κανένας πολίτης αυτής της χώρας δεν αισθάνεται ότι ανήκει σε ένα σύνολο που στοχεύει στο κοινό καλό. Κατά συνέπεια κανείς δε νιώθει την παραμικρή υποχρέωση προς αυτό. Κοιτάζει πώς θα επιβιώσει αυτός και αδιαφορεί για τους άλλους. Αν δε διορθωθεί αυτό κανένα ουσιαστικό βήμα προόδου δεν πρόκειται ολοκληρωθεί.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Πέρσι τέτοιο καιρό έγραφα για τη πειραματική διάθεση του Σωκράτη Κόκκαλη σχολιάζοντας τη τάση του να ακολουθεί τη μέθοδο δοκιμή-σφάλμα που τόσο πολύ του χρησίμευσε στις σπουδές του στη φυσική. Φέτος αποφάσισε να πειραματιστεί με τη πολυμετοχικότητα. Είδε το μοντέλο στο ΠΑΟ και θεώρησε ότι μπορεί να κάνει και αυτός το ίδιο σταματώντας να βάζει προσωπικές εγγυήσεις για τα δάνεια και τις υποχρεώσεις του Ολυμπιακού που φτάνουν τα €63.000.000,00.

Το συγκεκριμένο νούμερο προκάλεσε τρόμο σε πολλούς και σε αυτό συνέτειναν με την άγνοια τους και οι αθλητικοί συντάκτες. Πρακτικά όμως κανένας δεν έκανε το κόπο να πράξει το αυτονόητο. Να ρωτήσει ένα οικονομολόγο για το τι ακριβώς σημαίνει αυτό το άνοιγμα και τι σημαίνει για τη δυνατότητα του Ολυμπιακού να πορευθεί με το συγκεκριμένο άνοιγμα.

Ο Κόκκαλης επειδή προφανώς μιλάει με οικονομολόγους γνωρίζει ότι το άνοιγμα αυτό είναι μεν πρόβλημα αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο νομίζουν ορισμένοι. Το μεγάλο πρόβλημα θα το αποκτήσει ο Ολυμπιακός σε περίπτωση που δεν καταφέρει να περάσει στους ομίλους του Champions League. Τότε θα πρέπει να μπούνε σοβαρά λεφτά στα ταμεία για να στηριχθεί η ομάδα.

Οπότε αποφάσισε να δοκιμάσει με βάση το τι έκανε ο Τζίγκερ. Είδε ότι το πολυμετοχικό μοντέλο δούλεψε στο ΠΑΟ σε ότι αφορά στην εισροή κεφαλαίων και αποφάσισε να δοκιμάσει τη τύχη του και ο ίδιος.

Η εισροή κεφαλαίων στη ΠΑΕ μέσω νέων μετόχων που θα έχουν τη διάθεση σε 3-4 χρόνια να αγοράσουν τον Ολυμπιακό είναι σίγουρα μία ιδιαιτέρως χρήσιμη εξέλιξη για το Κόκκαλη που έχει δύο θέματα να λύσει. Τη διάδοχη κατάσταση στον Ολυμπιακό όταν αποφασίσει να αποχωρήσει σε 3-5 χρόνια και την διαχείριση της υφιστάμενης κατάστασης χωρίς να χρειαστεί να επενδύσει από τη τσέπη του.

Προς το παρόν όμως δείχνει ότι τη κίνηση θέλει να τη κάνει με τους δικούς του όρους. Αξιολόγησε τα αποτελέσματα των περσινών πειραμάτων και πηγαίνει σε αντίστοιχα μονοπάτια.

Ο Κόκκαλης όπως και πέρσι περιμένει. Περιμένει να πέσουν οι τιμές και να εξασφαλίσει την είσοδο του στους ομίλους για να προχωρήσει σε επενδύσεις. Παράλληλα φρόντισε να θωρακίσει την ομάδα σε 2-3 βασικά ζητήματα που ο ίδιος θεωρεί ότι θα του εξασφαλίσουν την πρόκριση στου ομίλους του Champions League. Αγόρασε κεντρικό αμυντικό κλάσης και κράτησε τον ήρωα του τελικού Mat Derbyshire.

