| Joe Dalton | Comments ]

Συμπληρώνουμε αισίως τέσσερις μήνες διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ του Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτούς τους τέσσερις μήνες βλέπουμε μία εξαιρετική επικοινωνιακή διαχείριση του κυβερνώντος κόμματος και διαρκή μετάθεση ευθυνών. Από ουσία και έργο όμως δεν μας έχει μείνει τίποτα με την φωτεινή εξαίρεση της ανοικτής διαβούλευσης που είναι βήμα μπροστά.

Η κυβέρνηση μέχρι στιγμής αδυνατεί να διαχειριστεί όλα τα βασικά ζητήματα της Ελληνικής κοινωνίας. Στην οικονομία αυτούς τους τέσσερις μήνες δεν έχει ληφθεί τελικά, κανένα μέτρο, τα spread δανεισμού έφτασαν τα ιστορικά ρεκόρ της διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Σημίτη το 1999 (τότε που είχαμε την ισχυρή Ελλάδα...).
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Αντώνης Σαμαράς το 1993 ως πρόεδρος της ΠΟΛ.ΑΝ. στη προσπάθεια του να διαφοροποιηθεί και να βρει χώρο ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, μιλούσε για δεινοσαύρους της πολιτικής. Κεντρικό σύνθημα του δε ήταν το "Η Ελλάδα της αξιοκρατίας και της ελπίδας¨.

Περίπου δέκα χρόνια μετά, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, που ειρήσθω εν παρόδω εκπροσωπούσε την αμφίπλευρη διεύρυνση του Αντώνη Σαμαρα, ίδρυσε το ΚΕΠ (το κόμμα όχι του Συντάγματος) και έκανε λόγο για το τέλος του βιοιστορικού κύκλου των μεγάλων κομμάτων.


Τα χρόνια πέρασαν, οι διαδρομές πολλών ξεχάστηκαν και ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας. Παρά τα χρόνια που περάσανε όμως δείχνει να θεωρεί ακόμα και σήμερα πως απευθύνεται σε αυτούς που απευθυνόταν το 1993. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την λογική της επιλογής του συνθήματος "Δυναμικά για τη Νέα Μεταπολίτευση".

Aν ρίξουμε μια ματιά στην κατάσταση της χώρας τα τελευταία χρόνια θα δούμε πως δεν τελεί υπό κατάληψη η δημοκρατία μας. Μπορούμε μάλιστα να το επεκτείνουμε λίγο περισσότερο και να δούμε πως τα πεντέμισι από τα έξι τελευταία χρόνια κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία. Με τον Αντώνη Σαμαρά μάλιστα υπουργό της στο τέλος της διακυβέρνηση της.

Κάποιος θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει πως για ορισμένους το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα η Χούντα του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν μπορώ να το φτάσω τόσο μακριά ώστε να θεωρήσω πως η χώρα έχει ανάγκη από μία μεταπολίτευση. Ακόμα και αν την είχε βέβαια, αυτή πιθανότατα θα προερχόταν από κάπου αλλού και όχι από τις παραδοσιακές δυνάμεις της Ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Για να γίνω και πιο συγκεκριμένος,
προσπαθώ να αντιληφθώ σε ποιο ακριβώς κοινό απευθύνεται πλέον η Νέα Δημοκρατία με το σύνθημα "Δυναμικά για τη Νέα Μεταπολίτευση". Στους παραδοσιακούς της ψηφοφόρους που μετά από 4 μήνες με μία ομολογουμένως άθλια κυβέρνηση αποφάσισαν πως χρειάζεται μεταπολίτευση η χώρα; Στους παλαιούς ψηφοφόρους της Άνοιξης που μετά από 15 χρόνια είναι ακόμα μάχιμοι και έτοιμοι να απαλλαγούν από τους δεινοσαύρους της πολιτικής; Ή μήπως στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που δεν κατάφεραν να διοριστούν κάπου με τη μέθοδο των βιογραφικών;

Δυστυχώς το πιο πιθανό είναι η Νέα Δημοκρατία σε αυτή τη φάση να μην στοχεύει σε κανένα. Κυρίως επειδή η ρητορική της δείχνει να είναι απλά λόγια του αέρα. Συγκεκριμένα θυμίζει έντονα την αντίστοιχη προεκλογική ρητορική του ΠΑΣΟΚ που μιλούσε για την Ελλάδα της ελπίδας και της πράσινης ανάπτυξης.

Η Ελληνική κοινωνία όμως δεν έχει ανάγκη από από βαρύγδουπα λόγια ,έχει ανάγκη από ανθρώπους με όραμα που θα μιλήσουν επιτέλους για πολιτική. Να προτείνουν πολιτικές και λύσεις και να έχουν διάθεση να συγκρουστούν χωρίς να αναλογιστούν το πολιτικό κόστος. Πριν λοιπόν αρχίσει κάποιος να μιλάει για μεταπολιτεύσεις, ελπίδες και όνειρα, καλό είναι να μιλήσει πολιτικά. Να τοποθετηθεί στα καίρια ζητήματα και να προτείνει λύσεις.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


"Κύριε, ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών γκολφέρ..."




