| Jack Dalton | Comments ]

Ηταν όλα έτοιμα! Πακεταρισμένα με τάξη! Αυτός μετά από πολύ σκέψη, αποφάσισε να μην πάει να Τον παρακαλέσει για την παραμονή τους στον παράδεισο. Του παρουσιάστηκε η μοναδική ευκαιρία να αποδείξει περίτρανα τον ανδρισμό του και δεν θα την άφηνε να γλιστρήσει - έτσι απλά - μέσα από τα χέρια του. Θα... τα έδειχνε, για να μην ακούει μετά την αιώνια γκρίνια της, ότι συμπεριφέρθηκε σαν κλαψιάρης και ατάκες του τύπου : "Αν είχαμε φύγει, μπορεί και να ήταν καλύτερα, να είχαμε ξεφύγει από αυτήν τη μονοτονία" και άλλα τέτοια χαριτωμένα της γυναικείας φύσης.

Αυτή, μετά τον απολαυστικό έρωτα που της είχε πορσφέρει ο καλός της, δεν πρόλαβε να χαρεί τον ενθουσιασμό της! Εναν ενθουσιασμό πρωτόγνωρο, μιας και πρώτη φορά έκανε έρωτα μετά από καυγά (πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, αφού ήταν ο πρώτος τους τσακωμός) και εκτίμησε το...νόημα των διαφωνιών ανάμεσα στα ζευγάρια! Αλλά, δυστυχώς, αυτή η γλυκειά γεύση κράτησε λίγο. Ωσπου να αισθανθεί ένα έντονο και άγνωστο πόνο! Κοίταξε το στήθος της. Ηταν πρησμένο. Ξάφνου, ένιωσε το εσώρουχό της να λερώνεται! Για πρώτη φορά αδιαθέτησε*!

Αυτός, αν και μάτωνε η καρδιά του να βλέπει την αγαπημένη του διπλωμένη από τον πόνο, της έδωσε κουράγιο: "Αγάπη μου, πρέπει να φανείς δυνατή όσο είμαστε ακόμη εδώ. Μην Του δώσουμε τη χαρά να μας δει χάλια και να χαμογελάσει ανάμεσα στα πλούσια γένια του. Κάνε κουράγιο. Φεύγουμε σιγά σιγά και ούτε θα Τον ξαναδούμε". Αυτή, με το φόβο στα μάτια της, έπεσε και πάλι στην αγκαλιά του. Με τρεμάμενα χείλη του ψιθύρισε: "Ο, τι είναι να γίνει, ας γίνει τώρα". Αγκαλιασμένοι, έριξαν μια νοσταλγική ματιά γύρω τους, σαν να φωτογραφίζουν το τοπίο που θα άφηναν για πάντα πίσω τους. Ξεκίνησαν -με βήμα αργό αλλά σταθερό- να κατευθύνονται προς της έξοδου, δίχως να γνωρίζουν προς τα που να τραβήξουν. Ομως όχι. Οσο κι αν Τον στεναχώρησαν με τα καμωματά τους, θα τους βοηθούσε! Παρά το μεγάλο θυμό Του, τους φώναξε δυνατά να σταματήσουν. Οχι για να τους ξεπροβοδίσει, αλλά για να τους κάνει τη "ζωή μετά" πιο εύκολη και όσο το δυνατόν πιο ανωδύνη. Αυτός θα ήταν ο τελευταίος τους διάλογος.

"Λοιπόν αγαπημένοι μου. Πριν σας αποχωριστώ, θέλω να σας κάνω ένα δώρο. Ενα πολύτιμο δώρο, που στην πορεία της ζωής σας θα καταλάβετε πόσο σημαντικό θα είναι". Αυτοί τον άκουγαν αποσβολωμένοι. Πέρασε από το νου τους η σκέψη ότι ο Καλοκάγαθος τους είχε συγχωρέσει, αλλά δεν τους καλοάρεσε. Τώρα είχαν μπει στη διαδικασία της αποχώρησης και δεν ήθελαν κι άλλες ανατροπές. Οπως ήταν αναμενόμενο Αυτός διάβασε την σκέψη τους και άρχισε αμέσως τις εξηγήσεις: "Οχι παιδιά μου, δεν θα σας συγχωρέσω και ούτε θα σας επιτρέψω άλλο να μείνετε εδώ. Απλά θα σας ενημερώσω ότι τώρα που μιλάμε, εκεί που θα πάτε θα είναι Μάρτιος. Το ξέρω ότι είναι άγνωστη αυτή η λέξη σε σας, όμως εκεί που πηγαίνετε, υπάρχει ο χρόνος και οι μονάδες μέτρησής του. Μια από αυτές, είναι οι μήνες. Ο Μάρτιος είναι ο τρίτος στη σειρά. Πρέπει πλέον να σας ενδιαφέρει ο χρόνος. Μόνο αν βρεθείτε σε ένα μικρό ελληνικό νησάκι, ίσως να μην σας νοιάζει και πολύ, αλλά αυτά θα τα πούμε στην πορεία. By the way, το νησί ονομάζεται Ανάφη και κάτι παλιόπαιδα ετοιμάζουν κάτι όμορφο εκεί...! Λοιπόν, στα δικά μας! Σας παρέχω τη δυνατότητα να αποφασίσετε σε ποιο σημείο του πλανήτη θέλετε να περάσετε το υπόλοιπο της ζωής σας. Σκεφτείτε το πολύ πολύ καλά πριν αποφασίσετε! Είναι πλεόν η πιο σημαντική απόφαση της ζωής σας! Και για να δείτε τη γενναιοδωρία μου, θα ξεκινήσετε την... εκεί ζωή σας, από το 2009, που είναι καλύτερα τα πράγματα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Πάρτε το χρόνο σας και... τα λέμε!
Συνεχίζεται...

