| Billy the Kid | Comments ]

Φίλος αναγνώστης του blog μου έστειλε να αναρτήσω το παρακάτω κείμενο, το οποίο και προσυπογράφω...

"Τα τελευταία χρόνια γίνεται μία τεράστια παγκόσμια προσπάθεια κινητοποίησης για την προστασία του περιβάλλοντος. Οι πάγοι λιώνουν, το κλίμα αλλάζει, καταστροφικοί τυφώνες κάνουν όλο και πιο συχνή την εμφάνισή τους ενώ μελέτες μας ενημερώνουν για τα εκατομμύρια πληθυσμού που θα πρέπει να εγκαταλείψει τα σπίτια του από παράκτιες περιοχές που σε λίγο θα καλύπτονται από νερό.

Οι επιστήμονες μας ενημερώνουν ότι το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό απ’όσο φανταζόμαστε. Μπορούμε όμως να μειώσουμε την ένταση ή να καθυστερήσουμε χρονικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Πως; Αλλάζοντας λίγο τον τρόπο ζωής μας. Αρκεί να καταλάβουμε ότι μας αφορά όλους και κάνοντάς απλά μικρά πράγματα στην καθημερινότητά μας. Οι οικολογικές οργανώσεις μέσω των ΜΜΕ μας προτρέπουν να σβήνουμε το φως όταν βγαίνουμε από το δωμάτιο, να μην αφήνουμε τις ηλεκτρικές συσκευές στο stand by, να βγάζουμε τους φορτιστές από την πρίζα όταν έχει τελειώσει η φόρτιση του κινητού, να έχουμε κλειστό το σπίτι όταν έχουμε θέρμανση, να ελαττώσουμε τη θερμοκρασία πλυσίματος των ρούχων κατά 10C για να εξοικονομήσουμε το ρεύμα ενός έτους για 300.000 νοικοκυριά! Κτλ, κτλ, κτλ...να μην σας κουράζω αφού όλοι τα έχουμε ακούσει και διαβάσει.

Και που θέλω να καταλήξω; Μήπως η φαντασμαγορική 1η F1 υπό το φως προβολέων στη Σιγκαπούρη ήταν η μεγαλύτερη κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας αυτό το σ/κ απλά για φιγούρα και διαφήμιση άλλης μίας τεχνητής πόλης, υπό τις ευλογίες όμως μίας τόσο μεγάλης ομοσπονδίας όπως η F1;;

Γιατί πέρα από το θεαματικό της υπόθεσης τι άλλο είχε να προσφέρει; Μήπως όμως δεν είναι εποχή για τέτοιου είδους ενεργειακές σπατάλες; Μήπως ειδικά κάποιες τέτοιες ομοσπονδίες και διοργανώσεις θα έπρεπε να δίνουν άλλους είδους παραδείγματα; Ή μήπως ότι και να λέμε οι σπόνσορες είναι υπεράνω τέτοιων σκέψεων μπροστά στα εκατομμύρια της διαφήμισης για ένα τέτοιο γεγονός ακόμα και αν είναι λάθος;


ΥΓ1:Αν κάποιος από εσάς όμως γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το γεγονός αυτό, οι οποίες μπορεί να με διαψεύδουν, θα ήταν χαρά μου να τις ακούσω.

ΥΓ2: Με την ευκαιρία, ποιος θα πει επιτέλους σε αυτούς τους αμόρφωτους πάμπλουτους οδηγούς ότι στο άκουσμα του εθνικού ύμνου δεν ξήνουμε το αυτί μας, δεν σκουπίζουμε τον ιδρώτα μας, δεν έχουμε τα χέρια στη μέση και δεν κάνουμε πλακίτσα με τους διπλανούς μας; Ένα λεπτό κρατάει...."
Περισσότερα...

| Billy the Kid | Comments ]

Επιτέλους! Ύστερα από αρκετό καιρό απουσίας έχω την ευτυχία να γράφω και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με το αναγνωστικό κοινό των daltonspolitics. Είναι γεγονός ότι με πληγώσατε που δεν είπατε κουβέντα όταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Dalton υποστήριζε ότι η Kelly Preston ήταν καλύτερη από τη Jennifer Aniston, ενώ αντίθετα επαναστατήσατε όταν ακούσατε την λέξη ΔΑΠ από αυτόν (τελικά είστε προκατειλημμένοι..). Ας μην πούμε βέβαια για τότε που με αναγκάσατε να κατεβάσω την φώτο του θείου, γιατί δεν μπορούσατε να βάλετε γλώσσα μέσα σας.

Δίνω όμως τόπο στην οργή και συνεχίζω...

Βασική αιτία της απουσίας μου είναι ότι το τελευταίο διάστημα είχα πέσει σε βαθιά σκέψη και περισυλλογή προσπαθώντας νυχθημερόν να δώσω απάντηση σε ένα ερώτημα που με βασάνιζε ακατάπαυστα. Βλέπετε όταν φτάνεις σε κάποια ηλικία αρχίζουν να σε κυριεύουν υπαρξιακά ερωτήματα για τα οποία εναγωνίως ψάχνεις την απάντηση. Το ερώτημα που με περιτριγύριζε είναι: Υπάρχει Θεός?

Ένα τέτοιο ερώτημα είναι πολύ βαρύ για ένα απλό μυαλό σαν το δικό μου να το απαντήσει, και γι’αυτό για αρκετό καιρό είχα κλειστεί στον εαυτό μου και προσπαθούσα να βρω την απάντηση παρακολουθώντας το πιο άμεσο μέσο παροχής γνώσης της εποχής μας, την τηλεόραση.

Είχα εξαντλήσει αρκετές ώρες τηλεθέασης πάνω στο αγαπημένο μου ντιβάνι, όταν άκουσα την φωνή εκείνη να μου λέει ... «σηκωθείτε από ντιβάνια, καναπέδες καρέκλες... και καλέστε το 2310521010 να πάρετε το τελευταίο βιβλίο του πατέρα Παϊσιου». Μαγεμένος από το κάλεσμα και με λαχτάρα να γίνω κάτοχος της γνώσης κάλεσα τον αριθμό... Τα βιβλία ήρθαν, τα διάβασα και απάντηση δεν πήρα, εκτός του ότι η συντέλεια του κόσμου θα έρθει στις ##/##/#### (πάρτε το βιβλίο για να μάθετε).


Απογοητευμένος από τον Παϊσιο, κάθισα και πάλι μπροστά στην TV έχοντας βάλει σκοπό να παρακολουθώ μόνο σοβαρά προγράμματα, τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να δώσουν απάντηση στο πρόβλημά μου. Βλέποντας ΣΚΑΙ λοιπόν, έμαθα με ποιόν τρόπο κάνουν σεξ οι φάλαινες, πως διασκέδαζαν οι δεινόσαυροι. Έμαθα για τις αμοιβάδες και την Κάμβρια περίοδο, κατά την οποία έγινε η «έκρηξη» της εμφάνισης ζωής στον πλανήτη. Είπα, : «αυτό είναι! Darwin Rules! » και συμπέρανα ότι δεν υπάρχει θεός , μιας και είμαστε αποτέλεσμα μιας αιώνιας πάλης κυριαρχίας μεταξύ των διαφόρων ειδών αλλά και των συνθηκών του περιβάλλοντος.

Και πάλι όμως αυτό δεν επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει θεός μιας και στις ειδήσεις των 9 άκουσα για την θεωρία του «ευφυούς σχεδιασμού», όπου δικαιολογεί ότι όλα εν σοφία εποιήθησαν. Στην Αμερική κάτι τέτοιο θα το είχα μάθει από το δημοτικό, στο Ελλάντα όμως?

Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο έπεσα πάνω στην θεωρία του Flying Spaghetti Monster η οποία καταρρίπτει αυτή του ευφυούς σχεδιασμού. (Μάλιστα υπήρχε και βραβείο 1.000.000$ για όποιον μπορεί να παρουσιάσει αποδείξεις ότι ο Ιησούς δεν ήταν γιός του Flying Spaghetti Monster). Βέβαια, το να πιστεύεις στο Flying Spaghetti Monster και να πηγαίνεις στην αγαπημένη σου Trattoria για μακαρονάδα είναι σχήμα οξύμορο, και γι’αυτό την απέρριψα και αυτή την θεωρία (έχω ανησυχίες αλλά όχι να χάσω και τα spaghetti μου!!!).

Το αδιέξοδο ήταν πλέον προφανές, είχα απελπιστεί! Λύση δεν μπορούσα να βρω, και είχα αποκοπεί από τα εγκόσμια. Η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία και τελικά ανοίγοντας την τηλεόραση για ύστατη φορά έπεσα πάνω στο διάγγελμα/απολογία του πατέρα Εφραίμ. Σκέφτηκα ότι αυτό ο αγνός άνθρωπος, που παράτησε τα εγκόσμια για να αφοσιωθεί στην προσευχή και τον ασκητισμό, πρέπει να ξέρει κάτι παραπάνω. Η αφοσίωση στο θεό, είναι η ειδικότητα του, είναι ο σκοπός της ζωής του και επομένως αποτελεί αυθεντία στον τομέα αυτό...

Και τότε μου ήρθε η επιφοίτηση!!!!

Δυστυχώς κυρίες, κύριοι και ωραίες δεσποινίδες σας ενημερώνω ότι ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Γιατί αν υπήρχε, τότε όλα αυτά τα λαμόγια που δήθεν προσπαθούν να πλησιάσουν τον Θεό και να σώσουν την ψυχή τους, δεν θα κάνανε business με χρυσόβουλα του Μωάμεθ, ανταλλαγές οικοπέδων, αγοροπωλησίες ολυμπιακών ακινήτων, και τραπεζικούς λογαριασμούς εκατομμυρίων Θα ήταν πιο ταπεινοί και δεν θα συναλλάσσονταν με την κοσμική εξουσία. Το ότι δεν σέβονται τίποτα και δεν έχουν ηθικούς φραγμούς αποτελεί απόδειξη ότι ούτε οι ίδιοι πιστεύουν στην ύπαρξη θεού στον οποίο, αν υπήρχε, θα έπρεπε τελικά να απολογηθούν για τις πράξεις τους...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

«Πείτε μου μία χώρα στην οποία εφαρμόζονται αυτά που πρεσβεύετε». Είναι λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του 2007 κι ο νεαρός βουλευτής της Ν.Δ. έχει ξεμπερδέψει με τις δύσκολες ερωτήσεις του εκπροσώπου του Κ.Κ.Ε. στο τηλεοπτικό πάνελ. Νωρίτερα, έχει αποστομώσει συνοπτικά τους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επικαλούμενος τη διακυβέρνηση Σημίτη και την κάλυψη στους κουκουλοφόρους αντιστοίχως. «Και μην μου πείτε την Κούβα γιατί κι αυτή σιγά σιγά μπαίνει σε άλλο δρόμο, πέραν του ότι είναι απομονωμένη από όλον τον πλανήτη». Αποσβολωμένος ο (έως εκείνο το σημείο επιτιθέμενος) κομμουνιστής προσπαθεί απεγνωσμένα να θυμηθεί τί έλεγε δύο δεκαετίες πριν, όταν του πετούσαν το περίφημο «τα τείχη έπεσαν» κάθε φορά που δεν τα έβγαζαν πέρα μαζί του σε θεωρητική συζήτηση. Τελικά δεν τα καταφέρνει, ψελλίζει κάτι για το σύστημα υγείας στην Κούβα και το “golden boy” συνεχίζει τον τηλεοπτικό του περίπατο χωρίς καν να ιδρώσει. Δύο ημέρες μετά το ίδιο επιχείρημα το χρησιμοποιεί βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την ίδια επιτυχία. Τελικά η προκλητική ατάκα ενός υποψηφίου, ο οποίος υπό κανονικές συνθήκες θα ισοπεδωνόταν ρητορικά από οποιονδήποτε στοιχειωδώς συνεπή καθοδηγούμενο της Κ.Ν.Ε., γίνεται μόδα και χρησιμοποιείται απ’όλους.