Το Associated Press τον ανακήρυξε πρόσφατα αθλητή τής δεκαετίας. Πρόσεξε, όχι “γκολφέρ τής χρονιάς”. Αθλητή τής δεκαετίας. Εύκολα ο πλουσιότερος στον κόσμο από τον χώρο των σπορ, με εισόδημα κάπου 77 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, ενσαρκώνει την διαφημιστική ναυαρχίδα τής Nike από τότε που ο Michael Jordan εγκατέλειψε τα παρκέ. Ο μόνος που τον ξεπερνά σε κατακτήσεις Majors είναι ο Jack Nicklaus – ένας μύθος, παρών στα του γκολφ από διάφορα πόστα μισό αιώνα και βάλε. Αλλά οι τρεις παραπάνω τίτλοι τής Χρυσής Αρκούδας ήταν, όλοι το ‘λεγαν, θέμα χρόνου να κατακτηθούν. Μέχρι που ο Tiger Woods πήγε και ξάπλωσε στο ντιβάνι τού ψυχαναλυτή.

Οι αναφορές έρχονται από τα βάθη των αιώνων: όσο πιο ξύπνιος, ταλαντούχος, ξεχωριστός και μάγκας είσαι, τόσο πιθανότερο είναι να βρεθεί κάποιος που θα προσπαθήσει να σου κλέψει το mojo – το μυστικό σου όπλο, την κρυφή πηγή τής εσωτερικής σου δύναμης. Ο Σαμψών, αυτός ο προπατορικός ροκάς που πάρκαρε με την Harley έξω από το σπίτι τής Δαλιδάς προσβλέποντας σε μια νύχτα ονείρου, ξύπνησε αλυσοδεμένος κι ανήμπορος χωρίς την πλούσια χαίτη του, αυτήν, που ακόμη και σήμερα ξεχωρίζει τους λέοντες από τις λέαινες, τους ροκάδες από τους σκυλάδες, τους αιωνίως νεανίες από εμάς τους υπόλοιπους. Ο Θησέας αναγκάσθηκε να δώσει ένα γερό χέρι ξύλο σε κάποιον περίεργο, που την είχε στήσει στην Κακιά Σκάλα μ’ ένα κρεβάτι κι έπαιζε τον Μένγκελε: ή ίδιος, ή τίποτα. Και τι είναι αυτή η ιστορία με τον Ίκαρο, που έχασε τα φτερά του επειδή, λέει, “πετούσε πολύ ψηλά”, αν όχι η γνωστή πατερναλιστική, δασκαλίστικη απειλή τής νεμέσεως που θα βρει όποιον συλληφθεί να παλεύει να ξεπεράσει τον εαυτό του (ή, χειρότερα, να τον έχει ξεπεράσει); Δοκίμασε, αν σου βαστάει, και θα εμφανισθεί μπροστά σου εν απαρτία το δωδεκάθεο για να σου σπάσει τον τσαμπουκά.

Πλέον, δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείς μην τυχόν και δεν νοιώσεις ενοχές, έτσι και κάνεις καμμιά ζαβολιά. Οι ενοχές προϋπάρχουν, τις νοιώθεις προκαταβολικά. Γονείς, σχολείο, θρησκεία, νόμοι, ήθη και έθιμα αλληλεπιδρούν, αλληλοτροφοδοτούνται κι εξυφαίνουν από κοινού την πλεκτάνη σε βάρος τού ανήσυχου, του ανεξάρτητου πνεύματος – μια συνωμοσία τόσο παλιά, που δεν αποκλείεται διόλου το αίσθημα ενοχής κάθε πεπτωκότος ασώτου να είναι απλώς η εκδήλωση τής καταγραφής στο ανθρώπινο γονιδίωμα τού αντίστοιχου αισθήματος των Πρωτοπλάστων καθώς χώνευαν το μήλο. Στις μέρες μας, ιδίως μετά την κατασίγαση των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών παθών στον δυτικό κόσμο, ο Προκρούστης είναι περιττός: τον ρόλο του υποκαθιστούν μια χαρά τύποι σαν τον Yalom, τον Ασκητή, τον Χριστόδουλο, την Ρεπούση, τον Κωστόπουλο, την Παγιατάκη, την Σοράγια με το κληρονομικό χάρισμα. Και το κρεβάτι, στο οποίο μας ξαπλώνουν όλοι αυτοί για να μας φέρουν στα μέτρα τους, είναι φτιαγμένο από σύνδρομα, φοβίες, πλάνη, κολακεία, πολιτική ορθότητα – και πολλή τηλεόραση.

Με την ζωή ν’ αναπτύσσεται στο θερμοκήπιο τού κοινωνικώς αποδεκτού, δεν είναι παράξενο που όσοι ξεχωρίζουν από το σωρό είναι, λίγο-πολύ, παλιόπαιδα. Ο Mozart ήταν σάτυρος ολκής, ο Άλι γυναικάς που αλλαξοπίστησε, ο Jackson παιδόφιλος που ξέβαψε, ο Pollock καταθλιπτικός μπεκρής, ο Καβάφης αδερφή (θε μου σχώρα με), ο Maradona πρεζόνι, ο Cruyff παραδόπιστος, ο Warhol όλα τα παραπάνω, ο Polanski παιδεραστής, ο Spector εκτίει ποινή για φόνο. Jagger και Richards αρνούνται έως σήμερα πως είχαν οποιαδήποτε σχέση με τον θάνατο τού Brian Jones. Όπως με την ομελέτα και τα αυγά, το μεγαλείο είναι απρόσιτο γι’ αυτούς που δεν είναι πρόθυμοι να υπερβούν τα όρια, να τσακωθούν με τις συμβάσεις, να γράψουν στους αδένες τους νόμους και κανόνες, να συνδέσουν με Κάιρο την κοινωνία ολάκερη. Και η κοινωνία, αυτή η ύπουλη, παντοδύναμη συνωμοσία, αυτό το Matrix παραγωγής και διαχείρισης πειθήνιων, άβουλων, απρόσωπων avatar, δεν συγχωρεί. Θα σε κυλήσει στον βούρκο τής σπίλωσης και της κατακραυγής, όσο μεγάλος κι αν είσαι. Η μόνη ελπίδα που έχεις, είναι να καταφέρεις με κάποιον τρόπο να κρατήσεις τα πάθη σου, τις αδυναμίες, τις ζαβολιές σου κρυφές. Ε, ο Tiger δεν τα κατάφερε.

