| William Dalton | Comments ]

Ομολογώ ότι στην Κρήτη δεν έχω πάει ποτέ κι ο λόγος είναι απλός. Είναι τόσο μεγάλο νησί που σίγουρα θα ξυπνήσει σε κάποιον τη διάθεση για περιπλανήσεις. Όσο κι αν η σύνθεση της παρέας δεν αποτελείται από adventurous τύπους που θα θελήσουν να περπατήσουν σε φαράγγια ή αρχαιολάτρεις που έχουν ακούσει ότι σε ένα χωριό στο απέναντι βουνό βρίσκεται μία στάμνα από την εποχή του Μινωικού πολιτισμού, κάποιος θα βρεθεί να στενοχωρηθεί που οι μέρες περνούν και η ακτίνα δράσης περιορίζεται στα πέντε χιλιόμετρα. Μόλις συμβεί αυτό, θα αρχίσει η γκρίνια. Το αραλίκι στη διπλανή καφετέρια θα γίνει περιήγηση στην πόλη ή το χωριό όπου κάποιος γνωστός από τη δουλειά έχει αποκαλύψει το δρόμο για τη μυστική ταράτσα με τα λουλουδάκια και το καταπληκτικό πρωινό. Αφού λοιπόν ανεβείτε τα μόλις 150 σκαλιά με τον ήλιο να καίει από πάνω σας, θα βρεθείτε στο "Sunrise cafe" και τα αυτιά σας θα πλημμυρίσουν με την εξαίσια μουσική του Yannis.

Μία γυναίκα ηλικίας 35-55 θα σας υποδεχθεί και θα σας καλημερίσει μελιστάλαχτα και χαμηλόφωνα για να μη σκεπάσει τη μουσική και τους ήχους της φύσης. Πρόκειται για μία από τις πρωτοπόρους της "Θεωρίας της Ανάφης" η οποία για να μην καταλήξει κατά συρροήν δολοφόνος προτίμησε να αποτραβηχτεί σε αυτό το ησυχαστήριο. Σίγουρα, αν οι γυναίκες της παρέας το αποφασίσουν, θα σας διηγηθεί την ιστορία της και θα σας αποκαλύψει ότι πριν χρόνια ήταν η ιέρεια του μάρκετινγκ αλλά τα βαρέθηκε όλα και προτίμησε να ανοίξει αυτό το εναλλακτικό καφέ. Αφού φύγει για να ετοιμάσει τους καφέδες, η παρέα θα αφιερώσει το επόμενο πεντάλεπτο στον Στέφανο, το συνάδελφο από τη δουλειά που βρήκε αυτό το μέρος και ο οποίος είναι πολύ καλό και ευαίσθητο παιδί και μάλλον την πέφτει στη δικιά σας αν αυτή είναι η συνεργάτις που έμαθε το μυστικό δρόμο. Με την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τη χάσετε από φλώρο, ξεπερνάτε τις υποψίες σας και παρατηρείτε τα γύρω τραπέζια.

Στο σημείο που ο ήλιος χτυπάει αλύπητα, μια παρέα Βορειοευρωπαίων πίνει φραπέ και τρώει φρουτοσαλάτες. Ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων σε αυτές τις παρέες, ποικίλλουν και οι δραστηριότητες. Αν είναι δύο, διαβάζουν από ένα βιβλίο. Αν είναι τρεις, ο ένας λύνει sudoku και οι άλλοι δύο συζητούν. Αν είναι δύο ζευγάρια, έχουν βγάλει ένα τεράστιο χάρτη και σχεδιάζουν πορείες. Προσοχή!!! Σε αυτήν την περίπτωση ο θηλυκός εγκέφαλος εκρήγνυται από ιδέες. Ακόμη κι αν δεν προνοήσατε να φέρετε μαζί σας τον παγκόσμιο άτλαντα, το χάρτινο τραπεζομάντιλο αρκεί. Για τις επόμενες ημέρες θα οδηγείτε κατά μέσο όρο 150 χλμ την ημέρα, σε δρόμους οι οποίοι εγκαινιάσθηκαν από Γερμανό συνταγματάρχη του Μηχανικού και στους οποίους τα κατσίκια, λόγω εντοπιότητας, έχουν προτεραιότητα. Μεγάλο νησί θέλατε, θα το πληρώσετε.

Στο μεγάλο τραπέζι που βρίσκεται δίπλα στο πεζούλι κάθεται η παρέα με τους "Παπακαλιάτηδες"*. Έξι ή οκτώ (πάντα εμφανίζονται ανά ζεύγη) εικοσιπεντάρηδες, όμορφοι, λαμπεροί και καλοντυμένοι σου δημιουργούν μάλλον καλή διάθεση και μία ελαφριά ζήλια που δεν είσαι στη φάση που είναι αυτοί. Κατά κανόνα όλοι είναι διαχυτικοί με όλες γιατί γνωρίζονται πολλά χρόνια και μάλλον έχουν εξαντλήσει τους πιθανούς συνδυασμούς σχέσεων. Η μουτρωμένη (και μάλλον πιο όμορφη) που κάθεται οκλαδόν στο πεζούλι και χαζεύει τη θάλασσα είναι η ένδειξη ότι πρόκειται για τις τελευταίες τους διακοπές ως παρέα. Με το που γυρίσουν, θα σκοτωθούν μεταξύ τους. Οι υπόλοιποι παίζουν επιτραπέζια παιγνίδια και κάνουν επίδειξη γνώσεων ο ένας στον άλλον.

Αρκετά χάζεψες όμως. Η δικιά σου θέλει να βγάλει φωτογραφίες και το εικοσάλεπτο του Ιάπωνα ξεκινάει. Μία με φόντο το πέλαγος. Άλλη κάτω από τη βουκαμβίλια. Μία που να περιλαμβάνει όλη την παρέα και θα τη βγάλει η μουτρωμένη από το πεζούλι και άλλες δύο τρεις κάθε φορά που περνάει γάτα σε σημείο που να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω. Ελπίζεις ότι οι τελευταίες θα πάνε στον Στέφανο ο οποίος πάντα συγκινείται από το συνδυασμό θάλασσας, λουλουδιών και ζώων.

Εν τω μεταξύ, η μουσική του Yiannis έχει αρχίσει και επιδρά πάνω σου. Το δεύτερο cd με τον τίτλο "Αέναη επανάληψη", σε έχει διαλύσει σωματικά και ψυχολογικά. Ο ύπνος που έρχεται μοιάζει γλυκύτερος από ποτέ. Φοράς τα γυαλιά ηλίου και παριστάνεις ότι χαζεύεις τη θάλασσα. Όμως εκείνη σε ξέρει καλά. Σε σκουντά ελαφριά και ψιθυρίζει στο αυτί σου : "Καλά, δεν ντρέπεσαι;". Εκνευρισμένος, ανάβεις τσιγάρο, πίνεις καφέ και ανοίγεις την αθλητική. Είχε δίκιο ο William που για το 2009 πρότεινε διακοπές στην Ελαφόνησο.



Την ίδια ώρα που εσύ κόβεις φλέβες στο "Sunrise cafe", στο μακρινό Ζέεφελντ η ομάδα-φόβητρο των Ευρωπαϊκών κυπέλλων, χτίζεται πυρετωδώς. Ο Τιμούρ Κετσπάγια, τελευταίος στη λίστα "Ηλίας Ταληκριάδης" με όσους έκαναν ζημιά στον Ολυμπιακό και μετά αγοράσθηκαν, πανηγυρίζει (όπως άλλωστε και οι Joe και Τρυφερό πόδι) με την απόκτηση του Μέλμπεργκ. Ο πρόεδρος για άλλη μια φορά ταπείνωσε τον ΠΑΟ και έδειξε ποιος είναι το αφεντικό. Πήρε μεγάλο προπονητή και παίκτες. Έτσι, τα νέα μέλη, η οικογένεια Αγγελοπούλου θα είναι χαρούμενα. Αν μάλιστα αποφευχθεί και η ντροπή να δει τον Νέρι συμπαίκτη των Σισέ, Λέτο και Κατσουράνη τότε ακόμα και o τρόμος από μία πιθανή κλήρωση με τον ΑΠΟΕΛ θα μετριασθεί.







*Το όνομά τους προέρχεται από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες συμμετέχει καθ'οιονδήποτε τρόπο, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης και των οποίων ο William δηλώνει φανατικός θεατής. Σε επίπεδο παραγωγής, σκηνοθεσίας, σάουντρακ και εστιατορίων ή μπαρ που προτείνονται, είναι ό,τι πιο άρτιο γίνεται στην Ελληνική τηλεόραση εδώ και χρόνια.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Κλειστόν!!!!
Κλειστό κύριοι, τι δεν καταλάβατε; Διακοπές. Διακοπές λεμέέέέέ.
Δ-Ι-Α-Κ-Ο-Π-Ε-Σ!!!!!!!!!!!!!!!

Αλλά μην ανησυχείτε, μόνο εγώ και ο Averell την κάνουμε για μια βδομαδίτσα και θα επανέλθουμε, ανανεωμένοι. Βέβαια, κακό timing, γιατί είχα και έμπνευση τις τελευταίες μέρες, αλλά ας όψεται. Λυπάμαι, που προτιμώ, τα μπανάκια, τις παραλίες, τα γούστα, τις ρακές, τις μάσες και την ξάπλα. Μικρή Ανάφη θα το κάνω το μέρος της Κρήτης που θα καταλύσουμε...! Διοτί εμείς κύριοι, δεν παίζουμε, δεν μένουμε στα λόγια, προχωράμε και σε πράξεις, έτσι για να μαθαίνουν μερικοί μερικοί, πως θα κατακτηθεί η ηγεσία στη Νήσο, όταν πλέον μεταφερθούμε εκεί.

Παρεπιπτόντως, δεν γνωρίζω τι πατέντα θα σκαρφιστεί ο Averell, για να καταφέρει να γράψει το ημερολόγιο του Ιουλίου, από την Κρήτη. Αν υποψιαστώ πως θα είναι "κονσέρβα" θα χαλαστώ, αλλά από την άλλη θα χαλαστώ ακόμα περισσότερο, αν διακόψει βάναυσα το αραλίκι μας στην ξαπλώστρα, ή κλείσει το τάβλι ξαφνικά (όπως το συνηθίζει άλλωστε όταν το ματσάκι θα είναι 6-0 ή 6-1), για να με παρακαλέσει να βρούμε ίντερνετ καφέ! Ελα, δεν θέλω βλακείες. Τι θα πει ποιος θα νικάει 6-0;

Λοιπόν, επιστρέφω στο θέμα μου. Αποφάσισα αυτές τις μέρες να πειραματιστώ και να στήσω στο μυαλό μου σκηνικό Ανάφης, για να τελειοποιήσω τη λειτουργία μας στη Νήσο, όταν με το καλό πάρουμε τους φίλους μας και κατοικήσουμε εκεί. Οπότε υπόσχομαι, να μελετήσω τις συνθήκες, να διαγνώσω τα τυχόν προβλήματα και να επιστρέψω με ολοκληρωμένο σχέδιο διαβίωσης. Σας φιλώ και "δεσμεύομαι" ότι θα επανέλθω μαυρισμένος και θα σας... εκπλήξω.
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]



Τα παραπάνω είναι κάποια από τα (πολύ σημαντικά, ομολογουμένως) βραβεία που κέρδισε ο Ελεύθερος Τύπος έχοντας στο τιμόνι το ζεύγος Αγγελόπουλου (για την ακρίβεια, τα λεφτά του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και τις επιθυμίες της Gianna Angelopoulos-Daskalakis).

Από την πρώτη στιγμή ο νέος ΕΤ ξεχώρισε για την εμφάνισή του: δυναμική, διαφορετική, εντυπωσιακή. Επίσης, ξεχώρισε από το πλήθος των μεγάλων δημοσιογραφικά ονομάτων στο roster του. Όμως, όπως σε κάθε καλή ομάδα, δεν αρκούν οι καταπληκτικοί παίκτες - χρειάζεται καλή διοίκηση και καλός προπονητής. Η διοίκηση, όμως, δεν είχε ιδέα τι ακριβώς ήθελε και όσον αφορά τον προπονητή... Απλά, ας πούμε ότι ο μακαρίτης ο Jesus Gil στην Atletico δεν άλλαζε τόσο συχνά προπονητές όσο ο νέος ΕΤ αρχισυντάκτες και διευθυντές σύνταξης.

Η έλλειψη αυτή οδήγησε την εφημερίδα σε απουσία συγκεκριμένης λογικής. Αν είναι δύσκολο να είσαι ουδέτερα αντιπολιτευόμενα συμπολιτευόμενος (πόσο μάλλον, όταν αυτή η θέση σου αλλάζει κάθε μέρα σχεδόν), το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο επιλογές εξωφύλλων όπως το πρόσφατο για την trash TV, ή το επιεικώς απαράδεκτο με την κοντινή φωτογραφία του διασωληνωμένου Χρήστου Ζαχόπουλου, ή το αισθητικά τέλειο αλλά ενημερωτικά άχρηστο πράσινο φύλλο για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος... Τέλος, θα αναφέρω απλά την παραποιημένη απόδοση αποσπάσματος κειμένου του Ισοκράτη για τον εντυπωσιασμό του αναγνωστικού κοινού στα γεγονότα του Δεκεμβρίου.

Τι ήταν για εμένα ο ΕΤ; Αρχικά, αξίζει να αναφερθεί ότι ιστορικά ο Ελεύθερος Τύπος έχει χρεωθεί με μία ανάποδη κυβίστηση που στην κλίμακα Μανώλη έπιανε άνετα ένα 20αρι. Αν και είχε στηθεί από παραδοσιακά δεξιούς δημοσιογράφους που έφυγαν από την Απογευματινή στις αρχές της δεκαετίας του 80, μέσα σε ένα εξάμηνο έγινε ακραία φιλοπασοκική εφημερίδα, προκαλώντας την άμεση παραίτηση αρκετών εκ των "ιδρυτικών" στελεχών της. Μέχρι τις Ευρωεκλογές του 84 οπότε με ένα νέο 20αρι στην ανάποδη κυβίστηση έγινε η γνωστή παραδοσιακή δύναμη του κεντροδεξιού τύπου. Έτσι έμεινε, ουσιαστικά, μέχρι και την αγορά του από το ζεύγος Αγγελόπουλου.

Δυστυχώς, όμως, όσο καλά σχεδιασμένη κι αν είναι μια εφημερίδα (και οποιοδήποτε ενημερωτικό έντυπο) πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα. Αυτό, ακριβώς, απέτυχε να αποκτήσει ο νέος ΕΤ, παρά τις πολλές προσπάθειες που φάνηκε να γίνονται... Και αυτό, τελικά, είναι που κόστισε. Μπορεί για τον Joe να ήταν μία από τις αγαπημένες του καθημερινές συνήθειες, αλλά όσον αφορά εμένα, όσες φορές και αν άνοιξα την εφημερίδα, δε βρήκα αυτό το κάτι που θα με κάνει να την ξεζουμίσω ή, έστω, θα με προκαλέσει να την αγοράσω.

Καλά, λοιπόν, τα βραβεία, καλή η εντυπωσιακή και διαφορετική εμφάνιση, αλλά απαραίτητη η ουσία. Καλό κουράγιο σε όλους τους ανθρώπους που δούλευαν εκεί, καλή τύχη στην εφημερίδα (πιστεύω ότι θα βρει μέλλον), αλλά, μέσα και στην παρούσα κακή κατάσταση για τον γραπτό τύπο, ο ΕΤ θα αποτελέσει λαμπρό παράδειγμα προς αποφυγή...

