The Daltons' Politics

Δίχως αμφιβολία το 2008 είναι μία από τις χειρότερες χρονιές για κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του χρόνου η κυβέρνηση έχασε τα ερείσματα της στη κοινωνία και ξαφνικά βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέδειξε ολιγωρία στη διαχείριση κρίσεων και πλέον βρίσκεται στριμωγμένος στα σχοινιά. Το παράδοξο της όλης διαδικασίας είναι πως είναι μεν στριμωγμένος αλλά όχι από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο αντίπαλος στη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει να είναι η άρνηση απέναντι σε αυτά που πρεσβεύουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα και όχι το ΠΑΣΟΚ. Παρά τη ραγδαία πτώση της συσπείρωσης των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας η αξιωματική αντιπολίτευση δεν καταφέρνει να αλιεύσει δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ. Αντίθετα αυτοί προς το παρόν σε όλες τις δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν (και είναι πάρα πολλές λες και είμαστε σε εκλογική περίοδο) παραμένουν αναποφάσιστοι και δεν επιλέγουν να ψηφίσουν άλλο κόμμα. Αν προσπαθήσουμ...

Στο πνεύμα των ημερών και εγώ ανταποδίδω στο William το δώρο του με κάτι αντίστοιχο: Ο αγαπημένος του προπονητής συντρίβει την αγαπημένη του ομάδα με αυτόν στην κερκίδα να αναρωτιέται γιατί δεν έγινε Ολυμπιακός :)

Η ημέρα δεν επιτρέπει ούτε πολιτικά σχόλια, ούτε βέβαια ανάζητήσεις στην κόλαση. Επειδή, λοιπόν Εκείνος, δε θέλει και πολύ για να εκνευρισθεί, το κείμενο θα έχει απλώς ευχές και δώρα για τα αδέλφια. Εύχομαι σε όλους όσους μας διαβάζετε χρόνια πολλά και να γίνετε τύφλα σήμερα το βράδυ. Το δώρο του Joe: http://www.youtube.com/watch?v=MXFNirOGDIs Το δώρο του Jack: http://www.youtube.com/watch?v=xBe6vsxBQyY&feature=related Το δώρο του Averell: http://www.youtube.com/watch?v=RfDQAj0-ISQ Το δώρο του Τρυφερού: http://www.youtube.com/watch?v=fGx_hDc6_QA&feature=related Το δώρο του Billy: http://www.youtube.com/watch?v=fMOSRJKG9As To δώρο του Rantaplan: http://www.youtube.com/watch?v=-2opfhZKIuo&feature=related *To δώρο σας: http://www.youtube.com/watch?v=vB5isaB32QA Και μην ξεχνάτε τα σημερινά σχόλια μπορούν να δώσουν και δώρο μία συνδρομή στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ". Χρόνια Πολλά

Με αφορμή την έκδοση εσχατολογικού ημερολογίου και στα πλαίσια της πολυφωνίας που πάντα αποτελεί σταθερά, η στήλη ζήτησε να μάθει και την Άλλη άποψη. Έτσι προέκυψε η παρακάτω τηλεφωνική συνέντευξη. William: Καλημέρα, τί γίνεται; Άλλος: Γεια σου νεαρέ μου, πάλι θες την ανταλλαγή με το IQ του μέσου όρου; Έχετε χαζέψει εντελώς εκεί πέρα ή νομίζεις ότι αν καταλήξεις στο νηπιαγωγείο θα γλιτώσεις τα προδιαγεγραμμένα; W: Όχι, αυτή τη φορά θέλω απλώς να κουβεντιάσουμε για το προπατορικό αμάρτημα και την Κόλαση. Από τον Παράδεισο έχουμε μία εικόνα, ενώ από σας μόνο το δελτίου τύπου της HELL S.A. Α: Α! Πολύ με συγκινείς. Έχει πολύ καιρό κάποιος να ενδιαφερθεί για τις απόψεις μου. Τελευταίος ήταν ένας Γάλλος, Σαρτρ νομίζω τον έλεγαν. Πες μου λοιπόν τί θες να μάθεις; W: Αρχικά, πώς ξεκίνησαν όλα; Τί έγινε και ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα Εκείνου κατέληξε να γίνει ο ηγέτης της αντίπερα όχθης; Α: Τον ξέρεις πώς είναι, απόλυτος στα πάντα. Όλα ξεκίνησαν, λίγο πριν φτιάξει το είδος σου....