Πεπεισμένος πως τίποτε δεν έχει περισσότερη σημασία σ’ αυτήν την ζωή από το να σώσει τον γάμο του, ο μεγαλύτερος αθλητής τής δεκαετίας που φεύγει εισήχθη οικειοθελώς στην κλινική Pine Grove, στο Hattiesburg τού Mississippi, με στόχο ν’ απεξαρτηθεί από το… σεξ, ελπίζοντας προφανώς πως έτσι θα παύσει να συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις. Στις 12 γυναίκες, που έχουν δηλώσει ως σήμερα ότι βοήθησαν τον Tiger Woods να κερατώσει την σύζυγό του, απευθύνω την ακόλουθη έκκληση: αν νοιώσατε το παραμικρό στην ψυχή σας γι’ αυτόν τον τύπο που σας προκάλεσε (αν σας προκάλεσε) οργασμό, μην τον αφήσετε να ολοκληρώσει την θεραπεία. Βοηθήστε τον να δραπετεύσει από την ανοργασμική φυλακή του, προτού πέσει στα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά, προτού κόψει τις φλέβες του με το μπαστούνι τού γκολφ, προτού γίνει ο παρ’ ολίγον κορυφαίος γκολφέρ στην Ιστορία.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

  • Περιφερειακή υπερδύναμη. Ατμομηχανή του Ευρωπαϊκού νότου. Ισχυρή χώρα ενταγμένη στο σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλα αυτά και άλλα τόσα, μας λένε τα δύο κόμματα κάθε φορά που εν όψει εκλογών παρουσιάζουν τις θέσεις τους για την εξωτερική πολιτική. Έρχεται όμως η Βουλγαρία να σε τυλίξει σε μία κόλλα χαρτί και να σε στείλει στην κομισιόν να δίνεις εξηγήσεις για το κλείσιμο των δρόμων από τους αγρότες. Γιατί η περιφερειακή υπερδύναμη δεν έχει ούτε άμεση γραμμή επικοινωνίας με τη γείτονα χώρα.
  • Σαν να μην έφθανε αυτό, άρχισαν να σκάνε και τα πρώτα πρόστιμα από τα επιδόματα που μοίραζε η "φιλελεύθερη" Ν.Δ. για να έχει το κεφάλι της ήσυχο. Έτσι καταφέρνεις ως κράτος να μην έχεις κανένα ευχαριστημένο. Τους κακομαθημένους αγρότες γιατί οι προηγούμενοι τους έδιναν ό,τι ζητούσαν. Την κομισιόν γιατί βλέπει ότι κανείς από την πολιτική ηγεσία δεν παίρνει στα σοβαρά τίποτα και τους πολίτες που πλήρωσαν υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας για να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν σχεδόν πουθενά.
  • Επιδόματα όμως δίνεις κι άλλα. Υπάρχει και το κοινωνικής αλληλεγγύης. Πώς γίνεται αφ'ενός να παραδέχεσαι ότι υπάρχει φοροδιαφυγή κι από την άλλη πριν βρεις ένα σοβαρό μηχανισμό ελέγχου να μοιράζεις χρήματα με βάση τη φορολογική δήλωση, είναι κάτι που μόνο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδος γίνεται. Αποτέλεσμα; Την κοινωνική αλληλεγγύη την ένιωσαν περισσότερο οι μετανάστες (που δουλεύουν μαύρα στην πλειονότητά τους) και κάποιοι προκλητικά φοροδιαφεύγοντες.
  • Όχι ότι είναι κακό να πάρουν επίδομα και οι μετανάστες. Αλλά αυτό να γίνει εφ'όσον δουλεύουν και συμμετέχουν κανονικά στη οικονομική ζωή της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για την ιθαγένεια. Εδώ η Ν.Δ. για προφανείς λόγους σκοπιμότητας κατάφερε να παρουσιάσει κάτι καλό. Θετική προσέγγιση επί της αρχής στο ζήτημα και πιο αυστηροί όροι για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας. Καθόλου κακό ως βάση συζήτησης. Καλό θα ήταν βέβαια ως χώρα να αποφασίσουμε να αντιμετωπίσουμε και το θέμα της μετανάστευσης λίγο πιο σοβαρά, γιατί με την πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα καταλήξουμε να "εξελληνίσουμε" το μισό πλανήτη.
  • Αυτά ως κουβέντες καφενείου μιας και η ίδια η κυβέρνηση κάπως έτσι αντιλαμβάνεται την πολιτική. Στην επόμενη τηλεοπτική τους παραγωγή, ας μας εξηγήσουν κιόλας γιατί πληρώνουμε υπουργούς, εφοριακούς και ελεγκτές αφού τη δουλειά τους θα την κάνουμε εμείς με το να μαζεύουμε αποδείξεις από τα πάντα για να τις κατατάξουμε, αθροίσουμε και υποβάλουμε ένα χρόνο μετά.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Παρακολουθούσα σήμερα την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην ΟΝΝΕΔ. Πέρα από τα προφανή συμπεράσματα περί της δεξιάς στροφής της ΝΔ αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ομοιότητα των λόγων του με τον Barack Obama. Ο Αντώνης Σαμαράς ήδη από το έκτακτο συνέδριο της ΝΔ αναφέρθηκε στον Αμερικανό πρόεδρο. Ανέφερε πως σε αντίθεση με την Hillary Clinton αυτός πίστευε πως πρώτα πρέπει να απευθυνθεί κανείς στους δικούς του και μετά να κοιτάξει να κερδίσει άλλους.