* Πλέον από τότε οι γυναίκες έχουν βρει την καλύτερη δικαιολογιά για τισ γκρίνιες τους και όλες τις παραξενιές τους. Ποιος δεν τις έχει ακούσει να υποστηρίζουν, πως είναι έτσι γιατί έχουν περίοδο ή γιατί περιμένουν περίοδο, ή γιατί μόλις τελείωσε η περίοδός τους! Με αυτα και μ' αυτά, έχουν για σχεδόν 20 (από τις 30) μέρες του μήνα, την... εύκολη δικαιολογία! Α ρε Ευα...
6: Παγκόσμια ημέρα δράσης των Σιδηροδρομικών! Απεργία οσμίζομαι
8: Διεθνής ημέρα της γυναίκας! Κάποιοι (δυστυχώς) νομίζουν ότι η γυναίκα είναι σαν τη ρετσίνα Κουρτάκη, ¨κάθε μέρα γιορτή" όπως έλεγε το σλόγκαν.
14: Παγκόσμια ημέρα της μπριζόλας και της πεοληχείας! Επιτέλους μια διπλή γιορτή χωρισμένη για τα δύο φύλα. Οι άντρες ασφαλώς βάζουν στο στόμα τους τις μπριζόλες!
15: Παγκόσμια ημέρα κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας! Και εδώ συναντάμε το σλόγκαν ¨κάθε μέρα γιορτή". Ουδέν άλλο σχόλιο...
20: Παγκόσμια ημέρα αποχής κρέατος! Μακριά.
21: Ημέρα ποίησης! Θα σας ενημερώσω σε ποιον χώρο θα απαγγείλω, χαρίζοντάς σας, μια μαγική ποιητική βραδιά. Ταυτόχρονα, (όλως συμπτωματικά) είναι και η παγκόσμια μέρα του ύπνου!
23: Γιορτάζει η Πετρούλα, διότι είναι η παγκόσμια μέρα της μετεωρολογίας! Χρόνια της πολλά (της Πετρούλας εννοείται).
27: Παγκόσμια μέρα θεάτρου. Respect!!!
ΥΓ. Οι κύκλοι στο πινακάκι του ημερολογίου δεν σας αφορούν. Είναι ψαρωτικοί και... καθαρά προσωπική υπόθεση

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Είσαι στο γραφείο. Η δουλειά δεν είναι πολλή και βαριέσαι αφόρητα. Που και που μπαίνεις στο ίντερνετ και χαζεύεις. Από τότε που εμφανίσθηκε το facebook, έχεις κι άλλη διέξοδο. Στέλνεις μια γροθιά ή ένα κοκτέιλ σε κάποιον, γίνεσαι φίλος με ένα συμμαθητή σου από την πρώτη δημοτικού και ψάχνεις να βρεις τί απέγινε ο παιδικός σου έρωτας. Έπειτα από μισή ώρα έχεις καταλήξει ζαλισμένος να αναρωτιέσαι πώς έμπλεξες σε όλο αυτό. Ένα ψηφιακό reunion όλης της «παλιοπαρέας» της πρώτης, λαμβάνει χώρα με βασικό υπαίτιο εσένα κι άλλον έναν ηλίθιο. Αφού ξεχάσατε την αρχική σας συστολή, καταλήξατε με είκοσι φωτογραφίες που δε θυμίζουν τίποτα σε κανέναν και που αν τις ενώσεις θα μοιάζουν με την εθνική ομάδα άρσης βαρών μαζί με τις οικογένειες των μελών.
Έτσι, το ερώτημα παραμένει. Τί κάνεις όταν βαριέσαι; Αρχικά, στη δουλειά διαβάζεις εμάς και κανένα ειδησεογραφικό site. Στην υπόλοιπη ζωή σου, όμως, οι διέξοδοι είναι άπειρες. Η πρόταση που θα παρουσιάσουμε εδώ, έχει πανάρχαιες ρίζες. Βασίζεται σε ένα προχριστιανικό κίνημα. Το κίνημα του lounge.
Ιδρυτής κι ως προσφάτως σήμα για το εν Ελλάδι παράρτημα, είναι ο Ξέρξης. Η στιγμή που αποφασίζει να τοποθετήσει ένα θρόνο στο όρος Αιγάλεω για να παρακολουθήσει τη ναυμαχία της Σαλαμίνας όσο το δυνατόν καλύτερα, είναι κομβική. Βέβαια και πριν το 480 π.Χ. τα θεάματα ήταν μέρος της ζωής του αρχαίου κόσμου. Όμως, ο Πέρσης βασιλιάς είναι αυτός που με υπομονή και μεράκι, μετατρέπει το άραγμα από διαδικασία ξεκούρασης σε αυτοσκοπό.
Αυτός είναι κι ο πυρήνας της πρότασης. Βρίσκεις ένα καλό σημείο, κάτι να βλέπεις και μόνος σου ή με παρέα ξεχνάς την τέταρτη διάσταση, το χρόνο. Γιατί, πόσοι από σας μπορείτε να τραβήξετε τη διάρκεια ενός καφέ πάνω από μία ώρα; Ελάχιστοι. Χρησιμοποιείτε όλη τη μυσταγωγία της εξόδου για να καλύψετε ανάγκες, πρωτίστως συμβατικές. Γι’αυτό και τα εξήντα ή ενενήντα λεπτά σας φαίνονται αρκετά. Τόσο αρκεί για να μιλήσεις με τον άλλον για τα επαγγελματικά σας, λίγο τα συναισθηματικά και τελικά να τον αποχαιρετήσεις με την ευφορία που δίνει η αίσθηση εκπλήρωσης του εβδομαδιαίου, μηνιαίου ή ό,τι άλλο, καθήκοντος. Μη γελιέστε, δεν είστε οι μόνοι που το κάνουν. Πιθανότατα κι ο απέναντί σας κάπως έτσι σκέπτεται. Έτσι, τις περισσότερες φορές, αντί για lounge έχουμε να κάνουμε με απλές διεκπεραιωτικές συναντήσεις.
Πιθανότατα, κάποιοι θα αναρωτηθούν περί της χρησιμότητας του κινήματος. H απάντηση είναι σύνθετη. Αρχικά, δεν είναι απαραίτητο τα πάντα να εξετάζονται υπό αυτό το πρίσμα. Αλλά ακόμη κι έτσι η χαλάρωση και η ηρεμία που θα επιτευχθούν είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μεγαλειώδεις ιδέες. Ο Νεύτων, την είχε αράξει κάτω από μια μηλιά, όταν του ήρθε ουρανοκατέβατος ο νόμος της παγκόσμιας έλξης. Ο Γαλιλαίος χάζευε τον ουρανό. Ο Φλέμιγκ απορροφήθηκε τόσο, που όταν άνοιξε το ντουλάπι βρήκε μούχλα.
Έτσι, την επόμενη φορά που θα κρατάτε την μπύρα στο ένα χέρι, την πίτσα στο άλλο και θα ψάχνετε το τηλεκοντρόλ για να σιγουρέψετε ότι στο επόμενο δίωρο δε χρειασθεί να σηκωθείτε, να έχετε στο μυαλό σας ότι ίσως είστε στα πρόθυρα μιας μεγάλης ανακάλυψης. Μόνος ή με παρέα μικρή σημασία έχει, άλλωστε όταν έρθει το Νόμπελ μπορείτε να το μοιραστείτε. Γι’αυτό μην περιφρονείτε το lounge και προσοχή: Μην το συγχέετε με φαντεζί καφετέριες, πολύχρωμους καναπέδες και πελάτες αγχωμένους να φαίνονται άψογοι, πολυάσχολοι κι επιτυχημένοι.
Νέο σήμα του εν Ελλάδι κινήματος του lounge* θα είναι ο Διονύσιος Σολωμός, καθιστός κάτω από ένα δέντρο σε ένα λόφο της Ζακύνθου. Εκεί που λέγεται ότι εμπνεύσθηκε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» ακούγοντας τους πυροβολισμούς από απέναντι. Ύμνος μας θα είναι το «Εις το θάνατον του Λορδ Μπάιρον». Η ωδή που αφιερώνει ένας ποιητής σε έναν ομόλογό του που κουβαλήθηκε από την Αγγλία για να πολεμήσει.

