| William Dalton | Comments ]



"Σε δέκα χρόνια θα το έχουμε όλοι ξεχάσει". Ο Κ. Μητσοτάκης είχε πάντα μια ρεαλιστική ματιά σε στιγμές που άλλοι πελαγοδρομούσαν Από εκεί που φανατισμένοι "πατριώτες" ντυμένοι μακεδονομάχοι έκαναν ογκώδη συλλαλητήρια και απειλούσαν να ισοπεδώσουν το γειτονικό κρατίδιο, δεκαέξι χρόνια μετά όλοι μιλάμε για "κόκκινες γραμμές" και επιθετικούς προσδιορισμούς μπροστά στους οποίους το "Σλαβομακεδονία" του '93 θα έμοιαζε με εθνική κατάκτηση. Τότε η σύναξη των σοφών παππούδων απέπεμψε τον ασύνετο νέο που έμοιαζε να κοιτά μόνο το παρόν και να μην υπολογίζει ότι το μέλλον ποτέ δε μας φέρθηκε καλά. Το "δάκρυ του Καραμανλή" ήταν το μόνο λάθος του Αντώνη Σαμαρά σε όλο το διάστημα μέχρι τη θριαμβευτική νίκη. Τα αξιώματα, όμως έχουν εφαρμογή παντού και πάντα. Ακόμη και η προδοσία, αν όχι σε δέκα, τουλάχιστον σε δεκαέξι χρόνια ξεχνιέται. Ο άσωτος υιός επέστρεψε και για χάρη του πρέπει να σφαγιασθεί ο μόσχος ο σιτευτός. Η συνέπεια είναι μεν αξιέπαινη, δεν αρκεί όμως για να σε φθάσει μέχρι την κορυφή, ειδικά όταν όλοι έχουν καταλάβει ότι κι αυτήν ακόμα την αντιμετώπιζες ως μέσον ανέλιξης. Αναλύσεις έχουν γίνει πολλές από προχθές και η διάθεση του William είναι μόνο να εκφράσει αυτό που λέει κι ο τίτλος. Τα πράγματα με τ' όνομά τους λοιπόν:

  1. Η συμμετοχή 750.000 ανθρώπων σε μια εσωκομματική εκλογική διαδικασία δεικνύει για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια το χαμηλό πνευματικό και δημοκρατικό επίπεδο της κοινωνίας μας. Το δικαίωμα της απόφασης για τη φορά προς την οποία θα κινηθεί η οικονομία, η εξωτερική πολιτική, η ασφάλεια κι εν γένει η πολιτική χάραξη ενός κράτους, εξασκείται ανά τετραετία από όλους τους πολίτες. Σε αυτή τη διαδικασία, η επιλογή γίνεται ανάμεσα σε προτάσεις που κατατίθενται από φορείς θεσμοθετημένους όπως είναι τα κόμματα. Κανείς δε δικαιούται να αισθάνεται υπερήφανος για μια εκλογική διαδικασία που συντελείται χωρίς εκλογικούς καταλόγους και λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις χάρις στην εμμονή όλων ημών να θεωρούν εαυτούς ειδικούς επί παντός επιστητού. Από το τραγούδι μέχρι την προεδρία ενός κόμματος όλα είναι θέματα πάνω στα οποία έχουμε άποψη και επιθυμούμε διακαώς να την εκφράσουμε, είτε δια της τηλεφωνικής ψήφου στα διάφορa x-factor είτε δια της συμμετοχής σε εκλογικές διαδικασίες σαν αυτή της περασμένης Κυριακής.
  2. Καλά να πάθει η Ντόρα Μπακογιάννη που έπεσε στην παγίδα και δέχθηκε την εκλογή από τη βάση. Όσοι πίστευαν ότι θα έβγαινε το ίδιο εύκολα όπως από ένα συνέδριο των 4.800 συνέδρων πλανήθηκαν πλάνην οικτράν. Οι "μαεστρικά" οργανώμενες εκλογές, μαεστρικά καταστρέφονται και τα επιχειρήματα περί κομματαρχών που θα καθοδηγούσαν τους ψηφοφόρους αποδείχθηκε στην πράξη (Β΄Αθηνών) ότι δεν ισχύουν. Αυτό γιατί:
  3. Η Νέα Δημοκρατία έχασε δύο εκλογές μέσα σε δύο μήνες. Η δεύτερη ήττα είναι μάλιστα πιο σοβαρή γιατί δείχνει απαξία ενός ολοκλήρου ιδεολογήματος. Καλός ο μεσαίος χώρος και η επανίδρυση του κράτους, αλλά ιδεολογία δεν είναι. Όταν χάνεις την εικόνα του συνετού και εντίμου διαχειριστή, χάνεις και την πρωτοκαθεδρία Αν και φιλελεύθερος, ο William, χαιρετίζει την εκλογή ενός ανθρώπου με σαφείς απόψεις στην προεδρία του δεξιού μεγάλου κόμματος στην Ελλάδα. Τουλάχιστον ο Αντώνης Σαμαράς είναι κάποιος με τον οποίο αν χρειαστεί μπορείς να διαφωνήσεις. Δυστυχώς, η φιλελεύθερη προσέγγιση δεν έχει την απήχηση για να καταστεί κυρίαρχη, ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όταν μάλιστα το κράτος είναι διαλυμένο, το να συζητάς για το βαθμό συμμετοχής του στην οικονομική ζωή είναι μάλλον πολυτέλεια. Εξάλλου αν το σύστημα λειτουργήσει καλά, τότε σίγουρα θα οδηγηθεί προς το δρόμο της απελευθέρωσης. Στα εθνικά θέματα, ακόμη κι ως αντίβαρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλοδεχούμενη η σκληρή γραμμή.
  4. Ο Αντώνης Σαμαράς θα έχει μία μόνο ευκαιρία, αυτή των προσεχών εκλογών. Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί και από τις επιδόσεις της σημερινής κυβέρνησης. Αν όλα πάνε όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα, ο Γ. Παπανδρέου θα κερδίσει άλλη μία τετραετία κι ο κομματικός μηχανισμός της Ν.Δ. θα διορθώσει το "λάθος". Όμως η εικόνα του μετανοημένου αμαρτωλού να ανεβαίνει, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, την οδό Ρηγίλλης για να πάρει αυτό που η μοίρα του είχε πάντα γραμμένο και ο ίδιος παραλίγο να στερήσει από τον εαυτό του, είναι από τις καλύτερες της ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Πριν από περίπου ένα χρόνο έγραφα ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταματήσει να περιμένει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να πέσει και να αρχίσει να παράγει πολιτικό λόγο. Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να τοποθετηθεί πολιτικά αλλά το έκανε με ασάφειες και με υποσχέσεις που ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής αναμέτρησης η μία πλευρά ενημέρωνε για την ανάγκη σκληρών μέτρων, μιλούσε για δύσκολες μέρες και πλήρωσε και την ειλικρίνεια της, εκτός από τα λάθη της στη διακυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα μιλούσε για προγράμματα 100 ημερών, δίκαιο φορολογικό σύστημα, ικανότητα διακυβέρνησης, πράσινη ανάπτυξη και δημιουργία ελπίδας στους πολίτες.