Στη πορεία αποφάσισε να πάει το θέμα παραπέρα. Ακολουθώντας το πρότυπο του ομολόγου του Γεωργίου Παπανδρέου, δανείστηκε σύνθημα από τον Barack Obama. Όπως θυμάστε σίγουρα όλοι, ο πρωθυπουργός προεκλογικά οργάνωσε το σύνολο της καμπάνιας του στο πρότυπο του Obama. Κερασάκι στην τούρτα ήταν το προεκλογικό σποτ με το "Πάμε". Ακριβώς όπως ο Barack Obama έλεγε το "Let's Go".

Την ίδια ώρα το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας του ΠΑΣΟΚ ήταν "Πρώτα ο Πολίτης", το αντίστοιχο σύνθημα του Barack Obama ήταν "It's about You". Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε σε αυτά. Αντέγραψε την εμφάνιση, το περπάτημα, το στυλ τα πάντα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου πίστεψε τόσο πολύ την ομοιότητα με τον Barack Obama που μίλησε μέχρι και για πρόγραμμα 100 ημέρων, με την γνωστή κατάληξη.

Η συνταγή πέτυχε και έτσι ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να ακολουθήσει. Αρχικά αποφάσισε να θυμηθεί ένα παλιό σύνθημα της Πολιτικής Άνοιξης που ήταν κεντρικό σύνθημα στην καμπάνια του Barack Obama. Ελπίδα - Hope. Η λέξη ελπίδα, που αξιοποιήθηκε και από το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά μπήκε στο επίκεντρο. Η λέξη ελπίδα κυριαρχεί παντού. Μαζί με το "Άνοιγμα στην Κοινωνία" έχουν γίνει τα κεντρικά συνθήματα της Νέας Δημοκρατίας.

Άπαξ όμως και μπήκε στο δρόμο της αντιγραφής ήταν θέμα χρόνου να κάνει το μεγάλο χτύπημα. Σήμερα στην ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ αποφάσισε να κάνει δικό του και το "Yes We Can". Το τραγούδι των Will I Am, που με την διάδοση μέσα από το Youtube έγινε το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας του Barack Obama και στους στίχους του μιλούσε για δικαιοσύνη, ισότητα, ιδανικά και δημοκρατία πλέον έγινε σύνθημα στα χείλη του Αντώνη Σαμαρά.

Στο κλείσιμο της ομιλίας του είπε πέντε φορές την λέξη "Μπορούμε". Αν μάλιστα κάποιος διαβάσει το απόσπασμα από την ομιλία και το συγκρίνει με τους στίχους του τραγουδιού "Yes We Can" θα διαπιστώσει πως και ο Αντώνης Σαμαράς σήμερα μίλησε για ιδανικά, δικαιοσύνη κλπ. Οπότε πλέον δεν μας μένει τίποτα άλλο παρά να περιμένουμε ποιο κόμμα θα "κλέψει" πρώτο το "Organizing For America". Αν αύριο μεθαύριο διαβάσετε κάπου "Οργάνωση για την Ελλάδα" να ξέρετε που το βρήκανε...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Κεφάλαιον 2ον

συνέχεια

Την επομένη, η Χαρά είχε εμφανισθεί στο γραφείο 20 λεπτά αργότερα. Αν και κανείς δε δουλεύει ουσιαστικά μέχρι τις 11.00 π.μ., η καθυστέρηση (και μάλιστα εικοσάλεπτη) δε δικαιολογείται στις πολυεθνικές. Ειδικά, όταν πρόκειται για εκπαιδευόμενη, το αμάρτημα επισύρει σκληρές ποινές. Αρχικά, "ο εκπαιδευτής" θα σου μιλήσει φιλικά και θα σε νουθετήσει. Θα σου πει μάλιστα και την ιστορία που είχε συμβεί πριν χρόνια όταν κάποιος σαν κι εσένα έπαθε λάστιχο και εξαιτίας της αργοπορίας του χάθηκε μια μεγάλη συμφωνία με πελάτη του εξωτερικού. Από τότε ο "ψαράς", το αφεντικό, είχε αναθέσει σε καθένα προσωπικά να ελέγχει τον δικό του νέο υπάλληλο. Αν οι καθυστερήσεις επαναληφθούν, τότε οι νουθεσίες θα έρθουν από τα διπλανά γραφεία μαζί με μουρμούρα για την ακαταλληλότητα του προϊσταμένου σου να οργανώσει τη δουλειά. Έτσι θα βρεθείς να ακούς συμβουλές ώστε να μη σε πάρει στο λαιμό του και γίνεις σαν κι αυτόν.