Τα περσινά πειράματα τον δίδαξαν ότι δεν μπορείς να αφήσεις την ομάδα γυμνή. Τον δίδαξαν όμως ότι όσο περνάει ο καιρός οι τιμές πέφτουν. Πέρσι μπορεί να έχασε τη πρόκριση στους ομίλους του Champions League αλλά γλίτωσε περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ από την αρχική τιμή του Diogo Luis Santos ενώ αγόρασε σε σωστή τιμή τον Dudu Searense.

Για φετος λοιπόν τηρεί στάση αναμονής. Ήδη ο Bobo από τα 8 εκατομύρια ευρώ η τιμή του έχει πέσει στα 6 και πάει για τα 5 ίσως και τα 4. Μπορεί να μην τον ενδιαφέρει πλέον ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής όμως η πτώση της τιμής του δείχνει πως η περσινή ιστορία είναι διδακτική. Πέραν τουτου πούλησε το Belushi στη Πόρτο για 5 εκατομμύρια ευρώ και ελπίζει ότι θα ρίξει τις απαιτήσεις της Lyon και της Betis για να πάρει τους Kalstorn και Gonzales.

Αν το πετύχει τότε θα είναι στη καλύτερη δυνατή κατάσταση. Θα έχει τα εχέγγυα να περάσει στους ομίλους του Champions League και την ευκαιρία με το ταμείο ενισχυμένο από τη πρόκριση να χτυπήσει ένα καλό φορ τη τελευταία εβδομάδα των μεταγραφών. Τότε θα κάνει για πολλοστή φορά χο χο χο και αν ενδιάμεσα δεν έχει κλείσει το θέμα πολυμετοχικότητα θα το διαπραγματευτεί εκ νέου με άλλους όρους.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Ενώ στην πολιτική σκηνή της χώρας μοιάζει να μη γίνεται τίποτα ενδιαφέρον (η συζήτηση για την ιδεολογική πλατφόρμα της Ν.Δ. και τη σχέση της με τη δεξιά ή το κέντρο, μάλλον δε θα βγάλει πουθενά) και το θέμα της απαγόρευσης του καπνίσματος έχει κορεσθεί, οι λίγοι που βρεθήκαμε μακριά από τις παραλίες το Σαββατοκύριακο βρήκαμε καταφύγιο στα αθλητικά.
Απόντος λοιπόν του Jack που παραδοσιακά αναλαμβάνει τέτοια θέματα, σήμερα στην αθλητική σας ενημέρωση ο William, απευθείας από το σπίτι του όπου ξεκουράζεται.
Για όποιον είδε το χθεσινό τελικό του Wimbledon, οτιδήποτε άλλο στην αθλητική επικαιρότητα φαντάζει μικρό. Ο Roger Federer, για άλλη μια φορά έδειξε ότι μεγάλοι είναι οι αθλητές που δε χάνουν με τίποτα. Η φετινή του χρονιά μοιάζει να είναι βγαλμένη από αμερικάνικη ταινία. Αυτός που πέρσι τα έχασε όλα, που έπεσε στο Νο 2 της παγκόσμιας κατάταξης, επανήλθε θριαμβευτικά Η διαφορά είναι ότι η εποχή μοιάζει να τον πρόλαβε. Εκεί που τον είχαμε συνηθίσει να διαλύει όποιον έβρισκε μπροστά του ( εκτός ίσως του Ναδάλ), τώρα τα παιγνίδια του παίζονται στα ίσα. Έτσι, τα τελευταία δύο χρόνια βλέπουμε συγκλονιστικούς τελικούς που παίζονται για ώρες και αναγκάζουν όλο και περισσότερους να ασχοληθούν ξανά με ένα άθλημα που είχε καταντήσει βαρετό και προβλέψιμο. Πλέον η διαφορά μοιάζει να είναι το αθλητικό πείσμα και η στόφα του νικητή. Το Νο1, από σήμερα, της παγκόσμιας κατάταξης δεν είναι η ισοπεδωτική μηχανή που ήταν. Χάνει όμως, μόνο όταν ο αντίπαλός του παίξει εμφανώς καλύτερα. Στις ισοπαλίες κερδίζει.
Συνεχίζουμε με ποδόσφαιρο. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε αναζήτηση προέδρου και παικτών. Ο Παναθηναϊκός εκ φύσεως δεν παραμελεί την ευρωπαϊκή του εικόνα, μήπως λοιπόν η ΑΕΚ του Ντούσαν με τις λίγες μεταγραφές, αλλά και την επιμονή σε καλούς Έλληνες παίκτες (π.χ. Μάκος) ή ο ΠΑΟΚ με σταθερό κορμό και Τούμπα είναι ένα καλό στοίχημα για το φετινό πρωτάθλημα; Αν κι από τα φιλικά δε βγαίνουν ασφαλή συμπεράσματα, τα φετινά ίσως επιτρέψουν στο τζογαδόρους εξ' ημών ένα καλό ποντάρισμα.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Ο Dr.Visvanathan Metonu Taxini είναι ηγετικό στέλεχος του SCNATCH (Scientific No-handed Association for Testicles Careful Handling) και δυστυχώς η επιστολή του ήταν αρκετά μεγάλη για να χωρέσει ως σχόλιο στο κείμενο του Averell για τον Ιούλιο. Μολονότι βρίσκεται στα όρια της παράνοιας ακόμη και για μένα που ήμουν παρών στην αρχική τους κουβέντα, τη δημοσιεύω με χαρά κυρίως για να φύγει από την κορυφή αυτό το ανατριχιαστικό απαγορευτικό.



