| Joe Dalton | Comments ]

Την Εθνική Ιταλίας την υποστηρίζω συναισθηματικά. Με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζω την Ελλάδα καθότι ως πιτσιρίκι έζησα από κοντά (ζούσα στην Ιταλία) τη τρέλα με τη κατάκτηση του Mundial το 82 στην Ισπανία. Οι ποδοσφαιρικές της αρετές δεν με συγκινούν όπως της Βραζιλίας για παράδειγμα, αλλά έχουν ένα δικό τους τρόπο να επιβάλονται και κάθε 5-10 χρόνια να παρουσιάζουν μία ομάδα που μπορεί να σε εκπλήξει.

Στο Mundial του 94 με τον super Roberto Bagio κοντέψανε να πάρουν το τρόπαιο από τη τότε παντοδύναμη Βραζιλία. Το 2000 χάσανε στο τελικό ένα δικό τους παιχνίδι. Το 2002 στη Κορέα τους σφάξανε οι διαιτητές. Το 2004 αυτοκαταστράφηκαν - το συνηθίζουν πριν τη μεγάλη έκρηξη - και το 2006 κατέκτησαν το Mundial χωρίς κανένας να τους περιμένει.

Απέναντι στη Γαλλία απέδειξαν απλά ότι ποτέ δεν μπορείς να τους υποτιμήσεις. Παραδοσιακά καταφέρνουν και εμφανίζουν ομάδες συμπαγείς. Διαθέτουν ίσως τη ποιοτικότερη μεσαία γραμμή χωρίς να διαθέτουν super star μιας και ο Pirlo, ο De Rossi και οι υπόλοιποι είναι πολύ καλοί παίκτες ομάδας.

Μπροστά ο Luca Toni είναι φόβητρο για όλους και μπορεί να μην έχει σκοράρει ακόμα αλλά η συμβολή του είναι καθοριστική. Στο τέρμα ο Bufon είναι εγγύηση και η άμυνα παρά τις απουσίες βρίσκει το τρόπο της.

Το ότι κατάφερε να παραμείνει στο τουρνουά και να περάσει στην επόμενη φάση τη καθιστά αυτομάτως ένα από τα φαβορί. Ομάδες με τη φανέλα της Ιταλίας δεν έχεις την πολυτέλεια να τις υποτιμήσεις και σίγουρα δεν τις θέλεις αντιπάλους σε νοκ άουτ αγώνες.