| William Dalton | Comments ]

Φιλομαθή παιδιά του δημοτικού μαθαίνουν τις χώρες του ευρώ, ίσως και της Ε.Ε. Αφού τελειώνει η παράθεση, διαπιστώνουν ότι η Ελλάς δεν ανήκει  σε αυτές και αναρωτιούνται. "Γιατί κύριε;" Ο δάσκαλος γεμάτος ντροπή, σιωπά.
Αφήνουμε τις σκηνές από το μέλλον κι επιστρέφουμε στην Ελλάδα του 2012. Παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στα προαύλια, αντί βιβλίων χρησιμοποιούνται φωτοτυπίες, το χαρτόνι στις κόλλες των πανελλαδικών αποκαλύπτει το όνομα του κάθε υποψηφίου και στη μισή επικράτεια αντί σχολείων χρησιμοποιούνται κοντέινερ αφού είτε κάποιος σεισμός είτε κάποια πυρκαγιά άφησε για δεκαετίες το αποτύπωμά του στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας.
Στα σχολεία, με τις εκλογές του 1920 δεν πολυασχολούνται. Γι' αυτό και τα πράγματα είναι λίγο θολά. Έτσι ο κάθε εκσυγχρονιστής, μεταρρυθμιστής και "ευρωλιγούρης" ( Κ. Ζουράρις ο πατέρας της λέξης) δημοσιολογών, μπορεί άνετα να βρίσκει βολικές αναλογίες και να εκλιπαρεί για ώριμη ψήφο στη ΝΔ. Ας προσέξουν όμως. Μάλλον αυτήν την φορά θα εκλεγούν αυτοί που μας έφεραν ως εδώ. Όταν έρθει η καταστροφή, στον (πολιτικό πλέον) τοίχο δε θα στηθούν όσοι απλώς υποσχέθηκαν το ανέφικτο αλλά αυτοί που με υπερηφάνεια ταύτισαν τον εαυτόν τους με τον Ελ.Βενιζέλο. Ίσως έτσι να αποκατασταθεί και πολιτικά ( νομικά έχει ήδη γίνει) μια αδικία που κρατάει 90 χρόνια.