"Αγαπητέ Αυρήλιε,

Με εξαιρετικό ενδιαφέρον διάβασα την ανταπόκρισή σου από το Καθαρτήριο. Η λειτουργία του Κ.Ρ.Ι.Κρι. και η αναφορά στις δύο πτέρυγές του, αποκαλύπτει τη φιλοσοφική συγγένεια του χώρου τον οποίο εκπροσωπώ με αυτό.

Υπάρχουν βέβαια και διαφορές. Εμείς πιστεύουμε ότι οι ψυχές προϋπάρχουν του σώματος και βρίσκονται πάντα στους χώρους που εσείς αποκαλείτε Παράδεισο, Κόλαση και Καθαρτήριο αναμένοντας τη στιγμή που θα ενδυθούν ένα σώμα και θα εμφανισθούν στη Γη. Τα γενικά χαρακτηριστικά τους, επομένως, είναι διαμορφωμένα από καταβολής κόσμου και το μόνο που αλλάζει είναι το μέρος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται η διαδικασία της ενσάρκωσης. 'Ετσι για παράδειγμα οι άπληστοι εμφανίζονται διαφορετικά στη Δυτ.Ευρώπη και τις Η.Π.Α. απ'ότι στη υποσαχάρια Αφρική. Όμως οι ψυχές τους προέρχονται από τον ίδιο χώρο αναμονής, το αντίστοιχο της δικής σας Κόλασης.

Με ανάλογο τρόπο αντιμετωπίζουμε και τους σπουδαστές της β' πτέρυγας του Ινστιτούτου Θωμά, οι οποίοι αποτελούν και την κύρια αφορμή για να σου απευθύνω αυτήν την επιστολή. Σίγουρα ο ετεροπροσδιορισμός δεν αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό ταξινόμησης των ψυχών, όμως αποτελεί μία πάθηση που προκύπτει ύστερα από βαθιά πνευματική διεργασία, ένα είδος πνευματικού αυνανισμού όπως πολύ σωστά υπαινίσσεσαι με το παράδειγμα της μικρής παρουσίας του Φρόυντ στο χώρο εκείνο. Εδώ ακριβώς αναφύεται κι ο ρόλος του SCNATCH. Δεδομένης της πίστης μας στην αιώνια ύπαρξη των ψυχών, ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι το μέλλον για μας είναι περίπου προδιαγεγραμμένο κι έτσι ανάξιο περαιτέρω μελέτης. Αυτό που μένει ως άγνωστο είναι οι συνθήκες που θα το στρέψουν τελικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Κυρίως δε, ο συγχρονισμός, το timing που λένε και οι αγαπημένοι σου πολιτικοί. Για μας λοιπόν άξια μελέτης είναι μόνο αυτή η διεργασία που συντελείται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και τον οδηγεί στην ψυχική πάθηση.

Γιατί τελικά αν η αναγνώριση των άλλων είναι συνυφασμένη με τον αυνανισμό (νοητικά πάντα), μήπως η τηλεπάθεια είναι μια κάποια λύσις;(νοητικά πάντα)



Yours Faithfully

(όπως θα έλεγε κι ο Θωμάς)

Dr.Visvanathan Metonu Taxini"
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]


Σέβομαι 100% το δικαίωμά σας να καπνίζετε όσο θέλετε, αλλά χαίρομαι απεριόριστα επειδή, πλέον, μου αναγνωρίζεται το δικαίωμα να μην είμαι παθητικός καπνιστής.