Πλέον έχουμε διανύσει περίπου τις μισές από τις πρώτες 100 μέρες. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός είναι πλέον υποχρεωμένοι να θερίσουν τις θύελλες που προκάλεσαν οι άνεμοι που έσπειραν προεκλογικά. Η εξαιρετική επικοινωνιακή πολιτική που βασιζόταν στην αξιοποίηση των ΜΜΕ πλέον δεν αρκεί μιας και τα προβλήματα βγάζουν μάτια.

Η χώρα βρίσκεται σε παρατεταμένη ακυβερνησία. Η βουλή πρακτικά δεν συνεδριάζει ποτέ. Ακόμα περιμένουμε να στελεχωθούν τα Υπουργεία με Γενικούς Γραμματείς. Το μπάχαλο με τις αλληλοεπικαλύψεις στα Υπουργεία μοιάζει αδύνατο να λυθεί και ο Πρωθυπουργός ασκεί τα καθήκοντα του ως Υπουργός Εξωτερικών πιο συχνά από τα Πρωθυπουργικά. Η διαχείριση του συνόλου των ανοικτών θεμάτων προς το παρόν είναι εγκληματική.

Στην οικονομία, η περίφημη επανεκκίνηση υλοποιείται μέσα από εγγυημένες συνταγές αποτυχίας. Η ΕΕ και ο σοσιαλιστής επίτροπος Χοακίν Αλμούνια ήδη έστειλαν το προσχέδιο του προϋπολογισμού για διόρθωση με σαφείς επισημάνσεις ότι δεν μπορεί εν μέσω κρίσης να φορολογεί μία κυβέρνηση με το τρόπο που το κάνει ο κ. Παπακωνσταντίνου. Η συγκεκριμένη πρακτική θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση την αγορά.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που ανέμεναν τις αυξήσεις που τους υποσχέθηκαν, ενημερώθηκαν ότι δεν θα λάβουν. Μάλιστα θα χάσουν και περαιτέρω εισοδήματα από την φορολογία των επιδομάτων τους. Η "απαράδεκτη" έκτακτη εισφορά σύμφωνα με τον κ. Παπακωνσταντίνου επανεμφανίζεται και φυσικά δεν αναστέλλεται η προηγούμενη. Καταργείται το μοναδικό μέτρο που βοηθούσε τους μικροεπιχειρηματίες, η δυνατότητα ρύθμισης του ΦΠΑ και την ίδια ώρα κάνουμε show τη χρήση memory stick και cd-rom για το προϋπολογισμό.

Η αγορά προσπαθεί να συνέλθει από το κλείσιμο του λιμανιού και την ίδια ώρα το νέο σύνθημα της κυβέρνησης είναι θα αντλήσουμε κεφάλαια από το ΕΣΠΑ. Το ίδιο ΕΣΠΑ που αναστέλλει σχεδόν όλα τα εξαγγελθέντα προγράμματα για να δημιουργήσει νέα.

Επικοινωνιακά βέβαια υπάρχουν και άλλα show όπως οι επισκέψεις του ΣΔΟΕ - παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων - στους γιατρούς του Κολωνακίου. Οι νέοι φόροι όμως αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και όχι τους γιατρούς του Κολωνακίου και μόνο.

Στο τομέα της Προστασίας του Πολίτη, ο avenger Μιχάλης Χρυσοχοϊδής δίνει ρεσιτάλ ανικανότητας. Οι τρομοκρατικές ενέργειες πλησιάζουν σε πυκνότητα τους μέσους όρους της Βαγδάτης. Απλά είμαστε τυχεροί που δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη θύματα μιας και οι βόμβες σκάνε και οι σφαίρες πέφτουν.

Το μοναδικό πράγμα που κάνει ο Υπουργός μέχρι στιγμής είναι να παραιτεί τους υφισταμένους του και να προβαίνει σε επικοινωνιακά τρικ είτε με την μείωση της φρουράς του Μαξίμου, είτε με την δημιουργία γραμμής διαμαρτυρίας για την αστυνομική αυθαιρεσία.

Είναι μάλιστα τόση η ασφάλεια που εμπνέει στους πολίτες που στην Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων επιστράτευσαν καταδρομείς να την φυλάνε για το φόβο των Ιουδαίων μιας και η διμοιρία ΜΑΤ που είναι μονίμως εγκατεστημένη στη συμβολή των οδών Ρηγίλλης και Β. Σοφίας προφανώς δεν τους καλύπτει.

Στα εργασιακά ήδη αρχίσανε τα όργανα. Ο Αντρέας Λοβέρδος κάθε μέρα αλλάζει γνώμη για το ασφαλιστικό. Οι συμβασιούχοι ψάχνουν λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Τα golden boys & girls των stage με τα 450 ευρώ ενημερώνονται ότι ακυρώνονται οι συμβάσεις τους και δεν θα πληρωθούν για το χρόνο που εργάστηκαν. Κοινώς και κερατάδες και δαρμένοι. Η ανεργία δε χτυπάει κόκκινο και όλα βαίνουν καλώς.

Στα ζητήματα περιβάλλοντος γελάνε και οι πέτρες. Οι μοναδικές μέχρι σήμερα αποφάσεις είναι η κατάργηση της απόσυρσης και η επιβολή επιπλέον τελών για τα αυτοκίνητα με βάση την περιβαλλοντική επιβάρυνση. Δηλαδή και δεν σου δίνουν κίνητρα να πάρεις αυτοκίνητο σύγχρονης τεχνολογίας και σε τιμωρούν για αυτό που έχεις.

Τέλος στα θέματα της υγείας η αίσθηση μου είναι ότι κάτι δεν πάει καλά σε σχέση με τον ιό Η1Ν1. Λόγω της λεπτής φύσης του θέματος δεν μπορώ να επεκταθώ αλλά δεν πιστεύω ότι αυτή η απίστευτη αναβλητικότητα και η απουσία σοβαρής και στιβαρής θέσης για το θέμα του εμβολιασμού προσφέρει ασφάλεια στην κοινωνία.

