| Joe Dalton | Comments ]

Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε υπόψιν σας τα προβλήματα υδροδότησης των νησιών του Αιγαίου, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτή η ιστορία στοίχιζε στο Ελληνικό δημόσιο 10-11 εκατομμύρια ευρώ και είναι πλείστες οι περιπτώσεις που τα νησιά έμεναν από νερό για 1-2 μέρες λόγω κακής συνεννόησης, ασυνέπειας των "νερουλάδων", κακοκαιρίας που εμπόδιζε τις υδροφόρες να προσεγγίσουν κ.ο.κ. Το καλοκαίρι του 2008 τα προβλήματα της υδροδότησης άρχισαν να γίνονται λιγότερα, ενώ το καλοκαίρι του 2009 είχαν εξαλειφθεί οριστικά. Τι συνέβη όμως;

Η διαδικασία πριν το καλοκαίρι του 2008 είχε περίπου ως εξής. Οι Δήμαρχοι είχαν τις απευθείας συνεννοήσεις με τους νερουλάδες. Έκαναν παραγγελίες κατά το δοκούν, διαμόρφωναν τις τιμές μόνοι τους και τα τιμολόγια πλήρωνε η Γενική Γραμματεία Αιγαίου & Νησιωτικής Ελλάδος. Το σύστημα αυτό είχε σαν αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να υπάρχουν υπερτιμολογήσεις, διπλές και τριπλές παραγγελίες, αμέλεια που οδηγούσε σε πολλές περιπτώσεις σε έλλειψη υδροδότησης σε ορισμένα νησιά. Φυσικά για εγκατάσταση αφαλατώσεων από τους δήμους ούτε λόγος μιας και δεν έβρισκε κανείς το λόγο να το κάνει αυτό. 

Η διαδικασία όπως καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε, ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των Δημάρχων και των "νερουλάδων". Όμως κάπου εκεί βρέθηκε ένας άνθρωπος που έκανε κάποια αυτονόητα πράγματα. Παρά τις έντονες αντιδράσεις των Δημάρχων άλλαξε την διαδικασία παραγγελίας και κοστολόγησης. Μετέφερε την διαδικασία απευθείας στη Γενική Γραμματεία, θεωρώντας πως αφού αυτή πληρώνει, αυτή θα πρέπει να διαμορφώνει τιμές και να διασφαλίζει τους χρόνους παράδοσης του νερού στα νησιά. Οι προμηθευτές όπως και οι Δήμαρχοι αντέδρασαν αλλά στο τέλος συμμορφώθηκαν γιατί δεν υπήρχε και επιλογή. 

Μετά το καλοκαίρι του 2008 και κατόπιν της πρώτης χρονιά πιλοτικής λειτουργίας αξιολόγησε την κατάσταση και προχώρησε στην προμήθεια μονάδων αφαλάτωσης για κάποια νησιά με διαρκές πρόβλημα. Οι μονάδες παρά την λυσσαλέα αντίδραση ορισμένων Δημάρχων άρχισαν να εγκαθιστώνται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Δήμαρχος σε ακριτικό νησί με φημισμένο γαριδάκι-μεζέ που είχε τη μονάδα στο Λιμάνι για μήνες και αρνούνταν να την παραλάβει. Αυτές οι απλές ενέργειες οδήγησαν τελικά στην οριστική επίλυση των διαρκών προβλημάτων υδροδότησης των νησιών, ενώ επιπρόσθετα μειώθηκε το κόστος προμήθειας νερού περίπου στο μισό. 

Την ιστορία αυτή ήθελα να την γράψω εδώ και πολύ καιρό, κυρίως για να δώσω τα απαραίτητα εύσημα σε αυτόν που την έφερε εις πέρας χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να την διαφημίσει ή να την προβάλει. Για διάφορους λόγους δεν το έκανα και κυρίως επειδή και ο ίδιος μου είχε ζητήσει να μην το κάνω γιατί δεν του αρέσει αυτού του είδους η προβολή. Πλέον δεδομένου πως ο συγκεκριμένος, ο τότε Γενικός Γραμματέας Αιγαίου και Νησιωτικής Ελλάδας Χρήστος Κουρούσης αποφάσισε να κατεβεί ως υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης στο Κεντρικό Τομέα Αθηνών με τον Γιάννη Δημαρά θεωρώ πως το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να αναφέρω αυτή τη μικρή ιστορία που περιγράφει όσο τίποτα άλλο το χαρακτήρα του και τη νοοτροπία του. 

Εμένα δεν είναι κριτήριο για να τον ψηφίσω μιας και αυτό θα το έκανα ούτως η άλλως λόγω της φιλίας μας και των πολλών αγώνων που έχουμε δώσει στα κομματικά τεκταινόμενα πλάι πλάι. Όμως πιστεύω πως αν ψάχνει κάποιος ένα σοβαρό άνθρωπο να ψηφίσει που μπορεί να διαχειριστεί έντιμα και αξιόπιστα την θέση του Αντιπεριφερειάρχη ο Χρήστος είναι ιδανική περίπτωση.