Η Χαρά και Μαίρη τα πήγαιναν καλά και το ωράριο δεν τους είχε δημιουργήσει πρόβλημα ποτέ. Η μεν πρώτη έπρεπε να εμφανίζεται κατά τις 9.00, ενώ η δεύτερη μέχρι τις 10.00. Η Μαίρη πήγαινε κατά τις δέκα παρά ενώ η νεαρή της υπάλληλος ένα τέταρτο νωρίτερα. Έτσι, όλα δούλευαν ρολόι. Εκείνη την ημέρα, το ωράριο αντιστράφηκε. Αφού όμως είχε υπάρξει πρότερη ενημέρωση και μάλιστα από στέλεχος της εταιρείας, δεν συνέτρεχε λόγος νουθεσίας. Η μικρή έλαμπε όταν μπήκε μέσα. Αντί για τη συνηθισμένη κοτσίδα, τα μαλλιά της ήταν λυτά και φορούσε φούστα για δεύτερη ή τρίτη φορά από τότε που είχε προσληφθεί. Μαύρη, εφαρμοστή, μέχρι το γόνατο, ήταν η εγγύηση για να μαζευτεί ο ανδρικός πληθυσμός του ορόφου στο γραφείο τους.


Πριν η Μαίρη προλάβει να την καλημερίσει, η Χαρά άρχισε να εξιστορεί τα της προηγούμενης νύχτας. Αφού τελείωσε το σεμινάριο, ανέβηκαν στο ρουφ του ξενοδοχείου για ένα ποτό και κουβέντα πάνω σε αυτά που είχαν παρακολουθήσει. Το ένα ποτό έφερε το άλλο και πριν το καταλάβει, "ο Βλάσσης της" (έτσι τον αποκαλούσε πια) την είχε ανάψει τόσο που δε χρειάστηκε να της πει δεύτερη φορά ότι είχε μόνιμα νοικιασμένο ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Από εκεί ερχόταν κατευθείαν και τα ρούχα της τα είχε αγοράσει εκείνος το πρωί. Η Μαίρη άκουσε ατάραχη τη διήγηση μέχρι τέλους, χωρίς να πει λέξη. Ήθελε να της πει να μην περιμένει κάτι παραπάνω από κάποιον που την ίδια μέρα είχε προτείνει και σε εκείνη γεύμα, όμως δεν το έκανε. Αισθάνθηκε ότι δε θα ήταν σωστό. Ύστερα προβληματίσθηκε με τον εαυτό της...


Το Χριστουγεννιάτικο πάρτυ


Δύο μέρες μετά, η εταιρεία είχε το έτησιο πάρτυ για τα Χριστούγεννα. Ακόμη και σε περιόδους κρίσης όπως ήταν η τελευταία, κανείς δεν σκεπτόταν την περίπτωση ματαίωσής του. Φέτος για να περικόψουν το μπάτζετ, είχαν αποφασίσει να το οργανώσουν στην αποθήκη που βρισκόταν δύο τετράγωνα πίσω από το κτίριο όπου στεγάζονταν τα κεντρικά. Η ιδέα ήταν του κ.Φραγκάτου ο οποίος είχε προλάβει να γίνει εξαιρετικά δημοφιλής στο λίγο διάστημα που είχε μεσολαβήσει. Η Μαίρη δεν είχε καμμία διάθεση να πάει, όμως δεν μπορούσε να το αποφύγει χωρίς όλοι να τη σχολιάσουν και το ήξερε. Προφασίσθηκε ότι είχε κανονίσει κάτι από πριν και υποσχέθηκε να περάσει έστω για λίγο.


Όταν μπήκε στο χώρο, αναρωτήθηκε πως θα άντεχε έστω και για μία ώρα. Οι φίλες της από τα άλλα τμήματα θα έρχονταν αργότερα και η Χαρά έτρεχε πίσω από τον "Βλάσση της" ο οποίος κανόνιζε τα της τελευταίας στιγμής. Ήταν θέμα χρόνου πλέον, να καταλάβει η μικρή ότι είχε παρεξηγήσει τα πράγματα. Στη μισή ώρα η Μαίρη ζήτησε τη δεύτερη "Μαργαρίτα". Τα αφεντικά αργούσαν να εμφανισθούν κι αυτό θα παρέτεινε τη δική της παραμονή εκεί. Εν τω μεταξύ ο κόσμος είχε αρχίσει να πυκνώνει. Ο Λουκάς, το Christmas love των προηγούμενων πάρτυ, μόλις μπήκε την έπιασε από τη μέση και τη φίλησε. "Εσένα θέλω για χριστουγεννιάτικο δώρο ". Χαμόγελο, τρίτη "Μαργαρίτα" και η Μαίρη μέσα της βρίζει όλο το αρσενικό γένος από την εποχή του Αδάμ. Νηστική καθώς είναι, έχει αρχίσει να ζαλίζεται από το ποτό.
Κάποια στιγμή ο Βλάσσης πέρασε δίπλα της. Σταμάτησε, την κοίταξε και έσκυψε να τη φιλήσει για να την καλωσορίσει. Πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της και το προσγείωσε λίγο πάνω από το γοφό. Ύστερα την έφερε προς το μέρος του και τη στιγμή που τη φιλούσε την πίεσε λίγο παραπάνω. Στα δευτερόλεπτα που κράτησε αυτό, η Μαίρη βρέθηκε να ακουμπάει με όλο της το βάρος, πάνω του. Της φάνηκε ότι όλη η εταιρεία την κοιτούσε. Σίγουρα θα είχε γίνει κόκκινη σαν το παντζάρι, όμως αυτό ήταν το πιο ασήμαντο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει. Το μείζον ήταν ότι αυτή η αγκαλιά είχε διεγείρει κάθε νευρικό της κύτταρο. Έκπληκτη από τη μια και έξαλλη με τον εαυτό της από την άλλη, αποφάσισε ότι επιτέλους είχε έρθει η χρονιά που θα χρησιμοποιούσε εκείνη το Λουκά. Πήγε δίπλα του και του είπε: "Σε ένα δεκάλεπτο στην αποθηκούλα στον ημιώροφο". Κάτι πήγε να ψελλίσει αυτός, μα δεν πρόλαβε. Εκείνη κατευθυνόταν ήδη προς τις σκάλες.
Όταν άνοιξε η πόρτα, η Μαίρη ήταν ήδη μέσα. Του είπε να μην ανάψει το φως και να μη μιλάει για να μην την ξενερώσει. Τον πήρε από το χέρι για να τον οδηγήσει πάνω σε ένα παλιό γραφείο. Ξεκούμπωσε το παντελόνι και με το χέρι της ανέλαβε να τον φέρει στο ύψος των περιστάσεων. Ύστερα, ανέβηκε πάνω του και πριν αυτός προλάβει να πει κουβέντα, άρχισε να χτυπιέται με όλη της τη δύναμη. Στα πέντε λεπτά είχαν τελειώσει τα πάντα. Εκείνη αφού ντύθηκε, του έδωσε ένα χαστούκι, του είπε " Χρόνια πολλά" κι έφυγε. Έπινε ήδη το τέταρτο κοκτέιλ όταν είδε το Λουκά να μιλάει με το αφεντικό. Της έδειξε το κινητό του και ασυναίσθητα κοίταξε το δικό της. Πριν από αρκετή ώρα της είχε στείλει μήνυμα : " Μωρό, έμπλεξα με το boss. Το κάνουμε αργότερα στο σπίτι μου;XXX" . Και τα τέσσερα κοκτέιλ εξατμίσθηκαν δια μιας...
συνεχίζεται..