Ένα χρόνο μετά η κυβέρνηση της Μ.Βρεττανίας έχει ήδη κρατικοποιήσει τράπεζα για να προστατεύσει τους πολίτες-ψηφοφόρους της και ακολουθεί η κυβέρνηση των Η.Π.Α. η οποία παρακάμπτοντας κάθε έννοια φιλελευθερισμού πίεζε για τη χορήγηση επισφαλών στεγαστικών δανείων. Αφού αυτά επιβεβαίωσαν το χαρακτηρισμό που τους είχε αποδοθεί, έσπευσε να μπαλώσει τη ζημιά όπως όπως. Όμως το κακό είχε ήδη γίνει. Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο κωμική, αφού τις τελευταίες μέρες το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών αποφασίζει (Κύριος οίδε με τί κριτήρια) άλλοτε να κρατικοποιεί ασφαλιστική εταιρεία και άλλοτε να αφήνει στη χρεωκοπία, επενδυτική τράπεζα με όγκο εργασιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Κερασάκι στην τούρτα της κατάρρευσης του υπαρκτού οικονομικού φιλελευθερισμού είναι η συζήτηση για το νόμο που θα δίνει στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. 700 δις δολάρια και το δικαίωμα να τα χρησιμοποιεί κατά βούληση με στόχο το «κοινό καλό». Ο ελεύθερος ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών αλλά και η ισονομία είναι έννοιες οι οποίες προς το παρόν μπαίνουν στην άκρη.

Στην ηπειρωτική Ευρώπη, αφού είδαν την πολιτική επιτοκίων του Γκρίνσπαν (μάλλον ξέχασε ότι η παγκοσμιοποίηση είναι λέξη που αφορά και άλλες ηπείρους όπως η Ασία για παράδειγμα) να τους εξοντώνει οικονομικά και με δεδομένα τα κοινωνικά ανακλαστικά που ιστορικά έχουν, είχαν προλάβει κάπως να προφυλαχθούν. Όμως αν οι μεν την τελευταία δεκαετία έμπλεξαν το φιλελευθερισμό με τον ανήθικο καπιταλισμό και κερδοσκοπία , οι δε παραδοσιακά δεν ξέρουν πού σταματά το κράτος-νομοθέτης και πού αρχίζει ο σοσιαλισμός.

Πέραν όμως της οικονομίας, το σημείο που ηθικά έδινε το προβάδισμα στον δυτικό κόσμο έναντι των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο φιλελευθερισμός σε επίπεδο πολιτικής και ιδεολογίας, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας δέχεται συνεχή πλήγματα. Στην Αγγλία, αν είσαι Βραζιλιάνος και κρυώνεις το καλοκαίρι, πυροβολείσαι ως ύποπτος καμικάζι. Σε ορισμένες πόλεις της Ιταλίας υπάρχει νόμος που απαγορεύει τη συνάθροιση συγκεκριμένου αριθμού ατόμων, το βράδυ.

Εν κατακλείδι μόνη λύση για όσους πιστεύουμε στο φιλελευθερισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία, φαίνεται να είναι το να ονομάσουμε το σύστημα μας υπαρκτό καπιταλισμό και να περιμένουμε. Όσο για τον θρασύ βουλευτή της Ν.Δ. με τις έξυπνες πρακτικές ερωτήσεις σε θεωρητικές συζητήσεις ας προετοιμάζεται από τώρα. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τον ρωτήσει «Σε ποια χώρα εφαρμόζονται αυτά που πρεσβεύετε; Μη μου πείτε στη Ρωσία και την Κίνα, γιατί στη μεν η ζωή μιας δημοσιογράφου δε σημαίνει και πολλά, ενώ στη δε κάνουν Ολυμπιακούς Αγώνες με παράλληλη υποχρεωτική μετανάστευση. Όλοι ξέρουμε ποιος εκπαίδευσε αυτές τις κοινωνίες.» Και τότε ας απαντήσει.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Μίμης Ανδρουλάκης κάποτε είχε πει σε μία τηλεοπτική του παρουσία κάτι πολύ χαρακτηριστικό για τους ψηφοφόρους. "Ο ψηφοφόρος είναι σαν την γυναίκα. Αν πάει με άλλον μία φορά μετά είναι πολύ δύσκολο να την ξαναμαζέψεις γιατί έχει μάθει και αλλού".

Η παραπάνω φράση μου ήρθε στο μυαλό μετά το πέρας της ομιλίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μία ομιλία που απευθυνόταν κατά βάση στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Σε καμία στιγμή δεν ένιωσα ότι ο πρωθυπουργός είχε σαν στόχο το λεγόμενο μεσαίο χώρο. Αυτό είναι κάτι που δεν το συνηθίζει.

Στα 11 χρόνια που ηγείται του κόμματος κατά βάση στις ομιλίες του απευθυνόταν στο μεσαίο χώρο. Η χθεσινή ήταν η τρίτη του ομιλία που θυμάμαι να έχει σαν στόχο τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Τις προηγούμενες δύο είχαμε ιδιαίτερες συνθήκες. Την πρώτη μόλις είχε διαγράψει τον Γεώργιο Σουφλιά και την δεύτερη βγήκε εκτός κειμένου κατά την διάρκεια του συνεδρίου της ΟΝΝΕΔ το 2007. Αυτή τη φορά όμως οι λόγοι της αλλαγής στάσης πρέπει να αναζητηθούν στις δημοσκοπήσεις και όχι στους λεγόμενους "αντάρτες" της ΝΔ.

Για πρώτη φορά επί των ημερών του Κωνσταντίνου Καραμανλή η Νέα Δημοκρατία παρουσιάζει στις δημοσκοπήσεις τόσο χαμηλή συσπείρωση των παραδοσιακών της ψηφοφόρων. Ο πρωθυπουργός που εχει προφανές επικοινωνιακό χάρισμα αντιλαμβανόμενος - σε συνεργασία πάντα με το επιτελείο του και τον πανίσχυρο Ιωάννη Λούλη- ότι πρέπει να συσπειρώσει το κόσμο της ΝΔ πριν είναι αργά αποφάσισε να τους χτυπήσει στο ευαίσθητο τους σημείο.

Όλοι οι Νεοδημοκράτες ανεξαρτήτως του σε ποια τάση βρίσκονται ή ποιον ηγέτη συμπαθούν δεν ξεχνάνε την απώλεια της διακυβέρνησης το 1993. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χθες φρόντισε να ξυπνήσει σε όλους μνήμες και να στείλει το μήνυμα του. Στόχος του είναι να ξανασυσπειρώσει τους παραδοσιακούς του ψηφοφόρους.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου στη ΔΕΘ έκανε περίπου το ίδιο πράγμα. Επικοινωνιακά ήταν προφανές ότι ο κόσμος ήταν σε αναβρασμό για το θέμα των φορολογικών αλλαγών που προετοίμαζε το Υπουργείο Οικονομικών. Έχοντας έξυπνη τακτική αποφεύγοντας την έκθεση του σε δυσκολίες μιας και η επικοινωνιακή του ικανότητα είναι αναμφισβήτητα το αδύνατο του σημείο πέρασε το μήνυμα ότι αυτός δεν θα φορολογεί. Είπε όπως και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χθες στα ευήκοα ώτα αυτό που ήθελαν να ακούσουν.

Σε πρώτη φάση ο Γεώργιος Παπανδρέου κέρδισε τις εντυπώσεις και μπήκε μπροστά στις δημοσκοπήσεις. Τώρα αναμένουμε το νέο γύρο δημοσκοπήσεων για να δούμε αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατάφερε να ισορροπήσει τον αγώνα.


Υ.Γ.1. Ο Πέτρος Τατούλης σε αντίθεση με τους άλλους "αντάρτες" κράτησε αταλάντευτη στάση. Η αίσθηση που μου δίνει είναι ότι έχει στο μυαλό του ένα ξεκάθαρο σχέδιο. Το ποιο είναι αυτό δεν το γνωρίζω. Το σίγουρο είναι πως δεν επιθυμεί να αποχωρήσει με το στίγμα του προδότη. Προτιμά να τον διαγράψουν για μία ακόμα φορά.

Υ.Γ.2. Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης κέρδισε χθες πολλές χαμένες συμπάθειες στο χώρο του κόμματος. Η εμφάνιση του και η υπεράσπιστη της τιμής του κόμματος απέναντι στο Πέτρο Τατούλη τον έκαναν ξαφνικά εκ νέου υποψήφιο για τη διαδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν και εφόσον αποχωρήσει.

Υ.Γ.3. Ο Βύρων Πολύδωρας αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση. Μετά τη χθεσινή του ομιλία ανεξαρτήτως της όποιας πολιτικής του ικανότητας ή του πόσο καλός βουλευτής ή υπουργός είναι καταλήγω με σιγουρία ότι είναι ο πιο "ωραίος τρελός" του Ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το πρωτάθλημα της Super League βρίσκεται μόλις στα πρόθυρα της τέταρτης αγωνιστικής. Αυτό δεν εμποδίζει σε τίποτα τους τρεις μεγάλους να διαγωνίζονται στο ποιος θα γκρινιάξει περισσότερο για τη διαιτησία.