Κι επειδή η εφαρμογή των νόμων είναι στο χέρι το δικό μας πάνω απ' όλα, ο νέος αγαπημένος μου τηλεφωνικός αριθμός είναι το 1142. Κι αν με λέτε ρουφιάνο, κομπλεξικό ή οτιδήποτε άλλο θέλετε, επειδή, απλά, θα διεκδικώ τα δικαιώματά μου, μην καλέσετε την αστυνομία αν σας κλέψουν το αυτοκίνητο - είναι ρουφιανιά...

ΥΓ. Καιρός είναι να ευαισθητοποιηθούμε λίγο περισσότερο, γενικά: Μάλλον ήρθε η ώρα να μην κουνάμε απλά το κεφάλι όποτε βλέπουμε κάποιον να έχει "παρκάρει" κλείνοντας μπάρα πρόσβασης για ΑΜΕΑ.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]



Αυρήλιος έφα



“Για τρία πράγματα ΔΕΝ γίνεται να τον ρωτήσεις”, μου εξηγούσε ο Πέτρος ο θυρωρός, καθώς με συνόδευε ως το ραντεβού μου με τον Θωμά. “Αν Εκείνος ενσαρκώθηκε, αν ο ενσαρκωμένος σταυρώθηκε, αν ο εσταυρωμένος αναστήθηκε. Όχι πως εδώ στον Παράδεισο δεν έχουμε ξεκάθαρη θέση πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα”, έσπευσε να συμπληρώσει, μισοαπολογούμενος, διαβάζοντας αστραπιαία την έκφραση διαμαρτυρίας που σχηματιζόταν στο πρόσωπό μου. “Άλλωστε τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, είναι καθαρά και φωτεινά σαν τον καθρέπτη που φιλοξενεί στην επιφάνειά του τον Ήλιο”. Απολάμβανε αυτάρεσκα τον ποιητικό του οίστρο, κι ύστερα, εντελώς αναπάντεχα, μαζεύτηκε, θα ‘λεγες ότι κόντυνε, ότι έγινε μια μπάλα από σάρκα – από κάπου μακρυά είχε ακουσθεί, μέρα μεσημέρι, λαλητό κοκκόρου. “Άκου που σου λέω”, ολοκλήρωσε βιαστικά την σκέψη του. “Οι συνέπειες θα είναι δυσάρεστες… για κείνον”.

Την αλλόκοτη αυτή αλήθεια θα επιβεβαίωνε λίγο αργότερα κι ο ίδιος ο Θωμάς. “Αν επιχειρήσω να σου μιλήσω για… για τα γεγονότα”, τραύλισε, “η γλώσσα μου θα δεθεί κόμπος – κυριολεκτικά. Ναυτικός κόμπος, για να είμαι ακριβής. Αν δοκιμάσω να στα γράψω, τα χέρια μου θα τινάζονται πέρα-δώθε, σαν να ‘χω Πάρκινσον. Κι αν προσπαθήσω να σου εξηγήσω με νοήματα, το σώμα μου θ’ αρχίσει να χορεύει ανεξέλεγκτο κάποιον χορό ιθαγενών Παπούα! Αυτήν την τιμωρία μου επέβαλε για την έλλειψη εμπιστοσύνης που Του έδειξα, τότε με το… ξέρεις, το…” – δεν μπόρεσε να προφέρει την λέξη “δάχτυλο”. Το πρόσωπό του συσπάσθηκε σε μιαν απερίγραπτη γκριμάτσα που παρ’ ολίγο να του στοιχίσει την κάτω σιαγόνα.