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα συμπληρώνονται οι 99 από τις "Πρώτες 100 μέρες" του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ρισκάροντας την πιθανότητα η οικονομία μας να αναθερμανθεί μέσα σε 24 ώρες αναρωτιέμαι, υπάρχει κάποιος με σώας τα φρένας που να θεωρεί πως το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει οτιδήποτε αυτές τις 100 μέρες.

Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει μία νέα διακυβέρνηση, πόσο μάλλον όταν η αλλαγή γίνεται εν μέσω οικονομικής κρίσης και με το κράτος μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις σε 4 μήνες σε καθεστώς παράλυσης. Όμως δεν δημιούργησα εγώ τις προσδοκίες. Τις προσδοκίες τις δημιούργησε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ που θολωμένο από την εξαιρετική επικοινωνιακή καμπάνια του Barack Obama θεώρησε ότι πρέπει να εφαρμόσει και εδώ το ίδιο μοντέλο.

Προσωπικά θεωρώ πως τα στελέχη του επιτελείου του πρωθυπουργού, εγκλωβίστηκαν προεκλογικά από τον "φόβο του Καραμανλή" όπως μου είπε χαρακτηριστικά καλός φίλος που στελεχώνει την ομάδα επικοινωνίας τους ΠΑΣΟΚ. Μπορεί εκ των υστέρων σε κάποιους να φαίνεται γελοίο μιας και δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται όμως η παράμετρος Καραμανλή ήταν το πλέον απρόβλεπτο συστατικό της τελευταίας πενταετίας. Σε πολλούς η απήχηση του θύμιζε τον Αντρέα Παπανδρέου.

Ο φόβος λοιπόν μήπως και ο Καραμανλής τελικά το γυρίσει, οδήγησε στην επικοινωνιακή υπερβολή με τις 100 ημέρες. Πλέον το ΠΑΣΟΚ δείχνει να θεωρεί πως η επικοινωνία είναι πιο σημαντική από την διακυβέρνηση.

Σε όλα τα μέτωπα τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και οι υποσχέσεις των 100 ημερών στην πλειοψηφία τους έχουν παγώσει. Δεν το λέω εγώ το λένε τα γεγονότα, μια ματιά στο http://govmeter.wegov.gr/ φτάνει για να συνειδητοποιήσει κανείς πως είμαστε στο 1/67. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ να διαφημίζει ακόμα αυτές τις 100 ημέρες.

Μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ είναι σε τέτοια σύγχυση επικοινωνιακά που διαδίδουν πως ακόμα και η διανομή των laptop στους μαθητές της 1ης γυμνασίου ήταν πολιτική των 100 ημερών. Μάλιστα η επικοινωνιακή φανφάρα είναι τέτοια που εν μέσω των τεραστίων προβλημάτων της οικονομίας ο Καποδίστριας 2 γίνεται προτεραιότητα με
Υπουργικό συμβούλιο σε ζωντανή σύνδεση στο οποίο αντί να συζητάνε απλά διαβάζουν εισηγήσεις. Αν θέλεις να κάνεις δημόσια ανακοίνωση οργάνωσε μία συνέντευξη τύπου. Μην κάνεις υπουργικό συμβούλιο στο οποίο ουσιαστικά αποδεικνύετε πως δεν συζητάς τίποτα απολύτως.

Εν κατακλείδι, εκτιμώ πως εκτός από τον Αντώνη Σαμαρά και ο Γεώργιος Παπανδρέου θεωρεί πως έχουμε συγκυβέρνηση. Άλλωστε πως να θεωρεί κάτι διαφορετικό όταν ο ίδιος ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μας ενημερώνει για τις συζητήσεις του επί νομοσχεδίων με τον Ιωάννη Ραγκούση. Παλαιότερα έγραφα πως το ΠΑΣΟΚ πρέπει επιτέλους να κυβερνήσει. Αν εγκλωβιστεί πάλι από μόνο του σε αυτές, θεωρώντας πως έκανε κάτι τότε το παιχνίδι χάθηκε οριστικά. Όχι για το ίδιο για την χώρα. Άλλωστε όταν συγκυβερνάς οι ευθύνες επιμερίζονται.