Ο Ολυμπιακός διαμαρτύρεται για το καταλογισμό δύο εις βάρους του πέναλτι στο Καραϊσκάκης (το ένα ήταν το άλλο δεν ήταν αλλά δεν έχει σημασία) και για τους επόπτες στο ματς με τη Ξάνθη. Λες και αν ο επόπτης έκοβε την Ξάνθη σε φάση που ήταν οφσάιντ και δεν σήκωνε τη σημαία στη φάση που ο Όσκαρ έβγαινε μόνος του με το τέρμα θα άλλαζε η εικόνα του παιχνιδιού. Στο ματς αυτό ο Ολυμπιακός σερνόταν και κέρδισε χάρη στο ατομικό ταλέντο 2-3 παικτών του. Αν το παιχνίδι γινόταν 0-2 αντί για 0-1 τι ακριβώς θα άλλαζε; Πάλι επί 65 λεπτά απούσα από το παιχνίδι θα ήταν η ομάδα του Ολυμπιακού.

Ο Παναθηναϊκός γκρινιάζει για το ματς με την ΑΕΚ. Δικαίως μιας και πέναλτι δεν φαίνεται να υπάρχει στο 2-0 αλλά και πάλι. Επί 90 λεπτά δεν υπάρχει στο γήπεδο. Ο Δώνης έχει δέσει κόμπο τον Τεν Κάτε και στο 93 μειώνει το σκορ από τύχη σε 2-1 και γκρινιάζει. Στο ματς με τον Άρη του έκοψαν 2 οφσάιντ. Γιατί τόση γκρίνια; Τα ματς βρε έτσι βρε αλλιώς τα κέρδισε. Δεν είναι ότι έκλεισε τον Άρη στα καρέ του και τον βομβάρδισε. Γκρινιάζει ακόμα και για το ματς με τον Πανθρακικό.

Η ΑΕΚ τέλος τα βάζει με τη διαιτησία για μία λάθος απόφαση με τον Ηρακλή. Στο υπόλοιπο παιχνίδι έχει εμφανιστεί στο γήπεδο για 15 λεπτά. Όσο να προηγηθεί. Μετά ο Σάχα κάνει το Γκόρντον Μπανκς και γλιτώνει την ισοπαλία. Το αποτέλεσμα γνωστό. Φταίει η διαιτησία κλπ.

Που θέλω να καταλήξω; Ότι δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό. Οι διαιτητές και οι βοηθοί τους στην Ελλάδα είναι άσχετοι. Το ξέρουμε όλοι μας αυτό. Όμως ο διαιτητής είναι συμπληρωματικό κομμάτι του παιχνιδιού. Είναι κομμάτι της διαδικασίας και σε καμία περίπτωση δεν είναι ο λόγος που παρακολουθούμε ποδόσφαιρο.

Είναι δυνατόν στο Ολυμπιακός-Πανσεραϊκός που έχουν μπει 4 ωραία γκολ, η ομάδα των Σερρών έχει δοκιμάσει 2-3 καλά σουτ και γενικώς έχουμε δει μπαλίτσα να βγαίνουν και να ασχολούνται με το αν έδωσε λάθος πέναλτι διαιτητής στο 3-0 για να το κάνει 3-1;

Είναι δυνατόν αντί να είναι πρωτοσέλιδο η ενέργεια του Σαλπιγκίδη στο πρώτο γκολ του ΠΑΟ (θύμισε Ριβάλντο στη Τούμπα προ διετίας) να ασχολούμαστε με το βοηθό επειδή έκρινε λάθος μία αντεπίθεση;

Είναι δυνατόν να μη μιλάμε για το φοβερή προσπάθεια του Σάχα και να συζητάμε για ένα βοηθό που έχασε μία φάση στο 2' του αγώνα;

Αυτό είναι κατάντια. Πόσο μάλλον όταν ακόμα δεν έχουμε μπει στη τέταρτη αγωνιστική. Πρέπει οι ομάδες να δώσουν στους φιλάθλους τους μία κατεύθυνση προς το καθαρά ποδοσφαιρικό προϊόν και όχι το διαιτητικό. Γιατί εμένα αυτό το σύστημα με τη γκρίνια μου δείχνει ότι κάποιοι προετοιμάζουν δικαιολογίες για ενδεχόμενες αποτυχίες.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το φιλελεύθερο αγόρι του blog ο William αποφάσισε ορμώμενος από το θέμα του Γεωργίου Βουλγαράκη να κρίνει τους λόγους ύπαρξης των πολιτικών νεολαιών στη κοινωνία. Χρησιμοποίησε αποσπασματικές θέσεις και απόψεις για να καταλήξει ότι δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Ο μηδενισμός ποτέ δεν είναι καλό πράγμα ιδίως όταν αυτός που μηδενίζει στη πράξη δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο για το οποίο συζητάει.

Οι πολιτικές νεολαίες έχουν λόγους ύπαρξης. Αποτελούν τα σύγχρονα think tanks που φέρνουν φρέσκες ιδέες και μιλάνε για ζητήματα που οι παραδοσιακοί κομματικοί μηχανισμοί δεν τολμάνε να αγγίξουν. Τα χρόνια των κλακαδόρων και των αφισοκολλητών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό αποτελεί δείγμα υγείας και δείγμα ότι οι πολιτικές νεολαίες ξεπερνούν τους σκοπέλους και βρίσκουν το ρόλο τους στη κοινωνία. Δεν έχει σημασία σε ποια πλευρά βρίσκεσαι και τι πρεσβεύει η κάθε παράταξη. Σημασία έχει ότι είναι ζωντανοί οργανισμοί και παλεύουν για κάθε τι που πιστεύουν.

Προσωπικά υπήρξα για δεκαπέντε χρόνια μέλος της ΟΝΝΕΔ. Σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έκαναν πράγματα που οι παραδοσιακοί κομματικοί μηχανισμοί δεν τολμούσαν. Αντίστοιχα πράγματα και προτάσεις έκαναν και άλλες πολιτικές νεολαίες αλλά ας μου επιτραπεί να πω ορισμένα ενδεικτικά πράγματα που έκανε η ΟΝΝΕΔ σε αυτό το διάστημα μιας και τα γνωρίζω προσωπικά.

Το 1992 η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μιλούσε για ιδιωτικά ΑΕΙ, κάρτες συγγραμμάτων, αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες. Πόσοι αλήθεια από τους πολιτικούς είχαν το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά για αυτά;

Το 1996 η ΟΝΝΕΔ είχε υπηρεσία δωρεάν πρόσβασης στο internet με dialup για τους νέους. Σε μία εποχή που το κράτος δεν έδινε δυνατότητες στους νέους να εισέλθουν στη ψηφιακή εποχή και μετέτρεψε τη χώρα μας σε ουραγό των εξελίξεων στα θέματα του διαδικτύου, μία πολιτική νεολαία έδινε δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο σε όλους. Το 2004 επέβαλε τη θέση της για φτηνό φοιτητικό ADSL internet.

Το 2007 μετά από προτάσεις της ΟΝΝΕΔ καθιερώθηκαν με νόμο του κράτους τα Τοπικά Συμβούλια Νέων. Δόθηκε η δυνατότητα στους νέους των δήμων να εκλέγουν τους εκπροσώπους τους στα δημοτικά όργανα και όχι να τους ορίζουν οι εκάστοτε δήμαρχοι.

Αν τα παραπάνω δεν αρκούν σε κάποιον για να αντιληφθεί ότι οι πολιτικές νεολαίες έχουν ρόλο στη κοινωνία και καλό είναι να ακούγονται όσο το δυνατόν περισσότερο καλό θα είναι να ενημερωθεί και για τους λόγους για τους οποίους γίνονται οι φοιτητικές εκλογές.

Στις φοιτητικές εκλογές εκτός από Διοικητικό Συμβούλιο Συλλόγου οι φοιτητές εκλέγουν και εκπροσώπηση στα όργανα συν διοίκησης των ΑΕΙ. Εκλέγουν με λίγα λόγια τον ελεγκτικό μηχανισμό της διοίκησης των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. Κερδίζουν όμως πάνω από όλα τη δυνατότητα τους να ακουστούν και να παρέμβουν. Δεν έχει σημασία αν η παρέμβαση αφορά το πρόγραμμα σπουδών, το πρόγραμμα της εξεταστικής ή μία εκπαιδευτική εκδρομή. Σημασία έχει ότι υπάρχει η δυνατότητα να είσαι εκεί. Μπορεί ορισμένοι να το εκμεταλλεύονται με ιδιοτελή κίνητρα αλλά δεν νομίζω να φταίνε οι φοιτητές για τις συναλλαγές τους με το καθηγητικό κατεστημένο. Μάλλον οι καθηγητές είναι αυτοί που διαφθείρουν τους φοιτητές σε αυτές τις περιστάσεις.

Ορισμένοι βέβαια δεν ενδιαφέρονται για αυτό το δικαίωμα μιας και στις σχολές τους πήγαιναν μόνο στις εξεταστικές και δεν τους ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από το πτυχίο τους. Δυστυχώς όμως για πολλούς από αυτούς όταν περνάει ένας νόμος που τους στερεί το "συνταγματικό τους δικαίωμα" να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό όντας αιώνιοι φοιτητές, θυμούνται ότι στα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων που υποβιβάζουν και λοιδορούν μοιράζονται σημειώσεις και παλαιά θέματα εξετάσεων μήπως και πάρουν το ρημάδι το πτυχίο.

Υ.Γ.1. Το παρόν κείμενο δεν είναι ύμνος υπέρ της ΟΝΝΕΔ αλλά αφορά τις πολιτικές νεολαίες. Το ότι αναφέρθηκα στην ΟΝΝΕΔ έγινε μόνο και μόνο επειδή υπήρξα και θα είμαι πάντα στη ψυχή μου ΟΝΝΕΔιτής. Δεν μειώνω τις υπόλοιπες και δεν αναιρώ την όποια τους παρέμβαση στη κοινωνία.