Όσο και να προσπαθούν οι φιλότιμοι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και οι εφημερίδες να χρυσώσουν το χάπι η αλήθεια είναι οδυνηρή. Χάρη δε στην Νέα Δημοκρατία που απέχει προκλητικά φτάσαμε στο σημείο να ασκεί την αντιπολίτευση ο Χρήστος Παπουτσής. Ας ελπίσουμε ότι στο κόμμα του θα τον ακούσουν και θα κυβερνήσουν επιτέλους διότι αλλιώς δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα αποτρέψει την χώρα από τα δεινά που έρχονται.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

  • Όπως έκανε προεκλογικά ο πρωθυπουργός Το θέμα δεν ήταν πού θα βρει τα λεφτά, αλλά πού πήγαν τα λεφτά. Υπαινισσόταν δε ότι θα τα πάρει από κει και θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του. Ας τα βρει λοιπόν κι ας αφήσει τα παγώματα μισθών, τη δημόσια διαβούλευση ( ο διάλογος στα νεοπασοκικά) για το ασφαλιστικό και τον κακό Αλμούνια. Αυτά τα έλεγε ο άλλος, αυτός που δε βγήκε. Όχι βέβαια ότι αυτό του έφταιξε που καταποντίστηκε, αλλά σε αυτό βγήκε αληθινός. Αυτός και το Κ.Κ.Ε. που από την αρχή έλεγε ότι αυτά τα μέτρα δεν είναι εξαγγελίες του Κ. Καραμανλή αλλά του Αλμούνια.
  • Τελικά εκεί στον Περισσό το πρόβλημα το έχουν με την ιστορία, ενώ με το παρόν τα πάνε κάπως καλύτερα. Ο γράφων υποθέτει ότι μέχρι να κάνουν συνέδριο με θέμα τη στάση τους στο θέμα της μεταπολεμικής διάσπασης της Γερμανίας, ισχύει η τότε άποψη. Δηλαδή ότι καθένας μέσα στα όρια των συνόρων του μπορεί να χτίσει ό,τι θέλει. Αυτό πάνω κάτω εξεστόμισε η συμπαθέστατη συνήθως γ.γ. του κόμματος και μάλλον στην πρεσβεία του Ισραήλ προβληματίστηκαν για το αν θα της στείλουν λουλούδια. Πόσοι από τους κατοίκους του Δυτ. Βερολίνου δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στο Ανατολικό και να γευθούν τον παράδεισο του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ.
  • Όπως δε θα μάθουμε ποτέ ποιές ήταν οι χθεσινές εντολές του Ρεχάγκελ. Ξέρουμε όμως από τον ίδιον ότι οι παίκτες τις εφήρμοσαν. Αν δεν το είχαν πράξει τότε μάλλον δε θα νικούσαμε τους Ουκρανούς κι εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο θα περνούσαμε ένα ήσυχο μουντιάλ, χωρίς να αγχωνόμαστε και χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε το παθητικό οφσάιντ σε παθιασμένες πατριώτισσες. "Βάλτε γκολ και ταμπουρωθείτε"-Δε χρειάζεται και δίπλωμα προπονητικής για να φαντασθείς ποιές εντολές μετουσίωσαν σε πράξη οι διεθνείς μας.
  • " Με χτύπησαν με χυδαιότητα", τάδε έφη Ντ. Μπακογιάννη αρχηγός εν αναμονή. Ποιός και γιατί, αγαπητοί μου αναγνώστες δεν ξέρω. Αν μπορείτε με ένα σχόλιο ή ένα email να με διαφωτίσετε θα το εκτιμήσω πολύ. Διαβάζω εφημερίδα, σας δίνω το λόγο μου. Δεν έχω βρει τίποτα. Πάντως και οι άλλοι δύο να μην την υπερασπισθούν;!! Ντροπή!

Ευχαριστώ το Joe για την επισήμανση. Επειδή δεν είναι σωστό να απαντήσω στα σχόλια και το παρόν να φαίνεται ως εγράφη, μια πρώτη απάντηση: Αλήθεια δεν είχα ιδέα, γι' αυτό και ρώτησα. Σε συνδυασμό με τον τίτλο, η παράγραφος επιδέχεται διόρθωσης και η κα Μπακογιάννη συγγνώμης. Το επίμαχο κείμενο είναι αδιάφορο και ανάξιο σχολιασμού ως μη πολιτικό. Φυσικά δεν είναι πολιτικό και το να ζητάς στήριξη επειδή κάποιος σε προσέβαλε. Κατά συνέπεια ούτε ο Αντ. Σαμαράς ούτε ο οποιοσδήποτε άλλος είναι υποχρεωμένος να καταδικάσει κάτι έτσι κι αλλιώς άνευ ουσίας στη διαδικασία εκλογής προέδρου της Ν.Δ.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

...συνέχεια



Στα γραφεία επικρατούσε αναβρασμός. Η Μαίρη μπήκε στο δικό της και ρώτησε τη Χαρά, τη νεαρή εκπαιδευόμενη που της είχαν δώσει. Εκνευρισμένη όπως ήταν, δεν είχε προσέξει ότι όλες οι μπροστινές θέσεις στο πάρκινγκ ήταν γεμάτες. Ο πρόεδρος με τους διευθυντές των τμημάτων είχαν πάει από το πρωί και συνεδρίαζαν. Φαίνεται ότι κάτι είχε πάει στραβά στη διαχείριση γιατί είχαν έρθει και στελέχη από τα κεντρικά στο Λονδίνο. Στις 12 θα τους ανακοίνωναν τις αποφάσεις τους. Ευτυχώς η Χαρά ήταν καλή στο να μαζεύει πληροφορίες.



Κάθε εκπαιδευόμενος σε μια μεγάλη εταιρεία έχει έναν πολύ σύνθετο ρόλο. Αφ'ενός μαθαίνει τη δουλειά όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά. Αφ'ετέρου είναι το παράθυρο επικοινωνίας των στελεχών με τον κόσμο έξω από το γραφείο. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται οι απευθείας αντιπαραθέσεις αλλά και οι ομαδοποιήσεις Παράλληλα, οι παλιοί έχουν διαρκώς δίπλα τους κάποιον χαμηλά αμειβόμενο να τους θυμίζει πόσο εύκολα μπορούν αντικατασταθούν, αν γίνουν ενοχλητικοί. Η Χαρά λοιπόν, ήταν η ιδανική επιλογή για το ρόλο. Με ένα μεταπτυχιακό ψυχολογίας στα τελειώματα και μεγάλη προσήλωση στο να επιτύχει στην πρώτη της σοβαρή δουλειά είχε κατορθώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του τμήματος. Τα 23 της χρόνια σε συνδυασμό με τα ξανθά μακριά μαλλιά και ένα λεπτό, εφηβικό σώμα της είχαν χαρίσει αρκετούς υποψηφίους μέντορες και μερικές αντιπάθειες στο θηλυκό δυναμικό του ορόφου. Πάντως η ίδια δε φαινόταν να διεκδικεί κάτι παραπάνω ή να ανταγωνίζεται την άμεσα προϊσταμένη της, τη Μαίρη η οποία διασκέδαζε παρατηρώντας την εξέλιξη των πραγμάτων. Τόσα χρόνια στη δουλειά ήξερε ότι η μετάλλαξη στις γυναίκες καριέρας αρχίζει στα 25. Τότε θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πως θα διαμορφωνόταν η σχέση της Χαράς με την εταιρεία.