Υ.Γ. Αν κάποιος από το Υπουργείο Εσωτερικών μας διαβάζει
ας ενημερώσει τον αρμόδιο Υπουργό πως την διαχειριστική επάρκεια για το ΕΣΠΑ την χρειάζονται οι περιφέρειες και όχι οι Δήμοι. Θα γλιτώσουμε πολύ χρόνο έτσι.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Γειά σας και χαρά σας...
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά και εύχομαι ο νέος χρόνος να είναι... γκέι, γιατί ο προηγούμενος μας γ...σε! Αφού ζητήσω συγνώμη από τους αμέτρητους θαυμαστές μου για την -μακράς διάρκειας- απουσία μου, σας αναγγέλω με χαρά ότι για να μην νιώθετε την απώλεια μου από το blog αποφάσισα να γράψω έναν καζαμία για το 2010, ώστε για κάθε μήνα να έχετε κάτι δικό μου! Οχι, δεν την... ψώνισα στις Γιορτές, πλάκα κάνω, απλά θα περιοριστώ σε έναν καζαμία εσωτερικής χρήσης και θα ασχοληθώ αποκλειστικά με το μέλλον των Daltons.


Ιανουάριος: Ο Joe θα πρωτοστατήσει στον αγώνα για καθαρά 3D γυαλιά, θα γίνει το πρόσωπο του μήνα και θα κοσμήσει με την παρουσία του αρκετά τηλεοπτικά παράθυρα στον πόλεμο ενάντια στους κινηματογράφους. Παράλληλα θα βρίζει τον "Λευκό Πελέ" για την απρόσμενη απώλεια βαθμών του Ολυμπιακού, που τον αφήνει πίσω στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Μάλιστα το κορυφαίο τηλεοπτικό στιγμιότυπο του Γενάρη, θα είναι η ατάκα του καταγγελτικού Joe στον ALPHA, να λέει: "ολοκληρώνοντας κ. Σρόιτερ, θα ήθελα να τονίσω ότι ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Μπορεί να μην καταφέραμε ως Κ.Α.Θ.* να απολυμάνουμε τα 3D γυαλιά, αλλά τουλάχιστον βάλαμε το λιθαράκι μας στην εκδίωξη του Ζικό από το λιμάνι."


Κίνηση Αηδιασμένων Θεατών


Φεβρουάριος: Ο νεόνυμφος Averell ετοιμάζεται να ζήσει την πρώτη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου ως παντρεμένος και επιθυμεί να εκδηλώσει απλόχερα όλο του τον ρομαντισμό στην εκλεκτή της καρδιάς του. Τα έχει κανονίσει όλα στην εντέλεια. Τραπέζι σε κυριλέ εστιατόριο που στεγάζεται σε ρουφ γκάρντεν ακριβού ξενοδοχείου, σουίτα στολισμένη με σατέν στον κάτω όροφο και η πινελία που θα έκανε τη νύχτα πραγματικά αξέχαστη: Εχει δώσει εντολή να ανάψουν στις 23:47 ακριβώς, 159 κεριά στο δωμάτιο, να φτιαχτεί ένας διάδρομος με ροδοπέταλα από την πόρτα μέχρι το κρεβάτι και ένας δίσκος με σαμπάνια και φράουλες δίπλα από το κομοδίνο. Με το που θα ακουγόταν το "παφ" από τον φελλό του μπουκαλιού, θα έβγαζε από την τσέπη του ένα υπέροχο μενταγιόν. Ολα πλέον τα είχε κανονίσει μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια και έτσι ο αδελφός μπου, είπε να ρίξει έναν υπνάκο για να είναι φρέσκος ενόψει του μεγάλου ραντεβού που τον περίμενε. Η μοίρα όμως (και η υπερβολική κατανάλωση τσίπουρου) του έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι. Παρά τις προσπάθειες της καλής του, ο Averell, αδυνατούσε, όχι μόνο να ξυπνήσει για να χαρίσει τη μαγική αυτή βραδυά στην αγαπημένη του, αλλά δεν ήταν σε θέση ούτε καν να συνεννοηθεί. Αποτέλεσμα, να ξοδευτούν πολλά χρήματα άδικα και να ξεσπάσει ο πρώτος τιτάνιος καβυγάς ανάμεσα στο λατρεμένο μας ζευγάρι.


