The Daltons' Politics

(Περίληψη του προηγουμένου: Ο Αδάμ και η Ευα ήταν πανέτοιμοι, με τα πράγματα στιβαγμένα να αποχωρήσουν από τον παράδεισο. Πριν περάσουν το κατώφλι της μεγάλης Πύλης, Αυτός τους σταμάτησε και τους είπε: "Δεν μπορώ να σας συγχωρήσω, αμαρτήσατε! Ομως επειδή σας αγαπώ, θα σας κάνω το τελευταίο μου δώρο. Θα σκέφτείτε σε ποιο μέρος της γης επιθυμείτε να ζήσετε. Εχετε υπόψη σας, ότι θα διανύουμε το σωτήριον έτος 2009, που είναι πιο καλά τα πράγματα από ότι στους περασμένους αιώνες.) Κύλησαν τρεις ολόκληροι μήνες, μέχρι το ζευγάρι μας να πάρει την οριστική του απόφαση. Συζυτήσεις επί συζυτήσεων, ανταλλαγή επιχηρημάτων, διαφωνίες και όλα αυτά τα...χαριτωμένα που συμβαίνουν πάντα στις σοβαρές κουβέντες ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Γνώριζαν όμως, ότι πρόκειται για την απόφαση της ζωής τους, οπότε δεν ήθελαν να βιαστούν. Οι διάλογοί τους ήταν πράγματι απολαυστικοί, αλλά λόγω στενότητας χώρου, θα σας παρουσιάσω μόνο μερικά αποσπάσματα. -ΑΔΑΜ: Λοιπόν αγάπη μου αρκετά το κωλοβαρέσαμε. Πρέπει να μ...

Την ώρα που οι τρεις πολιτικοποιημένοι αδελφοί μου, γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στο debate των πολιτικών αρχηγών, μόνο εγώ (αν και δεν είναι της... δικαιοδοσίας μου) σπατάλησα τον πολύτιμο χρόνο μου και παρακολούθησα την τηλεμαχία. Δεν θα σας πω τα αναμενόμενα, αυτά που είδατε και κυριώς ακούσατε, ή αυτά που σχολιάσαν τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες. Λειτούργησα ως... σημειολόγος και σας δημοσιοποιώ χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς χρωματιστά γυαλιά, όσα μου έμειναν και όσο κυρίως με έκαναν σοφότερο τη χτεσινή βραδυά. Οταν λοιπόν ο ένας απολάμβανε τους AC/DC, ο άλλος κάπου μπεκρούλιαζε και έπλαθε θεωρίες στο μυαλό του για να βρει το σωστό τρόπο να φλερτάρει την απέναντι γκόμενα (ώσπου δεν τον βρήκε και η κοπέλα έφυγε) και ο τρίτος ήταν κάπου εξαφανισμένος, έπειτα από τις πρωτόγνωρες υποχρεώσεις που έχει να φέρει εις πέρας, ΕΓΩ θυσιάστηκα. Ειδα το debate, που ο Θεός να το κάνει debate! Ως γενική παρατήτηση, σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε με τις Ευροεκλογές, αλλά συτυτήθηκα...

Ομολογώ ότι δεν παρακολούθησα το Debate. Η παρουσία των AC/DC στο ΟΑΚΑ ήταν αυτονόητο ότι θα είχε για εμένα και ίσως όλους τους rockers της γενιάς μου μεγαλύτερη αξία. Άλλωστε με λίγο zapping το βράδυ και ανάγνωση το επόμενο πρωινό μπορείς να μάθεις όσα σε ενδιαφέρουν. Αυτά που έμαθα λοιπόν ήταν ότι δεν είχαμε debate μιας και δεν είχαμε ανταλλαγή απόψεων και επιχειρηματολογία αλλά αντίθετα είχαμε για πολλοστή φορά μία κοινή συνέντευξη τύπου με κλειστές θεματολογίες και ερωτήσεις. Το χειρότερο δε ήταν ότι η συζήτηση αν και πολιτική δεν είχε καθόλου σχέση με το διακύβευμα των εκλογών της 7ης Ιουνίου. Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις ήταν εσωτερικής κατανάλωσης. Μου άρεσε το γεγονός ότι επιτέλους οι πολιτικοί έριξαν "μπηχτές" ο ένας για τον άλλον κατά τη διάρκεια των μονολόγων τους. Ο Αλέκος Αλαβάνος μάλιστα προσπαθούσε να υποκαταστήσει τους δημοσιογράφους και έκανε ο ίδιος ερωτήσεις προς τον πρωθυπουργό, τις οποίες όπως ήταν αναμενόμενο αγνοούσε επιδεικτικά ο πρωθυπουργός μιας κ...