* Κυρίως λόγω της επιρροής του και σε συγγενικά κινήματα όπως αυτό της Ανάφης ή του TCH(για τους μυημένους).
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Εισαγωγικό: Επειδή βαρέθηκα να αναρτώνται κομμάτια δίκην σχολίου στο κείμενο του William, γράφω αυτό το... πόνημά μου εδώ, απλά και μόνο για να συνεχιστεί ο χορός. Είναι σαν να χορεύουμε τον ίδιο χορό (πχ τσάμικο), απλά υπό τους ήχους άλλου τραγουδιού και όχι άλλου ρυθμού.


Η αλήθεια είναι, ότι λόγω της απολαυστικής ενασχόλησης μου με την τσουγκράνα τις τελευταίες μέρες, άργησα να τοποθετηθώ στο σχόλιο του William. Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε και στο χωριό μου, τις ατελείωτες ώρες που παίζουμε με τις τάπες (και προσπαθούμε να τις ρίξουμε από απόστασή μέσα στα βαρέλια). Ολη αυτή η ενασχόλησή μου τις τελευταίες μέρες με το μείζον θέμα της Ανάφης, με έκανε να εμβαθύνω περισσότερο και πλέον από φιλομαθή υποψήφιο κάτοικο της Νήσου, να μετατραπώ (ή καλύτερα να προσπαθήσω να μετατραπώ) σε ηγετική μορφή του τόπου! Δεν κρύβω ότι αυτή την -ίσως υπερφίαλη- φιλοδοξία μου, μου την ξύπνησε, άθελά του φαντάζομαι, ο ίδιος ο William. Χωρίς να παραμερίζω τη μέγιστη συμβολή του στη... μεγάλη ιδέα της Ανάφης και ασφαλώς το αναφαίρετο δικαίωμα του στην διεκδίκηση και κατάληψη οποιαδήποτε θέσης (πάντα σε πνευματικό επίπεδο, γιατί εμείς εκεί δεν θα ασχοληθούμε με καρέκλες και διοικητικές εξουσίες), ήρθε η ώρα να υψώσω το όποιο ανάστημα μου. Αρχικά θα επιχειρηματολογήσω πάνω στις "μομφές του William" και θα καταλήξω στις προσωπικές μου επιδιώξεις!

Η μεγαλύτερη μπηχτή του Αδελφού μου, ήταν το... λικεράκι! Άλλωστε, όπως υποστήριξες και συ στο γραπτό σου, γνωρίζεις καλά τι και πόσο αλκοόλ μπορω να καταναλώσω... άκοπα! Ομολογώ ότι εξεπλάγην, διότι πίστευα ακράδαντα πως ο William, ήταν υποστηρικτής του δόγματος "τα ράσα ΔΕΝ κάνουν τον παπά". Τι σημαίνει αυτό; Οτι για να αποδείξει κάποιος τον ανδρισμό του, ή την ικανότητά του στο ξύσιμο, ή δεν ξέρω και γω τι άλλο, δεν αποτελεί κριτήριο τι πίνει, τι φοράει ή τι τρώει! Οποιος τα... σέρνει, δεν έχει ανάγκη να το αποδείξει με το να τρώει καυτερές πιπεριές αν και δεν του αρέσουν, ή πάντα να πίνει δυνατά ποτά και να μιλάει απότομα στις γυναίκες. Το θέμα δεν είναι το φαίνεσθαι... Δηλαδή αν μάθεις ότι ο ΤΣΕ δεν ήταν λάτρης της τεκίλας, θα χάσει κάτι από την επαναστατικότητά του; Ή θα τον κάνει λιγότερο... μπρουτάλ, αν δεν γούσταρε τα κρεμμύδια; Όσον αφορά στις τοποθετήσεις του Joe και την... εκτίναξη του κερασιού, εγώ "επιτίθομαι" με επιχηρήματα και όχι με αντικείμενα. Σε διαφορετική περίπτωση, να πίνουμε τα καλούδια μας σε μπρούτζινα κιούπια, που είναι και πιο βαριά, οπότε θα αποτελούν φονικά όπλα! Και επιτέλους πρέπει στην Ανάφη να απαλλαγούμε από τα ηλίθια στερεότυπα του τύπου "οι μοιραίοι, γενναίοι, ωραίοι και βαρβάτοι πίνουν Ουίσκι, οι γυναίκες Snaps κτλ". Για ποιο λόγο το ουίσκι στο χέρι δίνει περισσότερο κύρος στο ξύσιμο; Ετσι κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Δηλάδη, αντί να συγκεντρωθούμε στη... μυσταγωγία της αντιπροσωπευτική μας πράξης, θα ασχοληθούμε με συμπληρωματικά φτιασίδια άνευ ουσιαστικής σημασίας. Δηλαδή αν εγώ έιμαι μετρ του... τσουγκρανίσματος και πίνω φραπέ και κάποιος άλλος είναι αρχάριος της πράξης και πίνει Jack Daniels, αυτός το κάνει καλύτερα; Για ξανασκέψου το λίγο.