ΥΓ. Η ιστορία του City είναι ακόμα χειρότερο παράδειγμα διαχείρισης μέσου. Η αλόγιστη συγκέντρωση ναι μεν ισχυρών αλλά τελείως άσχετων μεταξύ τους φωνών έδωσε ένα χαρακτήρα περαστικών από το μικρόφωνο. Το ραδιόφωνο, θεωρητικά, δημιουργεί μία σχέση φιλίας με τον ακροατή, αλλά κάτι τέτοιο με αυτό το μοντέλο δε θα γινόταν ποτέ...

ΥΓ2. Η στάση της ιδιοκτησίας προς τους εργαζομένους ήταν, τουλάχιστον, υποδειγματική. Παρά το ξαφνικό (αν και όχι τελείως απροσδόκητο) της απόφασης, υπήρξε δέσμευση για πληρωμή δύο επιπλέον μηνών. Η ΕΣΗΕΑ για κάποιο λόγο έκανε 24ωρη αιφνιδιαστική απεργία... Απορία: Πριν μια εβδομάδα έκλεισε η καθημερινή έκδοση της Χώρας. Ασχολήθηκε τότε η ΕΣΗΕΑ; Γιατί άραγε;

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στο άκουσμα της είδησης ότι έκλεισε ο Ελεύθερος Τύπος η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα θλίψη. Θλίψη γιατί έχασαν τη δουλειά τους 450 άνθρωποι και ανάμεσα τους 2-3 φίλοι και επειδή μία από τις καθημερινές μου συνήθειες θα αλλάξει αναγκαστικά.

Ο Ελεύθερος Τύπος αποτελούσε για όσους είναι άνω των 30 τη παραδοσιακή εφημερίδα της ΝΔ. Τα τελευταία χρόνια με την ανάληψη της ηγεσίας της από τον Θεόδωρο και την Γιάννα Αγγελοπούλου έπαψε πλέον να είναι η παραδοσιακή εφημερίδα του κόμματος της ΝΔ και προσπάθησε να γίνει κάπως πιο "ουδέτερη".

Η παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου άλλαξε πολλά. Η εφημερίδα απέκτησε εξαιρετικό στήσιμο (και για αυτό βραβεύτηκε διεθνώς) και προσπάθησε να φέρει ένα νέο μοτίβο. Όχι όμως ολοκληρωμένο όπως μπορούμε να διαβάσουμε στο blog του συμβούλου έκδοσης της εφημερίδας (http://www.innovationsinnewspapers.com/index.php/2009/06/22/the-tragic-and-sadly-expected-end-of-eleftheros-typos/) μιας και όπως αναφέρει η Αθήνα δεν είχε ανάγκη από μία ακόμα εφημερίδα με σχέσεις με τη πολιτική.

Η συγκεκριμένη κίνηση ξάφνιασε πολλούς. Δεν θα έπρεπε βέβαια γιατί οι επιχειρηματίες σπανίως μένουν πολύ καιρό σε καράβια που βάζουν νερά και σε προβληματικές επιχειρήσεις. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος στήριζε οικονομικά το εγχείρημα αλλά από την άλλη έβλεπε ότι ήταν εγκλωβισμένος σε μία αγορά (αυτή των έντυπων ΜΜΕ) που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και δεν υπήρχαν και σαφή δείγματα ανάκαμψης. Μοιραία πήρε την απόφαση ως επιχειρηματίας και όχι ως εκδότης (δεν ήταν τέτοιος άλλωστε) και έκλεισε την εφημερίδα και το ραδιοφωνικό σταθμό.

Το πιο πιθανό είναι να μην είναι το τελευταίο παραδοσιακό μαγαζί των ΜΜΕ που θα βάλει λουκέτο και σίγουρα δεν φταίει η κυβέρνηση για αυτό. Είναι από τις λίγες φορές που συμφωνώ απόλυτα με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο που προσπαθεί να αντιληφθεί τους λόγους για τους οποίους απεργεί η ΕΣΗΕΑ (
http://press-gr.blogspot.com/2009/06/blog-post_7315.html).

Αν έχω καταλάβει καλά το αίτημα είναι να παρέμβει το κράτος και να στηρίξει οικονομικά τις εφημερίδες για να μην κλείσουν. Πόση παραπάνω στήριξη να δώσει όμως το κράτος στα ΜΜΕ; Ήδη μέσω του ΟΠΑΠ κατά βάση είναι ο κύριος αιμοδότης των ΜΜΕ. Χωρίς τη κρατική διαφήμιση ζήτημα να επιζήσουν 4-5 εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας.

Από το κλείσιμο του ΕΤ υπάρχει και ένα θετικό κατά γνώμη μου. Το τέλος του σεναρίου που ήθελε τη Γιάννα Αγγελοπούλου, σε συνεργασία ίσως με κάποιον άλλο επιχειρηματία τύπου Βγενόπουλου, να είναι στα χνάρια του Silvio Berlousconi. Μέσω της απήχησης τους και του ελέγχου των ΜΜΕ να κάνουν σοβαρή παρέμβαση στο πολιτικό σκηνικό και να αλλάξουν το τοπίο. Το σενάριο αυτό εκτιμώ ότι οριστικά μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Κλείνοντας, είμαι βέβαιος ότι σε λιγότερο από μία εβδομάδα θα σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα για τον ΕΤ από τα ανταγωνιστικά μέσα και θα αρχίσει η μάχη για να πάρει κάποιος τη θέση του. Τη θέση του στις προτιμήσεις των αναγνωστών φυσικά. Οπότε μην απορρήσει κανείς αν ο Γιάννης Αλαφούζος μετατρέψει την Καθημερινή εκ νέου σε φιλοκυβερνητική εφημερίδα.

Υ.Γ. Στα υπόλοιπα άξια αναφοράς, ο Αλέκος Αλαβάνος πήρε πίσω τη παραίτηση του. Η πολιτική της χώρας έγινε εκ νέου φτωχότερη με τη παρουσία του και αναμένουμε με χαρά τα σχόλια των απανταχού υμνητών της ηθικής του, της τιμιότητας του και του μέτρου που διέπει το πολιτικό του βίου. Προσωπικά βαθμολογώ την ανάποδη κυβίστηση με 9.3 στη κλίμακα Μανώλης.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Είναι περασμένα μεσάνυχτα Δευτέρας και στη ζεστή Αθήνα η κίνηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Εκατομμύρια κάτοικοι αυτής της πόλης κοιμούνται ή ετοιμάζονται να κοιμηθούν με το μυαλό στο ξυπνητήρι της επομένης. Είναι τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια που το ρευστό μίγμα μιας άναρχης κοινωνίας μπήκε στο αγγλοσαξωνικό καλούπι και ήδη τα αποτελέσματα είναι ορατά. Πόσοι από αυτούς θέλουν πράγματι να πάνε για ύπνο και πόσοι το κάνουν επειδή πρέπει; Τι πρέπει; Να είναι ξεκούραστοι και δυναμικοί στη δουλειά τους και βέβαια να κοιμούνται ένα πλήρες οκτάωρο ώστε να συντηρούν τον οργανισμό τους (την πιο σημαντική μηχανή της ζωής τους κατά πως λένε και τα περιοδικά υγείας). Οι απαντήσεις είναι εύκολες. Αρκεί να μετρήσει κανείς τις καύτρες από τα γύρω μπαλκόνια στις 12.30 το βράδυ.

Πηγή όλων αυτών είναι πιο πολύ η δική μας διάθεση να πιθηκίσουμε παρά η επάρατος παγκοσμιοποίηση. Όπως και να’χει, παραπάνω από το μισό του πληθυσμού που κατοικεί στα αστικά κέντρα πλέον ξεκινά τη δουλειά του κατά τις εννιά ή δέκα κάθε πρωί έτσι ώστε να συμπίπτει το ωράριό του με αυτό της Δ.Ευρώπης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της οικονομικής ανάπτυξης. Ο οποιοσδήποτε επιχειρηματίας που πουλάει αέρα κοπανιστό, δηλαδή υπηρεσίες, και έτυχε να μιλήσει με έναν Ολλανδό ομόλογό του πριν δύο χρόνια, αναπροσάρμοσε τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης των πέντε υπαλλήλων του για να μη χάσει κάποιο σημαντικό τηλεφώνημα από το εξωτερικό στις επτά το βράδυ. Έτσι για τουλάχιστον πέντε μήνες το χρόνο, πάρα πολλοί συμπολίτες μας πηγαίνουν στη δουλειά με τον ήλιο να καίει και φεύγουν λίγο πριν ή λίγο μετά τη δύση του. Το πιο περίεργο, όμως είναι ότι προσαρμόζονται. Εμφανίζονται κάθιδροι στο επαγγελματικό τους ραντεβού στη 1 το μεσημέρι και σου λένε με στόμφο : "Καλησπέρα". Τι να τους πεις, για ποια εσπέρα να μιλήσεις που έξω καίγεται το σύμπαν; Κι όταν φύγουν πώς να τους αποχαιρετήσεις; Να τους πεις καληνύχτα στις 2;

Οικονομικά, για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και το κράτος, υπάρχουν και πλεονεκτήματα· η οικιακή κατανάλωση ρεύματος, για παράδειγμα, πέφτει στο ελάχιστο κατά τις πιο κρίσιμες ώρες. Ψυχικά και σωματικά όμως, μας διαλύει. Βρισκόμαστε να δουλεύουμε, για παράδειγμα, στις 4 το μεσημέρι με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 30ºC έως 45ºC, όχι μόνο όσοι εξ’ημών είναι σε γραφεία αλλά και όσοι κινούνται επαγγελματικά γύρω από αυτό το σύστημα και εξυπηρετούν μεταφορές, εστίαση και αγορές. To αποτέλεσμα είναι στις 7 ή 8 το βράδυ, μετά από ένα πλήρες δεκάωρο εργασίας, κανείς να μην έχει κουράγιο για τίποτα άλλο από το να γυρίσει σπίτι του, να φάει και μετά από λίγο να κοιμηθεί.

Εκείνη την ώρα, που θα ξεφυλλίσει την εφημερίδα του ή θα χαζέψει στην τηλεόραση θα πέσει πάνω και σε ένα αφιέρωμα σχετικά με το πόσο υγιεινές είναι οι σαλάτες κι ο ύπνος, θα το ακολουθήσει και θα καταλήξει ένας υγιής μανιοκαταθλιπτικός που περιφέρει τη μιζέρια του από το σπίτι στο γραφείο και αντίστροφα. Σκεφθείτε όμως πόσο πιο ωραία θα ήταν η ζωή σας αν το ωράριο σας ήταν αυτό που έπρεπε. Αυτό που η Ελλάδα ακολουθούσε κατά τη δεκαετία του ’80. Τότε που εσείς ή μάλλον ο πατέρας σας, το μεσημεράκι είχε σχολάσει ή κλείσει το μαγαζί, έτρωγε ένα κανονικό γεύμα και έπαιρνε κι έναν υπνάκο ώστε να ξεκουράσει σώμα και μυαλό από όλη τη φόρτιση της ημέρας. Θα υπήρχε τότε χρόνος για καφέ ή δε θα υπήρχε; Θα μπορούσε κανείς να πάει σε ένα θερινό σινεμά και μετά να πιει ένα ποτάκι με την παρέα του ή όχι; Εναλλακτικά, θα μπορούσε κάθε μεσημέρι να καταλήγει σε μία παραλία και τελικά να κάνει 60 ή 70 θαλασσινά μπάνια το χρόνο αντί των όσων κάνει τώρα; (όχι πολύ περισσότερα απ’όσα κάνει κι ένας Σουηδός)

Αντί λοιπόν όλα αυτά τα νέα έντυπα που ασχολούνται με την υγεία και την επιστήμη να αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων στη γρίπη των χοίρων και πως αυτή προέκυψε στο Μεξικό, ας προωθήσουν τη σιέστα, τα κοκτέιλ και το ξενύχτι ως χαρακτηριστικά αυτής της μεγάλης χώρας. Έτσι ίσως περιορισθεί και η περίφημη νόσος της χειρός η οποία εσχάτως θερίζει στην πολύπαθη Ελλάδα. Οι Daltons είναι έτοιμοι να συνδράμουν παντοιοτρόπως. Αρχικά με ιδέες. Ας ονομάσουμε τις ημέρες που απομένουν μέχρι να τελειώσει ο Ιούνιος Mexico days κι ας προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε έτσι το πρόγραμμά μας ώστε να βρεθούμε τρεις τουλάχιστον νύχτες (καθημερινές, όχι Σάββατα που ξεχύνονται οι "έγκλειστοι") έξω για ποτό, φαγητό ή ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας.

Γιατί όταν η Ελεάννα Παπαϊωάννου τραγουδάει το "Τέσσερις και μισή" καλό είναι είτε να τη βλέπεις από το τραπέζι κάτω στην πίστα ή τουλάχιστον να την ακούς από το μπαρ ή το αμάξι και να μην ντρέπεσαι να κοιτάξεις το ρολόι.


















Αν οι ιδέες δεν είναι αρκετές και απαιτείται κάτι πιο χειροπιαστό, οι υπερήρωες No-iceman, One-iceman, Mud και Marconi, μόλις δουν το σήμα της φωτεινής μποτίλιας στον καλοκαιρινό ουρανό του Boredom city, θα σπεύσουν να προσφέρουν καλή παρέα σε όποιον το έχει ανάγκη. Πολυλογάδες, χαβαλέδες, αξιοπρεπείς πότες είμαστε ό,τι πρέπει για παρέα. Σε προβλήματα συναισθηματικά, προσφέρουμε και συμβουλές. Γιατί ήρθε ή ώρα να το μάθετε. Οι Daltons δεν είμαστε απλοί άνθρωποι, είμαστε οι ανιδιοτελείς σούπερ ήρωες της κονσομασιόν. Σταματήστε λοιπόν να κοιτάζετε με ζήλια τις παρέες που περνούν κάτω από το μπαλκόνι σας κι εκμεταλλευθείτε μας.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Τα Ιουνιανά




Βγήκαν, που λες, στα κανάλια μετά τις εκλογές για να σε δυσφημήσουν. Οι δημοσκόποι. Τέτοιο ήταν το άγχος τους να εξευμενίσουν το τηλεοπτικό τέρας, μετά το φιάσκο των exit polls, που βάλθηκαν να θυσιάσουν την γνώμη σου στον βωμό του κι από τις στάχτες της να δημιουργήσουν “φρέσκες” λιχουδιές για τους τροφίμους τού καναπέ. Βγήκαν και δήλωσαν πως η ψήφος σου είναι κινηματική, γεμάτη μηνύματα με πολλούς αποδέκτες, πως ακόμα κι η αποχή σου έχει σημασία – κι ανακάλυψαν τρία-τέσσερα κινήματα που ξεπήδησαν από την ετυμηγορία σου κι απειλούν ν’ αλλάξουν τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό. Πίστεψέ με, έχουν πλάκα.

Υποστήριξαν ότι στράφηκες προς τα δεξιά. Είδαν τον Συ.Ριζ.Α. να συρρικνώνεται και τον Λα.Ο.Σ. να κερδίζει έδαφος και συμπέραναν ότι είσαι ανασφαλής με την οικονομική κρίση και φοβικός με τους μετανάστες, ότι γουστάρεις στιβαρή κυβέρνηση που θα σφίξει τα λουριά και θα βάλει τάξη. Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν το κούνησες ρούπι. Είτε είσαι δεξιός, είτε δεν είσαι. Αν είσαι, πιθανότατα τσίμπησες με την δωρεά στο Ταμείο Φτώχειας και με το πόσο ξεκάθαρα τα λέει ο Γιώργαρος σε σχέση με τον ένοικο τού ρετιρέ – κι όταν γίνουν οι σοβαρές εκλογές θα γυρίσεις στο μαντρί, γιατί για σένα η κακή δεξιά κυβέρνηση είναι καλύτερη από την μη δεξιά. Αν δεν είσαι, απλά βολοδέρνεις από αναμέτρηση σε αναμέτρηση μεταξύ των δύο μεγάλων, αρκετά συχνά είσαι αναποφάσιστος ως το τέλος και τελικά καθορίζεις το αποτέλεσμα βασισμένος σε αμιγώς πολιτικά κριτήρια, όπως “ποιος θα μου βρει μια θεσούλα στο δημόσιο”, “με ποιον θα παίρνω φθηνότερο αυτοκίνητο”, “ποιος έχει τους πιο ωραίους άντρες” κ.ο.κ.. Αριστερός όμως δεν υπήρξες ποτέ. Οι αριστεροί είναι λίγοι, και κάθε φορά (κάνουν την καρδιά τους πέτρα, αν χρειασθεί, και) ψηφίζουν Αριστερά.