Καταλαβαίνεις ότι γερνάς, όταν φεύγουν από την ζωή άνθρωποι που θαυμάζεις. Όχι τόσο εξ αιτίας τού αναπόφευκτου συνειρμού που προκαλεί η είδηση τής απώλειας, της εντύπωσης δηλαδή πως λιγοστεύουν, στην αλυσίδα των θνητών, οι κρίκοι που σε χωρίζουν από τον θάνατο. Όποτε φεύγει ένας σπουδαίος, ανακλαστικά σχεδόν αναλογίζομαι πόσο λίγα πράγματα έχω επιτύχει, πόσο πολλά θα ήθελα (ή θα ‘πρεπε) να επιτύχω, πόσο λίγος είναι ο χρόνος που μου απομένει για να τα κυνηγήσω – λες κι η αποδημία τού ανδρός μεταφέρει μέρος από τις ευθύνες του, τις επιδιώξεις του, τα ανεκπλήρωτα όνειρά του στους δικούς μου ώμους, διαταράσσοντας εκ νέου την ισορροπία ενός κορμού που γέρνει ήδη από υποχρεώσεις, απογοητεύσεις, συμβιβασμούς. Η βαρύτητα τής απώλειας τού Μιχάλη Παπαγιαννάκη για την ελληνική πολιτική σκηνή είναι αυταπόδεικτη: σε καιρούς όπως αυτοί που διανύουμε, καιρούς αναξιοπιστίας, απαξίωσης κι ελαφρότητος, ελάχιστοι μπορούν να καυχηθούν για την ακεραιότητα, την αφοσίωση, την ευρυμάθεια, την οξυδέρκεια και τ...

Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και που γενικώς η ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης είναι κεκτημένο όλων των Ελλήνων. Βέβαια επειδή οι Αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν λίγο πιο σοφοί από εμάς και είχαν διαπιστώσει με τι ακριβώς είχαν να κάνουν επέμεναν και στο "Παν μέτρον άριστον". Οι απόγονοι τους - εμείς δηλαδή - αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το χόμπι και να έχουμε και εμείς άποψη για όλους και όλα. Βέβαια επειδή είμαστε και ολίγον τι εξελιγμένο μοντέλο επιλέξαμε να αγνοήσουμε και τις προτροπές για το μέτρο που είναι άριστο. Αρχικά ήταν τα παραδοσιακά ΜΜΕ που γεμίσανε ειδικούς και εν συνεχεία ακολούθησε το διαδίκτυο. Όλοι, εμείς φυσικά δεν αποτελούμε εξαίρεση καθότι γνωστές ψωνάρες άπαντες οι Daltons, θεωρούν ότι μέσα από ένα blog έχουν κάτι να πούνε. Το παράδοξο της ιστορίας λοιπόν δεν είναι ότι όλοι έχουμε κάτι να πούμε, είναι τι είναι επιτέλους αυτό που λέμε. Διαβάζω λοιπόν τις τελευταίες μέρες στις εφημερίδες και παρακολουθώ τους διάφορους πολι...

Η αρχική ιδέα του William , ήταν να προσφέρει στους αναγνώστες μερικά links ικανά να τους ενημερώσουν για το διακύβευμα των φετινών ευρωεκλογών. Αποφάσισε όμως, να μην το πράξει κι ο λόγος είναι προφανής. Δεν υπάρχει απλός πολίτης που να ενδιαφέρεται σοβαρά για το αποτέλεσμα της 7 ης Ιουνίου. Πολλοί σπεύδουν να κατηγορήσουν γι'αυτό , τους " Ελληνάρες " που δε βλέπουν πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Όμως, το ίδιο ενδιαφέρον προκαλούν οι ευρωεκλογές και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και είναι λογικό. Το ευρωκοινοβούλιο είναι ένα τεράστιο σε όγκο σώμα που πρακτικά δεν αποφασίζει τίποτα. Οι σοβαρές πολιτικές αποφάσεις για τη λειτουργία της ένωσης λαμβάνονται στα συμβούλια των υπουργών και στις διασκέψεις κορυφής. Εκεί όπου 27 εκπρόσωποι εθνικών κυβερνήσεων μεταφέρουν επιδιώξεις, ίσως και ιδεολογίες, αντιπαρατίθενται και τελικά διαμορφώνουν μία ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική. Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Μακάρι αυτό το τεράστιο εντευκτήριο να είχε λόγο για τις εξελίξεις στην Ε....

Σε αυτό το blog έχουμε κάνει κατά καιρούς αναφορές σε πρόσωπα της πολιτικής σκηνής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνω κατάχρηση του blog αν θέλετε και θα μιλήσω για ένα νέο άνθρωπο που δεν είναι "φτασμένος" πολιτικός και δεν πρωταγωνιστεί στα πρωτοσέλιδα. Είναι δε και πολύ στενός προσωπικός μου φίλος οπότε δεν είμαι και αντικειμενικός, αλλά θα προσπαθήσω γιατί από τη Κυριακή και πρωί έγινε στην ουσία σύμβολο για μία ολόκληρη γενιά ΟΝΝΕΔιτων. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα δώδεκα χρόνια που ηγείται του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας έχει αλλάξει αρκετά πράγματα. Έκανε τις συγκρούσεις του και τους συμβιβασμούς του, προώθησε κάποιους ανθρώπους και σε γενικές γραμμές πάντα έδειχνε τη συμπάθεια του και το δέσιμο του με την ΟΝΝΕΔ από την οποία άλλωστε προέρχεται. Για πολλούς αυτό το δέσιμο των ΟΝΝΕΔιτων δεν λέει πολλά πράγματα για τους ΟΝΝΕΔιτες όμως είναι πολύ ισχυρό. Είναι όμως η πρώτη φορά που δίνει τόσο εμφατικά μία τόσο σημαντική ευκαιρία σε κάποιον που εκφράζει την ΟΝΝΕΔ. Οι λόγ...