Παραδέχομαι ότι το εύρημα σου με την αναφορά στον Ανδρέα ήταν πανέξυπνο και λίγο έλειψε να με... λυγίσει! Ξέρεις την αδυναμία μου και προσπάθησες να αγγίξεις την ευαίσθητη χορδή μου. Ομως όχι. Δεν θα υποπέσω σε συναισθηματισμούς και θα σε ρωτήσω ευθέως. Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος που μου έταξε η μοίρα; Το γεγονός ότι είμαι αμφιδέξιος και σε αντίθεση με τους περισσότερους, έχω την ικανότητα να τα συνδυάσω όλα αυτά που έγραψες, θα έπρεπε από μόνο του να σε κάνει να με προτείνεις ως οικουμενικό πνευματικό ηγέτη και όχι να αναρωτιέσαι πως θα τα συνδυάσετε εσείς! Ως γνήσιος δημοκράτης, με περίσσια χαρά θα επιτρέψω να λειτουργείτε κατά βούληση και να μην ακολουθείτε τις συνήθειες ή τις θέσεις της απέναντι πλευράς. Άλλωστε, με την υποψηφιότητα που θέτω τούτη την ιστορική στιγμή, για δύο πράγματα δεσμεύομαι! Για την απόλυτη ελευθερία έκφρασης και λειτουργείας στη κοινή μας διαβίωση στη Νήσο και για ειρηνική και κυρίως φιλική συνύπαρξη των δύο πλευρών. Στο κείμενο σου William, υποστήριζεις ότι έπρεπε να αποφασίσω για τη θέση μου στην Ανάφη. Αποφάσισα. Και πλέον το μπαλάκι έρχεται σε σας και στους συνοδοιπόρους μας! Εγώ ανοίγω την πελώρια αγκαλιά μου και είμαι έτοιμος να δεχθώ όλα τα μέλη του SCRATCH και SCLATCH και να περάσουμε όλοι παρέα, μια υπέροχη και απολαυστική συμβιώση στον επίγειο Παράδεισο του ξυσίματος! Οποιος θέλει ας κοπιάσει και... δεν θα κακοπεράσει!

ΥΓ. Στο θέμα που θέτεις μέσω της απορίας σου "πώς θα μεθάμε;", η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη. Παντιοτρόπως!
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Πολύ κουβέντα είχε γίνει όταν η Νέα Δημοκρατία ετοιμαζόταν να επανέλθει στην εξουσία το 2004 για τη τακτική του ώριμου φρούτου. Το ΠΑΣΟΚ προερχόταν από 11 χρόνια διακυβέρνησης, στη τελευταία εκλογική μάχη είχε κερδίσει με τη ψυχή στο στόμα και με πάρα πολλούς ψιθύρους και γενικώς ο κόσμος ζητούσε αλλαγή πολιτικής και προσώπων. Η Νέα Δημοκρατία εμφανιζόταν σαν η φρέσκια πρόταση που απλά περίμενε το ΠΑΣΟΚ να πέσει από το κλαδί σαν ώριμο φρούτο. Απέδωσε η πρακτική και έδωσε στη ΝΔ τη πολυπόθητη ευκαιρία να κυβερνήσει.

Σήμερα στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν εμφανώς να ακολουθήσουν παρόμοια τακτική για διαφορετικούς όμως λόγους. Φοβούνται τα αυτογκόλ Όσο καιρό ήταν στην επίθεση και προσπαθούσαν να πούνε πράγματα για την πολιτική τους μονίμως ήταν πίσω στις δημοσκοπήσεις. Από τη στιγμή που απλά φωνασκούν κατά της κυβέρνησης τα πράγματα πάνε καλύτερα για αυτούς σε επίπεδο αριθμών. Δεν έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά τους, πέφτουν όμως αυτά της ΝΔ οπότε το αποτέλεσμα τους ευνοεί.

Πόσο καιρό όμως μπορούν να αντέξουν σε αυτή την άγονη πολιτική γραμμή; Διότι άλλο το ώριμο φρούτο και άλλο κάνω τη πάπια και δεν απαντώ για τίποτα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ή Obama of Greece έδωσε συνέντευξη τύπου πρόσφατα παρουσιάζοντας τη διακυβέρνηση του. Δεν έκανε καμία ουσιαστική παρέμβαση και δεν εξήγησε τίποτα για το πρόγραμμα που σκοπεύει να ακολουθήσει εάν και εφόσον εκλεγεί ποτέ πρωθυπουργός. Απαίτησε απλά εκλογές. Όταν ρωτήθηκε για το τι σκοπεύει να κάνει με την οικονομική κρίση απάντησε ότι θα παρουσιάσει το πρόγραμμα του προεκλογικά. Κοινώς έκανε την πάπια.

Σε ένα άλλο κρίσιμο θέμα όπως αυτό της ψήφου των αποδήμων το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε σε ακόμα δυσχερέστερη θέση. Έκανε πολιτική για το θέμα ενώ ήταν προφανές ότι δεν είχε πρόγραμμα και θέσεις. Απλά κατηγορούσε τη κυβέρνηση Όταν χθες αιφνιδιαστικά η Νέα Δημοκρατία πέρασε το νομοσχέδιο στη Βουλή (ακριβώς όπως το είχε παρουσιάσει το 2006 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και χωρίς αλλαγές) το ΠΑΣΟΚ αιφνιδιάστηκε. Άρχισε απλά να βοά και κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Είναι προφανές ότι δεν είναι έτοιμοι στο ΠΑΣΟΚ για τη ψήφο των αποδήμων τους αρκούσε να λένε ότι η ΝΔ σας κορόιδεψε. Τώρα όμως που πρέπει να μιλήσουν για το θέμα απλά παρακολουθούν τις εξελίξεις.

Τα δύο παραπάνω περιστατικά δίνουν το τόνο για τη στάση του ΠΑΣΟΚ. Μη μιλάς γιατί ότι πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Όπως άλλωστε εύστοχα σημειώνει η Καθημερινή σήμερα η ΝΔ έχει μπει στο στόχαστρο της τηλεοπτικής δημοκρατίας και δύσκολα θα βγει από αυτό. Οπότε στο ΠΑΣΟΚ απλά περιμένουν.