Υ.Γ.2. Όσο για τη περίφημη διαφωνία ΔΑΠ ΑΕΙ- ΔΑΠ ΤΕΙ για την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, συγνώμη αλλά αυτή ακριβώς η διαφωνία είναι που είναι δείγμα υγείας. Η ισοπέδωση και η λογική της αγέλης είναι κακό. Η διαφωνία και η ζύμωση που παράγει θέσεις και ιδέες είναι καλό πράγμα φίλτατε William.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Έτσι όπως εξελίχθηκε η υπόθεση Βουλγαράκη σ'αυτό το ιστολόγιο, αναγκάζομαι κι εγώ να πάρω θέση. Το κείμενο του Averell είναι η μόνη προσέγγιση που μπορεί να κάνει κάποιος στην υπουργική θητεία του ήρωα μας-μηδέν απο μηδέν , μηδέν. Από την άλλη αν πραγματικά έβρισκα ενδιαφέρον το θέμα θα έγραφα κάτι σαν το κείμενο του Jack-"πως είναι δυνατόν κάποιος να είναι μέσα σε ό,τι στραβή έχει γίνει;". Ο Joe, τέλος, αναφέρεται κυρίως σε συμφέροντα των λιμανιών, ενώ κατά τη γνώμη μου αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια συντονισμένη αντιπολιτευτική επίθεση. Μετά από αρκετό καιρό τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης κυρίως, αλλά και οι βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πήραν κάποιον και τον έκαναν φύλλο και φτερό.Ουσιαστικά αφαίρεσαν από την κυβέρνηση το αδιάβροχο που την προστάτεψε σε πολύ σοβαρότερα σκάνδαλα και απλώς την πλήρωσε ο συνήθης γκαντέμης. Μένει να δούμε τη συνέχεια.
α)Βιογραφικό:ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΟΝΝΕΔ μου είναι αδιάφορες ως πολιτική προϋπηρεσία η μεν πρώτη γιατί δεν μπορεί να εξηγήσει το παράδοξο της διπλής εκπροσώπησης φοιτητών και κομματικής γραμμής (ας μας ενημερώσει κάποιος τί λέει η ΔΑΠ του ΕΜΠ για την ισοτιμία ΑΕΙ-ΤΕΙ και τί η ΔΑΠ του ΤΕΙ ΑΘΗΝΩΝ), η δε δεύτερη είναι ένας φορέας που δεν εκπροσωπεί τίποτα στην κοινωνία, δεν συμμετέχει σε εκλογές λειτουργεί όπως και οι άλλες νεολαίες ως τσικό (και ως τσικό δέχομαι μόνο αυτά της Παιανίας). Αν θέλει κάποιος να ασχολείται με την οργανωμένη πολιτική από μικρός, σεβαστό αλλά αδιάφορο. Ως καταδρομέας δεν ξέρω αν διέπρεψε (γιατί νομίζω ότι εκείνη την περίοδο είχε και νομοθετικό έργο ως βουλευτής) αλλά κι αυτό αδιάφορο είναι.
β)Αισθητικά: Έχει τον αέρα Άγγλου ή Αμερικανού συντηρητικού πολιτικού. Δεν κουβαλάει την εγχώρια σοβαροφάνεια και μιζέρια και ενίοτε κάνει και χιούμορ. Συμπαθής γι'αυτό, εκτός αν υπάρχει κάποιος που προτιμάει τον Τσιτουρίδη.
γ)Ρητορική : Ξέχασα να συμπληρώσω πιο πάνω ότι στη νεολαία της ΝΔ διαδέχθηκε το Μιχαλολιάκο και το Μεϊμαράκη.
δ)Αποτελεσματικότητα: βλ. "Περιορισμένης Ευθύνης"-Averell
Το παρακάτω είναι αντιγραφή απο το τεύχος SUMMER(2008) της ATHENS VOICE και είναι αφιερωμένο σε όσους είχαν διαβάσει τις Θεωρίες της Ανάφης.
"Όταν σκέφτομαι διακοπές γαλήνιες, ήσυχες, χωρίς νυχτερινή ζωή, χωρίς πολύ κόσμο, διακοπές για ανασυγκρότηση δυνάμεων, τότε στο νου μου έρχεται η Ανάφη.Η πρώτη επαφή μετά από σειρά κοσμοπολίτικων νησιών είναι ένα ορεινό, άγονο νησί, μικρό, μόλις 38 τ.χλμ. Με τη δεύτερη ανάγνωση, όμως, ανακαλύπτεις μια ανέγγιχτη φυσική καλλονή με βάση την κυκλαδίτικη αυθεντική ομορφιά. Γι'αυτό και το προτιμούν αρκετοί τουρίστες, παρότι δεν έχει νυχτερινή ζωή ή τις "τυπικές" ανέσεις των συνηθισμένων τουριστικών προορισμών. Αντί αυτών, η Ανάφη σε αποζημιώνει με ερημικές παραλίες με αμμουδιά και καταγάλανα νερά και μικρά οικογενειακά ταβερνάκια. Σε όλη την οικογένεια άρεσαν τα λουκάνικα, το λαδοτύρι και η μυζήθρα και βέβαια πήραμε μαζί μας μέλι...........................................................................................................
.................................................................................................................
Άλλες εικόνες, άλλη ζωή, άλλη οπτική των καθημερινών πραγμάτων, ξεφεύγεις από τη δική σου ρουτίνα και μπαίνεις στην ρουτίνα των ανθρώπων που ζουν εκεί.
.................................................................................................................
Είναι αλήθεια ότι στην αρχή σε ξαφνιάζει η ησυχία, και πάντα σκέφτεσαι δουλειές που άφησες πίσω. Όμως μετά χαίρεσαι που το κινητό δεν πιάνει, που το ξυπνητήρι δεν χτυπάει, που το ρολόι δεν μετράει τις δραστηριότητες της ημέρας. Όλα έχουν άλλο ρυθμό. Όταν γυρνάς, σκέφτεσαι ότι του χρόνου και σε άλλο νησί να πας, καλά θα ήταν να περνούσες και λίγες μέρες στην Ανάφη." Γιώργος Βουλγαράκης
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

























Χωρίς λόγια




Εν αρχή ήσαν οι υποκλ… όχι, γράψε λάθος: εν αρχή ην το C4I. Με τους Ολυμπιακούς τής Αθήνας να έχουν τελειώσει χωρίς παρατράγουδα, το περιβόητο σύστημα ασφαλείας τής Siemens δεν έχει δουλέψει ακόμη και οι αρμόδιες Αρχές ζητούν την καταγγελία τής σύμβασης, υποστηρίζοντας ότι δεν θα δουλέψει ποτέ. Δίχως να το ψάξω ιδιαίτερα, Γιώργο μου, θεώρησα αυτονόητο ότι την τελική υπογραφή, προκειμένου να τηρηθούν στο ακέραιο οι οικονομικές δεσμεύσεις τού ελληνικού κράτους προς τους (προφανώς στρατηγικούς μας συμμάχους) Γερμανούς προμηθευτάς, την έβαλες εσύ - κι αν διαβάσεις όλο το κείμενο, ίσως και να καταλάβεις το γιατί. Με την βοήθεια, όμως, του φίλου μου τού Joe και με το ψάξιμο που αξιώθηκα να κάνω ανακάλυψα ότι ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ. ΣΟΥ ΖΗΤΩ ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ (αν και, κατά πώς διαβάζω τώρα που αξιώθηκα να διαβάσω, αυτός που έκραζε ήταν κατά βάσιν ο Μαρκογιαννάκης). Όπως και να 'χει, όλα έγιναν καλή τη προαιρέσει: ουδέποτε θεώρησα ή υπεστήριξα πως "τα πήρες", κατά το κοινώς λεγόμενον - δεν τα χρειάζεσαι άλλωστε, αυτό απεδείχθη. Αυτό που θα δείξω είναι πως, στα πλαίσια κεντρικών “αναπτυξιακών” επιλογών όπως είναι η προγραμματική συμφωνία με την Siemens (με την οποία δεν είχες σχέση), εσύ πάντοτε έκανες ό,τι σου έλεγαν να κάνεις.

Μετά ήλθαν οι υποκλοπές. Το ότι δεν πήρατε μυρωδιά εκεί στο Υπουργείο το προσπερνώ. Το ότι ο Κορωνιάς σε αγνόησε και πήγε απ’ ευθείας στο Μαξίμου δεν θα το σχολιάσω. Το ότι ουδείς διώκεται αυτήν την στιγμή για την απενεργοποίηση-διαγραφή τού παράνομου λογισμικού και την συνακόλουθο απώλεια πιθανών ενοχοποιητικών στοιχείων, θα το καταπιώ κι ας με συντρίβει – άλλωστε δεν εμπίπτει ακριβώς στις αρμοδιότητές σου. Το μόνο που έκανες, σαν καλός newscaster, ήταν να μας εξηγείς με χάρη και σχεδιαγράμματα το πώς περίπου έγινε η βρωμοδουλειά. Τελικά, άδικα σε κατηγορούν γι’ αυτήν την ιστορία. Εσύ ήσουν, γενικώς, αμέτοχος.

Έπειτα προέκυψε εκείνο το θεματάκι με τις απαγωγές των Πακιστανών. Μα, έπρεπε να συμβεί σε σένα αυτή η ατυχία; Να μαίνεται ο πόλεμος κατά τής τρομοκρατίας, να τα δίνει όλα η αμερικανική κατασκοπεία για να ξετρυπώσει στοιχεία και καθάρματα κι εσύ να πρέπει να ορθώσεις ανάστημα υπέρ αξιών; Όχι, δεν το δέχομαι με τίποτα. Ποια ανθρώπινα δικαιώματα και κουραφέξαλα… Εδώ κρίνονται μείζονα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, είναι ώρα να τα παίζουμε κορώνα-γράμματα (κι αυτά, και το κεφάλι μας) για καμμιά τριανταριά άπλυτους; Όχι Γιώργο μου, άστο να πάει, αρμοδιότης τού ΥΠΕΞ, μην σου πω τού Μαξίμου… Εσύ, ευτυχώς, δεν έχεις σχέση.

Ύστερα ήλθε το άτιμο το καλοκαίρι τού 2007 – και, μαζί του, οι πυρκαγιές τού Αυγούστου. “Μα τι σχέση έχω εγώ”, θα μου πεις, “εγώ είχα πάει τότε στο Πολιτισμού!”. Έχεις απόλυτο δίκιο, Γιώργο μου. Να μην εκμεταλλευθώ όμως την συγκυρία για να εξάρω τις πρωτοβουλίες σου στον τομέα τής ενίσχυσης τού Πυροσβεστικού Σώματος, που συνετέλεσαν στον περιορισμό των δασικών απωλειών σε μόλις… 1.840.000 στρέμματα σε τρεις ημέρες; Τώρα, αν ο διάδοχός σου δεν ήταν σε θέση να αξιοποιήσει το οπλοστάσιο που τού άφησες φεύγοντας, δεν φταις εσύ! (Για την ιστορία, το Πυροσβεστικό Σώμα κατήγγειλε τον Μάρτιο τού 2008 ότι είχε καταθέσει μελέτη από το 2003, στην οποία εισηγείτο μεταξύ άλλων απόκτηση νέων εναερίων μέσων και κάλυψη 4.500 κενών οργανικών θέσεων. Το τι απ’ αυτά έγινε το φαντάζεστε… Όσο για σένα, Γιώργο, εκείνες οι μέρες ήταν ο προσωπικός σου θρίαμβος. Όχι τόσο γιατί φάνηκε το κενό που άφησες πίσω σου στο Δημοσίας Τάξεως. Αλλά για την πρώτη μεγάλη νίκη που κατήγαγες ως Υπουργός Πολιτισμού. Ποιος Πολύδωρας, ποιος “Στρατηγός Άνεμος”! Η στητή σου φιγούρα στην Ολυμπία, με τον Κρόνιο Λόφο πίσω σου καμένο, να αναγγέλλει με ύφος δωρικό “ευτυχώς, γλιτώσαμε το Μουσείο”… Άλλοι οφείλουν απολογία για τα λάθη τους. Εσύ, σεμνά, έσωσες το Μουσείο.)