Στις 11:50 η Μαίρη κατέλαβε τη θέση της στην τελευταία σειρά της μικρής αίθουσας προβολών και περίμενε να αρχίσει η συνάντηση. Οι φίλες της από τα άλλα τμήματα, δεν είχαν κατέβει ακόμη στο πρώτο υπόγειο και για να διασκεδάσει την αμηχανία της περιεργάστηκε ένα φυλλάδιο παρατημένο από κάποια προηγούμενη παρουσίαση. Με τα στελέχη που συνήθως κάθονται στη δεύτερη από τις πέντε συνολικά σειρές καθισμάτων της μικρή αίθουσας δεν είχε πολλά πάρε δώσε και με έναν συγκεκριμένο δεν ήθελε κιόλας. Είχε ξυπνήσει δύο φορές μεθυσμένη δίπλα στο Λουκά. Την πρώτη έπειτα από το Χριστουγεννιάτικο πάρτυ του 2006 όπου της είχε εκμυστηρευθεί ότι χωρίζει και τη δεύτερη μετά από το ίδιο πάρτυ της επομένης χρονιάς όταν χωρισμένος ων της είχε προτείνει να πάνε για Σαββατοκύριακο στο Παρίσι. Ξαναμίλησαν ένα χρόνο μετά, όταν πήγε να το ξαναπροτείνει και η Μαίρη διέκρινε τα γελάκια των άλλων. Αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας την πλήξη που της είχε προκαλέσει το προηγούμενο "ταξίδι". Αυτά σκεπτόταν όταν είδε τον πρόεδρο με τους διευθυντές να μπαίνουν. Μαζί τους ήταν κι ο "κούριερ" που είχε δει στο πάρκινγκ. Τώρα που τον έβλεπε καλύτερα καταλάβαινε ότι μάλλον είχε πέσει έξω. Το ξεβαμμένο τζιν, το μπλουζάκι και το ανοικτό πουκάμισο από πάνω πρέπει να κόστιζαν τουλάχιστον δύο μηνιάτικά της. "Κυρίες και κύριοι, όλοι ξέρατε για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η εταιρεία τους τελευταίους μήνες. Δεδομένης της διεθνούς ύφεσης και της συνεπαγόμενης καθίζησης της εγχώριας αγοράς το Δ.Σ. αποφάσισε και εξουσιοδότησε εμένα να σας ανακοινώσω τη συνεργασία με το γνωστό εφοπλιστή Ιπποκράτη Φραγκάτο. Ο κ. Φραγκάτος είδε τη μεγάλη αξία που κρύβει η εταιρεία μας και αποφάσισε να μας βοηθήσει να βγούμε από αυτή τη δεινή θέση. Μάλιστα, από σήμερα θα συνεργάζεστε και με το γιο του κ. Βλάσση Φραγκάτο, ο οποίος είναι ένας λαμπρός νέος, άρτι αφιχθείς από τη Βοστώνη όπου και σπούδασε κι ο οποίος επέλεξε να ξεκινήσει από χαμηλά. Θα αναλάβει λοιπόν τη θέση του brand manager που άνοιξε πρόσφατα, αυτήν του "olableu" του απορρυπαντικού που πλένει μόνο μπλε ρούχα και χρωματιστά με λίγο μπλε μέσα. Σας καλώ να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας και να βοηθήσετε τον κ Φραγκάτο στα νέα του καθήκοντα. Βλάσση, θα πεις δυο λόγια στους νέους σου συνεργάτες; " Με το που σταμάτησε ο πρόεδρος, η Μαίρη ένιωσε τα βλέμματα όλων πάνω της. Το μυαλό της, ασυναίσθητα, πήγε σε ένα διαφημιστικό για προϊόντα κατά της γήρανσης που είχε φτιάξει όταν είχε πρωτοπάει στην εταιρεία. "Διασκεδάστε! Όταν έρθει η ώρα, στο παγκάκι με τον Benny θα κάτσει και η Dora"
συνεχίζεται...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στο επίκεντρο της πολιτικής κουβέντας βρίσκεται στη παρούσα φάση η εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Κακώς μιας και η πολιτική κουβέντα σε επίπεδο διακυβέρνησης έχεις μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά ας είναι. Ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει ή θα χάσει αυτή την εκλογή, η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για επιλογή προέδρου από τη βάση είναι συνταγή απώλειας της κομματικής συνοχής και της ενότητας.

Η άποψη μου μπορεί να μοιάζει αντιδημοκρατική όμως δεν αφορά την δημοκρατικότητα της διαδικασίας αλλά τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Εξηγώ.

Όσο καιρό το παιχνίδι της διαδοχής παιζόταν σε επίπεδο συνεδρίου τα πράγματα ήταν ελεγχόμενα ως προς τους συμμετέχοντες. Οι σύνεδροι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άνθρωποι με καθημερινή ενασχόληση με την πολιτική. Διαθέτουν στην πλειοψηφία τους μεγάλη εμπειρία από εκλογικές διαδικασίες, έχουν ζήσει αλλαγές ηγεσίας σε όργανα και φορείς και γενικώς έχουν εμπειρία διαχείρισης κρίσεων και δύσκολων καταστάσεων.

Το σημαντικότερο δε πλεονέκτημα τους είναι ότι δεν επηρεάζονται από τα αδηφάγα ΜΜΕ μιας και η επικοινωνία και η προσέγγιση μαζί τους είναι εφικτή χωρίς να είναι απαραίτητες μαζικές συγκεντρώσεις που προσελκύουν και την αντίστοιχη δημοσιότητα. Αντίθετα τώρα που έγινε η διεύρυνση του εκλογικού σώματος και η εκλογή πήγε στη βάση ζούμε τη χαρά των δημοσιογράφων.