Όμως ο κόσμος όταν αποφασίσει να ψηφίσει θα χρειαστεί και προτάσεις. Προτάσεις που θα μπορέσουν να προσπεράσουν το εμφανές επικοινωνιακό χάρισμα του πρωθυπουργού. Προς το παρόν δεν έχει το ΠΑΣΟΚ και αρκείται στο να κάνει τη πάπια. Από το Σάββατο όμως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αρχίζει τις εξορμήσεις και η νέα αγαπημένη του William Φεβρωνία (Φένια) Πατριανάκου έχει μπει με όρεξη για να χτυπήσει με θέσεις και προτάσεις. Οπότε το να κάνεις την πάπια μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική πρακτική και οι ευρωεκλογές πλησιάζουν.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Το συζητήσαμε πολύ καιρό με τον Averell. Το καράβι για την Ανάφη θα είναι μία κιβωτός. Εκεί θα κρύψουμε τις τελευταίες ακτίνες ευφυΐας που πεισματικά διαταράσσουν το απέραντο και διαρκώς εξαπλούμενο σκότος βλακείας. Οι προσκλήσεις δεν είναι προνόμιό μας. Έτσι όπως το βλέπουμε εμείς, οι θέσεις καπαρώνονται σχεδόν αυτόματα. Αν λοιπόν ο Ευγένιος Αρανίτσης δικαιωματικά πίνει τα ποτάκια του στο κατάστρωμα μόνο και μόνο χάρις στον ορισμό του λαϊκισμού που έχει δώσει, ο Αντώνης Πανούτσος ίσως είναι ο αρχηγός αυτής της ιδιότυπης σέχτας. Σκεφθήκαμε λοιπόν να τον ονομάσουμε «Πατριάρχη». Όμως, αυτός ο τίτλος παραείναι κοσμικός και κοινός. Δηλοί μια εξουσία σχεδόν αιρετή. Μία αποδοχή, συνηθισμένη που οφείλεται περισσότερο στην ηλικία και την εμπειρία που αυτή σωρεύει. Δεν είναι όμως αυτός ο δρόμος για το σουρεαλισμό.
Έτσι καταλήξαμε στο «Προφήτης». Μακριά μαλλιά, μούσι, χιτώνας και μια ανεπαίσθητη γυαλάδα στο μάτι είναι στοιχεία που σίγουρα θα λατρέψει. Οι έτσι κι αλλιώς λακωνικές ατάκες του αξιωματικά ανακηρύσσονται σε υπέρτατες αλήθειες κι ο ίδιος κρατώντας έναν από τους αγαπημένους του δαυλούς οδηγεί προς έναν κόσμο πέρα από προφανείς ταυτοσημίες και κοινοτοπίες. Αυτή είναι η σουρεαλιστική ματιά που εμείς αντιλαμβανόμαστε, η απλή απέχθεια προς το κλισέ, το συνηθισμένο και ο Αντώνης Πανούτσος είναι ο ιδανικός εκφραστής της.
Στις λίγες φορές που τον ακούς να παίρνει συνέντευξη από κάποιον, κατά τη διάρκεια τις ραδιοφωνικής εκπομπής του με τον Αντ. Καρπετόπουλο, καταλαβαίνεις τον τρόπο που χωρίζει τους ανθρώπους σε ενδιαφέροντες και μη. Αν ο ερωτώμενος τύχει να ανήκει στη μικρή κατηγορία των αξιόλογων καλεσμένων τότε, μετά τα βασικά που καλύπτουν την αφορμή για την επικοινωνία, ο «Προφήτης» αφοσιώνεται σε αυτό που κάνουμε όλοι οι αναφιστές όταν συναντήσουμε κάποιον σαν κι εμάς, αγνό χαβαλέ. Όταν πάλι έχει να κάνει με τη συνηθέστερη των περιπτώσεων, αυτήν της απλής μετριότητας, ζορίζεται αφάνταστα. Ευγενής ων, δεν μπορεί να πετάξει κατάμουτρα έναν αφορισμό σχετικό με τη βλακεία του συνομιλητή του. Απλά τον εκθέτει σε όσους καταλαβαίνουν και τον αφήνει να επαναλάβει τις κοινοτοπίες που θεωρεί ότι τον βγάζουν από τη δύσκολη θέση. Γιατί ένας Προφήτης δεν είναι επιθετικός ούτε εκδικητικός, απλά με το παράδειγμά του δείχνει το φωτεινό μονοπάτι του πολέμου ενάντια στο προφανές.
Εξοπλισμένος με γενική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση αποδεικνύει περίτρανα ότι κίνητρο για να γίνει κανείς δημοσιογράφος είναι η περιέργεια για τα πάντα. Ίσως γι’αυτό γίνεται αντικείμενο λατρείας από συμπαθείς φλώρους που θεωρούν ότι με κάποιον τρόπο είναι σαν κι αυτόν ενώ η ορθολογική αντίδρασή του σε καθετί παρανοϊκό που συμβαίνει γύρω του (όπως η υπόσχεση στο Γ.Ζουμπουλάκη ότι ουδέποτε βομβάρδισε Παλαιστινίους και δε σκοπεύει να το κάνει για να τον πείσει να μαζέψει όλους αυτούς που διαδηλώνουν έξω από το σπίτι του) τον κάνει ακόμη πιο πολυσυλλεκτικό. Έτσι, αυτός ο Προφήτης της δύσκολης ατάκας, καταλήγει σε επίπεδα αποδοχής που ξεπερνούν κατά πολύ το γκρουπ αυτών που μπορούν να τον καταλάβουν.
Όμως, ο διαγωνισμός για την πιο εκκεντρική ατάκα σε κείμενο (με αφορμή το «απότοκον» που ακούστηκε σε αθλητική εκπομπή), το περίφημο «πέσιμο» στη γυναίκα της ζωής του ένα βράδυ στο παγωμένο Βερολίνο, ο άνεργος πτυχιούχος στην Ολλανδική λογοτεχνία του 18ου αιώνα και η πειραιώτικη μαγκιά που ωθεί κάποιον να πετάξει τα λεφτά για το λεωφορείο της επιστροφής στις λουλουδούδες μόνο και μόνο για να μη φανεί λίγος στην κόντρα με τον απέναντι, είναι στοιχεία που σίγουρα του εξασφαλίζουν παγωμένες βότκες στο ταξίδι για Ανάφη.
Τέλος, για όλους εσάς που αναρωτιέστε προς τί η ωδή στον Αντώνη Πανούτσο, απάντηση άλλη από τον πρόλογο δεν υπάρχει. Κίνητρο ίσως είναι αυτό:
http://www.sport-fm.gr/article/163700
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Διανύουμε το πρώτο χειμώνα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε στο δεύτερο μισό το 2008. Σαν χώρα σε πρώτη φάση έχουμε επηρεαστεί όσον αφορά τη δυνατότητα δανεισμού από τις τράπεζες μιας και οι τελευταίες έχουν σφίξει τα λουριά. Οι απώλειες από επενδύσεις όπως και να το κάνουμε δεν αφορούν το ευρύ κοινό (αυτό άλλωστε έχασε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο το 2000 δεν είχε άλλα να χάσει τώρα).