Βεβαίως, Εκείνος δεν μπορούσε να μην ανταμείψει τον Θωμά για τον τσαμπουκά του στο περιστατικό. Στο κάτω-κάτω, ήταν ο μόνος μεταξύ των έντεκα που είχε ζητήσει αποδείξεις. Έτσι τον έχρισε Έμπιστό Του. Κατά τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια περίπου, ο Έμπιστος Θωμάς έχει γίνει κοινωνός τής Σκέψης Του, της Αλήθειας και του Μυστικού περισσότερο από κάθε άλλο πλάσμα τής Δημιουργίας. “Τι τα θες όμως;”, σχολίασε πικρόχολα. “Η απαγόρευση, βλέπεις, ισχύει και γι’ αυτά! Καταλαβαίνεις τι σου λέω; Να ξέρεις τόσα απίστευτα πράγματα και να μην μπορείς να τα πεις ούτε στην γυναίκα τού Λωτ! Η ύπαρξή μου είναι ένα διαρκές off the record…”. Δεν μπόρεσα να κρύψω πως έβρισκα χιουμοριστική την όλη διευθέτηση, προκαλώντας την ειρωνική του αντίδραση. “Ναι, από χιούμορ άλλο τίποτα. Κάποτε, να φαντασθείς, Του εκμυστηρεύθηκα την πρόθεσή μου να εκδώσω εφημερίδα για τον Παράδεισο. Ξέρεις πώς αντέδρασε; Αν την εκδώσεις εσύ, μου είπε, θα την ονομάσουμε Tabula Rasa! Χρόνια ολόκληρα γελούσε μ’ αυτό…”.

Παράλληλα με το ν’ ανταλλάσσει απόψεις μ’ Εκείνον, ο Έμπιστος διευθύνει κι ένα από τα Κέντρα Ρύθμισης Ισορροπίας Κρινομένων τού Καθαρτηρίου. Το Ινστιτούτο Θωμά, όπως είναι περισσότερο γνωστό, βρίσκεται στ’ ανατολικά. “Καθένα από τα Κ.Ρ.Ι.Κρι.”, εξηγεί κατά την διάρκεια τής ξενάγησης στο Ινστιτούτο, “στοχεύει στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων ελαττωμάτων στην προσωπικότητα τού κρινομένου, ώστε να δημιουργήσει μια περισσότερο ισορροπημένη κατάσταση, απαραίτητη για την ομαλή προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Στο δικό μας κέντρο”, τόνισε με απροκάλυπτη περηφάνια, “αντιμετωπίζουμε διαταραχές πίστης”.

Στην πράξη, το Ινστιτούτο χωρίζεται σε δύο Πτέρυγες. Διόλου δεν εκπλήσσει το γεγονός, ότι η πρώτη απ’ αυτές φιλοξενεί τους παθολογικά δύσπιστους. Άνθρωποι που πίστευαν μόνο στα μάτια τους, ανίκανοι να πιστοποιήσουν ως πραγματικότητα ή, έστω, ως πιθανότητα μια πληροφορία που μετέδωσε κάποιος άλλος, στοιβάζονται εδώ. “Δεν μιλάμε μόνο για κρινόμενους που δεν εμπιστεύονται τον διπλανό τους με τίποτα”, λέει ο Θωμάς. “Εθισμένοι στην σιγουριά που τους αποδίδει το χειροπιαστό, οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν κάθε συλλογισμό που δεν επαληθεύεται από κάποιας μορφής υλικό ή πειραματικό δεδομένο – ακόμη και τους δικούς τους. Σύντομα, έχουν απολέσει κάθε δυνατότητα αφηρημένης και δημιουργικής σκέψης: η δυσπιστία τους τούς πλήττει τόσο συναισθηματικά, όσο και νοητικά”. Εκτός από δημοσιογράφους, στην Πρώτη Πτέρυγα συναντώ επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, λογιστές, τραπεζικούς, ιερείς.

