| William Dalton | Comments ]


Ας πούμε ότι μένεις σε κάποιο στενό δίπλα στην πλατεία Καραϊσκάκη και θέλεις να πας στην ΑΧΕΠΕΥ σου, που εδρεύει στην οδό Σοφοκλέους, για να δώσεις 10.000€ και να πάρεις τις μετοχές που θα σε κάνουν πλούσιο. Σαν την ανάκαμψη, ξεκινάς κι εσύ να ανηφορίζεις. Ανεβαίνεις την οδό Αγ. Κωνσταντίνου κι επειδή κάτι δε σου πάει καλά βγάζεις τη δεσμίδα με τα χαρτονομίσματα των 100€ και αρχίζεις να μετράς.

 

1,2,3,4,...,8,9,...Διαβάτες αλλά και μόνιμοι θαμώνες της οδού κοιτούν έκπληκτοι. Ακους μια φωνή: "Νομίζω ότι είναι ηθοποιός. Κάποιο γύρισμα θα έχουν". Χωρίς να δώσεις σημασία, συνεχίζεις να περπατάς και να μετράς. Λίγο πιο κάτω, τρία ζευγάρια γουρλωμένα μάτια δείχνουν ότι τα πεταμένα σακκιά στο πεζοδρόμιο δεν είναι άνευ περιεχομένου. "Μάλλον  είναι το νέο αφεντικό της περιοχής. Πρέπει να είναι πολύ σκληρός, δεν έχει ούτε έναν μπράβο". 69,70-φθάνεις στην πλατεία Ομονοίας και κρατώντας 7000€ στο ένα χέρι, τείνεις το άλλο στον περιπτερά ώστε να μπορέσει να πάρει ένα από τα 30 τελευταία χαρτονομίσματα των 100€. Απορροφημένος από το μέτρημα, βάζεις ρέστα και τσιγάρα στην τσέπη και άφου ρίξεις μια ματιά στο πλήθος που έχει αρχίσει να μαζεύεται πίσω σου, συνεχίζεις...
Στην πλατεία Κοτζιά βλέπεις ότι  έχει λυθεί το κορδόνι σου και σκύβεις να το δέσεις. 
Αμέριμνος; Ελεύθερος; Αποφασισμένος να διεκδικήσεις το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση;
Απλώς μαλάκας.
Με το να βγάλεις βόλτα τα λεφτά σου δεν κερδίζεις παρά το θαυμασμό ολίγων και τον φθόνο των υπολοίπων. Το ίδιο ισχύει και για τους υδρογονάνθρακες που μπορεί να κρύβει το υπέδαφός σου. Αφού λοιπόν δεν είσαι ΗΠΑ σε δύναμη, ούτε Ιράν σε ποσότητες, παίξε το ρόλο που ξέρεις καλά, αυτόν του τουριστικού προορισμού κι άσε τις εξυπνάδες.
Ευτυχώς που απέναντι υπάρχει ο Ερντογάν. Θα θρονιαστεί νότια του Καστελλορίζου κι αν είμαστε τυχεροί θα αποθαρρύνει ημεδαπούς κι αλλοδαπούς σεΐχηδες. Ίσως να είναι αρκετά ευφυής ώστε να επιδιώκει να μπλοκάρει τα πάντα κι όχι να μοιραστεί το "θησαυρό". Αν ήταν άλλοι στη θέση του αντί κρίσεως θα βιώναμε πόλεμο.