Εν μέσω λοιπόν αυτή τη σίγουρα δυσμενούς συγκυρίας αναζητούμε ένα σχέδιο επιβίωσης σε πρώτη φάση και διεξόδου από τη κρίση σε δεύτερη. Αντ' αυτού ζούμε σε ένα καθεστώς ακατάσχετης εκλογολογίας. Τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η διαδικασία;

Αναζητώ εδώ και κάποιο διάστημα τι είναι αυτό που τροφοδοτεί τις φήμες. Απάντηση κανονική δεν είναι εύκολο να πάρεις. Ακόμα και σε κορυφαίο κυβερνητικό επίπεδο κανένας δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για το τι θα πράξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιας και όπως έχουμε εξηγήσει πολλάκις από το Μαξίμου είναι πρακτικά αδύνατο να πάρεις πληροφορίες για τέτοια ζητήματα.

Η προσωπική μου αίσθηση -που βασίζεται σε καλή πληροφόρηση- είναι ότι στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας επικρατεί η λογική του να "είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο". Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Οτιδήποτε ακόμα και να ξυπνήσει κάποιος βουλευτής στραβά και να κάνει άρση της εμπιστοσύνης του στη κυβέρνηση. Οπότε δεν είναι κακό να συντηρείται το θέμα της εκλογολογίας. Παράλληλα με τα δελτία ειδήσεων (τρόπος του λέγειν δελτία ειδήσεων...) να αναλώνονται μόνο στα θέματα εκλογών και τον Barak Obama υπάρχει και μία μεγαλύτερη άνεση για την εκπόνηση του όποιου κυβερνητικού σχεδίου.

Στην αντίπερα όχθη, στο ΠΑΣΟΚ ο Γεώργιος Παπανδρέου κάνει συνεντεύξεις τύπου δίνοντας το πνεύμα της κυβέρνησης που θα δημιουργήσει εάν εκλεγεί. Βέβαια περί προγράμματος διεξόδου από τη κρίση ουδέν αλλά αυτό δεν τον αφορά προς το παρόν. Εκείνο που τον νοιάζει είναι να μη χρειαστεί να απολογηθεί για τίποτα πολιτικά.

Στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θέλουν εκλογές γιατί κάθε μέρα που περνάει χάνουν ψήφους στις δημοσκοπήσεις και αν περάσουν ένα-δύο χρόνια μπορεί και να μην μπούνε στη βουλή.

Για το ΚΚΕ τα έχουμε ξαναπεί, είναι σε άλλη λίγκα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Διαθέτει ξεκάθαρη στόχευση, πολιτική και θέσεις. Μπορεί να συμφωνείς μαζί τους ή να διαφωνείς δεν μπορείς όμως να τους αγνοείς.

Εν ολίγοις όλοι σχεδόν χορεύουν σε ένα παράξενο γαϊτανάκι. Θα προτιμούσα στάσεις όπως η πρόσφατη (του φανερά αντιπαθούς σε εμένα) Γεωργίου Καρατζαφέρη ο οποίος έθεσε εαυτόν στη διάθεση του πρωθυπουργού για συνεννόηση και εκφορά γνώμης και ιδεών για τη διέξοδο από τη κρίση παρά αυτό το χάλι που ζούμε καθημερινά με τη διαρκή προσπάθεια ορισμένων να κερδίσουν εκλογικές εντυπώσεις.

Υ.Γ.1. Η απορία μου είναι η εξής. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε άμεσα εκλογές τις οποίες ισχυρίζεται ότι θα κερδίσει και απαίτησε και συμφωνία από το Κωνσταντίνο Καραμανλή για τις προεδρικές εκλογές του 2010. Ο ίδιος αν δεν κάνει εκλογές η Νέα Δημοκρατία θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας;

Υ.Γ.2. Το ανέκδοτο με τον Obama και το ΠΑΣΟΚ πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Αρχικά η Λούκα Κατσέλη ισχυριζόταν ότι το σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης του Barak Obama βασίστηκε σε αυτό που η ίδια έχει εκπονήσει σαν τομεάρχης οικονομίας του ΠΑΣΟΚ. Τώρα το ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε διανομή 2000 Blackberry σε δημοσιογράφους, στελέχη και βουλευτές για να έχουν online επικοινωνία στα πρότυπα του Obama. Σε λίγο θα το περάσουν ένα χέρι λούστρο τον Γεώργιο Παπανδρέου για να γράφει πιο καλά στη κάμερα σαν Έλληνας Obama...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


- Δεν είναι τίποτα παιδιά... Ένα σκουπιδάκι μόνο...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