Είδαν τους μικρούς, που δεν εξέλεξαν βουλευτή, να παίρνουν το 7,38% των ψήφων κι ανακάλυψαν ιδεολογικό πλουραλισμό. Δίχως, λένε, να σε πιέζει το άγχος τής επιλογής κυβέρνησης και πρωθυπουργού χαλαρώνεις, μελετάς περισσότερο τους υποψηφίους και διαλέγεις ευκολότερα τον “μικρό”, που βρίσκεται πιο κοντά σ’ αυτό που πιστεύεις ή που σου είναι αρκετά άγνωστος ώστε να μην βρίσκεις λόγους να τον απορρίψεις. Το δεύτερο ίσως είναι σωστό, το πρώτο είναι μάλλον απίθανο. Εκτός αν βαράνε τρελές τηλεθεάσεις τα πεντάλεπτα των κομμάτων στην κρατική και δεν το ξέρουμε, αμφιβάλλω αν έχεις πιάσει στα χέρια σου φυλλάδιο της Αντ.Αρ.Συ.Α.. Υπάρχουν και επιλογές που εξηγούνται, όπως το ρεύμα υπέρ Παπαθεμελή στην Βόρειο Ελλάδα ή οι 4.500 τού Ουράνιου Τόξου στην Φλώρινα, αλλά θα το σκεπτόμουν πολύ πριν τις αποδώσω σε “πολιτικά” κριτήρια. Οι υπόλοιποι είναι απλώς χαρούμενοι που δεν είχες τι να κάνεις, κι είπες να περάσεις από το εκλογικό σου τμήμα και να παίξεις με τα ψηφοδέλτια. Κι έτσι, την ώρα που έκανες την πλάκα σου με Βεργή, Λεβέντη και Κυνηγούς, κάποιοι υμνούσαν στο όνομά σου την νίκη τής Δημοκρατίας.

Είπαν πως απέκτησες, επί τέλους, οικολογική συνείδηση. Πως ήρθε η ώρα να βρεθεί το περιβάλλον στο κέντρο τού πολιτικού σχεδιασμού, πως βρήκες το πολιτικό όχημα που θα εκφράσει καλύτερα από τον καθένα τις ανησυχίες σου για το μέλλον τού πλανήτη. Στην πράξη, το μόνο που βρήκες είναι μια trendy καβάντζα κι ένα άλλοθι. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είσαι οικολόγος. Προτιμάς να παραιτηθείς από το να πας στην δουλειά με την συγκοινωνία (εδώ που τα λέμε, ούτε μέχρι το περίπτερο δεν πας χωρίς αυτοκίνητο). Πετάς εφημερίδες, μπαταρίες, συσκευασίες κι άλλα εύκολα ανακυκλώσιμα υλικά όπου να ‘ναι και χρησιμοποιείς τους μπλε κάδους για να πετάς τα υπολείμματα από τα σουβλάκια που έφαγες το βράδυ. Αφήνεις τον φορτιστή τού κινητού μονίμως στην πρίζα, έχεις όλα τα κλιματιστικά στο σπίτι αναμμένα στο φουλ, γενικώς η οικονομία στην ηλεκτρική ενέργεια δεν είναι το φόρτε σου, κι ούτε που διανοήθηκες να περάσεις μια Κυριακή με τους τρελάρες που πήραν τα βουνά για να φυτέψουν νέα δενδρύλλια στην θέση των καμένων. Είχες όμως, με την ψήφο σου, μιαν ευκαιρία να εξιλεωθείς. Κι έτσι θα περάσεις το υπόλοιπο καλοκαίρι να περηφανεύεσαι σε γνωστούς κι αγνώστους για το πώς άδραξες την ευκαιρία να βοηθήσεις ν’ αλλάξουν τα πράγματα, καθώς θα σβήνεις την γόπα σου στην άμμο.

Κι είπαν ακόμη πως, αν απείχες, απείχες συνειδητά, πως αυτός είναι ο τρόπος που διάλεξες για να τους πεις, “είστε όλοι για τα μπάζα, δεν με εκφράζει κανείς σας, το σύστημα όλο πρέπει ν’ αλλάξει” κλπ.. Το ωραίο με την αποχή είναι πως, δεδομένου ότι δεν αποτελεί δήλωση με κανέναν τρόπο, μπορεί να τύχει οιασδήποτε ερμηνείας από οιονδήποτε. Το Κ.Κ.Ε. (μ-λ), φερ’ ειπείν, το μόνο κόμμα που διακήρυξε προεκλογικά την συνειδητή αποχή των ψηφοφόρων, θα μπορούσε τώρα να πανηγυρίζει ως επικρατέστερος πολιτικός σχηματισμός στην χώρα! Άκου λοιπόν τι πιστεύω εγώ: η αλήθεια είναι πως δεν δίνεις δεκάρα για όλα αυτά. Πως, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου, ήσουν για την πάρτη σου και μόνο. Πως ούτε η οικογένειά σου ούτε το κατασκεύασμα που ονομάζουν σχολείο σού δίδαξαν ποτέ πώς να ανταποκρίνεσαι στις υποχρεώσεις σου – και δη στις συλλογικές από αυτές. Πως όλη σου η ζωή είναι δομημένη στην λογική ενός διαρκούς δούναι και λαβείν, μιας αιώνιας, επιτακτικής ανάγκης να στήσεις μιαν επικερδή δοσοληψία, ώστε τίποτε να μην δώσεις στους άλλους δίχως να πάρεις κάτι ως ανταμοιβή. Και πως δεν υπήρχε περίπτωση να χάσεις την ευκαιρία για μπάνιο, για εκδρομή με τους κολλητούς, για ωραία φάση με την νέα σου γκόμενα – για κανέναν κερατά. Έκανες αυτό που, έτσι κι αλλιώς, κάνεις πάντα: κοίταξες την δουλειά σου – γιατί το ν’ ασχοληθείς σοβαρά με κάτι σφαιρικότερο, σημαντικό για κάποιον άλλο ή για όλους σού μοιάζει επίπονο, ασύμφορο, αλλόκοτο. Από άλλον πλανήτη.

Το κίνημα, σύντροφοι, χρειάζεται συμμετοχή, αλληλεγγύη, κόπους κι αγώνες, περίσκεψη, κουβέντα και σύνθεση, θυσίες. Χρειάζεται παιδεία και κουλτούρα. Κι αυτές οι έννοιες έχουν χαθεί απ’ το λεξιλόγιό μας προ πολλού.
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Στις αρχές της εβδομάδας διάβαζα στις αθλητικές σελίδες ότι συναντήθηκαν ο Socrates με τον Trapattoni της Γεωργίας και συμφώνησαν ότι ήταν απόλυτη ανάγκη να αποκτηθούν όσο το δυνατόν συντομότερα ένας κεντρικός αμυντικός με ηγετικά χαρακτηριστικά για να αντικατασταθεί ο Άντζας και ένας επιθετικός με προτεραιότητα τον Derbyshire... "E, αφού συμφώνησαν, όλα καλά... Τρομάρα μας...", έγραψα στο Facebook.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, όμως, ο Ολυμπιακός με εντυπωσιακό τρόπο μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες έκλεισε όχι μόνο τον Derbyshire, αλλά και το Mellberg. Mea culpa, λοιπόν... Δεν είχα καταλάβει ότι ήταν μία από εκείνες τις φορές που ο Κόκκαλης αποφασίζει να δείξει ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στο ελληνικό ποδόσφαιρο...

Ο Ολυμπιακός έρχεται από ένα από τα πιο εύκολα πρωταθλήματα της πολυετούς κυριαρχίας του στο εσωτερικό, καθώς είχε ουσιαστικά τελειώσει από τα τέλη του πρώτου γύρου. Η ευρωπαϊκή σεζόν δεν ήταν και από τις καλύτερες, αλλά οι εντυπωσιακές εντός έδρας νίκες με Benfica (του φίλου Joe) και Hertha κάπως χρύσωσαν το χάπι. Από την άλλη η κατάκτηση του κυπέλλου μετά τον εκπληκτικό σε εξέλιξη τελικό ήρθε ως το κερασάκι στην τούρτα.

Οι αποχωρήσεις σημαντικών παικτών (Djοrdjevic, Άντζας) στο τέλος της χρονιάς αύξησαν τις τρύπες στο ρόστερ της ομάδας. Οι πρώτες κινήσεις που έγιναν μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακές (Zairi, Pardo), αλλά ήταν ουσιαστικές και κάλυψαν συγκεκριμένες ανάγκες 18άδας.

Όμως, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Κάτι η επιλογή Ketsbaia για τον πάγκο, κάτι το σχεδόν ενός μήνα σήριαλ με τον Bobo, κάτι η γνωστή οικονομική στενότητα της διοίκησης που είχε ανακοινωθεί ξεκάθαρα τον Ιανουάριο, οι φίλοι σύγγαυροι είχαμε αρχίσει να απογοητευόμαστε...

Ήρθε και η συνάντηση διοίκησης-τεχνικής ηγεσίας και έδεσε το γλυκό... Προσέξτε τη λατρεία που κρύβει το βλέμμα του Temuri προς τον πρόεδρο, να καταλάβετε γιατί δε μας είπαν τίποτα οι αποφασιστικές ανακοινώσεις... Τελικά, όμως, αναγκαστήκαμε να βάλουμε το πόδι μας στο στόμα μας - όπως λέμε κι εμείς στο Birmingham...

5,5 εκατομμυριάκια μέσα σε 24 ώρες και to roster ξαφνικά μοιάζει πολύ πιο γεμάτο από πριν... Και όχι με μπαλώματα, αλλά με παίκτες αποδεδειγμένα καλούς. Την ώρα, μάλιστα, που στο βαζελουά συλλέγουν αμυντικά χαφ, ενώ ο προπονητής τους δε θέλει κανέναν από τους επιθετικούς της ομάδας και στο άεκ ψάχνουν να βρουν τσάμπα παίκτες. Οι μόνες ομάδες που κινούνται πραγματικά στις μεταγραφές είναι οι αιώνιοι losers του βορρά και ο ΠΑΣ(!).

Εξακολουθώ να μην πιστεύω ότι ο Ketsbaia είναι μια ιδανική λύση για τον πάγκο της ομάδας. Αλλά, μου φαίνεται, ότι οι κινήσεις στο μεταγραφικό πεδίο έχουν γίνει πολύ πιο λογικές από άλλες χρονιές... Δε θα μου κάνει καμιά εντύπωση, πλέον, αν, τελικά, το roster γεμίσει κανονικά με τους κατάλληλους παίκτες στις σωστές θέσεις... Απλά, αυτή τη φορά ο Socrates μας το βούλωσε (και επικοινωνιακά το βούλωσε και στους αιώνιους με το Mellberg).


Για να δούμε τι άλλο θα μας φέρει το καλοκαίρι...

ΥΓ. Πέρα από την όποια πλάκα, οι μεταγραφές του Άρη τσακίζουν!
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Δυστυχώς (για εσάς) με έχει πιάσει ξαφνικά ένας ποιητικός παροξυσμός. Λέτε να τρελένομαι σιγά σιγά; Σας παρουσιάζω με τιμή το δεύτερο "πόνημα" μου, το οποίο έχει κοινωνικό χαρακτήρα.


Επιασε φωτιά

Μα τι ζέστη είναι αυτή
Στείλε Θεέ μου μια βροχή
Να χαρεί ο υπουργός
Που δεν είναι αυτουργός

Έπιασε φωτιά σας λέω
Μα δεν άκουσα ένα «φταίω»
Που δεν σβήνει η πυρκαγιά
Στάχτη όλα τα βουνά

Κόσμος τρέχει με κουβάδες
Μοιάζουν όλοι φουκαράδες
Ελικόπτερα δεν έχουν
Και όλο τρέχουν και όλο τρέχουν

Κάηκαν ξανά δεντράκια
Μα δεν ίδρωσαν αυτάκια
Όλοι μέσα στη χαρά
Ρίχνουν και καμιά βουτιά

Κύριε Μαρκογιαννάκη
Δώσ’ εκείνο το χαρτάκι
Παραιτήσου δηλαδή
Να σωθεί κανά κλαδί
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Χαιρετώ τα πλήθη! Πώς σας βρίσκω μετά την πολύμηνη απουσία μου; Σας ζητώ συγγνώμη, αλλά σημαντικά θέματα που αφορούσαν την οικογενειακή περιουσία πίσω στο Birmingham (κάτι λαμόγια του Gordon πήγαν να μας φάνε το estate, αλλά βάλαμε τα μεγάλα μέσα και τον βγάλαμε τρίτο στις Ευρωεκλογές) με κράτησαν μακριά από το φιλοθεάμον κοινό του βλογ...

Κατ' αρχάς να ζήσουμε να το χαιρόμαστε! Κατά δεύτερον, ένα χρόνο μετά, διάβασα το πρώτο μου post και βλέπω ότι κάποια πράγματα ακόμα είναι ίδια... Συγκεκριμένα, ακόμα μιλάμε για τη Siemens, o (ποδοσφαιρικός) Παναθηναϊκός εξακολουθεί να ξοδεύει λεφτά για να δείξει ότι τα έχει (συλλογή αμυντικών χαφ κάνουν εκεί στην Παιανία;) και ο (μπασκετικός) Ολυμπιακός ακόμα νομίζει ότι έχει τον Gershon και ουχί το δρακάκι στον πάγκο...

Με αυτό, ακριβώς, θα ήθελα να ασχοληθώ...

Έγραφα, λοιπόν, ένα χρόνο πριν ότι:
ο (μπασκετικός) Ολυμπιακός φτιάχνει την ομάδα-όνειρο του Gershon αφού τον έχει διώξει
Για να το θέσουμε απλά, από το σύνολο του roster του Ολυμπιακού οι μόνοι παίκτες που δε θα ήθελε ο οβριός σε ομάδα του ήταν ο πρώην αθλητής Σόφο και ο "φιλότιμος" Πελεκάνος (αλήθεια, υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να έχει κατανοήσει γιατί διώξαμε το Βασιλειάδη για να χωράει στη δωδεκάδα ο Πελεκάνος;). Κατά τα άλλα; Με τα drive των Παπαλουκά, Childress, τα ελεύθερα σουτ σε αιφνιδιασμούς του Halperin, με τον Teodosic να μοιράζει παλαβές ασίστ δεξιά και αριστερά, με τα παλαβά σουτ του Greer, την ενέργεια του Πρίντεζη, την πολυχρηστικότητα του Μπουρούση, το Vujcic (που μόνο ο Gershon, φαίνεται, ξέρει να εκμεταλλεύεται) και τα μακρινά σουτ του Erceg, ο (αγαπημένος μου) Pini θα είχε και το Βασιλόπουλο για να παίζει καμιά άμυνα... Αν αυτό δε σας φαντάζει ιδανική ομάδα για run and gun (ακόμα και ο Βασιλόπουλος μόνο με drive είσαι σίγουρος ότι θα σουτάρει - αυτό το ταμπλό το έχει τσακίσει), τι να πω...