Όπως αντιλαμβάνεσθε, ο τίτλος δεν είναι δικός μου. Τον επέβαλαν 27 άνθρωποι, που εισέβαλαν στο σπίτι μου και κατέλαβαν τον υπολογιστή μου για να περάσουν με φασιστικό τρόπο το μήνυμά τους. Η προσπάθειά τους δεν ήταν διόλου αυθόρμητη. Πρόκειται για ένα άριστα οργανωμένο σχέδιο, που περιελάμβανε μερικούς από τους πλέον κατηρτισμένους χρήστες ποντικιού στην χώρα, την δακτυλογράφο τού Καραμανλή (τού γέρου) και αντιπερισπασμό με δίπιτα. Μέχρι και πανό είχαν ετοιμάσει για την περίσταση - φευ, ατύχησαν: ο υπολογιστής μου δεν έχει κάμερα. Μετά το αυτοκίνητο και τα άπειρα Burberry 's και Polo που αγόρασα, δεν μου 'μεινε μία. Έμειναν λοιπόν με το πανό στα χέρια, οι παλιοπροβοκάτορες. Καταγγέλλω επίσης πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλα για να τους μεταπείσω, αρνήθηκαν με δογματικό τρόπο να αντικαταστήσουν την λέξη "blog" τού τίτλου με την λέξη "ιστολόγιο", αποδεικνύοντας ξεκάθαρα τις προκλητικά αντεθνικές διαθέσεις τους (επιπλέον, επεχείρησα να σπείρω αν...

"Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού". Στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή με τους καλούς τρόπους και τις αβρότητες μεταξύ ηγετών, από την εποχή του Μέττερνιχ τουλάχιστον, η πολιτική ήταν κάτι παραπάνω ακόμη κι απ'αυτό το κλισέ. Την ώρα που μεταξύ δεξιώσεων οι υπουργοί εξωτερικών διαπραγματεύονταν σύνορα και προνόμια, ο στράτος του πιο δυνατού στρατοπέδευε έξω από τα σύνορα του μικρού για να τον βοηθήσει να πάρει τη σωστή απόφαση. Αν είτε από παρεξήγηση είτε από υπεραισιοδοξία προέκυπτε ένας μικρός πόλεμος, η κάλη σχέση δε χάλαγε. Απλώς περνούσαν μερικά χρόνια μέχρι οι δύο φίλοι να ξαναβρεθούν μαζί σε δεξίωση. Από πολύ νωρίς, οι πολιτικοί του δικού μας νεοσύστατου κράτους άρχισαν να μιμούνται. Με γνήσιο επαρχιωτισμό άρχισαν να αντιγράφουν πρακτικές και συμπεριφορές τις οποίες οι άλλοι είχαν εξελίξει με αίμα μέσα στους αιώνες. Έτσι βρέθηκαν, άλλοτε να κερδίζουν πολλά (Βαλκανικοί Πόλεμοι) και άλλοτε να χάνουν τα πάντα (Μικρασιατική εκστρατεία). Από τότε, βέβαια, έχουμε σταματήσει ...

Επικίνδυνα "στοιχεία" κυκλοφορούν ανάμεσά μας... Σκέψεις πάνω σε όσα εγράφησαν αυτές τις ημέρες: Η αμνησία, σύντροφον Πόδι, είναι για τους κοντόφθαλμους και για τα θύματα τής τηλεοπτικής σαλάτας. Εσύ, που εξαιρείς εαυτόν από την θλιβερή ετούτη μάζα, προφανώς θα θυμάσαι σε έναν μήνα, αλλά και σε ένα και σε δέκα χρόνια από σήμερα, πως εν πρώτοις (και μ’ αυτό εννοώ βασικά και όχι αρχικά) υπήρξε φόνος. Ο μόνος τρόπος για να μην ζήσουμε άλλους φόνους σαν αυτόν, είναι να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτόν – και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε πώς στο διάολο δώσαμε το δικαίωμα στον μπάτσο να σηκώσει πιστόλι. Με ενοχλεί που σ’ αυτό το blog κρύψαμε πίσω από πολιτικές ευθύνες, θεωρίες συνωμοσίας, ηλίθιους παραλληλισμούς και καμένα αυτοκίνητα το δεύτερο μεγάλο γεγονός των ημερών: ότι, δηλαδή, στους δρόμους κατέβηκαν δεκάδες χιλιάδες φιλήσυχων ανθρώπων. Που δεν φορούσαν κουκούλες. Που δεν πετούσαν πέτρες και μολότοφ. Που δεν ήθελαν να κάψουν και να σκοτώσουν κανέναν. Που το μόνο που ήθελα...