- Οι περιστάσεις απαιτούν από όλους να αποδείξουμε έμπρακτα υπευθυνότητα (αριστερό χέρι: wax off), ωριμότητα (αριστερό χέρι: wax off), σοβαρότητα (τρίτο τίναγμα). Όλα αυτά που κάποτε μπορεί να θεωρούνταν πολυτέλεια (δεξί χέρι: κάτσε στη χούφτα), σήμερα αποτελούν (παίρνουμε φόρα, και...) ζωτική αναγκαιότητα (και τα δύο χέρια: wax off).
Οι δρόμοι τής πολιτικής - το είπα πολλές φορές (κοιτάζοντας με νόημα το φακό) - είναι δύο (τείνουμε αντίχειρα και δείκτη τού αριστερού χεριού): ο δρόμος τής υπευθυνότητας (πιάνουμε τον αριστερό δείκτη με το δεξί μας χέρι) και ο δρόμος τής ανευθυνότητας (αφήνουμε τον δείκτη και πιάνουμε τον αντίχειρα). Κάποιοι υπόσχονται εύκολες και ανέξοδες λύσεις (δεξί χέρι: waving freely in the air). Τέτοιες λύσεις δεν υπάρχουν (και τα δύο χέρια: wax off). Τέτοιοι δρόμοι θα οδηγούσαν σε τραγικά αδιέξοδα (ύφος grave, τα χέρια ενωμένα μπροστά).
Η δική μας επιλογή είναι ξεκάθαρη (αριστερό χέρι: wax off). Είναι η υπεύθυνη (τεντώνουμε τον αντίχειρα τού αριστερού χεριού) και σταθερή (τεντώνουμε και τον δείκτη) πολιτική που περιορίζει τις συνέπειες τής διεθνούς καταιγίδας (βρέχει χούφτες) και εγγυάται μια καλύτερη επόμενη μέρα (δεξί χέρι: παίζω το μπεγλέρι μου) για όλους τους πολίτες (κλείνουμε όλο το πλάνο σε μια μεγάλη αγκαλιά. Ύστερα ελαφρά υπόκλισις, έξοδος).
*Ο Πρωθυπουργός σπούδασε Κινησιολογία στην Άνευ Νοήματος Επικοινωνία στην διεθνούς φήμης Σχολή Miyagi & sons School for Marketing and Martial Arts.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Αυρήλιος έφα


Δύο μεγάλοι σάκοι, ένας για τον καθένα. “Αυτούς μόνον θα πάρετε μαζί σας. Φροντίστε, λοιπόν, να τους γεμίσετε συνετά”, τους είχε πει. Εντελώς απρόσμενα, η ετοιμασία ενός ταξιδιωτικού σάκου είχε γίνει μείζον ζήτημα για τον Αδάμ, που για πρώτη φορά στην σύντομη ζωή του βρισκόταν αντιμέτωπος με την υποχρέωση να επιλέξει – κι αν η επιλογή ήταν μέχρι σήμερα ένα ευχάριστο παιγνίδι μάθησης για τον Πρωτόπλαστο, η γνωριμία με την υποχρέωση τού δημιουργούσε μιαν αόριστη δυσφορία, έναν κόμπο στο στομάχι, παρόμοιο μ’ αυτόν που τον επισκέφθηκε όταν έφαγε εκείνο το μήλο. “Πώς μας έφερε ως εδώ ένα μήλο;”, μονολόγησε τσαντισμένος – κι ύστερα αποφάσισε να σταματήσει να το σκέπτεται και ν’ αφοσιωθεί στην προετοιμασία. “Έχετε τρεις ώρες καιρό”, τους είχε πει, “κι αυτό θα πει χρόνος”, είχε προσθέσει, κοιτάζοντάς τον κατάματα. Κι άλλος κόμπος. Στο εξής, ο Αδάμ θα έδινε περισσότερη σημασία στα μηνύματα που του έστελνε το σώμα του.

“Έχουμε και λέμε: οδοντόβουρτσα, ξυριστικά, πετσέτα…”
“Μήπως είδες πού άφησα την βούρτσα μου;”
“Και πού θες να ξέρω; Στο κεφάλι σου κοίταξες;”
Το πυρόξανθο “κεφάλι της” ξεπρόβαλε από το διπλανό δωμάτιο. “Γιατί δεν του ρίχνεις εσύ μια ματιά;”, αποκρίθηκε στον ίδιο, προκλητικό τόνο.
Δεν γύρισε προς το μέρος της, κι ας ένοιωθε το βλέμμα της να του καίει το δέρμα. Καμώθηκε τον απορροφημένο με το πακετάρισμα, μέχρι που η Εύα κουράσθηκε να περιμένει την απάντησή του κι επέστρεψε στον σάκο της. Μετά τα γεγονότα με το μήλο, η παρουσία της στον χώρο τον εκνεύριζε αφόρητα, η φωνή της έμοιαζε να παίζει αρπίσματα με τα νεύρα του, να τον προκαλεί να την χαστουκίσει. Δεν της άξιζε άλλωστε τιμωρία για όσα είχε προκαλέσει; Όχι μόνον είχε παραβεί την εντολή Του, αλλά τον είχε παρασύρει κι εκείνον – “έλα, μια δαγκωνίτσα μόνο”, του είχε πει, και του είχε φανεί αληθινά ασήμαντο, αμελητέο, φυσιολογικό. Κι η “δαγκωνίτσα” έγινε μπουκιά, βλωμός, κόμπος, καυγάς, παρεξήγηση, Οργή, αντίο Παράδεισος. Όχι, όχι χαστούκι. Ένα γερό χέρι ξύλο τής άξιζε.