Το εκλεκτορικό σώμα διευρύνθηκε. Το δίδυμο των υποψηφίων (διότι ο Πανίκας Ψωμιάδης είναι απλά το κουβέρ και όχι το κυρίως πιάτο) είναι ιδεατό. Η Πολιτική Άνοιξη απέναντι στην κόρη του Μητσοτάκη. Τα κανάλια αφιερώνουν καθημερινά εκπομπές και δελτία ειδήσεων στην μεγάλη μάχη. Οι φιτιλιές διαδέχονται η μία την άλλη και οι μαϊντανοί που διψάνε για δημοσιότητα είναι πανταχού παρόντες να κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων.

Για πολλούς από αυτούς τους μαϊντανούς δε η συγκεκριμένη διαδικασία είναι η τελευταία τους ευκαιρία να διεκδικήσουν τον ρόλο τους στην επόμενη μέρα. Στην πλειοψηφία τους είναι πρώην βουλευτές που θέλουν να παραμείνουν ενεργοί. Αυτό τους οδηγεί σε ακρότητες και αντιπαραθέσεις που στην επόμενη μέρα θα είναι δύσκολο να μαζέψουν.

Η ενότητα απειλείται όχι από την δημοκρατικότητα της διαδικασίας αλλά από την αδυναμία διαχείρισης της κατάστασης από τους υποψηφίους και τους υποστηρικτές τους. Πλέον σε κάθε εκδήλωση οι υποψήφιοι νιώθουν την ανάγκη ικανοποιήσουν το φιλοθεάμων κοινό. Δεν μιλάνε για το παρελθόν αλλά όλο κάτι για το παρελθόν θυμούνται. Οι υποστηρικτές τους δε είναι πιο φανατικοί από ποτέ.

Η επόμενη μέρα θα βρει τη Νέα Δημοκρατία να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της. Πολλοί από αυτούς που θα ψηφίσουν θα πάνε σπίτι τους και θα βλέπουν τις εξελίξεις από τις ειδήσεις. Η πλειοψηφία των ενεργών στελεχών όμως, που στην ουσία αποτελούσε τους συνέδρους, θα προσπαθήσει να συμβιώσει μετά την αναπόφευκτη ένταση που θα έχει βιώσει για λογαριασμό άλλων.

Είναι τέλος πολύ πιθανό να βγει ένας αρχηγός που θα είναι επιλογή της βάσης αλλά όχι του κομματικού πυρήνα. Με τέτοιες συνθήκες η ενότητα περνάει σε δεύτερη μοίρα και ρόλο έχει η επιβίωση και το γινάτι. Τότε αυτοί που ζητούσαν εκλογή από τη βάση μπορεί και να μετανιώσουν για την επιλογή τους. Μπορεί απλά να ακονίσουν τα ξίφη τους εν όψη του τακτικού συνεδρίου που ακολουθεί το καλοκαίρι. Το σίγουρο είναι ότι ο μοναδικός κερδισμένος θα είναι τα ΜΜΕ.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Ένα νέο, όχι και τόσο απροσδόκητο, σίγουρα όμως χαρμόσυνο και ενδιαφέρον έφερε στο νου του William μνήμες από το παρελθόν. Τότε που οι οικογενειακές καλοκαιρινές διακοπές είχαν συγκεκριμένο κι αυστηρό πρόγραμμα. Μέρος αυτού του προγράμματος ήταν και η υποχρεωτική ξεκούραση του μεσημεριού. Μετά το μπάνιο στη θάλασσα, το καλοψημένο μπιφτέκι και το παγωτό ξυλάκι ακολουθούσε η σιέστα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, από αυτά που ο κλιματισμός εξοστράκισε πλέον από τη ζωή μας κι αφού το υλικό προς ανάγνωση είχε ήδη εξαντληθεί, ο μικρός και ξάγρυπνος Willy αποφάσισε να ανοίξει την πελώρια σακούλα που η θεία του πάντα κουβαλούσε μαζί της και να διαβάσει ένα από τα μικρά χαρτόδετα βιβλιαράκια που απεικόνιζαν ηλιοβασιλέματα και εξωτικά ζευγάρια να φιλιούνται ηδυπαθώς.



Η υπόθεση ήταν μάλλον τετριμμένη ακόμη και για έναν πιτσιρικά, όμως είχε ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον και ήταν μια αρκετά ξεκούραστη λύση για να περνούν πιο εύκολα οι ώρες μέχρι το απογευματινό μπάνιο. Άνδρας, γυναίκα, μια δυσκολία που πρέπει να αντιμετωπισθεί και η επικράτηση ενός μεγάλου έρωτα στο φινάλε σε έκαναν πραγματικά να ξεχνιέσαι. Αυτό δεν είναι που θέλουμε και οι Daltons; Είναι άραγε δύσκολο ρομαντικές ψυχές σαν τις δικές μας να φτιάξουν κάτι αντίστοιχο; Αυτοί οι λόγοι, αλλά και η βεβαιότητα ότι εσείς οι λίγοι που μας διαβάζετε θα δείχνατε μεγάλο ενδιαφέρον για μια ιστορία αγάπης σε συνέχειες, φέρνουν το γράφοντα στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει την ετικέτα Μέσα απ' τη ζωή και το πρώτο κεφάλαιό της.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1ον