Κι ύστερα πήγε αυτός ο κερατάς ο Ζαχόπουλος και πήδηξε στον ακάλυπτο. Ποτέ δεν τον συμπάθησες Γιώργο μου, το ξέρω. Ούτε γούσταρες ιδιαίτερα που είχε τέτοια ελευθερία κινήσεων στο Υπουργείο. Ήταν, όμως, άνθρωπος τού αφεντικού. Πώς να πας να τα βάλεις τώρα με άνθρωπο τού αφεντικού; Άλλωστε, απ’ όσο ξέρεις, ουδεμία παρανομία συνετελέσθη σε ό,τι αφορά τις χορηγίες τού Υπουργείου (διότι, φυσικά, είναι πρακτικώς αδύνατον να αποδειχθεί διασπάθιση χρήματος, ενώ με την κατασπατάληση χρήματος, την κατάχρηση εξουσίας και την χρηματοδότηση κάθε πιθανού κι απίθανου εξωραϊστικού συλλόγου ή στάνης ανά την Μακεδονία, που εξέδιδε-δεν εξέδιδε ένα περιοδικό τον χρόνο, ουδείς θ’ ασχοληθεί. Φαίνεται, όμως, πως μόνον εγώ βλέπω Βαξεβάνη σ’ αυτήν την χώρα…). Αλλά και να συνετελέσθη, δεν σ’ αγγίζει εσένα. Άλλος υπέγραφε για τις πληρωμές, άλλος διαχειριζόταν το μπαγιόκο. Εσύ, άτεγκτος και συνάμα διπλωμάτης, συζητούσες για μακροχρόνιους δανεισμούς συλλογών με τους κλεπταποδόχους τού Γκετί, για να σου επιστρέψουν τα κλεμμένα.

Τελικώς, σ’ ό,τι μεγάλο σου ‘λαχε ως υπουργού στάθηκες, Γιώργο μου, αμέτοχος (και δεν νομίζω να προτιμάς την άλλη εκδοχή…). Αν θέλεις την γνώμη μου, κακώς παραιτήθηκες. Με τέτοια αποχή από τα καθήκοντά σου, ποιος θα διανοείτο να σε εγκαλέσει σοβαρά για ασυμβίβαστο;



Υ.Γ.1: Φίλος αναγνώστης τού ιστολογίου σχολίαζε τις προάλλες: “Αυτά τα περί κομματικής αυτοκτονίας που γράφει ο φίλος σου μού θύμισαν το σάλτο Ζαχόπουλου – κάνουμε γκελ στον απέναντι τοίχο και σε λίγους μήνες πάμε σπίτι μας…”

Υ.Γ.2: Δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: όπως και με τον Ο.Τ.Ε., έτσι και με τα λιμάνια η “μεταρρύθμιση με κάθε κόστος” ουσιαστικά σημαίνει “φέρνουμε Γερμανούς, Κινέζους, Άραβες να κάνουν αυτά που εμείς είμαστε ανίκανοι να κάνουμε”. Ειδικά στα λιμάνια (όπου, Γιώργο μου, δεν έκανες τίποτε άλλο απ’ το να συνεχίσεις την πολιτική που άλλος χάραξε), η ιδιωτικοποίηση είναι ισοδύναμη τού ν’ αλλάξει χέρια το μονοπώλιο των υπηρεσιών από μια εταιρεία σε μια άλλη. Μόνον η τοποθέτηση στην πρόσφατη ομιλία Παπαληγούρα, που αφήνει να υπονοηθεί επιλογή γεωστρατηγικής σημασίας για την χώρα (ενδιαφέρον, αλλά μαχητό επιχείρημα), γεννά την πιθανότητα να μην έχουν γίνει τα πάντα, γι’ άλλη μια φορά, για το εύκολο χρήμα.

Υ.Γ.3: Διαβάστε και τον Jack, ακριβώς από κάτω. Κορυφαίος…_
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Αρχικά ζητάω συγνώμη που χάθηκα, αλλά έτρεχα πολύ και ήθελα να έχω χρόνο για να γράψω, έτσι ώστε να μπορώ να απολαύσω τη διαδικασία και να μην κάνω μια... ξεπέτα! Λίγο καθυστερημένα ομολογουμένως, θα ασχοληθώ με το θέμα του Βουλγαράκη, χωρίς βεβαίως να εμβαθύνω πολύ σε ζητήματα πολιτικής (όπως δεν το συνηθίζω άλλωστε). Αυτά τα αφήνω στους ειδήμονες του blog.

Δεξιός δεν ήμουν ποτέ, αλλά από πιτσιρικάς, κάποιοι άνθρωποι ανεξαρτήτως χώρου, μου έμοιαζαν συμπαθείς. Ένας από αυτούς ήταν και ο Βουλγαράκης, και για αυτήν μου την συμπάθεια, όπως αντιλαμβάνεστε δεν αισθάνομαι και ιδιαίτερα δικαιωμένος. Η πολιτική του καριέρα, η πορεία του στην ΟΝΝΕΔ και δεν ξέρω και γω που αλλού, με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Θα σταθώ σε κάποιες πράξεις του, που ο κάθε νοήμων θα μπορούσε εύκολα να τις είχε αποφύγει και δεν θα τον έφερναν σε σημείο να θεωρείτο συνώνυμο της γκάφας. Κάτι σαν τον τεράστιο Θανάσης Βέγγο της πολιτικής. Διότι δεν λέω, όταν είσαι πολιτικός και μάλιστα υπουργός, στραβές θα σου τύχουν διάφορες και ακόμα και να μην φέρεις ευθύνη, οι αντίπαλοι θα σου επιτεθούν, αλλά ρε Βουλγαράκη, ρε Βουλγαράκη, μην τους τα κάνεις όλα τόσο εύκολα, μην τους τα σερβίρεις όλα στο πιάτο.

Γκάφα νούμερο 1. "Μια βόλτα στον Γερμανό"

Είσαι ο γκαντέμης Υπουργός και σου κάθονται οι υποκλοπές. Ναι, ωραία, όποιος και αν ήταν στη θέση σου δεν θα το είχε αποφύγει το... φιάσκο. Αλλά μην μου βγαίνεις στη συνέντευξη τύπου ως νέος Θανάσης Τσαλτάμπασης από τις διαφημίσεις της ΤΙΜ τότε (WIND τώρα) και μου επιδεικνύεις το κινητό τηλέφωνο και τον τρόπο που έγιναν οι υποκλοπές (μέχρι και από το κινητό του πρωθυπουργού) και μου χαμογελάς αυτάρεσκα. Γιατί εδώ και παραπάνω από ένα χρόνο το ήξερες και δεν ενημέρωσες κανέναν, μήπως και τους πιάσετε και άφηνες όλους αυτούς τους... μάγκες να υποκλέπτουν. Και μετά, ως άλλος μυστικός πράκτωρ ΘΒ 000, μου άνοιξες και του χάρτες και μας έδειχνες την τριγωνική περιοχή που συνέβησαν οι υποκλοπές. Όλοι μας τότε θέλαμε συλλήψεις και αποκαλύψεις (που ακόμα περιμένουμε) και όχι φανφάρες κ. Βουλγαράκη!!! Όσο για την υπόθεση με τους Πακιστανούς, που επί των ημερών της υπουργικής θητείας σας ,συγκλόνισε τους πάντες εκτός από εσάς, ο οποίος μάλιστα διέψευδε και τα πάντα σχετικά με αυτούς τους κακόμοιρους, ας μην σχολιάσω καλύτερα. Διότι εδώ δεν μιλάμε για γκάφα αλλά για εμπαιγμό και ασύστολα ψεύδη!

Γκάφα νούμερο 2. "Γηπεδίκα συνθήματα"

Δεν γίνεται κύριε Βουλγαράκη να πηγαίνετε να μιλήσετε στα... φιντάνια σας της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, αυτά να βρίζουν ασταμάτητα, να το βλέπει όλη η Ελλάδα και εσείς να μας βγάζετε για ακόμη μια φορά όλους τρελούς. Γιατί, εντάξει, μπορεί να μην θέλατε να τα... κακοκαρδίσετε τα "καϊνάρια" σας και να τους πείτε να σταματήσουν τα υβριστικά συνθήματα, που κατακριτέο είναι και αυτό αλλά τελοσπάντων, εσείς το απολαμβάνατε κιόλας. Χαμογελούσατε αυτάρεσκα, σιγοψιθυρίζατε μάλιστα τα συνθήματα και όταν ήρθε η ώρα να απολογηθείτε για αυτήν σας της πράξη, κάνατε το... μαλάκα, ή μάλλον προσπαθήσατε να βγάλετε όλους εμάς μαλάκες, υποστηρίζοντας ότι δεν ακούσατε κανένα υβριστικό σύνθημα, την ώρα που οι θερμόαιμοι βρίσκονταν μόλις ένα μέτρο πίσω σας και φώναζαν μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς. Οπότε ή είστε κουφός ή ψεύτης! Και επειδή αν ήσασταν κουφός, αφενός θα το γνωρίζαμε και αφετέρου δεν θα... πιάνατε το σκοπό να τραγουδίσετε μαζί τους. Οπότε είστε το δεύτερο κ. Βουλγαράκη και μάλιστα ένας αποτυχημένος ψεύτης!