Η (μικρότερη σε έκταση και αριθμό τροφίμων, αλλά πιο ενδιαφέρουσα) Δεύτερη Πτέρυγα φιλοξενεί κρινόμενους με απώλεια τής πίστης εν εαυτώ. Τούτοι έχουν μάθει να μετρούν τον εαυτό τους με τα μέτρα των γύρω τους, καθορίζονται συντριπτικά από την αναγνώριση που τους παρέχουν οι άλλοι, λατρεύουν να τραβούν πάνω τους την προσοχή, είναι επιδειξιομανείς, αλλά και απίστευτα ανασφαλείς. Πολλοί είναι παρδαλά ντυμένοι, ένα κολάζ από ρετάλια μόδας περασμένης, αγωνιώδης προσπάθεια ν’ αποτυπώσουν στίγμα μέσω της ταύτισης τους με κάτι το αναγνωρίσιμο στο πέρασμα των χρόνων, καθρέπτης τού κολάζ που είναι η ίδια τους η προσωπικότητα. Κάποιες προχωρημένες περιπτώσεις εμφανίζουν μιαν ιδιότυπη μορφή αγνωσίας: γι’ αυτούς τους κρινόμενους, κάθε ανάμνηση/πληροφορία είναι αποφασιστικά δεμένη μ’ ένα άλλο, συγκεκριμένο πρόσωπο ή με σύνολο προσώπων. Η καταγραφή τού μηνύματος στην συνείδηση τού άλλου είναι που έχει σημασία κι όχι το μήνυμα καθεαυτό: αν δεν πεις στο υποκείμενο τής εξάρτησής σου ότι έφαγες, είναι σαν να μην έχεις φάει. Κι αντίστροφα: του λες πως έφαγες κι αισθάνεσαι χορτάτος, αν και νηστικός. Αυτό που είσαι είναι αυτό που παρουσιάζεις στον άλλο ότι είσαι – ή αυτά που κάνεις για να ‘χεις κάτι να του παρουσιάσεις. Εδώ συχνάζουν πολιτικοί.

Ο Θωμάς θυμάται περιστατικά με διασημότητες που φιλοξενήθηκαν στο Ινστιτούτο. Τον Σωκράτη, φερ’ ειπείν: προσπάθησε τόσο πολύ ν’ αμφιβάλλει για τα πάντα, που στο τέλος τα κατάφερε – χρειάσθηκαν μήνες θεραπείας για να αποδεχθεί ότι τον λένε Σωκράτη και δεν είναι αλογόμυγα. Ή τον Φρόυντ. Που τον ρώτησε ο Πέτρος στην είσοδο, “έχετε κάτι να δηλώσετε;”, κι εκείνος του απάντησε με στόμφο “γαμώ, άρα υπάρχω”. Θεωρήθηκε, καθ’ υπερβολήν ίσως, ότι ο ψυχίατρος ορίζει τον εαυτό του μόνο μέσω των σεξουαλικών συντρόφων του και τον έκλεισαν για καμμιά βδομάδα στην Δεύτερη Πτέρυγα, όπου βαρέθηκε, το γύρισε στο “αυνανίζομαι, άρα υπάρχω” κι έκτοτε τον άφησαν στην ησυχία του.

Το τέλος τής συζήτησης φθάνει. Τον ρωτώ τι του ‘χει μείνει από το πέρασμα τόσων αιώνων. “Χιλιάδες πράγματα που δεν μπορώ να σου πω”, απαντά, “και μια διαολεμένη συνήθεια να χώνω το δάχτυλό μου σε διάφορα σημεία”. Το μυαλό μου γυρίζει γύρω από τα απαγορευμένα θέματα. Τρώγομαι να τον ρωτήσω, μα ξέρω πως δεν έχει νόημα να το κάνω. Επιστρέφω στην κουβέντα μου με τον θυρωρό, “όλα καθαρά και φωτεινά, σαν τον καθρέπτη που φιλοξενεί τον Ήλιο”, επαναλαμβάνω μηχανικά. “Ο Ήλιος τυφλώνει”, αποκρίνεται. “Κι οι καθρέπτες σπάνια λένε την αλήθεια”.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Παρακολουθώ, όπως και οι περισσότεροι, με ενδιαφέρον την εξέλιξη της υπόθεσης Siemens. Στα πλαίσια αυτά είχα προ Ευρωεκλογών μία συζήτηση με ένα φίλο, διακεκριμένο ποινικολόγο, με αφορμή την προφυλάκιση των κ.κ. Μαυρίδη και Γεωργίου. Η συζήτηση μας μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας (ή μάλλον διαβάζοντας) την πρόταση του Βασίλη Μιχαλολιάκου για αμνήστευση του Μιχάλη Χριστοφοράκου με αντάλλαγμα τα πλήρη στοιχεία για την υπόθεση.

Το θέμα της συζήτησης ήταν η αδυναμία της Ελληνικής δικαιοσύνης να αποκτήσει μάρτυρες για την υπόθεση. Μου εξηγούσε ότι είναι δύσκολο κάποιος από αυτούς που γνωρίζουν να "μιλήσει" μιας και πρακτικά θα επιβαρύνει τη θέση του μιας και σε πρακτικό επίπεδο δεν υπάρχει η δυνατότητα να του προσφερθεί καλύτερη μεταχείριση. Επιπρόσθετα με βάση την Ελληνική νομοθεσία η "ενεργή δωροδοκία" θεωρείται μεγαλύτερο έγκλημα από την "παθητική". Οπότε θα ήταν χαζό από μέρους τους να αποδεχθούν ότι συμμετέχουν σε ενεργή δωροδοκία.

