| William Dalton | Comments ]

Αγέρωχος, στητός, γεμάτος σιγουριά κι αέρα, πήγε στη Θεσσαλονίκη να πάρει την ισοπαλία και την πήρε. Μαζί της ο Γιώργος Παπανδρέου μάλλον παίρνει και την πρωθυπουργία. Το καλό με τις συνεντεύξεις τύπου στη Δ.Ε.Θ. είναι ότι το σκονάκι επιτρέπεται, σε αντίθεση με τις εξετάσεις για το Ι.Β. όπου ακόμη κι αν έχεις εξασφαλίσει τα θέματα πρέπει να βρεις το κουράγιο να μάθεις απ'έξω τις απαντήσεις. Στο μυαλό του, όμως, στριφογύριζε ένας αριθμός. "45"
Δύο μέρες πριν, κάποιος από τους "παλιούς" και λίγο ασεβείς κοντοστάθηκε στην πόρτα της αίθουσας σεμιναρίων στην Ιπποκράτους και παρακολούθησε λίγο από το φροντιστήριο του Ραγκούση και του Παπακωνσταντίνου στον πρόεδρο. Μειδίασε με την επιμέλεια του προέδρου και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να παίξει λίγο. " Τί νούμερο παπούτσι φοράτε;" φώναξε. Παγωμάρα. Μετά από λίγο, ήρθε η απάντηση. "Δεν είναι αυτό το θέμα, απαντήσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι να υπάρχει βούληση και η Ν.Δ. δεν έχει." Αφού δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις και οι φροντιστές δεσμεύθηκαν ότι τέτοιου είδους απρόοπτα έχουν αποκλεισθεί, η ηρεμία επανήλθε και η προσομοίωση συνεχίσθηκε κανονικά. Όμως αυτή τη φορά είχε αποφασίσει να μη ρισκάρει τίποτα. Έμαθε κι αυτή την απάντηση- just in case- και περίμενε την ώρα της κρίσεως.
Στις ερωτήσεις που του έγιναν, ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν απάντησε. Κανείς δεν έμαθε αν θα κρατικοποιήσει την Εθνική, αν θα αποσύρει το όριο του 42% από το νόμο για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοιήκησης, αν θα αποσύρει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο της Ν.Δ. Δεν απάντησε καν στην απλή ερώτηση αν θα μεταφέρει τη Δ.Ε.Θ. στη Σίνδο. Είναι ώρα για λάθη; Θα φέρει διεθνώς καταξιωμένους επιστήμονες και θα τους ρωτήσει. Ίσως ρωτήσει κι εκείνον τον Ισπανό που αναμόρφωσε τη Βαρκελώνη, η οποία πάντως δεν είναι και κάτι σπουδαίο. Η μόνη της διαφορά με τις Ελληνικές πόλεις είναι ότι έχει δεκάδες μουσεία στην πλειονότητα των οποίων εκτίθενται μεγαλοπρεπείς σαχλαμάρες ως έργα μοντέρνας τέχνης.
Ας είμαστε, όμως, δίκαιοι. Η "πράσινη ανάπτυξη" επί της οποίας καλούμαι από τον Averell να σχολιάσω,δεν είναι άσχημη ιδέα. Ίσως κι εγώ όταν άκουσα για μεσογειακή διατροφή να σκέφθηκα χωριάτικες σαλάτες συσκευασμένες να φθάνουν ως τα πέρατα της υφηλίου. Όμως, η ιδέα μιας χώρας που πωλεί τουρισμό και αγροτικά προϊόντα είναι καλή κι εμείς οι τελευταίοι που θα φέρουν αντιρρήσεις στη μοναδική σκέψη που ξεφεύγει από τη διαχειριστική λογική της τελευταίας δεκαπενταετίας.
Εν κατακλείδι, ο Γιώργος Παπανδρέου αξίζει να είναι ο πρωθυπουργός στις 5/10. Όχι γιατί θα επιτύχει κάτι σημαντικό για τον τόπο, αλλά γιατί φαίνεται να έχει πραγματικά καλές προθέσεις και ιδέες. Ως άλλος Μαυρογιαλούρος, κάποια στιγμή θα ανακαλύψει ότι το βαθύ κράτος είναι πέρα από τις προθέσεις και την εντιμότητά του. Το ίδιο έπαθε κι ο νυν πρωθυπουργός στα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης. Αν η χώρα είναι τυχερή και η πρωθυπουργία παύσει να αντιμετωπίζεται ως η τελευταία πίστα στο video game της πολιτικής καριέρας του εκάστοτε αρχηγού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., η ηλικία και των δύο εγγυάται πολλές και καλές εναλλαγές.