Γκάφα νούμερο 3. " Έδω δάση καίγονται και εκείνος... αρμενίζει"

Όλη η Ελλάδα είναι συγκλονισμένη από τις φωτιές στην Ηλεία, την Αχαΐα, την Αρκαδία και την Εύβοια. Χαμένες ζωές, καμμένα σπίτια, κτήματα και δάση, όλη η χώρα θρηνεί. Εσείς μετά το άκρως επιτυχημένο έργο σας στο προηγούμενο Υπουργείο, τοποθετήστε στα... ήρεμα νερά του Υπουργείου Πολιτισμού, εκεί δηλαδή όπου η πολιτική φθορά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Και όμως ακόμα και εκεί η γκάφα (που φαίνεται να είναι στο αίμα σας) ήρθε από το πουθενά. Στις φλόγες τυλίχτηκε και η Αρχαία Ολυμπία, όλος ο πλανήτης έχει στρέψει την προσοχή του στο λίκνο του Ολυμπισμού και εσείς, άκουσον άκουσον, επισκέπτεστε τον χώρο και με απάθεια δηλώνετε στις κάμερες όλου του κόσμου: " Έλα μωρέ, δεν κάηκε και τίποτα, μόνο κάτι δενδράκια..."!!! Μόνο που δεν ήταν κάποια δενδράκια κ. Υπουργέ μου, αλλά ήταν πάρα πολλά και μάλιστα αυτά ήταν φυτρωμένα στο Κρόνιο Λόφο, που μάλλον ούτε καν ακουστά τον είχατε, αν και θα έπρεπε, ιδιαίτερα ως Υπουργός Πολιτισμού. Εύγε! Και πάλι δεν θεωρώ ότι φέρει άμεση ευθύνη για την πυρόσβεση του Κρόνιου Λόφου, αλλά αυτή η δήλωση αν δεν είναι ο ορισμός της γκάφας τότε τι είναι;

Γκάφα νούμερο 4. "Αμάρτησα για το παιδί μου"

Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι, πρέπει και να φαίνεται τίμια κ. Βουλγαράκη. Ναι, είναι νόμιμες και οι ΕΠΕ και οι Off Shore, αλλά διάολε, είσαι και Υπουργός και μάλιστα σύμφωνα με το "Πόθεν Έσχες" σου από τους πλέον ευκατάστατους και μου βγαίνεις στα κανάλια (την ώρα που ο Αλογοσκούφης κάνει αγώνα να μαζέψει φόρους) και μου αναλύεις λεπτομερώς πώς μπορούμε να έχουμε... φοροαπαλλαγές με έξυπνες κινήσεις και να μην φορολογούμαστε όπως αρμόζει; Μας έδειξε δηλαδή πως μπορούμε εύκολα να ρίξουμε πιστόλι στην Εφορία, ο κ. Πιστολέρο. Και άντε, να το... καταπιούμε και αυτό, όπως τόσα άλλα, μα να μου κλαίγεσαι ως άλλος Νίκος Ξανθόπουλος και συνάμα Μάρθα Βούρτση στην ταινία "αμάρτησα για το παιδί μου", δηλώνοντας ότι όλα αυτά τα έκανες για τα παιδάκια σου και για να μην μείνουν στο δρόμο, λες και είναι άπορα!!! Αν είναι δυνατόν.

Τέλος, για το θέμα της Μονής Βατοπεδίου, αλλά και για αυτό του Ζαχόπουλου, επειδή ακόμα δεν έχει αποδειχτεί τίποτα, δεν θα αναφερθώ. Όσον αφορά στο έργο του ως Υπουργού Ναυτιλίας, το μόνο που θα πω είναι ότι διαφωνώ κάθετα με την πολιτική του σχετικά με τα λιμάνια. Εν κατακλείδι, οι δηλώσεις του για τις τρομοκρατικές επιθέσεις και κυρίως για τους εσωτερικούς και μη πολιτικούς αντιπάλους, του που τον έφεραν σε αυτήν τη δυσμενή θέση, εγώ τις ακούω βερεσέ. Έπρεπε να είχε τη ευθιξία να παραιτηθεί όλες αυτές τις φορές που αναφέρθηκα παραπάνω και όχι να υποστηρίζει ότι είναι και θύμα από πάνω. Αν είστε εσείς θύμα κ. Βουλγαράκη, τότε τι είμαστε εμείς που σας υπομένουμε εσάς και πολλούς σαν και εσάς και μάλιστα δίνοντας σας το δικαίωμα να μας κυβερνήσετε, θύτες;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Γεώργιος Βουλγαράκης μου είναι ιδιατέρως συμπαθής. Ακόμα και τώρα που είναι στο μάτι του κυκλώνα. Η θητεία του ως γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ως πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ τη δεκαετία του 80 φτάνουν για να κερδίσει κάποιος τη συμπάθεια όσων πέρασαν από τις τάξεις της. Είναι άλλωστε αυτός ο παράξενος δεσμός που ενώνει τους ΟΝΝΕΔιτες τον οποίον δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν όσοι δεν έχουν περάσει από τις τάξεις της.

Ως γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ως πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ είχε τη φήμη του σκληρού και του άτεγκτου. Αθλητικός τύπος (κολυμβητής) που δεν δίστασε να δοκιμάσει τη τύχη του κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στα ΟΥΚ δείγμα ότι είναι διαφορετικής πάστας άνθρωπος.

Ως βουλευτής τα έβαλε με όλους όσους δεν έπρεπε. Είναι κατόρθωμα σε επίπεδο Νέας Δημοκρατίας να είσαι στα μαχαίρια με την οικογένεια Μητσοτάκη, την οικογένεια Βαρβιτσιώτη, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη (αυτή η κόντρα έχει τις ρίζες της στην ΟΝΝΕΔ) γενικώς με όσους δεν πρέπει και παρόλα αυτά να επιβιώνεις πολιτικά.

Οι ρίζες της κόντρας του είναι παλιές. Η ενέργεια του το 1989 να τα βάλει με το κομματικό σύστημα και να μη ψηφίσει τον εαυτό του στις εκλογές ανάδειξης τομεαρχών για να εκθέσει όσους τον "έστηναν" ήταν πράξη από αυτές που όπως λένε και οι Λατίνοι απαιτεί cojones grandes. Είναι πράξη που υπό φυσιολογικές συνθήκες μεταφράζεται σε κομματική αυτοκτονία. Την προσπέρασε όμως και με το κόμμα απέναντι του κατάφερε να εκλέγεται ανελλιπώς βουλευτής στη δύσκολη και απαιτητική Α' Αθήνας με χαρακτηριστική ευκολία.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν και ισχυροποιούσε τη θέση του κομματικά δεν ξεχνούσε συχνά πυκνά να κρατάει τα μέτωπα του με τους "βαρόνους" του κόμματος ανοικτά. Η αίσθηση που έδινε ήταν ότι δεν τον ενδιαφέρει το όποιο κόστος.

Έφτασε στο σημείο να είναι ισχυρός πολιτικός παίκτης στη ΝΔ. Όχι τόσο ώστε να μπορεί να διεκδικήσει π.χ. την αρχηγεία όταν αποχωρίσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αλλά αρκετά ώστε να εκλέγεται στο πολιτικό συμβούλιο και να παραμένει υπουργός μέχρι χθες καθ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης της ΝΔ.

Η Υπουργική του θητεία είχε τα πάνω της και τα κάτω της. Στα θετικά του πιστώνεται τον άψογο χειρισμό στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, την εξαιρετική του σχέση με τους αστυνομικούς, την επιστροφή σημαντικών μνημείων κατά τη διάρκεια της θητείας τους στο Υπουργείο Πολιτισμού και κυρίως την πολύ δυναμική διαχείριση του στο θέμα της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού του Πειραιά. Στα αρνητικά του; Αναμφισβήτητα οι υποκλοπές και οι απαγωγές αλλοδαπών. Το δήθεν σκάνδαλο Ζαχόπουλου ουδέποτε αποδείχθηκε.

Στο τέλος πλήρωσε το τρόπο ζωής του. Το ακριβό lifestyle με τα σκάφη, τα ακίνητα, τη Μύκονο κλπ. Παρόλο που τα πλούτη του κατά βάση δεν αποκτήθηκαν από την πολιτική ήταν αρκετά ώστε να τον οδηγήσουν μετά από μία ολομέτωπη επίθεση από ΜΜΕ, αντιπολίτευση, κομματικά μαχαιρώματα στη παραίτηση.

Ας πρόσεχε. Όπως στρώνεις κοιμάσαι άλλωστε και ο Γεώργιος Βουλγαράκης επέλεξε το δρόμο που ακολούθησε παρά τους κινδύνους. Επέλεξε να έχει επιχειρηματικές δραστηριότητες για τις οποίες θα έπρεπε να γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα λογοδοτήσει. Προσωπικά όμως δεν με ενδιαφέρουν οι αφορμές αυτής της παραίτησης αλλά οι αιτίες.

Τα μέτωπα που είχε ανοιχτά ήταν πολλά και κάποια στιγμή θα τα έβρισκε μπροστά του. Το ότι υπήρξε θύμα αυτός και η οικογένεια του τριών τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι σύνηθες. Επιβίωσε από τη μάχη με τη τρομοκρατία και τα έβαλε όπως πάντα με όλους και όλα για την ιδιωτικοποίηση των λιμένων. Εκεί βρίσκεται στη πραγματικότητα η άκρη του νήματος. Το μέτωπο του λιμανιού αποδείχθηκε πολύ ισχυρό για να το αντιμετωπίσει μόνος του.

Η μεταρρύθμιση άλλαξε άρδην ισορροπίες και οδήγησε στην κατάρρευση ένα μονοπώλιο που δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένο από το νέο status quo. Η υποκίνηση των απεργιών στα λιμάνια που κρατούσαν το λιμάνι του Πειραιά κλειστό για μήνες - επηρεάζοντας σημαντικά την οικονομία της χώρας - απέτυχε να εμποδίσει τη μεταρρύθμιση. Οπότε έπρεπε να δοκιμάσουν και το τελευταίο όπλο που είχαν στη φαρέτρα. Την αλλαγή του υπουργού με κάθε κόστος.

Ο Γεώργιος Βουλγαράκης δεν φρόντισε να είναι καλυμμένος πολιτικά από όλες τις πλευρές και δεν άντεξε την ολομέτωπη επίθεση που κάποιος σίγουρα συντόνιζε. Το ερώτημα τώρα είναι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα επιτρέψει σε κάποιους να μπλοκάρουν την μεταρρύθμιση στα λιμάνια ή θα πεισμώσει περισσότερο. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι η επιλογή Παπαληγούρα σημαίνει το δεύτερο. Μεταρρύθμιση με κάθε κόστος.

Υ.Γ.1. Ο Γεώργιος Βουλγαράκης έχει πολλά ζητήματα στα οποία πρέπει να απαντήσει σε σχέση με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του ιδίου και της οικογενείας του. Εκτιμώ ότι εν ευθέτω χρόνο θα απαντήσει γιατί δεν είναι ο τύπος που κρύβεται ή δειλιάζει.

