| Averell Dalton | Comments ]

Άρτι εξαχθείς από την λευκή νάρκη, στην οποία τον εγκλώβισε η ενδελεχής μελέτη τής πλέον διαβόητης οπτικοακουστικής παραγωγής στα ελληνικά χρονικά, ο Averell δίδει στην δημοσιότητα το μανιφέστο τού fan club τής νέας εθνικής μας σταρ.



• Να λείπει το επιτιμητικό ύφος. Τι πάει να πει, “γιατί το αγόρασες”; Το αγόρασα γιατί έτσι γουστάρω. Εγώ σου την λέω που προτιμάς τα δελτία ειδήσεων τού Star, ξεφυλλίζεις το Cosmopolitan, ανακυκλώνεις για τέταρτη φορά το Sex and the City, κι ισχυρίζεσαι ότι έτσι “ξεδίνεις”; Στο εξής, εγώ θα “ξεδίνω” με Τζούλια.





• Δηλαδή, τι καλύτερο έχουν οι Αμερικάνες, οι Σουηδέζες, οι Τσέχες κι οι Ρωσίδες, τις οποίες μπορείς να παρακολουθείς, δήθεν ακομπλεξάριστα, στον καναπέ δίπλα μου και να παίζεις την άνετη με την πορνογραφία; Παπούτσι από τον τόπο σου, καλή μου: στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, το θεωρώ άκρως σημαντικό να στηριχθεί η εγχώρια επιχειρηματικότητα. Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη! Ή μήπως το να επιδίδεται μια δικιά μας σε κόλπα ζόρικα είναι ενοχλητικά ρεάλ για σένα;



• Ούτε που θέλω να ξανακούσω επιχειρήματα τύπου, “την εκμεταλλεύθηκαν την κακόμοιρη”, “κοίτα την πώς είναι, σαν ναρκωμένη όλη την ώρα” κ.ο.κ.. Η “ταλαίπωρη η κοπέλα”, όπως την λες, τα ‘χει τετρακόσια. Κάθε βδομάδα μας πλασάρει κι άλλο παραμύθι. Η μισή Ελλάδα παραμιλάει με την πάρτη της. Κι έχει βγάλει ήδη περισσότερα λεφτά απ’ όσα θα πιάσω ποτέ στα χέρια μου. Την καημένη μην την κλαις: όχι πλοίο, ολόκληρο στόλο σέρνει.



• Το αγόρασα γιατί, όταν φλερτάρεις με την περιπτερού σου και στο πετάει στα μούτρα για να σε δοκιμάσει, δεν γίνεται να το παίζεις μυξοπαρθένα. Για ένα κούτελο ζούμε.



• Το αγόρασα γιατί δεν είμαι τσίπης. Δεν “κατεβάζω” ταινίες και μουσική από το internet – όχι γιατί είναι παράνομο, αλλά επειδή είμαι συλλέκτης. Μ’ αρέσει να ‘χω τα cd μου και τα dvd μου με τις θήκες τους, τα βιβλιαράκια τους, τα εξτραδάκια τους και να τα σκαλίζω στον αιώνα. Δεν πάω με το σωρό: την ώρα που καναδυό εκατομμύρια Έλληνες έχουν αποθηκεύσει το ταινιάκι στους υπολογιστές τους, κι όλοι οι υπόλοιποι (ανάμεσά τους κι εσύ, είμαι βέβαιος) έχουν κάνει πηγαδάκι γύρω από μια οθόνη στην δουλειά και σχολιάζουν σαχλά χαζεύοντας, εγώ ανήκω στους εκλεκτούς (έστω, στις διακόσιες χιλιάδες εκλεκτών) που έχουν το original. Και το 2020 θα το αντικαταστήσω με την 10th anniversary special edition κασετίνα, που θα περιέχει όλες τις ταινίες της.



• Το αγόρασα γιατί έπρεπε να βάλω το δάχτυλο στον τύπο των ήλων. Περίμενα ν’ αντικρύσω μια soft παραγωγή, δεν πίστευα ότι έχει τα κότσια να το πάει ως το τέλος. Ε, τα έχει.



• Το αγόρασα, γιατί σπάνια σου δίνεται στην ζωή η ευκαιρία ν’ αντιπαραβάλεις την φαντασία σου με την πραγματικότητα. Το να διαπιστώνεις πώς ακριβώς γαμιέται η Τζούλια, αφού πρώτα έχεις πλάσει μόνος σου καμμιά εκατοστή σενάρια για το πώς μπορεί να γαμιέται. Στο επόμενο επίπεδο τού αισθησιακού σου παραδείσου, είσαι ο περήφανος κάτοχος μιας σειράς από ταινίες με στιγμιότυπα από την ερωτική ζωή τής Angelina Jolie, της αφεντικίνας σου, της κουμπάρας σου, του παιδικού σου έρωτα. Ανεκτίμητο.



• Το αγόρασα για να προσθέσω το τομάρι μου στα νούμερα, που χρησιμεύουν ως επιχείρημα για τον γιγαντισμό τής εγχώριας βιομηχανίας τού life style. Πώς θα ζήσουν η Τατιάνα, ο Παπανώτας, ο Μουτσινάς, αν χαθούμε εμείς που δεν ζούμε δίχως πρωινάδικα, που ψοφάμε για κουτσομπολιό, που κάναμε ανάρπαστο το dvd; Κλέφτες θα γίνουν;



• Το αγόρασα για να μπω στο μάτι όλων αυτών των θεματοφυλάκων τής ηθικής μας, που, δήθεν απελευθερωμένοι από taboo και ενοχικά σύνδρομα, διεκδικούν προνόμια στην διαμόρφωση τού αισθητικού μας κριτηρίου. Αυτών, των οποίων οι υστερικές κορώνες ακούγονται πια σαν τσιρίδες αρουραίων, που η καυτή ανάσα τής Αλεξανδράτου σκεπάζει χωρίς πρόβλημα. Εκτός των άλλων, το ταινιάκι αυτό αποτελεί μνημείο τής σεμνοτυφίας που το περιβάλλει.



• Το αγόρασα, ως έξοχο δείγμα των απεριόριστων δυνατοτήτων που προσφέρει σε όλους μας η απελευθέρωση τής αγοράς εργασίας στην Ευρώπη.



• Το αγόρασα, τέλος, έχων πλήρη συναίσθηση ότι κρατώ στα χέρια μου ένα κομμάτι Ιστορίας. Αν το Βαθύ Λαρύγγι χαρακτηρίζεται κλασικό, σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε που γυρίστηκε, αν η Εμμανουέλλα θεωρήθηκε επανάσταση για την εποχή της κι απέκτησε μιαν ατελείωτη σειρά από συνέχειες, γιατί να μην ισχύει το ίδιο, για τα φτωχά ελληνικά στάνταρ, για το dvd τής Αλεξανδράτου, που είναι τόσο ξένο προς τον άφυλο, άχρωμο και άγευστο καθωσπρεπισμό τής πολιτικώς ορθής καθημερινότητας; Θα ήταν κι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην πιο ζόρικη, την πιο στραβωμένη γκόμενα τού star system, τον απόλυτο αντίποδα των χαμογελαστών, γλυκομίλητων ξέκωλων τής τηλεόρασης, την γυναίκα που έπαιξε έξω από τα όρια των υπολοίπων. Μια γυναίκα που γουστάρεις να την χαζεύεις, που (πίστεψέ με, αν δεν το ξέρεις ήδη) γουστάρεις να την βλέπεις να το κάνει.