Όμως, την ομάδα αυτή τη φτιάξαμε όταν ήρθε ο δράκος της διπλανής πόρτας, το παιδί του Βασιλακόπουλου, ο μόνος άνθρωπος που ως προπονητής κλαίει περισσότερο από ό,τι ως παίκτης... Ο άνθρωπος των επιθέσεων μετά τα 18 δευτερόλεπτα... Δεν είναι τυχαίο ότι σε ένα ματς (κι αυτό όχι σε όλο) άφησε την ομάδα αμολυτή στους τελικούς και σε αυτό ο Ολυμπιακός κέρδισε...

Τι μου φταίει στο Γιαννάκη; Η αχρήστευση του Teodosic (ακόμα και μετά τις - τουλάχιστον - πολύ καλές εμφανίσεις του στους δύο τελευταίους τελικούς θέλει να τον δώσει δανεικό), το γεγονός ότι σε επίθεση 14 δευτερολέπτων στον ημιτελικό της Euroleague δεν υπήρχε σύστημα, η (ίδια και απαράλαχτη εδώ και 16 μήνες) ζώνη, το στατικό μπάσκετ...

Αλλά φαίνεται ότι όλα λύθηκαν! Κρατήσαμε το μάγο στον πάγκο (δε μας έκανε ο ελεύθερος Messina), αλλά τον προειδοποιήσαμε... Διαβάζω στο contra. gr τις οδηγίες της διοίκησης στο προπονητικό(;) τιμ:

Η γενική κατεύθυνση για τον Ολυμπιακό του 2009-2010 θυμίζει το …λατινικό citius, altius, fortius. Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά. Κοινώς όπως πρέπει να παίζεται το μπάσκετ. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης οφείλει να συγκεντρώσει μία ομάδα η οποία να μπορεί να τρέξει, να προσφέρει θέαμα και νίκες. Το αργό μπάσκετ μπαίνει στο ψυγείο χωρίς δεύτερη κουβέντα, τουλάχιστον αυτό είναι το σκεπτικό.
Απορίες ψάλτου: Πώς θα αλλάξει τώρα στα γεράματα το δρακάκι; Αφού τον είχαμε τέτοιο προπονητή γιατί τον διώξαμε; (καλά, στο δεύτερο υπάρχει απάντηση: δεν τον ήθελε η εξέδρα επειδή δεν έβαζε το φαινόμενο του παγκοσμίου μπάσκετ Σόφο).

Ακόμα και τα λαμόγια του μπασκετικού ρεπορτάζ (που τόσο είχαν στενοχωρηθεί που δεν είχε έρθει από το καλοκαίρι του 2006) έχουν αρχίσει διακριτικά-διακριτικά να τον κράζουν...

Να ευχηθώ, λοιπόν, καλή συνέχεια στο σερί του βαζελουά στο μπασκετάκι...

ΥΓ. Βλέπω Confederations και ακόμα ακούω Θεοφιλόπουλο... Έλεος!

ΥΓ2. Θα επανέλθω σύντομα... Και αυτό δεν είναι δέσμευση, είναι απειλή!
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Οι Ευρωεκλογές τελείωσαν, οι αναλύσεις μας περισσεύουν και έξω σκάει ο τζίτζικας. Το blog συμπλήρωσε ένα χρόνο ζωής, ο William με τον Averell μοιράζουν αναπτήρες εν όψη της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και ο Jack έχει σαλέψει εντελώς και το έχει ρίξει στη ποίηση (όσο δεν ψάχνει να νοικιάσει χώρο για τη μπυραρία των Dalton's).

Κάτω από αυτές τις συνθήκες αποφάσισα και εγώ να αναδείξω ένα κρίσιμο ζήτημα. Το πως ο άντρας είναι το αιώνιο θύμα των γυναικών ανεξαρτήτως συνθηκών. Στη προσπάθεια μου να εξηγήσω τα πως και τα γιατί θα χρησιμοποιήσω ένα απλό όσο και σύνηθες παράδειγμα. Αυτό της απιστίας και πως αντιμετωπίζεται αντίστοιχα από τους άντρες και τις γυναίκες.

Για την περίπτωση μας θα χρησιμοποιήσουμε το σενάριο που ο σύζυγος ή η σύζυγος μπαίνουν στο σπίτι και βρίσκουν το έτερο ήμισυ τους στο κρεβάτι με άλλον ή άλλη. Θα εξετάσουμε πως αντιμετωπίζει την κατάσταση σε κάθε μία περίπτωση αυτός που κάνει τη κουτσουκέλα.

1. Ο Άνδρας: Η πρώτη αντίδραση του θα είναι. Αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις. Αφού σκύψει για να αποφύγει αυτό που έχει εκσφενδονιστεί προς το κεφάλι του θα αρχίσει τη προσπάθεια να ανατρέψει την κατάσταση. Θα εξηγήσει ότι είχε πέσει για ύπνο και ήρθε αυτή η άγνωστη ( ή η κουμπάρα, ή η υπηρέτρια ή κάποια τέλος πάντων) και του επιτέθηκε και δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Θα εξηγήσει ότι δεν υπήρξε σεξουαλική επαφή (άσχετο αν η απατημένη σύζυγος τους έπιασε στα πράσα) και ότι μόλις κατάλαβε ότι δεν ήταν αυτή, η μοναδική του αγάπη απέφυγε το γεγονός.

Δηλαδή για να αναλύσουμε λίγο το concept ο άντρας θα προσπαθήσει να αποδείξει (μάταια) ότι είναι αθώος και θύμα μίας σκευωρίας. Η πρώτη του αντίδραση είναι να αρνηθεί το γεγονός αυτό καθεαυτό και όχι τις ευθύνες που απορρέουν από αυτό. Η κατάληξη θα είναι άντρας να παρακαλάει τη γυναίκα να τον συγχωρέσει.

2. Η Γυναίκα: Η περίπτωση της είναι διαφορετική. Όταν με το καλό μπει ο κερατούκλης της ιστορίας μας στο χώρο θα ξεκινήσει μία νέα διαδικασία παράνοιας. Δεν θα του φτάνει του κακόμοιρου που θα είναι κερατάς θα ενημερωθεί πάραυτα πως αυτός φταίει που η άλλη το κερατώνει. Επειδή την παραμελεί (άσχετο αν δεν το κάνει) και της δημιουργεί κενά. Χονδρικά για να μην το κουράζουμε θα βρεθεί ένοχος για ηθική αυτουργία στο αδίκημα ανεξάρτητα αν είναι ο κερατάς της υπόθεσης.

Το αποτέλεσμα το ξέρετε ήδη. Ο άντρας θα παρακαλάει τη γυναίκα για συγχώρεση (αυτό που λέμε και κερατάς και δαρμένος).

Άρα λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι εμείς οι άντρες είμαστε αιώνια θύματα σε αυτό το μάταιο κόσμο. Οπότε μιας και ήρθε καλοκαίρι προτείνω στους συναδέλφους άνδρες να είναι χαλαροί και να θυμούνται πως ανεξάρτητα από τα γεγονότα στο τέλος πάλι αυτοί θα φταίνε και δεν υπάρχει λόγος να αγχώνονται πολύ.

Υ.Γ. Για να πω την αλήθεια, αρχικά ήθελα να γράψω για την αποχώρηση του χειρότερου, μακράν του δεύτερου, πολιτικού της Ελλάδος τα τελευταία 20 χρόνια αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να του γράψω ούτε τρεις γραμμές μιας και στη συνείδηση του κόσμου πήρε αυτό που του αξίζει. Το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Σε μία ποιητική μου έμπνευση, μου ήρθε στο δίλεπτο το παρακάτω. Aφιερωμένο στα γενέθλιά μας:

Ηταν δείλι του Ιούνη
κοντά στην Κηφισιά
βγήκα να πιω μια μπύρα
με τ'άλλα τα παιδιά

Βλέπω μια σερβιτόρα
φέρνει λουκάνικα
βλέπουμε και μπαλίτσα
με κοντομάνικα

Και πέφτει η ιδέα
να κάνουμε ένα blog
πίνω την κρύα μπύρα
και τρώω το hot-dog

Πεθάναμε στα γέλια
σ' αυτό το μαγαζί
χρόνια πολλά στο blog μας
χίλια χρόνια να ζει...


ΥΓ1. Γίνεται και τραγουδάκι στο ρυθμό του "Ηταν πρωί του Αυγούστου..."
ΥΓ2. "Ανέβηκε γρήγορα στο blog το τραγουδάκι, γιατί δεν άντεχα το πρώτο πράγμα που θα έβλεπα όταν έμπαινα, να ήταν η φάτσα του "rainman". Αλήθεια, ποιο ρόλο θα είχε στην αντίστοιχη ταινία;
ΥΓ3. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να... καπελώσω το γαργαλιστικό κείμενο του Averell, οπότε σας προτρέπω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και το παρακάτω κομμάτι. Δεν το συνιστώ μόνο σε ανθρώπους που πάσχουν από έλλειψη χιούμορ!
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Rainman




Και τώρα τα νέα για τον καιρό με τον μετεωρολόγο μας, Χρήστο Μαρκογιαννάκη:

“Αντικειμενικά και υποκειμενικά βαρομετρικά επηρεάζουν τον καιρό στην Ρηγίλλης αυτήν την εβδομάδα. Τα αντικειμενικά μας έρχονται από Μόναχο και Ουρουγουάη, τα υποκειμενικά από Καλλιρρόης και Βασιλίσσης Σοφίας – προσπαθήσαμε να μάθουμε περισσότερα για τον καιρό εκεί, αλλά μας εμποδίζει πυκνή ομίχλη. Γενικώς προβλέπονται συννεφιές. Οι άνεμοι Μανώλη θα κυμανθούν περί τα 2-3 μποφόρ για λίγες μέρες κι ύστερα θα κοπάσουν εντελώς, πιθανότατα αφού θα έχουν προκαλέσει κυκλώνες στο Μαξίμου, ιδίως αν συνεχισθούν οι ασταθείς Αντώναροι. Θερμοκρασία υψηλή, φυσικά. Α, και μην ανησυχείτε για πυρκαγιές. Θα βρέξει.

Στην Ιπποκράτους, οι ούριοι άνεμοι που επικρατούν από το τριήμερο αναμενόταν να φέρουν φώτιση. Τελικώς, το μόνο που έφεραν είναι διάθεση για σιέστα. Οι ηλεκτρικές εκκενώσεις Pangal που παρατηρούνται δεν ξεφεύγουν από τα συνήθη, αν κι αυτήν την φορά είχαν ως αφετηρία το υποκειμενικό χαμηλό τής Καλλιρρόης. Τα φαινόμενα Pangal θα συνεχισθούν καθ’ όλην την διάρκεια τού θέρους, αλλά δεν θα καταφέρουν να ταράξουν την νηνεμία στο μυαλό τού διαδόχου Γιώργου. Αν σας τυλίξει κανένα βράδυ σινική ψύχρα, μην ανησυχήσετε, θα εξαφανισθεί αμέσως. Α, και μην φοβάσθε τις πυρκαγιές. Έχουμε γεμίσει την Ρηγίλλης τενεκέδες.

Στην Κουμουνδούρου, ηλεκτρομαγνητικά κύματα προερχόμενα από κάποιον άγνωστο πόλο προκαλούν συνεχείς καταιγίδες. Τα φαινόμενα επηρεάζουν την ψυχολογία (και τους ρευματισμούς) τού Φώτη Κουβέλη, που αναμένεται να διαμαρτυρηθεί εντόνως για το ανέτοιμον τής κομματικής μηχανής – ξέρετε τώρα, θα μορφάσει επιδεικτικά, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ευτυχώς για την λογική μας, πάντως, το βαρομετρικό τής Καλλιρρόης δεν φθάνει ως εδώ. Γενικά, τις καταιγίδες θα συνοδεύει κουφόβραση και ο άστατος καιρός θα διατηρηθεί επί μακρόν, ιδίως όσο δεν καταφθάνει ο λίβας από το Ηράκλειο. Πληροφορίες που θέλουν τον Νίκο Χουντή να έχει μάθει και έβδομη λέξη στα αγγλικά δεν επιβεβαιώνονται από τις παρατηρήσεις μας. Α, και μην ανησυχείτε για πυρκαγιές. Στην ανάγκη, θα χορέψουμε τον χορό τής βροχής.

Και τώρα, ο καιρός σε άλλες μεγάλες πόλεις: στον Περισσό ετοιμάζονται για τα μπάνια τού λαού. Στον Λα.Ο.Σ. να κρατάτε ομπρέλλα, θα βρέξει εξυπνάδες…”


Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Ήταν ένα ζεστό σούρουπο, κάπου στα Βόρεια Προάστεια (τα αγαπημένα των αδελφών πλην εμού), ως συνήθως σε μια μπυραρία. Ηπιαμε δυό-τρία βαρέλια παγωμένη μπύρα, "τσακίσαμε" ότι λουκάνικο είχε το κατάατημα και κάναμε πλακίτσα στον Averell για την Εθνική Γερμανίας. Διανύαμε τις μέρες του EURO 2008 και πάνω στη "φτιάξη¨ μας, έπεσε η ιδέα. "Ρε σεις, δεν κάνουμε ένα blog;" Τα γέλια που ακουγόνταν πριν την πρόταση που έπεσε στο τραπέζι, εκείνη τη στιγμή δυνάμωσαν. Μετά από αμέτρητες χιουμοριστικές ατάκες περί του blog, αλλάξαμε θέμα, μιας και η σερβιτόρα κέρδισε την προσοχή μας και ασφαλώς τη μερίδα του λέοντως στα σχόλια της συζήτησής μας. Το θέμα έμεινε εκεί, και νομίζσαμε ότι απλά κάναμε πλακίτσα, ώσπου δύο μέρες μετά, με ενημέρωσαν ότι βαφτίστηκα "Jack" και ότι έπρεπε να γράψω ένα κομμάτι στο blog. "Ρε παιδιά, σοβαρά μιλάτε. Δεν έχω χρόνο για blog, πλάκα κάναμε προχτές! Τη συνέχεια την γνωρίζετε...! Ήταν 15 Ιουνίου του 2008...