Υ.Γ.2. Ενδιαφέρον link για σκεπτόμενους είναι το ακόλουθο: http://www.mediashipping.gr/?q=node/1506


Υ.Γ.3. Ο τίτλος προέρχεται από το αγαπημένο σύνθημα της θύρας 7 το οποίο ταιριάζει μιας και το όνομα του πρώην υφυπουργού αθλητισμού ταιριάζει με το γεγονός ότι ο Γεώργιος Βουλγαράκης στα δύσκολα έμεινε ορφανός από φίλους.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέπτεται τη Δ.Ε.Θ. και κηρύσσει, έτσι, επίσημα την έναρξη της χειμερινής σεζόν για όλους μας. Οι πολιτικοί πιάνουν δουλειά, άρα και οι δημοσιογράφοι κάνουν το ίδιο και εμείς σιγά σιγά επανερχόμαστε στη ρουτίνα μας. Οι βότκες του Σαββατόβραδου κι ο άσχημος ύπνος που έκανα στο τραπέζι της κουζίνας αγκαλιά με δύο φέτες τυρί για τοστ μέχρι τις 7 οπότε και σύρθηκα μέχρι το κρεβάτι είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσω τη φετινή συνέντευξη τύπου του Κ.Καραμανλή. Φρόντισα όμως να ενημερωθώ και κατάλαβα ότι δεν απείχε και πολύ από αντίστοιχες περασμένων ετών είτε δικές του είτε των προκατόχων του. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι επιλογές που έχουν οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες είναι πάντα δύο. Αν έχουν τη δυνατότητα ανακοινώνουν κάποιες παροχές και προσδοκούν οφέλη στις επόμενες εκλογές (βουλευτικές, δημοτικές-νομαρχιακές, ευρωεκλογές-σχεδόν κάθε δύο χρόνια υπάρχει κάτι). Τα τελευταία χρόνια που έχουν να δώσουν λόγο και στην Ε.Ε. ακολουθούν το «δρόμο της αρετής». Δηλώνουν υπερήφανοι για το έργο τους κι ως σοβαροί πολιτικοί προτιμούν να είναι «χρήσιμοι παρά αρεστοί». Η όποια πρωτοτυπία έγκειται στο εκάστοτε σκάνδαλο που εκκρεμεί εκείνη την περίοδο και για το οποίο καλούνται να απαντήσουν. Βαρετό;Αφόρητα κατά τη γνώμη μου. Τελικά τίποτα δεν αλλάζει και του χρόνου θα συνεχίσω με τις βότκες μέχρι το πρωί.

Κι όμως, λύση υπάρχει και είναι μπροστά τους τόσα χρόνια, αλλά η γραμμική τους σκέψη δεν είναι έτοιμη να τη δεχθεί. Λέγεται Indian summer. Ας πάρουμε,όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Ένα από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά αυτής της χώρας είναι η παντελής έλλειψη ευδιάκριτων ορίων. Τούτο έχει ισχύ αξιώματος για τα πάντα. Το πορτοκαλί με το κόκκινο φανάρι απέχουν χρονικά όσο κάνεις να σκεφθείς :«έλα μωρέ τώρα... και τί έγινε;». Το να σταματήσεις στην Ακαδημίας με αλάρμ για να πάρεις τσιγάρα δεν είναι σπουδαίο το Σαββατοκύριακο. Αν «αρρωστήσεις» μία Τρίτη, δεν έγινε και τίποτα. Το ίδιο κι αν το αφεντικό σε πληρώσει δύο μέρες αργότερα. Πάνω σε αυτό βασίζεται και η λογική του «λίγο ακόμα». Καλώς ή κακώς δεν είμαστε οι άνθρωποι που θα περιορίσουν τον εαυτό τους σε αυστηρά προγράμματα. Αν δεν μπορείς να τερματίσεις το παιγνίδι που έχεις φορτώσει στον υπολογιστή της δουλειάς, θα κάτσεις λίγο παραπάνω κι ας σε περιμένουν οι κολλητοί σου για ποτάκι. Αν δεν έχεις προλάβει να τους εξηγήσεις γιατί ως παναθηναϊκός, θεωρείς το 3-5-2 με αιφνιδιαστικές αλλαγές σε 5-3-2 το «απόλυτο» σύστημα, θα πάρεις και τρίτο (ή μήπως τέταρτο;) ποτό κι ας ξέρεις ότι το θηλυκό στο οποίο έχεις επιλέξει να δίνεις λογαριασμό,ανεξαρτήτως της ιδιότητας, θα σε περιμένει να γυρίσεις μόνο και μόνο για να σου κάνει «ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ»*. Αν πάτε σε ταβέρνα να φάτε ξέρεις ότι το παϊδάκι που θα σε εξοντώσει είναι το πιο καλοψημένο, το πιο ζουμερό και βέβαια... θα το φας.

Αίτιο (και για τους οικολόγους εξ'υμών ,αιτιατό) αυτής της συμπεριφοράς είναι το κλίμα. Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου έχουμε λίγο καλοκαίρι ακόμα. Θερμοκρασίες σταθερά πάνω από 30 βαθμούς το πρωί και τρομερές νύχτες. Ενώ λοιπόν για τους περισσότερους από μας το καλοκαίρι τελειώνει μαζί με τον Αύγουστο, η φύση αρνείται πεισματικά. Όσο λοιπόν και να φοράς κοστουμάκια αγαπητέ Νεοέλληνα που το «ανήκωμεν εις την δύσιν» το πήρες τοις μετρητοίς και αντιγράφεις κινήσεις, ντύσιμο και συμπεριφορά, εδώ είναι ακόμα καλοκαίρι και μάλιστα γαϊδουροκαλόκαιρο. Αν μάλιστα κάνεις κι ένα διάλειμμα από την κατάρτιση του οικογενειακού προϋπολογισμού με βάση τις προβλέψεις του Αυτιά και δεις και καμιά ταινία θα διαπιστώσεις ότι αυτό που περνάμε είναι καθαρά νεοϋρκέζικο. Σταμάτα λοιπόν να βλέπεις δελτία ειδήσεων και εξαγγελίες μεταρρυθμιστών ότι θα σε μεταρρυθμίσουν, εκσυγχρονιστών ότι θα σε εκσυγχρονίσουν και επαναστατών ότι θα επαναστατήσουν και βγες έξω. Δες τα πράγματα κοσμοπολίτικα. Έχεις το κλίμα που έχουν και στη Νέα Υόρκη φέρσου επιτέλους ανάλογα.

Αλλά και ελληνικά να το δεις, οφείλεις να τιμήσεις το γαϊδουροκαλόκαιρο που σου προσφέρει η πατρίδα σου, μόνο και μόνο χάριν του πρώτου συνθετικού. Αυτή την γαϊδουρινή επιμονή που δείχνεις όταν λες «λίγο ακόμα», σε κάθε παρασπονδία που κάνεις, τη δείχνει μια ολόκληρη εποχή. Παράτα λοιπόν καναπέδες, ντιβάνια και πολυθρόνες (29€ η εξάδα για τους μυημένους) και τράβα για ένα ποτό. Δε θέλει ούτε πολύ οργάνωση ούτε απαραίτητα μεγάλο κόπο και έξοδα. Μπαράκια υπάρχουν σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, παρέα να σε ακολουθήσει χρειάζεσαι κι αυτό δεν είναι κι αναγκαίο. Το θες και οικονομικά; Πάρε κουτάκια μπύρες από το περίπτερο και πιάσε ένα καλό παγκάκι με ένα κολλητό σου-κατά προτίμηση σε πεζόδρομο για να κόβεις και κίνηση.

Αν ακούσεις τη συμβουλή μου, αφ'ενός θα αισθανθείς ότι είσαι ακόμη διακοπές, αφ'ετέρου θα κινήσεις μια ολόκληρη αγορά για άλλον ένα μήνα. Το κέρδος που κάποιοι θα αποκομίσουν από τη δική σου έξοδο σήμερα το βράδυ, θα το καρπωθείς τα επόμενα πρωινά που θα συνειδητοποιήσεις ότι εκτός από τη μιζέρια στη φάτσα σου θα έχει ξεκολλήσει και μια στάσιμη, κατ'όνομα παγκοσμιοποιημένη αλλά κατ'ουσίαν πολύ κλειστή οικονομική ζωή. Αφού οι πολιτικοί ηγέτες του τόπου αδυνατούν να το συλλάβουν και να το παρακινήσουν, καν'το μόνος σου. Ποιος ξέρει μπορεί κάποτε να θυμηθούν πότε άρχιζε η χειμερινή σεζόν επί Ανδρέα Παπανδρέου και να υποψιασθούν γιατί.

Υ.Γ. Την ώρα που όλοι εσείς ξεκινάτε το σπριντ για την επίτευξη «στόχων», τα πραγματικά μεγάλα στελέχη κάνουν τις βουτιές τους γνωρίζοντας πολύ καλά τη διαφορά που έχει το 100αρι από τα 5.000 στηπλ. Όλοι έξω λοιπόν σήμερα το βράδυ. Ο καιρός (ο χειμωνιάτικος) γαρ εγγύς.

* «Η ΕΡΩΤΗΣΗ» :Χρονικά, διαρκεί όσο το πέναλτι του Μπάτζιο στον τελικό του '94-μη χαίρεσαι εσύ είσαι ο Μπάτζιο. Φιλοσοφικά θέτει ζητήματα αυτοσυνειδησίας αν εκφρασθεί με θυμό «Θέλω να μου πεις τί είχες στο μυαλό σου όταν έπαιρνες κι άλλο ποτό». Μετά από κάποιο καιρό είναι ένδειξη δέους στην ανωριμότητά σου «Πόσων χρονών νομίζεις ότι είσαι;»

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ως νέος συνδικαλιστής της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 είχα αναπτύξει μία ιδιαίτερη συμπάθεια για το φιλελεύθερο δίδυμο Μάνου-Ανδριανόπουλου. Στη πορεία αποδείχθηκε ότι οι εκτιμήσεις μου στο πρόσωπο τους ήταν λανθασμένες μιας και διέψευσαν οι ίδιοι ότι πρέσβευαν.

Τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο τον είχα συμπαθήσει ως μέλος της φοβερής και τρομερής τριάδας δημάρχων Έβερτ-Ανδριανόπουλος-Κούβελας που έγινε σύμβολο ανάκαμψης του κόμματος.

Με το Στέφανο Μάνο η σχέση ξεκίνησε αργότερα και υπήρξε πιο προσωπική. Η σχέση του με τη τεχνολογία και το internet το καιρό που συμμετείχα σε προσπάθειες με την ΟΝΝΕΔ υπέρ του διαδικτύου και η ενεργή του συμμετοχή σε αυτές υπήρξε αφορμή για να κερδίσει την εκτίμηση μου.

Ο Στέφανος Μάνος υπήρξε ανέκαθεν ο ανυποχώρητος πολιτικός που δεν σταματούσε μπροστά σε τίποτα. Σαν Υπουργός Οικονομίας έδειξε σε όλους ότι έπρεπε να σφίξει πολύ το ζωνάρι ο Έλληνας για να μπορέσει να αντεπεξέλθει η οικονομία τη λαίλαπα της Αλλαγής. Δεν κρυβόταν πίσω από το δάκτυλο του, ήταν ευθύς σε σημείο παρεξηγήσεως έλεγε πάντα αυτό που πίστευε (το κάνει ακόμα με τραγικά ορισμένες φορές αποτελέσματα για την εικόνα του).