Προχώρησε το θέμα μάλιστα αρκετά λέγοντας μου ότι οι δύο που προφυλακίσθηκαν πρακτικά πλέον δεν έχουν κίνητρα να μιλήσουν. Αν μιλήσουν δεν πρόκειται να αποφυλακισθούν. Μάλλον θα κινδυνέψουν με χειρότερα από όσα περνάνε τώρα. Οπότε η δικαιοσύνη επαφίεται στη καλή τους διάθεση και όχι στη δυνατότητα της να τους προσφέρει διεξόδους.

Στην περαιτέρω ανάλυση του, μου εξηγούσε ότι στην Αμερική και σε άλλες χώρες που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα με οργανωμένο έγκλημα οι νόμοι έγιναν πιο ελαστικοί. Δόθηκε η δυνατότητα σε εισαγγελείς να κάνουν συμφωνίες με μάρτυρες ή κατηγορούμενος προσφέροντας τους ακόμα και αμνηστία (και φυσικά προστασία) σε περίπτωση που η μαρτυρία τους οδηγούσε σε εξάρθρωση κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος ή τρομοκρατίας.

Στην Ελλάδα στο συγκεκριμένο θέμα είμαστε αρκετά πίσω. Ίσως επειδή δεν υπάρχει οργανωμένο έγκλημα με την έννοια που υπάρχει στην Ιταλία ή στην Αμερική. Όμως αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε θέματα σε ζητήματα τρομοκρατίας. Μέχρι σήμερα κανένας πολιτικός δεν έχει τολμήσει να βάλει στο τραπέζι σύγχρονες μεθόδους που θα περιλαμβάνουν ακόμα και την αμνηστία με αντάλλαγμα την εξάρθρωση κυκλωμάτων. Ο Βασίλης Μιχαλολιάκος ήταν ο πρώτος που τόλμησε να βάλει το θέμα στο τραπέζι αποδεικνύοντας ότι το λέει η καρδιά του και δεν του αρέσει να κρύβεται πίσω από το δάκτυλο του.

Η ενέργεια του είναι σίγουρα θαρραλέα. Επίσης είναι ίσως και ο μοναδικός τρόπος να υπάρξουν σοβαρές αποκαλύψεις και στοιχεία για την υπόθεση. Εκτιμώ ότι η πρόταση του θα πρέπει να βρει υποστηρικτές. Όχι επειδή συμφωνώ με τα έργα και τις ημέρες του κ. Χριστοφοράκου αλλά επειδή αν θέλουμε ως χώρα να χτυπήσουμε τη διαφθορά θα πρέπει να δώσουμε επιτέλους κάποια μηνύματα. Μία κίνηση σαν αυτή που πρότεινε ο Βασίλης Μιχαλολιάκος θα αλλάξει το τοπίο και θα αναγκάσει πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους.

Μέχρι σήμερα την υπόθεση Siemens με την εξαίρεση της κίνησης του κ. Τσουκάτου ο οποίος σήμερα περνάει την πόρτα του ανακριτή την προσεγγίζουμε με βάση το τι γίνεται στη Γερμανία και τι φήμες κυκλοφορούν. Η ΝΔ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ (δικαίως) ότι επί των ημερών του έγινε ότι έγινε και το ΠΑΣΟΚ λέει ότι και η ΝΔ δεν είναι αθώα περιστερά.

Επειδή το αν από το ένα κόμμα χρηματίστηκαν 5 και από το άλλο 10 δεν έχει τόση σημασία όση έχει το να σπάσει μία και καλή το απόστημα και όσοι εμπλέκονται να βρεθούν αντιμέτωποι με τις όποιες ευθύνες τους η πρόταση Μιχαλολιάκου είναι σίγουρα μία λύση. Δεν ξέρω αν είναι η ενδεδειγμένη αυτό θα το κρίνει η ιστορία και το κατά πόσο ο κ. Χριστοφοράκος θα πει όσα ενδεχομένως γνωρίζει.
Περισσότερα...