“Γυαλιά ηλίου, αντιανεμικό, το τάβλι…”
“Αγάπη μου, δεν βρίσκω εκείνη την όμορφη πασμίνα πουθενά! Μήπως την…”
“Δεν μας χέζεις ρε Εύα με την πασμίνα;” Κατάπινες το μπαρούτι σε κάθε ανάσα.
“Τι είπες;” Όρμησε προς το μέρος του, τους χώριζαν πια μόνο δυο βήματα. Η ηλεκτρική εκκένωση αναπόφευκτη.
“Μα χάνεται ο κόσμος, Εκείνος μας πετάει έξω όπου να ‘ναι, κι εσύ ασχολείσαι με την πασμίνα;”
“Και τι θες να κάνω, δηλαδή; Να κλαίω την μοίρα μου, σαν εσένα;”
“Όχι, έχεις δίκιο! Η πασμίνα είναι σημαντικότερη απ’ αυτό που μας συμβαίνει…”
“Λίγο αργά δεν σ’ έπιασε ο πόνος;”
“Δεν ήμουν εγώ αυτός που παράκουσε…”
“Α, για μια στιγμή φιλαράκο”, ούρλιαξε, σε κατάσταση υστερίας. “Για μια στιγμή, γιατί στο τέλος θα μας πεις κι ότι σου βάλαμε το μήλο στο στόμα με το ζόρι!”
“Μπα, δεν χρειάστηκε! Μια χαρά δούλεψε το σχέδιό σου…”
“Μα έχεις τρελαθεί τελείως;;; Εσύ δηλαδή δεν έκανες τίποτα σ’ αυτήν την ιστορία; Αρκούσε να Του πεις ένα ‘συγγνώμη’, αυτό μόνο σου ζήτησε. Κι εσύ εκεί, βράχος, μονίμως ξεροκέφαλος! Ποιο σχέδιο ακριβώς εξυπηρετούσε η ξεροκεφαλιά σου, μου λες; Ή μήπως νομίζεις πως γουστάρω που μας πετάει στο δρόμο; Πως φτιάχνομαι στην ιδέα να σ’ ανέχομαι με κατεβασμένα μούτρα τώρα που… που δεν θα ‘χεις τον… τον Κολλητό σου…”
Το βίαιο ένστικτο που τον παρακινούσε εναντίον της παρέλυσε μεμιάς, καθώς την έβλεπε να καταρρέει μπροστά του, να γονατίζει και να σπάει σε χιλιάδες αναφιλητά, σε μυριάδες δάκρυα. Γονάτισε κι αυτός και την πήρε στην αγκαλιά του. Στιγμές νωρίτερα θα μπορούσε να της έχει κάνει κακό, τώρα υπέφερε να την βλέπει σε τέτοια κατάσταση. Την ένοιωθε να τρέμει, να ταράζεται από σπασμούς το κορμί της και φοβόταν ότι θα συντονισθεί κι ο ίδιος, σαν να ήταν κομμάτι από το δικό του κορμί που έπασχε, που κόντευε να εκραγεί. Σαν να ήταν οι δυο τους ένα… Έβαλε τα δυνατά του να την ηρεμήσει, και να καθησυχάσει κι εκείνον τον πόνο, που τον χτυπούσε αριστερά, στα πλευρά, ελαφρώς πιο κάτω από το σημείο που φανταζόταν ότι βρίσκεται η καρδιά του – ένας συντονισμός αλλόκοτα οικείος, θα τον παραξένευε πολλές φορές στο μέλλον.

Πόσην ακριβώς ώρα πέρασαν αγκαλιασμένοι στο πάτωμα, η Εύα να κλαίει κι ο Αδάμ να την παρηγορεί, μόνον Εκείνος το ξέρει. Κάποια στιγμή, πάντως, η Εύα συνήλθε – όλη η ένταση που τα γεγονότα είχαν προκαλέσει μέσα της ξέσπασε, κι είχε μείνει τώρα άδεια, δίχως δυνάμεις, μα και δίχως τίποτα να την βαραίνει. Γύρισε και τον κοίταξε. “Ξέρεις, πιστεύω πως αν πας να Του μιλήσεις, να Τον παρακαλέσεις, να Του ζητήσεις συγγνώμη και για τους δυο, θα σ’ ακούσει. Δεν θέλει να μας διώξει, αυτό πιστεύω. Αλλά πρέπει να Του δείξεις ότι Τον καταλαβαίνεις…”
Σκέφθηκε αρκετά πριν της απαντήσει, “Το πρόβλημα είναι πως δεν Τον καταλαβαίνω και πολύ καλά! Προσπαθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Και, ειλικρινά, θαρρώ πως όλη αυτή η ιστορία με το μήλο Του ‘χει γίνει έμμονη ιδέα…”. Σταμάτησε, τρομαγμένος με τον εαυτό του. Ούτε που φανταζόταν πως θα μπορούσε να κάνει τέτοιες σκέψεις, πριν δαγκώσει τον απαγορευμένο καρπό. Και να που εκείνη η επιλογή, στην οποία τον είχε “παρασύρει” η Εύα, η πρώτη σημαντική επιλογή τής ζωής του, του είχε ανοίξει τον δρόμο, του είχε μάθει πώς να επιλέγει. Με την ίδια αποφασιστικότητα, με την οποία θα πρέπει να τράβηξε το ξίφος του ο Αλέξανδρος, όταν αντίκρυσε εκείνον τον κόμπο στο Γόρδιο, ο Αδάμ απεφάνθη, “Ίσως είναι καλύτερα έτσι τα πράγματα. Ίσως πρέπει να δούμε τι υπάρχει έξω από Εκείνον, για να καταλάβουμε”.
“Θα είναι δύσκολα έξω από δω, αγάπη μου”, του είπε συνοφρυωμένη.
“Θα τα καταφέρουμε. Θα έχουμε ο ένας τον άλλο.”
Το πρόσωπό της φωτίσθηκε. “Αυτό ήταν το πιο γλυκό πράγμα που μου ‘χεις πει ποτέ!”
“Σήκω να ετοιμαστείς, πριν το μετανοιώσω και τρέξω να Τον βρω…”
Τον φίλησε γλυκά στο μάγουλο και σηκώθηκε. “Άντε, θα σου κάνω την χάρη να την αφήσω εδ…”. Η φράση έμεινε στην μέση. Η Εύα σωριάστηκε ξανά, διπλωμένη απ’ τους πόνους, κατακίτρινη, κρατώντας την κοιλιά της. Ο Αδάμ έπεσε πάνω της, μην ξέροντας τι να κάνει για να την ανακουφίσει. “Αυτό θα πει πανικός”, θα του έλεγε Εκείνος, αν τους έβλεπε. Ο πανικός τους θα έφθανε στην κορύφωσή του λίγα λεπτά αργότερα, καθώς ο πόνος τής Εύας θα υποχωρούσε με την έλευση τού αίματος, που θα έβαφε κόκκινη την έσω πλευρά των μηρών της.
“Τι είναι αυτό, καλέ μου;”, ρώτησε, τρομαγμένη απ’ το πρωτόφαντο θέαμα.
“Αυτό… είναι ο χρόνος”, αποκρίθηκε σκυθρωπός.

Εορταί και Επέτειοι: 8. Αρχή Τριωδίου, 14. Παγκόσμια Ημέρα Ανθοπωλών, γενέθλια Τζίμη Πανούση (!), 19. Η Γιορτή τής Χοληστερίνης (τοπική)

Περισσότερα...