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις." Η Μαίρη διάβαζε φανατικά Π. Κοέλιο γιατί την έκανε να νιώθει ότι ξεφεύγει από την καθημερινότητα Έχοντας φθάσει στα 30 καταλάβαινε και η ίδια ότι βρισκόταν μπροστά στην πρώτη μεγάλη ηλικιακή καμπή που κάθε γυναίκα περνάει. Είχε γίνει πιο σοβαρή, πιο ευσυγκίνητη και μερικές φορές πιο επιθετική με τους άλλους, όταν ένιωθε ότι αυτοί δε βλέπουν τα πράγματα με τον τρόπο που τα έβλεπε εκείνη. Οι συνάδελφοί της είχαν αρχίσει να μην την ανέχονται και πολύ αν και το θηλυκό σώμα της σε συνδυασμό με ένα συμπαθητικό πρόσωπο και δύο πανέμορφα γκριζοπράσινα μάτια, της εξασφάλιζαν την αντρική ανοχή στις ιδιοτροπίες της για αρκετό καιρό ακόμα. Δούλευε ως μεσαίο στέλεχος σε μια μεγάλη πολυεθνική, από αυτές που κατασκευάζουν από ευρείας κατανάλωσης καλλυντικά έως απορρυπαντικά και είδη για τον καθαρισμό του σπιτιού. Τόσο οι σπουδές της, όσο και το συγκροτημένο αλλά και όχι πάνω από το μέσο, μυαλό της, προμήνυαν ότι αυτό θα έκανε και τα επόμενα χρόνια της ζωής της. Παρ' όλα αυτά, εκείνη αισθανόταν αδικημένη και πάλευε με κάθε τρόπο να αποδείξει πόσο άξιζε μια θέση ανωτέρου στελέχους.
Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε ότι άνοιξε μια θέση brand manager στην εταιρεία, η Μαίρη πίστεψε ότι ήρθε η σειρά της. Οι πιθανοί υποψήφιοι δεν είχαν παραπάνω προσόντα από κείνη και κανείς τους δεν ήταν εκεί πριν οκτώ χρόνια, όταν το ίδιο το αφεντικό προσελάμβανε για δόκιμη μια φοιτήτρια που είχε τολμήσει να χαρακτηρίσει τον τρόπο διοίκησής του αναποτελεσματικό Την ίδια αίσθηση είχαν και οι περισσότεροι στο γραφείο που έσπευδαν να τη συγχαρούν προτού καλά καλά ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την αποχώρηση του προηγουμένου Η ίδια ήταν πολύ προσεκτική και σεμνή. Στη γλώσσα των στελεχών αυτό σήμαινε ότι αποδεχόταν τις φιλοφρονήσεις, αλλά δεν είχε καβαλήσει το καλάμι. Μόνο η ίδια, όμως, και οι δύο κολλητές της ήξεραν με τι αγωνία περίμενε αυτή τη θέση. Μετά από το χωρισμό της με τον Μάρκο, τον μεγάλο έρωτα της από τα χρόνια του ΤΕΙ, δεν είχε κέφι για τίποτα. Είχε αφοσιωθεί στη δουλειά της και στην προσπάθεια να προβάλει στους γύρω της, το προφίλ της δυναμικής κι επιτυχημένης σύγχρονης γυναίκας.
Έχοντας στο μυαλό της όλα αυτά τα δεινά του τελευταίου χρόνου μπήκε εκείνο το πρωί Παρασκευής στο υπόγειο πάρκινγκ της εταιρείας. Ακριβώς τη στιγμή που σκεπτόταν πόσο πιο εύκολη θα ήταν η μανούβρα από τη νέα της θέση, ένα κόκκινο αμάξι διέσχισε με την όπισθεν δύο κενές θέσεις, πέρασε ξυστά από μπροστά της και πάρκαρε στο κενό που από Δευτέρα θα κάλυπτε το απαστράπτον Γαλλικό 1600άρι της. Έξαλλη ακόμη από το παραλίγο τρακάρισμα, πάτησε με δύναμη την κόρνα και μούντζωσε τον οδηγό του μικρού και βρώμικου αυτοκινήτου πόλης που εκείνη τη στιγμή κλείδωνε. "Άσχετοι κούριερ", μονολόγησε και κατευθύνθηκε προς τις πιο μέσα θέσεις.
συνεχίζεται (ελπίζω από ένα διαφορετικό Dalton κάθε φορά)

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Είχαν περάσει δύο μήνες. Δύο ολόκληροι μήνες και ένιωθαν ακόμα περίεργα. Σαν να κατέβηκαν προχτές από τον παράδεισο, αλλά και σαν να ήταν μια ζωή στην Ανάφη και η... Εδεμ αποτελούσε μακρινή ανάμνηση. Τα είχαν δει όλα. Ο καθένας από τη δική του μεριά. Ιδιες καταστάσεις, αλλά εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση και κατανόηση από τους ήρωές μας

Το ζευγάρι μας, καθόταν αγκαλιασμένο σε μια ήσυχη γωνιά. (Και πώς να μην ήταν ήσυχη, αφού και οι λίγοι τουρίστες είχαν φύγει απο το νησί). Οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι ήταν κρυμένοι, οι άνδρες στους καφενέδες και οι περισσότερες γυναίκες στο σπίτι και μόνο τον Κριστιαν έβλεπες που και που να τριγυρνάει σαν την άδικη κατάρα! Ο Αδάμ και η Εύα, πρώτη φορά έβλεπαν σκούρα και πυκνά σύννεφα. Μάλιστα ο συνδυασμός τους με τον έντονο αέρα και την πρωτόγνωρη (για αυτούς) πτώση της θερμοκρασίας, είχε αναγκάσει την Εύα να τυλιχτεί σαν αδύναμο γατάκι στην αγκαλιά του καλού της! "Τι ζω Θεέ μου" αναφώνισε όταν άκουσε ένα κεραυνό και αμέσως ήρθε η κοφτή απάντηση του Αδαμ: "Μην Τον αναφέρεις καν, ας Τον στην ησυχία του".

Η ψυχρή ατμόσφαιρα, ψυχράνθηκε κι άλλο! Και τη στιγμή που εκείνη ως ένδειξη συμφιλιώσης, κούρνιασε ανάμεσα στα χέρια του, άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγές. "Τι είναι πάλι αυτό; Κατακλεισμός. Πω πω, χαθήκαμε. Θα ξεπροβάλει πάλι κανένας Νώε με την Κιβωτό του. Κι αν εμείς δεν είμαστε οι εκλεκτοί; Που δεν είμαστε πλεόν... Αχού. Τελειώσαμε. Αυτό ήταν. Α ρε γαμημένο μήλο... Χίλιες φορές να έτρωγα εκείνα τα ακτινίδια που ήταν δίπλα και που τώρα -που δεν μπορώ να πάω τουαλέτα-, κατάλαβα την αξία τους. Πεθαίνουμε Αδααααμ, αυτό ήταν... " Ο Αδαμ έμενε ατάραχος στο παραλήρημά της. Σαν κάτι να ήξερε, αλλά δεν της το έλεγε, σαν να περίμενε να τα βγάλει όλα από μέσα της και μετά θα μιλούσε. Και πράγματι, ύστερα απο λίγο την ρώτησε νηφάλια: "Τι έπαθες γλυκειά μου, γιατί χαλάς πάλι τον κόσμο". "Μα δεν βλέπεις;" αποκρίθηκε εκείνη. "Εστειλε νερό για να μας πνίξει, πεθαίνουμεεεεεε, σνιφ σνιφ". Ξαφνικά εκείνος αντί να τρομοκρατηθεί, έβαλε τα γέλια, κάτι που εξόργισε ακόμα περισσοτερό την καλή του. "Τι γελάς ρε αναίσθητε; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Χαλάσμος κόσμου;" Ο Αδάμ, παίρνοντας το πιο φυσικό ύφος του κόσμου (ύφος που θύμιζε τον Κριστιάν) της είπε καθησυχαστικά: "Για το νερό που πέφτει στο παράθυρό μας λες; Μην τρομάζεις καρδιά μου, καλό θα μας κάνει. Είναι βροχή. Ετσι το λένε εδώ. Ξέρω ότι πρώτη φορά το βλέπεις και έχεις πανικοβληθεί, αλλά δεν είναι τίποτα, απλά βροχή. Μάλιστα ο κυρ-Σταύρος που έχει το καπηλειό, μου είπε ότι κάνει καλό. Ηρέμησε τώρα σε παρακαλώ. Οπώς λένε και οι χωρικοί εδώ, μπόρα είναι θα περάσει". Αυτά είπε και κίνησε να πάει να της χαϊδέψει λίγο τα μαλλιά.