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ DALTON-AKIA, πάντα τέτοια και καλύτερα

ΥΓ. Επιφυλάσσομαι για επετειακό κείμενο οσονούπω...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έχουν κυρίως να κάνουν με τα Ελληνικά κόμματα και τη λειτουργία τους. Υποτίθεται ότι τα πολιτικά κόμματα δημιουργούνται από την ανάγκη εκπροσώπησης ενός κοινωνικού και ιδεολογικού ρεύματος. Αντ'αυτού, στην Ελλάδα βλέπουμε να συμβαίνει το αντίστροφο. Πολυσύνθετοι μηχανισμοί, διαγκωνίζονται (ως να επρόκειτο για εταιρείες) για καλύτερες πωλήσεις ενός προϊόντος το οποίο αν δεν αποδειχθεί ελκυστικό μπορούν ανερυθρίαστα να αλλάξουν έτσι ώστε να πείσουν τους πιθανούς αγοραστές.
Με περιέργεια βλέπει κανείς, κάθε βράδυ, αστυνομικούς να διενεργούν ελέγχους στο κέντρο της Αθήνας και να συλλαμβάνουν μετανάστες λαθραίους ή παρανομούντες. Αναρωτιέται, λοιπόν, αν τόσο καιρό δεν υπήρχε θέμα ή η κυβέρνηση πρέπει κάθε τόσο να λαμβάνει ένα μήνυμα από τους πολίτες έτσι ώστε να ενημερώνεται για τα προβλήματα της κοινωνίας. Το μείζον, βέβαια, δεν είναι αν καλώς ή κακώς πράττει τώρα, αλλά κατά πόσον υπάρχει έστω και σε επίπεδο σκέψης μία σοβαρή μεταναστευτική πολιτική στη χώρα. Περισσότερο ουσιαστική ως προς αυτό, μοιάζει η άσκηση πίεσης προς την Τουρκία να περιορίσει το ρόλο της γέφυρας προς την Ευρώπη για εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες από τα βάθη της Ασίας. Όμως η απορία για την έως τώρα απάθεια, παραμένει.
Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ενοχλήθηκαν με τις δηλώσεις περί αποχής που έκανε ο συνήθης ύποπτος Θ. Πάγκαλος. Όπως και να το δει κανείς, οι μελλοντικοί πελάτες δεν πρέπει να προσβάλλονται. Έτσι, οι δηλώσεις του Ευαγγ.Βενιζέλου (κατανόηση και προβληματισμός για το φαινόμενο) αποτελούν οδηγό για πολιτευτές και στελέχη του σοσιαλιστικού κόμματος.
Τέλος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οι συμπαθέστατοι κατά τα άλλα ανανεωτικοί μάλλον κάπου τα μπέρδεψαν. Τα δύο κόμματα εξουσίας, λειτουργούν ως υπεραγορές εδώ και χρόνια. Έτσι η αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών επειδή αυτό (προκύπτει από την ανάλυση ) επιθυμούν όσοι στράφηκαν στον ΛΑ.Ο.Σ ή η προσπάθεια προσέγγισης όσων απείχαν από τις τελευταίες εκλογές, είναι πρακτικές συνηθισμένες που αποδεικνύουν ότι σκοπός είναι η επιτυχημένη πώληση ενός προϊόντος κι όχι η πολιτική διεργασία. Όμως, η κριτική στην ηγεσία ενός αριστερού κόμματος για την αποτυχία να διατηρήσει το brand στη μόδα μέχρι τον Ιούνιο μοιάζει εξωπραγματική. Σε αυτό, η μεγάλη συμπάθεια του Joe, Αλέξης Τσίπρας έχει δίκιο. Ή προτείνεις αλλαγή πολιτικής άρα και συνέδριο για να αποφασισθεί κάτι τέτοιο ή θεωρείς αυτά που λέει το κόμμα σωστά και συνεχίζεις να προσπαθείς να πείσεις την κοινωνία, άσχετα με τα ποσοστά που κατά καιρούς λαμβάνεις.
Για να δούμε αν θα πιάσει : Μετά από μεγάλη έρευνα του blog, το 43% όσων απείχαν από τις τελευταίες ευρωεκλογές πιστεύει ότι το πρόγραμμα "Βοήθεια στο σπίτι", πρέπει να απευθύνεται σε όλα τα νοικοκυριά. Για να γίνει δε η πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού με αδιάβλητο τρόπο προτείνουν τη θέσπιση αυστηρών κριτηρίων. Αντιστοίχων αυτών που εφαρμόζει ο Ιταλός πρωθυπουργός Σ. Μπερλουσκόνι στη βίλα του στη Σαρδηνία. Αναμένουμε με αγωνία να διαπιστώσουμε τα ανακλαστικά των ημετέρων πολιτικών.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Βρέθηκε ο τρίτος πόλος



Πού κάναμε λάθος τελικά, Αλέξη; Μήπως έπρεπε να ‘χουμε βγει στους δρόμους να τους κυνηγάμε εμείς τους κουκουλοφόρους τον Δεκέμβρη; Μήπως έπρεπε να αγοράσουμε όλοι πριόνια και να πάμε να συμμετάσχουμε στην παράσταση “Ο Νικήτας ξυλοκόπος”; Μην μας εγκατέλειψαν οι βάζελοι (κι ο συμπαθής λαός τού Αμαρουσίου) που στήσαμε τέτοιο χουνέρι στον Βωβό και παραλίγο να πάει κατά διαόλου η διπλή ανάπλαση; Μήπως φταίμε που δεν μπουκώσαμε με το ζόρι τον Γκορτζίδη κι εξέθεσε ο άτιμος τους μαφιόζους με την απεργία πείνας; Μήπως, τελικά, το πρόβλημά μας είναι ότι δεν είμαστε αρκετά Αριστεροί, όσο πρέπει Ανανεωτικοί, καθοριστικά Ευρωπαϊστές και συστηματικά Αντισυστημικοί; Μήπως για όλα φταίει ο Χουντής;

Η απάντηση στα περισσότερα από τα παραπάνω είναι, σαφώς, όχι. Αν, για την ακρίβεια, η παράθεση έχει κάποια σκοπιμότητα, τούτη εδράζεται στην ανάγκη να θυμηθούμε τα γεγονότα εκείνα (μαζί με την εν γένει κοινοβουλευτική παρουσία, τότε που, με την πώληση τού Ο.Τ.Ε. και τις απεργίες για το ασφαλιστικό στο προσκήνιο, η Κουμουνδούρου έκανε μόνη της αντιπολίτευση), τα οποία αγνόησε ο μέσος ψηφοφόρος, αγνοώντας τον Συ.Ριζ.Α. πάνω από την κάλπη. Κατηγορούν συνήθως την Αριστερά για στείρο θεωρητισμό, για ανέξοδη ρητορεία, για φοβική αποφυγή οποιασδήποτε ουσιαστικής εμπλοκής στις εξελίξεις, για έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Αν οι κατηγορίες ισχύουν, τότε δεν ξέρω σε τι αντιστοιχεί το τελικό Α στο αρκτικόλεξο: δίχως να προδώσει καμμιά από τις αρχές του, ο Συ.Ριζ.Α. παράτησε τις αίθουσες συσκέψεων και βρέθηκε κοντά στον κόσμο, στα προβλήματα και τις διεκδικήσεις του περισσότερο από κάθε άλλη φορά κι από κάθε άλλο κόμμα. Αντί να ξοδεύουν σάλιο προσπαθώντας να εξηγήσουν/οδηγήσουν τα πράγματα, τα στελέχη του άνοιξαν τ’ αφτιά τους κι άκουσαν όσο πιο πολλά μπορούσαν, το βούλωσαν για να δώσουν λόγο σε όσους περισσότερους γινόταν – άψογοι, με δυο (αριστερά) λόγια.

Μήπως, λοιπόν, κάπου εκεί την χάσαμε την μπάλα; Μήπως γίναμε Βαβέλ απ’ τα πολλά που ακούσθηκαν, μήπως τρελαθήκαμε στην προσπάθειά μας να συνθέσουμε όλα αυτά με τα οποία ήρθαμε σε επαφή; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Όπως και να ‘χει, απεδείχθη πως το να ‘σαι σοβαρός, ψύχραιμος, αταλάντευτος σε δυο-τρία κρίσιμα θέματα και να τα διανθίζεις όλα αυτά με δόσεις εξυπνακισμού μετρά στο τέλος τής ημέρας περισσότερο απ’ το να ‘σαι πολιτικό φαινόμενο με προοπτικές χωρίς όρια και κάποιες αυτοκαταστροφικές τάσεις. Τον Δεκέμβρη ο Συ.Ριζ.Α., ο μόνος πολιτικός χώρος που διαχώρισε την θέση του από την κρατούσα ισοπέδωση (“αλήτες που τα σπάνε”), έπρεπε να σταθεί περήφανος δίπλα στην βάσιμη ερμηνεία που έδινε στα γεγονότα, καταδικάζοντας παράλληλα τις ακρότητες. Μέσα σε λυσσώδη πυρά από τους κήρυκες τού συστήματος και, προφανώς, μην έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, κατάφερε να μην κάνει ούτε το πρώτο ικανοποιητικά, ούτε το δεύτερο με σαφήνεια. Κι όταν καταλάγιασε ο αχός, προτίμησε ν’ αφήσει τα γεγονότα να ξεθωριάσουν, ελπίζοντας πως έτσι θα ξεχασθεί κι η δική του αστάθεια – κι έτσι, από ατολμία, έμεινε στην συνείδηση τού κόσμου ως το κόμμα που υποθάλπει τους κουκουλοφόρους. Ήταν η πρώτη ρυτίδα στο πρόσωπο τού Αλέξη.

Από κει κι ύστερα ο κατήφορος δεν είχε τέλος, τα στρατηγικά λάθη διαδέχονταν το ένα το άλλο. Καταφύγαμε σε ρητορικές πεπατημένες τής Αριστεράς στην αγωνία μας να βρούμε βηματισμό και κατέληξε ο Τσίπρας ν’ ακούγεται σαν ινστρούχτορας σε οποιαδήποτε Κ.Ο.Β. τής επικράτειας. Μας συζητούσαν επί μήνες για τα χωριστά ψηφοδέλτια των τάσεων στις πρυτανικές, και δεν καταφέραμε να κόψουμε την κουβέντα κάνοντας μια δυναμική, σπαθάτη τοποθέτηση υπέρ, φερ’ ειπείν, τής ύπαρξης και των δύο. Αντί να κάνουμε κορυφή και σημαία τού ευρωψηφοδελτίου μας και του (εδραιωμένου στην συνείδηση τού κοινού) ευρωπαϊκού μας χαρακτήρα έναν επιτυχημένο Έλληνα ευρωβουλευτή, ζητώντας από τον κόσμο να επικροτήσει την επανεκλογή του, βρήκαμε “πρόσφορο” πεδίο για να βεβαιώσουμε ποιος κάνει κουμάντο στο εσωκομματικό παιχνίδι. Τελευταία στιγμή κρίναμε πως ο Τσίπρας δεν είναι έτοιμος για τα βαθειά, προκαλώντας την γενική θυμηδία και στέλνοντας στο debate έναν ανερμάτιστο, εμφανώς απόντα Αλαβάνο. Στο τέλος επιστρατεύσαμε και τον “τρίτο πόλο”, για να μην μείνει σε κανέναν αμφιβολία ότι φωνάζουμε δεξιά κι αριστερά για σωσίβιο.

Στον καφέ τής Δευτέρας, ο William υπερασπιζόταν χωρίς δυσκολία την πεποίθηση, πως το 1,655 εκατομμύριο ανθρώπων που ψήφισαν τελικώς Ν.Δ. αποτελούν τον “σκληρό πυρήνα” τής παράταξης (κι αντιστοιχούν σε κάτι περισσότερο από το 20% τού εκλογικού σώματος, μετρώντας την αποχή σε επίπεδα εθνικών εκλογών). Ο φόβος μου είναι ότι το ίδιο μπορεί να ισχύει για τις 700.000 περίπου όσων στήριξαν Κ.Κ.Ε., Συ.Ριζ.Α. ή μικρότερα αριστερόστροφα σχήματα. Η Αλέκα χαμογελά με την τρίτη θέση, αλλά κι οι τυφλοί βλέπουν ότι ο μόνος που έχασε στις εκλογές τής Κυριακής είναι η Αριστερά – κι ας ήταν συνολικά πιο ΑΡΙΣΤΕΡΑ από ποτέ. Το μόνο που χάσαμε, βεβαίως, ήταν ένα φιλικό προετοιμασίας. Ίσως όμως τα επίσημα να ‘ναι πιο κοντά απ’ ό, τι νομίζουμε – κι αν εμφανισθούμε και τότε ανέτοιμοι, μικροί και ασταθείς, θα χάσουμε τα πάντα.


Υ.Γ.1. Στα πεταχτά: αφού ευχαρίστησε την μαμά του, τον μπαμπά του, το ποδήλατό του και το θυρωρό τής Ιπποκράτους για 15 λεπτά (ούτε Νόμπελ να ‘χε πάρει), ο Γιωργάκης θα βρήκε κάποιον ψύχραιμο εκεί γύρω να του εξηγήσει πως, τελικά, δεν πετύχαμε και τίποτα ως Πα.Σο.Κ.. Με τον Συ.Ριζ.Α. να μην συμπιέζεται άλλο, τους Οικολόγους να μην μπορούν να δώσουν πάνω από μια μονάδα και τον Καραμανλή να ελπίζει βάσιμα σε τρεις μονάδες από τον Λα.Ο.Σ. στις επόμενες εθνικές, οι μεγάλοι θα έμπαιναν αύριο σε μια υποθετική προεκλογική περίοδο με την πραγματική μεταξύ τους διαφορά να μην ξεπερνά το 1,5%. Κοινώς: η Ν.Δ. έπεσε πάλι στα μαλακά. Περί του “πρασίνου θαύματος”, της αποχής, της (μη) στροφής και του τι είν’ η πατρίδα μας περισσότερα προσεχώς.

Υ.Γ.2. Περίπου 22.000 ψηφοφόροι έκριναν την όγδοη έδρα, που κέρδισε στην β’ κατανομή η Ν.Δ.. Το γιατί η δική τους ψήφος μετρά περισσότερο από αυτήν 65.000 ανθρώπων, που στήριξαν το κόμμα Παπαθεμελή (με σημαντική εκπροσώπηση στην Βόρειο Ελλάδα), μόνον ο εμπνευστής τού 3% κι ο Προκόπης Παυλόπουλος μπορούν να το εξηγήσουν. Δεν νοείται απλή αναλογική με πήχυ εισόδου, κύριοι – κι αυτό, δυστυχώς, δεν το φωνάζει ούτε η Αριστερά.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Κάνω και μία μικρή αναφορά σε κάτι άσχετο με τα εκλογικά μιας και εμένα μου έκανε ιδιαίτερα θετική εντύπωση.

Τη βραδιά των Ευρωεκλογών το www.e-tipos.com κάλυψε ζωντανά τα αποτελέσματα με επιτυχία, τόσο με εκτενή ρεπορτάζ, όσο και με διαδραστικές εφαρμογές στις οποίες οι επισκέπτες είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν ζωντανά τη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων σε επίπεδο εκλογικών περιφερειών σε ένα διαδραστικό χάρτη (http://www.e-tipos.com/special/eurovote09).

Παράλληλα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το e-tipos.com έδωσε τη δυνατότητα σε όλα τα site και blogs να φιλοξενήσουν δωρεάν μία εφαρμογή (widget) στην οποία απεικονίζονταν ζωντανά τα αποτελέσματα σε επίπεδο επικράτειας. Το widget του e-tipos.com χρησιμοποίησαν δεκάδες blogs και ειδησεογραφικά site και τα σχόλια που ακολούθησαν ήταν άκρως κολακευτικά για την πρωτοβουλία του e-tipos.com.

Ελπίζω στο μέλλον να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμα.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Μετά τον θρίαμβο του ΕΛΚ και παρά την ατυχία
της Ν.Δ. η Ευρ. Ακτοφυλακή ανέλαβε δράση.
Στα 6 ή 12 μίλια είναι κάτι για το οποίο, δεν
έχουμε ενημέρωση.


" ...αλλά το γιατί και το πώς του τρόπου που ψηφίζουμε είναι μεγάλη ιστορία...που όμως δεν απαντάει πειστικά στα προβλήματα της χώρας όταν τελικώς επιλέγουμε την παραλία...αφήνοντας τους άλλους να επιλέξουν για λογαριασμό μας..." antikeri, σχόλιο στο προήγουμενο κείμενο.

Το να κάνεις αποτίμηση ενός εκλογικού αποτελέσματος βασιζόμενος στην αποχή είναι εύκολο. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι 800.000 ψηφοφόροι της Δράσης, προτίμησαν χθες να βρεθούν σε κάποια παραλία, από το να αναδείξουν το κόμμα που προτιμούν σε τρίτο πόλο της πολιτικής ζωής. Έτσι, οι 38.528 που το στηρίξαμε βρεθήκαμε να λοιδορούμαστε από το Joe ως υποδιπλάσιοι του Κόμματος Ελλήνων Κυνηγών. Όμως τα πράγματα πάντα έτσι ήταν. Τα ποσοστά βγαίνουν επί των εγκύρων ψηφοδελτίων, ούτε καν επί των ψηφισάντων. Για όσους επέλεξαν τις παραλίες ή το σπίτι τους από το να προσέλθουν στην κάλπη, δεν υπάρχει ανάλυση. Ας ασχοληθούν μαζί τους τα επιτελεία των κομμάτων. Πολιτικό μήνυμα γι'αυτούς δεν υπάρχει και δε θα έπρεπε.