Το 1998 τον διέγραψαν από τη Νέα Δημοκρατία μαζί με τους κ.κ. Σουφλιά, Κάκκαλο, Παπαληγούρα, Τατούλη και Κοντογιαννόπουλο σε μία ιστορία που μύριζε "στήσιμο" από την οικογένεια Μητσοτάκη, μιας και η έτερη αντιφρονούντας της παρέας εκείνη την εποχή Ντόρα Μπακογιάννη δεν έπεσε στην παγίδα που η ίδια κατά κάποιο τρόπο έστησε.

Το 2000 επέστρεψε στη ΝΔ στο ψηφοδέλτιο επικρατείας, ίδρυσε τους "Φιλελεύθερους" ανέστειλε τη λειτουργία τους και κατέληξε υποψήφιος επικρατείας και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 2004.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος από την άλλη είναι πιο ραφιναρισμένος ως χαρακτήρας. Αρθρογραφεί, μιλάει σε συνέδρια γενικώς είναι της θεωρίας και όχι της πράξης. Έχει αναγάγει το φιλελευθερισμό σε υπέρτατο αγαθό και θυμίζει κάτι παλαιοκομμουνιστές που νομίζουν ότι το λάθος δεν είναι στη θεωρία αλλά στη πρακτική εφαρμογή της.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος το 1994 είχε αποχωρήσει από την ενεργή πολιτική για αδιευκρίνιστους λόγους. Πράξη που ανακάλεσε το 2004 για να τιμήσει τα χρώματα του ΠΑΣΟΚ.

Κοινό τους χαρακτηριστικό ότι και οι δύο απέδειξαν σε όλους μας ότι είναι γνήσιοι πολιτικοί σαλτιμπάγκοι επιλέγοντας την σιγουριά της εκλογής μέσω του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (υπενθυμίζω τι σημαίνουν τα αρχικά του για αποφυγή παρεξηγήσεων ΠΑνελήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα) αντί να δοκιμάσουν τη τύχη τους διεκδικώντας τη ψήφο του λαού μέσα από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ.

Αποτέλεσμα της παραπάνω κίνησης τους ήταν σκηνές απείρου κάλους με το Στέφανο Μάνο να ισχυρίζεται ότι η ΝΔ δεν είναι φιλελεύθερο κόμμα σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, να κάνει τελικά άνω κάτω το ΠΑΣΟΚ με τις τοποθετήσεις του, να ανεξαρτητοποιείται και γενικώς να διασκεδάζει τους πάντες.

Ο Στέφανος Μάνος
πλέον αρθρογραφεί και συνεντευξιάζεται χωρίς ποτέ να αλλάξει συμπεριφορά και χαρακτήρα. Αυτός ξέρει πως θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Είναι γεγονός ότι το πολιτικό κόστος των πράξεων του δεν τον αφορά. Άλλωστε πάντα θα βρεθεί ένα φιλόξενο ψηφοδέλτιο επικρατείας για να εξασφαλίσει την άνετη εκλογή του χωρίς να χρειαστεί να απευθυνθεί απευθείας στους ψηφοφόρους του (που όπως αποδείχθηκε με τους Ταύρους είναι περίπου όσοι και των οικολόγων).

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος πάλι προσπαθεί να μας πείσει μάταια για το ορθό της επιλογής του να φύγει από τη ΝΔ και να εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ. Πρόσφατα σε ένα άρθρο του που ένας από τους αναγνώστες μας φρόντισε να μας υποδείξει αναφέρεται σε ένα κόμμα το οποίο δεν ταιριάζει με τη δική του ηθική. Συμπληρώνει δε πως ο κομματικός μηχανισμός της ΝΔ τον κυνήγησε το 2004 επειδή μαζί με το Στέφανο Μάνο θα εμπόδιζαν διάφορους αλεξιπτωτιστές να εκλεγούν και να κάνουν εκ των υστέρων τα δικά τους. Πήγε λοιπόν στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο είχε πολύ περισσότερα να τον ενώνουν από την βρώμικη και ανήθικη ΝΔ και ησύχασαν όλοι. Και η ΝΔ και αυτός.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Τρεις ημέρες μετά την αποκάλυψη από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του video με τις "περίεργες" ανταλλαγές εγγράφων στη βουλή, κατά την ψήφιση των νέων άρθρων του συντάγματος, τα συμπεράσματα που προκύπτουν δεν είναι κολακευτικά για κανέναν.

α) Για τη Ν.Δ.: Στη χειρότερη περίπτωση, έχει κάνει όντως νοθεία και έχει τσαλαπατήσει την ύψιστη στιγμή του κοινοβουλίου (αδιάφορο αν ο λόγος είναι καθαρή βλακεία ή επιτακτική ανάγκη). Στην καλύτερη, οκτώ με δέκα βουλευτές της (που αποφασίζουν για το σύνταγμα της χώρας) είναι ανίκανοι να συμπληρώσουν ένα χαρτί με τις επιλογές ΝΑΙ, ΟΧΙ, ΠΑΡΩΝ χωρίς να κάνουν λάθος.

β) Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.: Στη χειρότερη περίπτωση λασπολογεί ασύστολα (είτε από βλακεία είτε από νοσταλγία για τις πιο "κίτρινες" μέρες που έζησε ο τόπος ). Στην καλύτερη αγαπάει και προστατεύει τον ύψιστο θεσμό της δημοκρατίας, την κοινοβουλευτική διαδικασία, με 4 μήνες καθυστέρηση, όταν είναι Σεπτέμβριος, λίγο πριν από τη Δ.Ε.Θ. και τα κέρδη μεγιστοποιούνται. Το αν έγινε νοθεία σε μια τόσο σημαντική στιγμή δεν ενδιαφέρει κανένα.

γ) Κ.Κ.Ε.-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΛΑ.Ο.Σ.: Έκπληκτοι ανακαλύπτουν ότι έχουν γίνει τρομερά πράγματα και καταγγέλουν, καθένας με το στυλ του, ενώ είχαν από έναν εκπρόσωπο στην ψηφοφορία. Ο λόγος που ορίστηκαν αυτοί ήταν για να υπάρχει ένας τυπικός, έστω, έλεγχος της όλης διαδικασίας. Επομένως, είτε καταγγέλεις νοθεία και παραδέχεσαι ότι απέτυχες στην αποστολή σου, είτε ανακοινώνεις ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ "παίζει" με τους θέσμους. Αν είσαι και λίγο έμπειρος ζητάς διερεύνηση σε βάθος και ξεμπερδεύεις. Αλήθεια, υπήρξε κόμμα που συμμετείχε στην αναθεώρηση μόνο και μόνο για να μην κηρυχθεί άγονη και οδηγηθούμε σε νέα αναθεωρητική βουλή; Αν ναι, δεν ξέρω από τί κινδυνεύουν περισσότερο οι θεσμοί από αμέλεια ή από πρόθεση.
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]


Δηλαδή, τώρα για να καταλάβω...

Η Rita Hayworth δε θα ήταν σέξι χωρίς το τσιγάρο (πράγματι, ψιλοχάλια την βλέπω), η χυμώδης 35άρα Λένα ξεχωρίζει από τον τρόπο που ρουφάει την τζούρα, όταν καπνίζεις σε κλειστό χώρο βλάπτεις μόνο τον εαυτό σου, ο μόνος τρόπος να απολαύσεις τη μουσικούλα σου ή το ποτάκι σου είναι καπνίζοντας τσιγάρο, οι μη καπνιστές δείχνουμε ανέραστοι, είμαστε σφιγμένοι, νευρικοί και έχουμε λιγότερες ατάκες για να την πέσουμε σε μια γυναίκα στο μπαρ.

Επίσης, προσπαθώ να καταλάβω χρόνια τώρα τη σημασία του τσιγάρου μετά το σεξ: ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θέλει να λυτρωθεί και να χαλαρώσει από την απίστευτη αίσθηση ηδονής μετά από ένα (αναλόγως τα γούστα) άγριο, όμορφο, τρυφερό, παθιασμένο sex session???

Από πότε η μουσική του Miles επηρρεάζεται από το αν μπορείς να αναπνεύσεις από την καπνίλα μέσα στο jazz bar; Για να απολαύσω την jazz πρέπει να είμαι στα όρια πνιγμού;

Α, και παρεμπιπτόντως, σε όσες εταιρείες απαγορεύεται το τσιγάρο, προβλέπεται χώρος καπνιστηρίου - έστω και αν αυτός είναι η βεράντα... Μην ανησυχείς, φίλε Averell, θα βρίσκεις την ευκαιρία να βλέπεις τη Λένα να ρουφάει την τζούρα της, άσε που θα μπορείς να απολαμβάνεις και όλο το μεγαλείο του χυμώδους κορμιού της, χωρίς να το κρύβει το γραφείο της.

To cut a long story short, δεν έχω πρόβλημα, αν θέλετε να καταστρέψετε τον εαυτό σας, έχω πρόβλημα να καταστρέφετε κι εμένα μαζί σας! Και σας πληροφορώ ότι η έλλειψη τσιγάρου στη ζωή μου, δε με κάνει να νιώθω ούτε σφιγμένος ούτε νευρικός ούτε ανέραστος, ενώ από την άλλη απολαμβάνω τις ωραίες γυναίκες και το σεξ σε όλο του το μεγαλείο. Μου φτάνει το αλκοόλ, δε χρειάζομαι άλλα υποκατάστατα στη ζωή μου!

ΥΓ. Εγώ, τουλάχιστον, στην έξοδο μου μπορώ να πιω μόνο μία μπύρα... Εσείς μπορείτε να κάνετε μόνο ένα τσιγάρο; Α, ξέχασα, χάνει την απόλαυσή του το ποτό... Από την άλλη, βέβαια, δεν ξέρετε τι γεύση και τι άρωμα έχει το ποτό που πίνετε, αλλά anyway...

ΥΓ2. Μεγάλη μορφή ο μη καπνιστής, παραγωγός καπνού θείος μου που στην αναμενόμενη ερώτηση γιατί δεν καπνίζει, απαντάει αφοπλιστικά: "Δεν είμαι μ......"

ΥΓ3. Για την αποκατάσταση της αλήθειας: Το τσιγάρο από το στόμα του Lucky Luke το έβγαλε ο ίδιος ο δημιουργός του, Morris, από το 1983, αντικαθιστώντας το όχι με μαργαρίτα, αλλά με ένα άχυρο.
Περισσότερα...