| William Dalton | Comments ]

Μπήκε μέσα ευδιάθετος κι αισιόδοξος. Ένα δροσερό αεράκι είχε δώσει τη θέση του στο χημικό σύννεφο της προηγουμένης. Ανέβηκε χαμογελαστός στο βήμα και τους μίλησε.

"ο κοσμάκης με ψωμί μόνο δε ζει...τ' όνειρό μας οδηγώ γιατί είμαι εγώ .."

Τους μίλησε για τις μεγάλες αλλαγές και τον αγώνα του ΠΑΣΟΚ να τις επιτύχει. Για τα στοιχήματα της χώρας. Τις μεταρρυθμίσεις, το χρέος και τη διεθνή θέση σε ένα κόσμο γεμάτο κακούς. Μόνο ένας σοσιαλιστής ηγέτης μεγάλου διαμετρήματος μπορεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους.

"ο γιος του ανέμου...ο γιος του ανέμου"

Τους σόκαρε με την "αληθινή πραγματικότητα" και τους μίλησε επιτέλους για ιστορικές στιγμές. "Είτε η Ευρώπη θα γράψει ιστορία είτε η ιστορία θα ξεγράψει την Ε.Ε.". Τους είπε πολλά κι όμορφα. Η βραδιά ήταν υπέροχη κι επειδή ταίριαζε με την ατμόσφαιρα πέταξε κι ένα "εδώ και τώρα".

"Θεατρίνοι με τρομπέτες και βιολιά...σαλτιμπάγκοι σαν πολύχρωμα πουλιά...ακροβάτες σοβαροί...με φωνάζουν αρχηγό γιατί είμαι εγώ..."

Μαγεμένοι από κάτω παρακολουθούν με το στόμα ανοικτό. Όλη η πίκρα, όλος ο εκνευρισμός έχουν χαθεί. Η αισιοδοξία είναι διάχυτη. "Θα τα καταφέρουμε" ψιθυρίζουν. Τα Ιουλιανά δεν ήρθαν ποτέ. Η δημοκρατία νίκησε. Μετά το ζεστό χειροκρότημα κάποιοι λίγοι τον μάλωσαν για κάποια λαθάκια του παρελθόντος. Όμως εκείνος έδειξε ξεκάθαρα με το βλέμμα του προς το λαμπρό μέλλον, προς τη δόξα που περιμένει τους λίγους εκλεκτούς ταγούς του έθνους.

"Ο γιος του ανέμου...ο γιος του ανέμου"

«Δεν έχουμε την πολυτέλεια να φυγομαχήσουμε είναι ώρα μάχης. Όλοι, εγώ και όλη η Κοινοβουλευτική Ομάδα είμαστε παρόντες και θα δώσουμε αυτή τη μάχη. Ξέρω το κόστος, τον πόνο και δυσκολίες κάθε βουλευτή. Μπορείτε να στηριχτείτε και επάνω μου και εγώ θα στηρίξω εσάς (;!), στην από κοινού μεγάλη προσπάθεια να αλλάξουμε την Ελλάδα..."