E, ποιός είδε την Εύα και δεν τη φοβήθηκε. Αντί να καταλαγίασει, ξέσπασε τόσο έντονα που η μπόρα έξω, έμοιαζε με νηνεμία. Κατά την προσφιλή συνήθεια των γυναικών, πήρε αφορμή από αυτό το... κάτι και έριξε στην κουβέντα ό,τι την ενοχλούσε εδώ και καιρό, κι ας τα έχει ξαναπεί εκατοντάδες φορές. Ο Αδάμ, δεν είχε ακόμα καταλάβει αν την πείραξε περισσότερο ότι έβλεπε για πρώτη φορά βροχή και ότι δεν ήξερε καν πως υπήρχε τέτοιο πράγμα, ή αν... στράβωσε επειδή αυτός το ήξερε! Πάντως γεγονός είναι ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει εντελώς, ήταν κυριολεκτικά εκτός ελέγχου:

-Ε: Γαμώ το μήλο μου γαμώ, γαμώ το μπάσταρδο το φίδι, και εσένα περισσότερο παλιομαλάκα, που με έφερες σε αυτό το σκατομέρος.
-Α: Πως μιλάς έτσι αγάπη μου, ηρέμησε.
-Ε: Αντε ρε που θα μου πεις να ηρεμήσω κιόλας. Ηλίθιε.
-Α: Ρε Εύα, πλάκα μου κάνεις; Εσύ την έκανες τη μαλακία και ζητάς και τα ρέστα από πάνω;
-Ε: Ποια ρέστα ρε; Εδώ που με έφερες. Βαρέθηκα, τι ζωή είναι αυτή; Επεσες σα βλάκας στην παγίδα Του και διάλεξες την Ανάφη. Βλακάάάάάάά
-Α: Ααααα, για να σου πω, μαζί δεν το επιλέξαμε; Είπαμε, μην ζητάς τώρα και τα ρέστα.
-Ε: Να είδες; Τώρα που είπες ρέστα. Μάθαμε και τα λεφτά και φτάσαμε και στα ρέστα. Που είναι τα μεγαλεία, που παίρναμε ότι θέλαμε χωρίς αντίκρυσμα; Πού είναι...
-Α: Τα χάσαμε μαζί με το χαζομήλο σου, ανόητη.
-Ε: Μη με διακόπτεις. Τι έλεγα; Α, ναι. Πώς να μάθω να ξεχωρίζω τα πιο καλά χαρτονομίσματα από τα άλλα ρε; Ολο μπερδεύομαι. Και αυτά τα κέρματα, πολύ βαριά είναι, δεν τα μπορώ!
-Α: Ηρεμησε ρε, με τον καιρό θα τα μάθεις όλα.
-Ε: Δεν θέλω να τα μάθω. Τι να μάθω; Πόσο κάνουν τα φασολάκια; Εγώ που τα έπαιρνα όλα φρέσκα και όχι σαν κι αυτά, μπαγιάτικα και χαλασμένα;
-Α: Είπαμε πέρασαν αυτά.
-Ε: Και πώς μαγειρεύονται τα σκασμένα; Εκεί ήταν όλα νόστιμα, εδώ....
-Α: Ελά τώρα, είσαι άδικη. Δεν είναι νόστιμα τα φαγητά εδώ; Ολα τα μαγαζία έχουν απίστευτους μεζέδες. Εγώ την έχω καταβρεί. Είναι καλύτερα από πάνω. Πιο...μερακλήδικα.
-Ε: Ναι ε; Τι μας λες; Για αυτό δεν μπορώ να ενεργηθώ; Ετσι πάω έτσι ερχομαι στην τουαλέτα.
-Α: ......
-Ε: Και τώρα που το θυμήθηκα, τι καταπίεση είναι αυτήν με την τουαλέτα; Ακου φίλε, να θες να κάνεις την ανάγκη σου και να πρέπει να βρεις το... κατάλληλο μέρος. ΟΧΙ ΡΕ. ΕΚΕΙ όπου μας ερχόταν τα κάναμε.
-Α: Μα τι λες τώρα ρε Ευά;
-Ε: Αυτό που σου λέω. Και να μην μιλήσω για γρηγοράδα. Ενα φύλλο έβγαζες και.. .τσουπ! Τώρα , ξεκούμπωσε, βγάλε, κατέβασε, ήμαρτον πια!
-Α: Ελα, γίνεσαι αηδιαστική. Σταμάτα επιτέλους.
-Ε: Τιιιιιιι; Να σταματήσω; Τώρα άρχισα.
-Α: Ωχ, θα μας ακούσει όλο το χωριό.
-Ε: Ας μας ακούσει. Το αποκτήσαμε κι αυτό. Παλιά φωνάζαμε όσο θέλαμε, κάναμε ό,τι θέλαμε, τώρα όλο τους άλλους σκέφτεσαι.
-Α: Ωραία και τι θες να γίνει τώρα;

.......................