Το εκλογικό δικαίωμα είτε το εξασκείς είτε το απεμπολείς. Αν θεωρείς ότι κανένας από τους 27 σχηματισμούς που διεκδικούν την ψήφο σου δεν εκφράζει την άποψή σου για τα πράγματα ή έστω τη διαμαρτυρία σου, υποχρέωσή σου είναι να δημιουργήσεις τον 28ο και να μας διαφωτίσεις. Αν δεν το κάνεις, σε ευχαριστώ που δίνεις ένα συντελεστή μεγαλύτερο της μονάδας στη δική μου ψήφο, αλλά όταν θα θελήσεις να μου εξηγήσεις το σκεπτικό σου (εσύ ή άλλοι αναλυτές) λυπάμαι αλλά θα δικαιούμαι να πάω εγώ για μπάνιο εκείνη τη φορά.

Επί των εγκύρων, λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε. Λίγο, πολύ, με απώλειες ή όχι, βρέθηκε με ποσοστό μεγαλύτερο της Ν.Δ. Προβλέψεις για το αποτέλεσμα των επομένων βουλευτικών εκλογών έχουν αξία μόνο κατά τη διάρκεια του μετεκλογικού καφέ (κατά προτίμηση σε έναν από τους πεζοδρόμους που ο Στ. Μάνος με πείσμα επέβαλε). Η Ν.Δ. έχασε. Ας ψάξει να βρει γιατί. Τα περί δεύτερης ομάδας που κατέβασε, θα είχαν βάση αν δεν ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που ηγήθηκε της προεκλογικής της εκστρατείας. Αν το επιτελείο της πιστεύει ότι η προκήρυξη εκλογών κατά τη χειμερινή περίοδο, θα αποτρέψει τα μπάνια του λαού άρα και την καταστροφή, ας το τολμήσει και βλέπουμε. Αν πάντως θεωρεί εύκολη λεία τον ΛΑ.Ο.Σ. ας ρίξει μια ματιά στα ποσοστά του στα αστικά κέντρα και ας αναρωτηθεί αν αυτοί δεν ξέρουν κολύμπι ή συμβαίνει κάτι άλλο. Το να εφαρμόζεται ο νόμος, δεν είναι ακροδεξιά ρητορεία. Είναι καθήκον κάθε δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.


* Στο Αγαθονήσι πάντως η Ν.Δ. παρέμεινε πρώτο κόμμα. Αυτή η πληροφορία ως προοικονομία της συζήτησης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα και σχετική με τη φωτογραφία στην κορυφή.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Οι ευρωεκλογές τελείωσαν και είναι η ώρα της εξαγωγής συμπερασμάτων. Ως γνήσιος Dalton άρα και παρλαπίπας θα σας γράψω τα δικά μου. Οι Ευρωεκλογές όσο και αν κάποιος δυσκολεύεται να το καταλάβει σε πρώτη ανάγνωση ήταν ένα ηχηρό μήνυμα για τη ΝΔ μεν αλλά ένα ακόμα ηχηρότερο για το ΠΑΣΟΚ. Νικητής μπορεί να θεωρείται μόνο ο Γεώργιος Καρατζαφέρης και το ΛΑ.Ο.Σ. που κατάφεραν να βγάλουν 2 ευρωβουλευτές.

Εξηγώ τι ακριβώς εννοώ. Η ΝΔ ήταν προφανές ότι δεν κατέβηκε στο γήπεδο. Τουλάχιστον με πλήρη σύνθεση. Το κουπί το τράβηξε κατά βάση ο πρωθυπουργός, κάποια κομματικά στελέχη και οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές. Το αποτέλεσμα ήταν 1.000.000 ψηφοφόροι της να επιλέξουν την αποχή και να καταποντιστεί στα παραδοσιακά της κάστρα. Όχι όμως επειδή οι ψηφοφόροι της επέλεγαν να στηρίξουν το ΠΑΣΟΚ ή το ΛΑ.Ο.Σ. ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Επειδή επέλεξαν να μην ψηφίσουν ΝΔ ως διαμαρτυρία.

Την ίδια ώρα στο ΠΑΣΟΚ έστηναν πανηγύρι και ακόμα και τώρα αμφιβάλω εντόνως αν έχει καταλάβει κάποιος ότι πρακτικά το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταγράψει σημαντικά ποσοστά. Αντίθετα έχει υποχωρήσει σημαντικά σε σχέση με τις βουλευτικές του 2007. Τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σύνθετα όσον αφορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι προφανές ότι θέλει να κυβερνήσει. Το ζήτημα είναι το πως θα το επιτύχει όταν ακόμα και κάτω από ιδανικές για το ίδιο συνθήκες μετά τα απανωτά αυτογκόλ του κυβερνώντος κόμματος βρίσκεται πολύ μακριά από το να συγκεντρώσει ποσοστά που θα το έδιναν κυβερνητική πλειοψηφία.

Βέβαια είναι σημαντικό το ότι για πρώτη φορά μετά το 2000 κατάφερε να σημειώσει εκλογική νίκη επί του Κωνσταντίνου Καραμανλή που ενδιάμεσα σε Δημοτικές (όσο και αν εκεί είναι πιο χαλαρά τα πράγματα), Εθνικές και Ευρωεκλογές έκανε περίπατο απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό δείχνει ότι είναι σε καλό δρόμο αλλά θέλει πολύ δουλειά ακόμα για να γίνει κυβέρνηση. Η στείρα αντιπολίτευση δεν φτάνει. Χρειάζονται πρόγραμμα και θέσεις.

Νικητής ο Γεώργιος Καρατζαφέρης. Απορρόφησε ψήφους από τη ΝΔ και εκμεταλλευόμενος το καταποντισμό του ΣΥΡΙΖΑ πήρε δεύτερο ευρωβουλευτή. Το ΚΚΕ σταθερό όπως πάντα και σημαντική η παρουσία των Οικολόγων χάρη στη μεγάλη προσπάθεια του συγκροτήματος Αλαφούζου. Τέλος μία μικρή κουβέντα για το κόμμα Ελλήνων κυνηγών. Με συνέπεια καταφέρανε να κάνουν double score απέναντι στο φρέσκο κόμμα των πρώην βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Well Done guys...


Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τα αδέλφια μου William και Averell προσπαθούν εδώ και μέρες να με πείσουν να γράψω ένα μανιφέστο για του λόγους για τους οποίους πρέπει να ψηφίσει κάποιος ΝΔ. Επιμένουν ότι άνοιξα το κύκλο των Ευρωεκλογών και πρέπει να το κλείσω εγώ. Διαφωνώ μαζί τους και δεν επιθυμώ να γράψω μανιφέστο. Άλλωστε από την αρχή της συζήτησης μας πρότεινα σε όλους του αναγνώστες (με τις αντίστοιχες παραπομπές) να διαβάσουν τα μανιφέστα των Ευρωπαϊκών ομάδων και να αποφασίσουν τι είναι αυτό που τους ταιριάζει.

Αν κάτι προτείνω σε όλους είναι να ψηφίσουν. Αλλά να ψηφίσουν με Ευρωπαϊκούς όρους. Δυστυχώς για εμένα - και για πολλούς άλλους - η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα υπήρξε ελάχιστα Ευρωπαϊκή. Τη κουβέντα μονοπωλούσε το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο και η Siemens. Όσο και αν με τρώει να γράψω για το θέμα της Siemens και το πόσο ωραία μπορείς υπό προϋποθέσεις να διαστρεβλώσεις τη πραγματικότητα μέσω των Media και να μεταφέρεις το πρόβλημα σου αλλού δεν θα το κάνω.

Οι Ευρωεκλογές είναι αποκλειστικά υπόθεση που αφορά το τι θα κάνουν οι νέοι Ευρωβουλευτές σε σχέση με τη πολιτική ομάδα που ανήκουν και σε σχέση με τη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων εκεί που μπορούν. Όσο και αν ήθελα να ακούσω 5-10 απόψεις για την θέση μας στην Ευρώπη, για τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει π.χ. να δημιουργηθεί η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, πως θα επηρεάζει η ίδρυση της τα θέματα της υφαλοκρηπίδας κλπ. αυτό δεν συνέβη.

Όμως συνεχίζω να θεωρώ ότι κάποιος πρέπει να ψηφίσει. Διότι όταν απέχεις μετά δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς και να διεκδικείς. Ακόμα και αν ρίξεις άκυρο ή λευκό ή στηρίξεις τη ΔΡΑΣΗ που από μόνη της είναι φαρσοκωμωδία η ψήφος μετράει ενώ η αποχή δεν μετράει.

Τώρα αν θα έπρεπε να πω γιατί ψηφίζω ΝΔ πέρα από το προφανές ότι συμφωνώ με την ιδεολογική της πλατφόρμα και το πολιτικό μανιφέστο του ΕΛΚ; Προσωπικά θα το έκανα γιατί η ΝΔ έδωσε μία πραγματική ευκαιρία σε ένα νέο άνθρωπο που δεν είναι πολιτικό τζάκι (ναι για όσους δεν το γνωρίζουν ο Κρίτων Αρσένης δεν είναι απλά νεαρός οικολόγος είναι υιός της Μαρίας Αρσένη άρα πολιτικό τζάκι) και κέρδισε με το σπαθί του μία ευκαιρία.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Παρότι τα αδέλφια μου αποφάσισαν να μετατρέψουν το blog σε προεκλογικά μανιφέστα εγώ θα προτιμήσω να μιλήσω για σοβαρά ζητήματα που κάνουν τη δημοκρατία μας καλύτερη. Άλλωστε τη γνώμη για τους φιλελεύθερους πιονέρους, την αριστερά και τη θέση της στην Ευρώπη και φυσικά τον Έλληνα Obama την έχω πει προ πολλού. Όπως επίσης το να σας πω ότι θα ψηφίσω ΝΔ είναι μάταιο μιας και το γνωρίζουν άπαντες που έχουν κάνει το κόπο να διαβάσουν λίγο το blog.

Είχα λοιπόν τη χαρά στις 3 Ιουνίου να παρευρεθώ σε ένα πραγματικό debate που διοργάνωσε το www.deb8.gr. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο live stage που έχει δημιουργήσει το Metropolis στο νέο του κατάστημα στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Εμ. Μπενάκη. Η συζήτηση έγινε με σοβαρούς όρους και για πρώτη φορά υπήρχε συμμετοχή από το κοινό μιας και οι ερωτήσεις που επελέγησαν από κάθε θεματική ενότητα βγήκαν μετά από ψηφοφορία στο site.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τα όσα ειπώθηκαν θα προτρέψω όλους όμως να δούνε από το site του deb8 το debate σε μαγνητοσκόπηση για να διαπιστώσουν πόσο πιο χαλαροί και άνετοι είναι οι συνομιλητές και πόσο μεγαλύτερη αξία έχει να απαντάνε όλοι στην ίδια ερώτηση. Η σύνθεση απόψεων είναι καλύτερη και η αξιολόγηση των θέσεων είναι σαφώς ευκολότερη.

Αυτά που μου έκαναν εντύπωση; Κατά πρώτων οι ερωτήσεις. Δεν έχω δει πολλούς να ερωτώνται και να απαντάνε σε ερωτήσεις για γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, για το αν θα στήριζαν τον Μπαρόζο κλπ. Είναι ερωτήματα που σπανίως έχουν απαντήσεις υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Κατά δεύτερον μου άρεσε το στήσιμο και ο "ευρωπαϊκός" αέρας που είχε η κουβέντα χάρη στη παρουσία της Ρόδης Κράτσα και του Σταύρου Λαμπρινίδη που κατά κάποιο τρόπο παρέσυραν και τους υπόλοιπους σε πιο χαλαρό ύφος και πιο ανοικτή διαδικασία σε σχέση με τα τυποποιημένα debates.

Στα θετικά της διαδικασίας ήταν η χαλαρή κουβέντα που έκανα με το Χρήστο Χωμενίδη για το ρόλο του Μπαρόζο και το κατά πόσο τελικά η ΕΕ είναι εκπροσωπείται όπως πρέπει και εάν έχει δυνατή φωνή.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Σαν πολύ σοβαρά το πήραμε το θέμα των Ευρωεκλογών ή μου φαίνεται; Ρε, ξυπνατέ! Αρχές Ιουνίου είμαστε, καλοκαιράκι δηλαδή. Οχι, δεν θα είμαι πεσιμιστής, δεν θα τα μηδενίσω όλα. Θα πάω να ψηφίσω, όμως δεν μπορώ να κατανοήσω (τον τελευταίο καιρό μου συμβαίνει συχνά, οπότε ή πρέπει να το προσέξω αυτό ή πρέπει να συμβιβαστώ στην ιδέα ότι είμαι ανόητος) γιατί ενώ άπαντες θεωρούν ότι δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά στην Ε.Ε. από την ψήφο μας, έχουν αναγάγει σε μείζον ζήτημα αυτή τη διαδικασία.

Θεωρώ ότι σοβαρά δεν έχουν πάρει τις Ευρωεκλογές ούτε τα ίδια τα κόμματα, μιας και ή τα αντιμετωπίζουν ως επίσημο γκάλοπ, είτε ως μέσο για τις μετέπειτα πολιτικές τους, είτε το αντιμετωπίζουν σοβαρά μεν, αλλά για υποθέσεις μη Ευροκοινοβουλευτικές! Γεγονός που αποδείχτηκε περίτρανα και στο περιβόητο debate, που όπως σας έγραψα παλαιότερα, μας έκανε... σοφότερους.

Περνάω λοιπόν στο θέμα μας! Η παλιοπαρέα, ή μάλλον για να ακριβολογώ δύο μέλη της συμμορίας (William και Averell), προφανώς κατά τη διάρκεια κρασοκατάνυξη εμπνεύστηκαν ο καθένας μας να υπογράψει ένα κείμενο με τους λόγους που θα ψηφίσει ό,τι ψηφίσει! Μην σας φαίνεται αθώο φίλοι μου. Υποχθόνιος σκοπός τους ήταν να ρίξουν τον Joe και εμένα σε λούμπα. Διότι είναι πολύ εύκολο να στηρίξεις ένα "παρθένο" κόμμα, μιας και ως πρωτοεμφανιζόμενο, δεν έχεις τίποτα να του προσάψεις, παρά μόνο ίσως το παρελθόν του κ Μάνου; Σωστά William; Από την άλλη ο Averell ,ευφυώς σκεπτόμενος, δεν διευκρίνισε τι ακριβώς θα ψηφίσει, έριξε το ανάθεμα στο δικομματισμό και υποστήριξε ότι οποιαδήποτε ψήφος πλήν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είναι "αριστερή ψήφος". Ακόμα και αυτήν στο ΛΑΟΣ ή στην Χρυσή Αυγή, καλέ μου Αverell;


Επειδή λοιπόν θεωρώ ότι δεν διακυβεύεται τίποτα σοβαρό από την ψήφο μας στις 7 Ιούνιου, πέραν των όσων ανέφερα παραπάνω, όπως "πάτημα" στο αποτέλεσμα (με δική του ανάγνωση από κάθε κόμμα) για... εσωτερική κατανάλωση, θα επιχειρηματολογήσω με το δικό μου, ξεχωριστό τρόπο! Θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ κύριοι. Δεν προτείνω κανέναν να με ακολουθήσει, δεν είμαι κανένα "κομματόσκυλο" που επιθυμώ να "τραβήξω" ψηφοφόρους. Ο καθένας ας το ρίξει όπου θέλει το ψηφοδέλτιο του, ποσώς με νοιάζει. Και δεν θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ γιατί με πείθει λιγότερο η Γιαννάκου από τον Παπακωνστανίνου (να ήταν ο Βασιλάκης, μπορεί να με... έψηνε), ούτε γιατί θεωρώ ότι οι "πράσινοι" θα καταφέρουν περισσότερα από τους γαλαζιούς, κόκκινους, ροζ, πουά, τιρκουάζ και εκρού (του νεκρού). Θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ στις συγκεκριμένες εκλογές (που διεξάγονται καλοκαιριάτικα και εν μέσω τριημέρου) λόγω σήματος, συμβόλου! Ναι, ναι καλά διαβάσατε. Προσέξτε τις επιλογές και θα με κατανοήσετε.