Η Ευά σκύβει το κεφάλι και δείχνει να ηρεμεί. Παίρνει ένα παραπονιάρικο ύφος και πηγαίνει κοντα του.
-Ε: Πια δεν με πηδάς όπως παλιά.
-Α: Τι;
-Ε: Τι τι; Παλιά συνέχεια σεξ κάναμε, τώρα...
-Α: Τώρα εχω κι άλλα στο μυαλό μου ρε Ευάκι.
-Ε: ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙ; Υπάρχει κι άλληηηηη;
-Α: Τι λες μωρέ;
-Ε: Ποια πουτάνα είναι; Πες μου ποιά είναι; Αυτή η τσούλα η Μάρω, η κόρη του κυρ Βασίλη με τα μεγάλα βυζιά, που την κοιτάς σαν ξερολούκουμο και σου τρέχουν τα σάλια; Ή το πορνίδιο η Ντίνα, που την έχει πάρει όλο το χωρίο και όλοι οι τουρίστες από 16 έως 57 ετών; Λεγέ ποιά είναι να την ξεμαλλιάσω.
-Α: Α, καλά έχεις χαζέψει εντελώς. Εγώ είπα ότι έχω κι άλλα στο μυαλό μου, όχι ότι έχω κι άλλη!ν
-Ε: Ε τότε γιατί δεν με πηδάς όπως παλιά; Φταίω εγώ; (Και πάιρνει το κλαψομ...ικο ύφος της)
-Α: Οχι ομορφιά μου, απλά εδώ τώρα έχω και δουλειές, οπότε δεν έχω ούτε τόσο ελευθερο χρόνο και ούτε τις αντοχές που είχα.
-Ε: Τι δουλειές ρε ακαμάτη! Σε ποιόν τα λες αυτά; Ολη μέρα παιζείς τάβλι με τον Κοσμά και πρέφα στον καφενέ του κυρ Θανάση. Μετά πίνεις τα τσίπουρακια σου, καπνιζείς τα τσιγαράκια σου και μου έρχεσαι χάλια. Ασε που σου έχω πει, οτι βρωμάς με αυτά τα παλιοτσίγαρα που κάνεις κι σε αυτα τα βρωμομέρη που πας.
-Α:.....
-Ε: Καπνίζεις κιόλας, το παίζεις μάγκας. Ποιός σου κόλλησε αυτό το συνήθειο; Αυτός ο λέτσος, ο Κριστιαν; Και μια που το έφερε η κουβέντα, γιατί τα δικά του τσιγάρα μυρίζουν αλλιώς; Μια φορά ηταν κοντά μου και νομίζω ότι ζαλιστηκα...! Και μάλιστα δεν τα είχε σε πακέτο. Πουλάνε τσιγάρα χύμα;
-Α: Δεν ξέρω ρε Ευά, παράτα με
-Ε: Ακου δεν έχει αντοχές λέει...
-Α: Που κολλάει αυτ'ο πάλι;
-Ε: Στο προηγούμενο, ότι δεν το κάνουμε γιατ'ι δεν αντέχεις!
-Α: Εύα, Εκει τα πράγματα ήταν αλλιώς, Εδώ πλέον κουραζόμαστε, π'αρτο χαμπάρι.
-Ε: Και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό;
-Α: Οχι.
-Ε: Αν πάω να μιλησω σε αυτόν τον... πώς τον είπαμε; Τον... Παπανδρέου;
-Α: Τι να σου κάνει αυτός ρε;
-Ε: Ε πώς τι να μου κάνει, Αυτός δεν εξουσιάζει εδώ; Σε αυτόν θα πάω. Πώς πηγαίναμε σ' Αυτόν όταν ήμασταν στον παράδεισο και μας έλυνε τα προβλήματα; Ε εδώ τώρα μάλλον σε αυτόν τον καινούργιο πρεπει να πάμε πρέπει να πάμε.
-Α: Τα έχεις εντελώς χαμένα.
-Ε: Αλήθεια, αυτοί εδώ πώς δώσανε την εξουσία αλλού και εμείς Πάνω δεν μπορούσαμε; Δεν είναι άδικο αυτό; Ολο Αυτός κυβερνούσε! Επρεπε να άλλαζε. Να ήσουν εσύ αυτός που θα εξουσίαζε και θα έδινε εντολές, τώρα ακόμα εκεί θα ήμασταν και θα περνούσαμε ζωή χαρισάμενη.
-Α: Και τώρα μια χαρά περνάμε.
-Ε: Μια χαρά περνάς εσυ, όχι εγώ!
-Α: Ε και τι θες να κάνω, εσύ το δαγκώσες το κωλομήλο, εγω πάλι την πληρώνω;
-Ε: Εσύ φταις που με παραμελούσες; Και βρήκε την ευκαιρία το φίδι....
-Α: Τι λες μωρέ, τι λες μωρέ; Δεν θα συνεχίζω άλλο την κουβέντα, δεν βγάζει πουθενά.
-Ε: Α τώρα που δεν σε συμφέρει, σταματάς την κουβέντα ε; Πάντα τέτοιος ήσουν...

Εκείνη την ώρα κάποιος χτύπησε την πόρτα. Η συζήτηση διακόπηκε με μιας. Εκείνη πήγε και άνοιξε. Ηταν η κυρα-Αντιγόνη, μούσκεμα από τη βροχή. Σκέφτηκε πως με τέτοιο καιρό δεν θα είχαν βγει οι "νεοφερμένοι" έξω και ότι δεν θα είχαν να φάνε. Τους πήγε μια κατσαρόλα που άχνιζε με ρεβύθια, λίγη ρέγγα, αντζούγες, ελιές και δύο καρβάλια ζεστό ψωμί. Υστερα από λίγο, που είχε κοπάσει και η βροχή, η κυρα-Αντιγόνη έφυγε. Κανείς τους δεν είχε όρεξη να συνεχίσει τον τσακωμό. Επεσαν με τα μούτρα στο φαγητό και ο Αδαμ μονολογούσε: "Είδες τι καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι είναι εδώ..."


ΥΓ. Ιστορίες των δύο μηνών που πέρασε το ζευγάρι μας, θα αναρτηθούν οσονούπω, από τα ημερολόγια που κρατούσαν οι δυο τους.

ΥΓ1. Το ημερολόγιο, καθυστέρησε τέσσερις μέρες να αναρτηθεί ,γιατί είχε άσχημο καιρό και δεν υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση με την Ανάφη, οπότε το υλικό δεν μπόρεσε να έρθει εγκαίρως στα χέρια μου. Βλέπετε η τεχνολογία δεν ανήκει στις αρετές του Αδάμ και της Εύας!




Σημαντικές Ημερομηνίες:

9. Παγκόσμια ημέρα κατά του φασισμού.

16. Παγκόσμια ημέρα ανεκτικότητας. (Ζωά γίναμε, γάιδαροι και τα υπομένουμε σχεδόν όλα.)

17 Εκτός από την επέτειο του Πολυτεχνείου, συμπτωματικά είναι και παγκόσμια ημέρα των σπουδαστών.

19. Παγκόσμια ημέρα φιλοσοφίας. (Για μας της... αμπελοφιλοσοφίας, δεν μας λέει κάτι η μέρα. Εμείς είμαστε σαν τη ρετσίνα Κουρτάκη, ¨κάθε μέρα γιορτή"). Ταυτόχρονα -άκουσον άκουσον- είναι και παγκόσμια ημέρα της δημόσιας τουαλέτας! Αλλώστε σε δημόσιες τουαλέτες έχω διαβάσει απίστευτες μικρές φιλοσοφίες, οπότε συνδυάζεται.

20. Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού.

21. Παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης. (Βοήθειά μας).

25. Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. (Στο σεξ επιτρέπεται γιατρέ μου;;;;)






Περισσότερα...