Φτιάχνω την εικόνα στο μυαλό σας: Καλοκαίρι, ζέστη και βλέπετε μπροστά σας το σύμβολα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ. Τι επιλέγετε; Τη δάδα της ΝΔ; Εγώ αν δω δάδα καλοκαιριάτικα, θα σκεφτώ πυρκαγιά και θα "κλαίω" αλλό ένα δάσος που κάηκε. Να μην συνεχίζω γιατί μου έρχονται μαύρες σκέψεις. Το σφυροδρέπανο; Ποιος κάθεται να κάνει αγροτικές εργασίες μέσα στην ζέστη αν δεν είναι υποχρεωμένος; Το σήμα του ΛΑΟΣ; Μου θυμίζει λαβαράκια εθνικής παρέλασης και με παραπάνω από 30 βαθμούς Κελσίου, μόνο παρέλαση δνε θέλω να κάνω. (Εκανα μια φορά ως στρατιώτης στη Δράμα για την απελευθέρωση της πόλης την 1η Ιουλίου και είδα τη γλύκα, δράμα η κατάσταση). Το αστεράκι του ΣΥΡΙΖΑ; Μετά τη νέα διαφημιστική καμπάνια του ΟΠΑΠ, με το ζευγάρι που κοιτάει τα αστέρια, η κοπέλα αναφωνεί ότι ένα έπεσε και ο τύπος ζητάει πέναλτι, αποκλείεται. Μου θυμίζει το ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ και τη χασούρα μου, οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να ταυτιστώ με αυτό. Ζητώ συγνώμη από τους "Τσιπρίτσους", αλλά τα 3 αντικείμενα που έχει το σύμβολο κάτω από το αστέρι, δεν έχω καταλάβει τι είναι (άλλη μια περίπτωση που νιώθω ανόητος), οπότε δεν το σχολιάζω. Και τι έμεινε; Ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ. Θυμίζω ότι είναι καλοκαίρι. Ποιός δεν θέλει λιακάδα, να πάει μια βόλτα, να ρίξει μια βουτιά στη θάλασσα, να κάνει ηλιοθεραπεία, να δει κοπέλες που λόγω ζέστης φορούν τα απολύτως απαραίτητα και πολλά πολλά άλλα που προσφέρει σε όλους μας η ηλιοφάνεια; Αν το όλο θέμα λοιπόν το προσεγγίσετε από αυτήν την οπτική μεριά τότε μάλλον θα καταλήξουμε στο ίδιο ψηφοδέλτιο.


ΥΓ. Καλό καλοκαίρι να έχουμε! Οχι που νομίζατε ότι θα μου την φέρνατε Dalton-άκια!!!
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Κακά τα ψέματα: εφ’ όσον η Ευρώπη δεν ενοποιείται πολιτικά, εφ’ όσον οι Ευρωπαίοι δεν εκλέγουν Κοινοβούλιο νομοθετικά αυτόνομο και, δι’ αυτού, πανευρωπαϊκή “κυβέρνηση” που θα λογοδοτεί στους αντιπροσώπους τού λαού (κι όχι σε μη αιρετούς υπαλλήλους 27 κυβερνήσεων), εκλογικές διαδικασίες σαν κι αυτήν που πλησιάζει θα αντιμετωπίζονται, από κόμματα και πολίτες, σαν μια μεγάλη δημοσκόπηση. Κάτω από αυτό το πρίσμα, φαντάζει φυσιολογικό, υποθέτω, το γεγονός ότι στην Ρηγίλλης θ’ ανοίγουν σαμπάνιες το βράδυ τής Κυριακής έτσι και το εύρος τής ήττας περιορισθεί σε επίπεδα τέτοια, που να μπορούν να εξηγηθούν βάσει της “αναμενόμενης φθοράς από την διακυβέρνηση”, δίνοντας εργαλεία αμύνης στους “γαλάζιους” μαχητές των μετεκλογικών πάνελ, που αποκλείεται να ερωτηθούν αν πιστεύουν ότι ο Έλληνας καταδίκασε με την ψήφο του το μανιφέστο τού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Αλλ’ ας δεχθούμε, για την χαρά τής συζήτησης, πως όντως έχει βάρος ειδικό η ψήφος τής 7ης Ιουνίου, πως οι 22 ταλαίπωροι που θα στείλουμε δίχως σωσίβιο στον ωκεανό των 736 μελών τής Ευρωβουλής θα κάνουν την διαφορά. Σε ποια συλλογιστική βασίζεται η άποψη ότι οι ευρωεκλογές έχουν δεδομένο διακύβευμα; Και ποιος ορίζει το περιεχόμενό του; Η απόπειρα να καταρτισθεί “ατζέντα ευρωεκλογών”, λες και για τα επόμενα πέντε χρόνια οι εκλεγέντες (και, πολύ περισσότερο, οι αρχηγοί των 27) δεν θ’ ασχοληθούν με τίποτε άλλο, φέρει στα μάτια μου την σκιά τής παραπλάνησης. Ο μόνος αρμόδιος να θέσει προτεραιότητες στην άσκηση πολιτικής είναι ο λαός. Η εκ των άνω επιβολή τού αντικειμένου τής κουβέντας αποτελεί προσπάθεια χειραγώγησης, και αποσκοπεί να συγκαλύψει, στην καλύτερη περίπτωση, έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού από μέρους τού χειραγωγού.

Είναι, από την άλλη, αδύνατο ν’ ασχοληθείς με οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο ζήτημα μπορεί ν’ απασχολεί τον πολίτη, δίχως να το εντάξεις σ’ ένα γενικότερο πολιτικό πλαίσιο. Υπάρχουν ζητήματα (η ανεργία, τα ατομικά δικαιώματα, η προστασία τού περιβάλλοντος) που θίγουν εκατομμύρια, που έχουν τόσες παραφυάδες, τόσες πτυχές όσοι και οι πολίτες που επηρεάζονται. Πώς φιλοδοξείς να τα διαχειρισθείς ολοκληρωμένα (για να μην πω επιτυχημένα) χωρίς ιδεολογική ταυτότητα, χωρίς σφαιρική αντίληψη των μεταξύ τους αλληλεπιδράσεων, χωρίς μπούσουλα; Κακά τα ψέματα, λοιπόν: ψηφίζοντας, (θα έπρεπε να) εκφράζουμε φιλοσοφία και στάση απέναντι στα πράγματα, επιλέγουμε τρόπο διακυβέρνησης βάσει του τρόπου που θέλουμε να ζούμε. Οι ατζέντες μπορούν ν’ αποτελούν αντικείμενο δημοψηφισμάτων, ή δημοσκοπήσεων – κι η φωνή μέσα μου σιγοντάρει, “εννοείς των Ευρωεκλογών…”.

Ας είναι. Μην ξεχνάς πως Αριστερός είναι το περίεργο εκείνο είδος ανθρώπου που προτάσσει το καθήκον έναντι τού συμφέροντος συχνότερα από τον μέσο όρο. Όσοι, λοιπόν, εξ ημών δηλώνουμε αριστεροί επειδή νοιώθουμε τέτοιοι, θα βαδίσουμε ως την κάλπη το πρωί τής Κυριακής. Όχι γιατί τρέφουμε αυταπάτες ως προς την σημασία τής εκλογής, όχι επειδή μας συναρπάζουν τα διλήμματα που τίθενται από τους αμέτοχους τής πολιτικής, όχι γιατί πεισθήκαμε από τις “αναγκαιότητες” που μας αράδιασαν, ούτε καν για να τ’ απορρίψουμε όλα αυτά. Ψηφίζουμε για να διεκδικήσουμε αυτό το λίγο που μας προσφέρεται μέσω της εκλογής, και να το κάνουμε εργαλείο στον αγώνα μας γι’ αυτό που λέμε πρόοδο, και που, κάπου στην πορεία, περνά μέσα από το “από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του” – ιδέα που, όσες ήττες κι αν γνωρίσαμε από την ημέρα που γεννήθηκε, παραμένει ζωντανή όσο οποιαδήποτε.

Το Κ.Κ.Ε. είναι, χρόνια τώρα, το σταθερότερο και διαυγέστερο από τα ελληνικά κόμματα σε ό, τι αφορά τις εκτιμήσεις του γύρω από την δομή, την φύση και τους άδηλους στόχους τού μορφώματος που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση – θέση που σκόπιμα, παραπλανητικά και εμμανώς δυσφημείται ως “αντιευρωπαϊκή”. Ο Συ.Ριζ.Α. έδωσε στην δημοσιότητα, με αφορμή τις εκλογές, περιληπτικό απολογισμό πεπραγμένων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πενταετία 2004-2009, κάτι που (ας μας διαφωτίσει ο Joe) δεν γνωρίζω να μιμήθηκε το “κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό κόμμα στην Ελλάδα”. Ψήφος στα δύο αυτά κόμματα σημαίνει επιλογή ψηφοδελτίων απαρτιζομένων από ανθρώπους ζυμωμένους στους κοινωνικούς αγώνες, ανθρώπους με εμπειρία στα ευρωπαϊκά σαλόνια, ανθρώπους με ευρείες γνώσεις και εγνωσμένες ικανότητες, ανθρώπους που έχουν εργασθεί κι αγωνισθεί δίπλα μου και δίπλα σου – ανθρώπους, που μοιράζονται το όραμα προόδου που περιέγραψα. Αν, παρ’ όλα αυτά, διστάζεις για οποιονδήποτε λόγο να τους εμπιστευθείς, ψάξε μεταξύ των άλλων υποψηφίων να βρεις εκείνον, που καλύτερα εκφράζει αυτό που εσύ ορίζεις ως πρόοδο – για το σύνολο και, μέσα απ’ το σύνολο, για σένα. Και ψήφισέ τον. Αυτήν την ψήφο εγώ την ονομάζω αριστερή.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Την ώρα που ο Δημοσθένης Βεργής κατεβάζει πρόβατα στην πλατεία Κολωνακίου, άθελά του ίσως, δίνει το στίγμα των φετινών ευρωεκλογών. Πάνω απ'όλα ευκαιρία για ατελείωτη πλάκα. Γιατί όσο και να προσπαθούν τα υπόλοιπα κόμματα να τονίσουν τα σοβαρά διακυβεύματα της εκπροσώπησής μας στην ευρωβουλή, η ουσία παραμένει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται σοβαρά. Και γιατί να ενδιαφέρεται άλλωστε; Το επιχείρημα περί του 80% των νόμων που αποφασίζονται στο Στρασβούργο, είναι απλώς αριθμητικό. Το να συσκεπτονται πάνω απο επτακόσιοι άνθρωποι για να θέσουν τις προδιαγραφές του τσιμέντου που θα χρησιμοποιείται στις κατασκευές κι αυτό να ονομάζεται νομοθετική διαδικασία, είναι αστείο. Η έκδοση ψηφισμάτων σχετικά με την πολιτική κατάσταση σε διάφορα μέρη του πλανήτη και οι ευχές για παγκόσμια ειρήνη μετά από τρίωρες θυελλώδεις συζητήσεις δεικνύουν απλώς την πολιτική απαξίωση της Ένωσης αυτή καθεαυτής. Όταν ακόμη και για το προφανές χρειάζεται η απαραίτητη λείανση ώστε να μην ενοχληθούν τα επί μέρους εθνικά συμφέροντα κι όταν οι κύριοι άξονες πολιτικής χαράσσονται από τα συμβούλια των υπουργών και από τις συνόδους κορυφής, οι εκλογές είναι απλώς μία εθιμοτυπική διαδικασία υπενθύμισης της βούλησης των λαών της Ευρώπης να πορευθούν ενωμένοι. Πώς και υπό ποια νομοθεσία;


Τελικά στη χώρα της "σοβαρότητας", που ζούμε, το να υπερψηφισθεί κάποιος σαν τον Δημ. Βεργή θα φάνταζε ως αυτονόητη επιλογή. Εξάλλου, στα περισσότερα κράτη της Ε.Ε. έχουν εμφανισθεί και εκλεγεί κατά καιρούς αντίστοιχοι υποψήφιοι. Όμως στην Ελλάδα, πάντα κάτι "σημαντικό" κρίνεται σε κάθε αναμέτρηση. Αυτή τη φορά, όπως και τις περισσότερες, τούτο είναι η πρόοδος της κυβέρνησης. Είμαστε τόσο πολιτικοποιημένοι που με πρόσχημα τα ευρωπαϊκά θέματα, καταλήγουμε να ασχολούμαστε με το πόσοι και ποιοι από κάθε κόμμα έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα. Σε όλα τα παράθυρα, τηλεοπτικά και μη, άπαντες αναλύουν τις νέες εξελίξεις από τις ανακρίσεις, προανακρίσεις κι ό,τι άλλο περιλαμβάνει σε επίπεδο κουβέντας η νομική επιστήμη και μόνον αφού κάποιος πνευματώδης το προκαλέσει, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω κι από κάποια ευρωπαϊκά θέματα.


Ήρθε λοιπόν, η ώρα της εκδίκησης. Στις εκλογές αυτές δεν κρίνεται τίποτα απολύτως. Τίποτα, τουλάχιστον για όλους εμάς που δεν μετέχουμε της ενεργού πολιτικής. Όσους φωστήρες και να στείλουμε, το Σύμφωνο Σταθερότητος εμείς δεν μπορούμε να το παραβούμε γιατί το έχουμε κάνει προ πολλού και οι Γάλλοι ή οι Γερμανοί αν το αποφασίσουν μάλλον δε θα μας ρωτήσουν. Το Ευρωσύνταγμα ή τη Συνθήκη της Λισσαβώνας τα αντιμετωπίζουμε ως ταμπού. Άν κάποιος διατυπώσει έστω και μία ένσταση, αυτομάτως ανακηρύσσεται κομμουνιστής και μάλιστα παλαιολιθικός. Από συζήτηση μηδέν. Ποιος να μπλέξει και γιατί; Αρκεί να ξέρουμε ότι είναι καλά πράγματα. Γι' αυτό λοιπόν ας το απολαύσουμε. Ας κάνουμε επιτέλους την πλάκα μας σε θεσμικό επίπεδο κι ας μην ντρεπόμαστε γι'αυτό. Στο κάτω κάτω τα "σοβαρά" κόμματα δεν έχουν αφήσει θεσμό που να μην έχουν εξευτελίσει.
Ας ψηφίσουμε κάτι λοιπόν, έτσι ώστε το δικό μας άκυρο να μην διπλασιάσει την ψήφο όσων νομίζουν ότι είναι κάτι σημαντικό να αποφασίζουν για τις βρύσες που θα χρησιμοποιούν οι Ευρωπαίοι υδραυλικοί χωρίς να συζητούν σοβαρά για τα επαγγελματικά τους δικαιώματα και υποχρεώσεις μέσα σε ένα χώρο ευρύτερο από τα κρατικά σύνορα.
Από την άλλη, ποτέ δεν είναι έυκολο να απλοποιήσεις μια εκλογική διαδικασία. Αλλά αν πραγματικά κάποιος θέλει να ψηφίσει σοβαρά, ας ψηφίσει βάσει του τρόπου που διεξάγεται η κάθε εκλογή και των προσώπων που συμμετέχουν σε αυτήν. Εφ'όσον θεωρείτε ότι αποφασίζουμε για το ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μας εκπροσωπεί στην ευρωβουλή, η επιλογή είναι εύκολη κι οΣτέφανος Μάνος είναι μακράν η καλύτερη .
Ιδιοτελή κίνητρα, δεν μπορεί να του καταλογίσει κανείς. Αν κάποιος θέλει να ονομάσει ψώνιο την επιμονή του, ίσως και να έχει δίκιο. Όμως δεν μπορεί παρά να το προτιμά από την υπολογιστική και ιδιοτελή σκέψη. Αν ιδεολογικά φοβίζει, σεβαστές οι αντιθέσεις, όμως δεν τον ψηφίζει κανείς για να κυβερνήσει. Μόνο για να μας εκπροσωπεί, δυστυχώς. Γιατί αν κάτι έπρεπε να κάνει ο Στ. Μάνος για αυτή τη χώρα είναι να μπορεί να αποφασίζει μικρές ή μεγάλες πρακτικές αλλαγές στην καθημερινότητα μας. Όπως έκανε με την πεζοδρόμηση της οδ. Βουκουρεστίου, στην αρχή της πολιτικής του καριέρας, όταν του επιτέθηκαν μέχρι και οι καταστηματάρχες με την κατηγορία ότι απαξιώνει τις επιχειρήσεις τους(!). Όπως έκανε με τη δημιουργία της Αττικό Μετρό ως τρόπου για να υπερβεί τα εμπόδια που έβρισκε μπροστά του. Όπως έκανε με την "απόσυρση" των αυτοκινήτων παλαιάς τεχνολογίας ή την αυτοχρηματοδότηση όλων των μεγάλων έργων. Γιατί τελικά, η τέχνη του εφικτού (που υποτίθεται χαρακτηρίζει την πολιτική) δεν αναφέρεται στο να κερδίζεις εκλογές, αλλά στο να βρίσκεις τρόπους να επιτύχεις πέντε πράγματα που διευκολύνουν τη ζωή των συμπολιτών σου.
Την ώρα λοιπόν που οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί διαμορφώνουν νεφελώδη ιδεολογικά σχήματα ώστε να μπορούν να διαφωνούν για πάντα, υπάρχει κάποιος που απλώς παρατηρεί και σκέπτεται. Όποιος έχει διαβάσει την άποψη του για το Μητροπολιτικό πάρκο του Ελληνικού, δεν μπορεί να του αμφισβητήσει τουλάχιστον τη διάθεση να συζητήσει κάτι συγκεκριμένο, όταν όλοι θεωρητικολογούν.
Τέλος, η απλή αναλογική είναι το μόνο δίκαιο εκλογικό σύστημα και δεν είναι ανάγκη κάποιος να είναι αριστερός για να το ισχυρίζεται. Αν οι ευρωεκλογές προσφέρουν κάτι σημαντικό, είναι η ευκαιρία να μετρηθούμε. Μακριά από το άγχος του ποιος θα κυβερνά την επομένη και με βάση αυτό που πραγματικά πιστεύουμε. Ας τιμήσουμε λοιπόν αυτήν την ευκαιρία.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


(Περίληψη του προηγουμένου: Ο Αδάμ και η Ευα ήταν πανέτοιμοι, με τα πράγματα στιβαγμένα να αποχωρήσουν από τον παράδεισο. Πριν περάσουν το κατώφλι της μεγάλης Πύλης, Αυτός τους σταμάτησε και τους είπε: "Δεν μπορώ να σας συγχωρήσω, αμαρτήσατε! Ομως επειδή σας αγαπώ, θα σας κάνω το τελευταίο μου δώρο. Θα σκέφτείτε σε ποιο μέρος της γης επιθυμείτε να ζήσετε. Εχετε υπόψη σας, ότι θα διανύουμε το σωτήριον έτος 2009, που είναι πιο καλά τα πράγματα από ότι στους περασμένους αιώνες.)

Κύλησαν τρεις ολόκληροι μήνες, μέχρι το ζευγάρι μας να πάρει την οριστική του απόφαση. Συζυτήσεις επί συζυτήσεων, ανταλλαγή επιχηρημάτων, διαφωνίες και όλα αυτά τα...χαριτωμένα που συμβαίνουν πάντα στις σοβαρές κουβέντες ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Γνώριζαν όμως, ότι πρόκειται για την απόφαση της ζωής τους, οπότε δεν ήθελαν να βιαστούν. Οι διάλογοί τους ήταν πράγματι απολαυστικοί, αλλά λόγω στενότητας χώρου, θα σας παρουσιάσω μόνο μερικά αποσπάσματα.

-ΑΔΑΜ: Λοιπόν αγάπη μου αρκετά το κωλοβαρέσαμε. Πρέπει να μου πεις που θες να πάμε, να φύγουμε μία ώρα γρηγορότερα. Δεν αντέχω άλλο το βλέμμα Του.
-ΕΥΑ: Γλυκέ μου, δεν ξέρω, έχω μπερδευτεί. Γιατί δεν το παίρνεις πάνω σου, γιατί δεν διαλέγεις εσύ;
-Α: Οχι καλή μου, εσύ έφαγες το μήλο, εσύ θα πάρεις τώρα την ευθύνη.
-Ε: Καλά λοιπόν. Σκέφτομαι να πάμε στις ΗΠΑ. Γίνεται πολύς ντόρος τον τελευταίο καιρό εκεί και μάλλον θα έχει ενδιαφέρον.
-Α: Δεν είσαι με τα καλά σου. Σε επηρέασε και εσένα ο Ομπάμα; Είναι δυνατόν να θες να κατοικήσουμε σε μια χώρα, με τόσο ανόητους ανθρώπους, που έχουν εκλέξει για πρόεδρο τους τον Τζορτ Μπους;
-Ε: Καλά, μια κουβέντα είπα. Τι προτείνεις;
-Α: Πάμε στην Κίνα. Εχει τον περισσότερο πληθυσμό στον πλανήτη. Ολοι όσοι ζουν εκεί κάτι θα ξέρουν...
-Ε: Απαπα! Θα αστειεύσαι βέβαια. Εγώ έχω μάθει εδώ να είμαι μία και μοναδική και εσύ θες να με πας σε ένα δισεκατομμύριο κόσμο. Δεν μπαίνω με το...σωρό dear!
-Α: ΟΚ, αλλά τις... μοναξιές ξέχασέ τες. Τώρα θα συνυπάρχεις μέ άλλες! Σκέψου και τα ξαναλέμε.............

.................. Ε: Αδάμ, σκέφτηκα αυτά που λέγαμε πριν. Αποφάσισα που θέλω να πάμε. Ιταλία. Ομορφη χώρα, η πατρίδα της μόδας και η Βενετία, αχ η Βενετία!
-Α: Δεν πας καλά! θα πάω εγώ να έχω τον Μπερλουσκόνι πάνω από το κεφάλι μου και να με ζαλίζεις με τα... ντεφιλέ! Ασε που το κανάλια της Βενετίας σου, βρωμάνε απίστευτα. Εχεις μείνει πίσω αγάπη μου.
-Ε: Ναι, αλλά έχει καλό ποδόσφαιρο (είπε δειλά δειλά μήπως και τον ψήσει).
-Α: Αν είναι έτσι, ας πάμε στην Αγγλία, που η Πρέμιερ Λιγκ τα σπάει και δεν έχει και στημένα παιχνίδια. Το ξέχασες το Calciopolis;
-Ε: Τι λες βρε; Που θα με πας στη χώρα των ομοφυλόφιλων. Δεν σφάξανε. Να μην μπορώ ούτε να ξενοπηδηχτώ! Σε λίγο θα μου πεις να μετακομίσουμε στην Ουκρανία, να χαριεντίζεσαι εσύ μου τα πουτανάκια και εγω να είμαι... απότιστη!
-Α: Πάμε στην Κούβα τότε, να κάνουμε μαζί με τον Φιντέλ τη δική μας επανάσταση!
-Ε: Μόνο την πάρτη σου νομίζω ότι σκέφτεσαι. Και εγώ τη θα κάνω εκεί; Τι νομίζεις, ότι τα όμορφα μπουτάκια μου τα έχω για να τυλίγω πούρα; Αντε παράτα με.........

.............Α: Ευα, χάνουμε πολύτιμο χρόνο, πρέπει να αποφασίσουμε. Τι λες για Ρωσία. Τώρα τελευταία αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς...
-Ε: ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ. Εχει πολύ κρύο εκεί. Εγώ τα ξωπλατά μου και ντεκολτέ μου πως θα τα φορέσω στους -17 βαθμούς. Είπα και εγώ επιτέλους να ντυθώ λίγο... θυλήκα, βαρέθηκα τόσο καιρό με το φύλλο συκής. Ασε που αν είναι να πάμε σε κρύα χώρα, τότε να πάμε στη Νορβηγία, να ψαρεύεις κιόλας.
-Α: Θες να μου πεις κάτι; Τέρμα το σεξ; Δεν γ....είς που δεν γ...είς, δεν πας για ψάρεμα; Ετσι; Καλα...! Στην Ολλανδία να πάμε, με τις πουτάνες στις βιτρίνες και τα ναρκωτικά. Ολη την ώρα μαστουρωμένος θα είμαι και θα ξενοπηδάω!!!
-Ε: Δεν σφάξανε! Το αποφάσισα! Θα πάμε στην Αφρική. Σιέρα Λεόνε για παράδειγμα. Θα επιτελέσουμε και ανθρωπιστικό έργο.
-Α: Α, φιρί φιρί το πάς να μαλώσουμε. Εκεί δεν θα έχουμε να φάμε. Μην ξεχνάς ότι είμαστε καλομαθημένοι. Εδώ είχαμε και του πουλιού το γάλα. Γιατί ρε κούκλα μου δεν θες να πάμε στη Βραζιλιά;
-Ε: Ασε πάλι τα σάπια. Μπάλα, ωραίοι κώλοι στην Κόπα Καμπάνα και εγώ πάλι στην απ'έξω. Να πάμε στην Αυστραλία, τα συνδυάζει όλα.
-Α: Μα ρε μωρό μου, ξέρεις ότι είμαι προληπτικός. Ποτέ δεν συμπαθούσα το καγκουρό που είχαμε στον παράδεισο και θυμάσε ότι δεν το πλησίαζα, το θεωρούσα γρουσούζικο. Ηταν το μόνο ζώο που δεν είχα παίξει ποτέ μαζί του. Μέχρι που με έπεισες, ότι αυτό που σκέφτομαι ήταν χαζομάρα. Και ποιό το αποτέλεσμα; Αμέσως μόλις το πρωτοχάιδεψα, έτρεξα χαρούμενος να στο πω και σε είδα με το φίδι, να δαγκώνεις το μήλο. Να το αποτέλεσμα! Απορρίπτεται η Αυστραλία. Γιατί δεν πάμε σε μια μουσουλμανική χώρα, να ζήσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Μια Τουρκία ας πούμε...
-Ε: Θα φορέσω εγώ φερετζέέέέέέέέ;;;; Δεν είσαι καθόλου, μα καθόλου καλά! Ασε με ήσυχη και μόνο όταν κάτι πραγματικά καλό ενόχλησέ με!

Ο Αδάμ έφυγε λίγα μέτρα πιο πέρα. Αφησε την Ευα βυθισμένη στις σκέψεις της και αυτός, ατενίζοντας τον καταγάλανο ορίζοντα, άκουγε το ρυακί δίπλα του και έστυβε το μυαλό του να θυμηθεί τι τους είχε πει Αυτός, πριν τους χαιρετήσει. "Αναφέρθηκε στο χρόνο (κάτι που δεν είχα καταλαβεί δηλαδή) και σε ένα μέρος. Για να το είπε Αυτός, έστω και με πλάγιο τρόπο, μήπως ήθελε να πάμε εκεί; Μήπως ήταν αυτήν η επιθυμία Του; Ναι, μάλλον αυτό ήταν. Τους άνοιξε τα μάτια και αυτοί οι ηλίθιοι ούτε που το είχαν καταλάβει! Πώς το είχε πει αυτό το νησάκι να δεις... ΑΝατολία, ΑΝδόρα, ΑΝγκόλα, ΑΝτίλες, ΑΝόι, ΑΝόβερο, ΑΝτις Αμπέμπα, ΑΝάφη! ΝΑΙ, ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, Ανάφη. Το βρήκα, αλλά που είναι η Ανάφη; Ευάάάάάάάάάαάάάάάάά."
-Ε: Τι φωνάζεις ρε; Ασε με να σκεφτώ.
-Α: Το βρήκα. Θα πάμε στην Ανάφη.
-Ε: Ανάφη; Τι είναι αυτό;
-Α: Το μικρό νησάκι που μας είχε πει Αυτός, ότι εκεί ο χρόνος είναι σχετικός και ότι κάτι παλιόπαιδα στήνουν κάτι καλό, θυμάσε;
-Ε: Α ναι, κάτι μου λέει. Για το νησάκι στην Ελλάδα λες...
-Α: Στην Ελλάδα είναι;
-Ε: Ναι ρε, τίποτα δε θυμάσαι; Αλλά θα πάμε σε μια χώρα, μόνο και μόνο για ένα μικρό νησάκι;
-Α: Οχι αστέρι μου. Αν είναι πράγματι η Ελλάδα, τότε σωθήκαμε! Πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα;
-Ε: Ποιό;
-Α: Την Ελλάδα. Εκεί πρέπει να πάμε. Εχει την Ανάφη που μας συμβούλευσε με τον τρόπο του Αυτός, έχει και πολλά άλλα ωραία νησιά, όμορφες παραλίες, υπέροχο καιρό, γλεντζέδες ανθρώπους που διασκεδάζουν συνεχώς και κυρίως δεν έχουν όρια! Ο καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει, ό,τι γουστάρει και αγαπά και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα! Κάτι σαν τον παράδεισο μας! Τα συνδυάζει όλα σου λέω...
-Ε: Είσαι σίγουρος;
-Α: Ναι, ναι, η ιδανίκη χώρα για εμάς που δεν υπαγόμαστε σε κανόνες. Εναν είχαμε και τον καταπατήσαμε κι αύτον! Φύγαμε
-Ε: Να πάρω και το αντηλιακό μαζί μου;


Σημαντικές ημερομηνίες:
7: Το μεγάλο πολιτικό δίλημμα. Να ψηφίσουμε στις Ευρωεκλογές η να πάμε τριημεράκι για μπανάκια;
15: Παγκόσμια ημέρα γονιμότητας. Οσοι δεν θέλετε να γίνετε μπαμπάδες, οπωσδήποτε προφυλακτικό. Για να μην πω αποχή (η πιο ασφαλής μέθοδος αντισύλληψης), μια μέρα είναι, θα περάσει.
21: Η εκδίκηση των αντρών. Μετά τη μέρα της μητέρας, της γυναίκας, της πεθεράς, του κοριτσίου, της συνεφάδας κτλ, επιτέλους και μια μέρα για τους άντρες, αλλά όχι όλους. Η Ημέρα του Πατέρα. (Οχι του προέδρου του Παναθηναϊκού). Ταυτόχρονα ημέρα της μουσικής. Αρχισαν τα όργανα....
23: Ολυμπιακή ημέρα. Οχι του Ολυμπιακού, αλλά των Ολυμπιακών Αγώνων ανόητοι.
27: Διεθνής ημέρα ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας. Ουδέν σχόλιον. Δεν περιγράφω άλλο!








Περισσότερα...