Μάρτιος: Τα δίδυμα βλαστάρια του William δείχνουν έτοιμα να πουν τις πρώτες τους λεξούλες, αν και ακόμα είναι μικρά για αυτό το... κατόρθωμα. Ομως οι αλλεπάλληλες προσπάθιές τους, όλα δείχνουν ότι θα φέρουν αποτέλεσμα. Στο σπίτι επικρατεί ησυχία, η φωνή του Χατζηνικολάου ίσα ίσα που ακούγεται από την τηλεόραση να διαβάζει μιά είδηση για ένα ριφιφί σε μια τράπεζα στη Μεγαλούπολη. Τη στιγμή που τα μωρά είναι έτοιμα να αφεθούν στην αγκαλιά του Μορφέα, ο μικρός ξαφνικά ανασηκώνει το κεφαλάκι του και ετοιμάζεται να χαρίσει στον μπαμπά του τη μεγάλη στιγμή. Να πει την πρώτη του κουβέντα. O Willam φωνάζει περιχαρής τη σύζυγο για να είναι μπροστά στο σημαντικό αυτό γεγονός. Ο μικρούλης προσπαθεί να αρθρώσει κάτι που αρχίζει από "μπ" και ο William, στέκεται συγκινημένος, αλλά και με την αίσθηση του νικητή, μιας και το παιδί δεν ετοιμάζει λέξη από "μα" (μαμά δηλαδή), αλλά από "μπα" (μπαμπά). Τελικά η πρώτη λέξη απλώνεται στον αέρα. "Μπανκ"(Bank). Το ζεύγος μένει άναυδο. Η πρώτη λέξη του William Dalton είναι τράπεζα και στη συνέχεια δείχνει την τηλεόραση. Γνήσιο τέκτο των daltons λοιπόν, έχει να κάνει αυτό ληστείες, θα ανεστανάξουν οι τράπεζες...


Απρίλιος: Το Πάσχα πέφτει νωρίς φέτος και έτσι ο Jack με μισή καρδία αποφασίζει να αποχωριστεί την Αθήνα και να ταξιδέψει στην επαρχία, να επισκεφτεί τους γονείς του. Ο πατέρας του, προσπαθεί να τον δελεάσει με την τεχνική του στην προετοιμασία και στο ψήσιμο του κοκορετσίου και του κατσικιού, μήπως και ο κανακάρης του πάρει την απόφαση και προτείνει στην καλή του να τον παντρευτεί. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Τη στιγμή που όλοι περίμεναν ο Jack να σηκωθεί με το κρασοπότηρο στο χέρι μπροστά στην ομήγυρη και με ένα γλυκό και ρομαντικό λόγο να κάνει την πρόταση γάμου, αυτός σωριάζεται και μένει σχεδόν ημιλυπόθυμος. Η ακατάσχετη κατανάλωση των εξαίρετων εδεσμάτων του τραπεζιού τον οδηγούν εσπευσμένα στο νοσοκομείο της πόλης. Η λαιμαργεία είναι θανάσιμο αμάρτημα και πάλι καλά που την γλίτωσε απλά με δύο ημέρες κλινήρης. Οι κακές γλώσσες οργίαζαν ότι ο Jack, επίτηδες έφαγε μέχρι σκασμού, για να αποφύγει τον... σκόπελο της πρότασης γάμου. Με αυτά και με αυτά, την έβγαλε καθαρή.

Μάιος: Ο Ολυμπιακός έχει χάσει το πρωτάθλημα και στο λιμάνι επικρατεί αναβρασμός. Τους φταίνε όλοι και όλα και ο Κοκκάλης αποφασίζει να προβεί σε ρηξικέλευθες κινήσεις. Σαν νέος Παπανδρέου, ζητάει βιογραφικά για την στελέχωση ενός τμήματος το οποίο θα απαρτίζουν 3 άτομα και θ' αναλάβουν να... τρέξουν την κατάσταση στο ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου. Ο Joe, το βλέπει σαν ευκαιρία ζωής και οραματίζεται το μέλλον του αντίστροφο απ' ότι το παρόν. Αντι να τρώει τις ώρες του στην Ν.Δ. και να ασχολείται τον ελεύθερο χρόνο του με τον Ολυμπιακό, τώρα θα εργάζεται για την ομάδα της καρδιάς του και θα παρακολουθεί τα πολιτικά τεκτενόμενα απο απόσταση. Ενα γλυκό ανοιξιάτικο βράδυ, συναθροισμένοι και οι 4 Daltons, o Joe πραγματοποιεί προγραμματικές δηλώσεις, μας αναλύει τα οράματα του και μας εξηγεί πως με έξυπνες κινήσεις ο Ολυμπιακός θα μπει στην ελίτ της Ευρώπης, θα κλειδώσει τα νταμπλ και μέσα στην πενταετία θα έχει κερδίσει το πολυπόθητο Champions League! Μάλιστα είχε προχωρήσει τόσο το πλάνο στο μυαλό του, που προόριζε το Τρυφερό Πόδι για δεξί του χέρι! Την επόμενη μέρα ήρθε το βίαιο γκρέμισμα των ονείρων του Joe. Στο τηλεφώνημα που μου έκανε, ήταν εμφανώς εξοργισμένος, φώναζε και δεν καταλάβαινε τι ακριβώς μου έλεγε. Μέσα στα μπινελίκια, κατάφερα να ξεχωρίσω ότι ανακοινώθηκαν οι 3 που θα στελέχωναν το νέο τμήμα και κάτι άλλο περί... αναξιοκρατίας! Μη αντέχοντας να ακούω άλλο τον Joe να βρίζει Θεούς και δαίμονες, κλείνω το τηλέφωνο και τρέχω να μπω στο internet. Η τριάδα αποτελείται από τους Σωκράτη Κόκκαλη, Πέτρου Κόκκαλη και Σάββα Θεοδωρίδη! Τα σχόλια περιττεύουν...

Ιούνιος: Οι πρώτες ζέστες έχουν κάνει την εμφάνισή τους και η παρέα σχεδιάζει τις διακοπές της. Ο William έχει σπαταλήσει άπειρες ώρεςσ αναζητώντας πληροφορίες για την αγαπημένη του Ανάφη. Ο Joe γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει 5άστερο ξενοδοχείο στο νησί, αρνείται να συμμετέχει στην κουβέντα, ο Jack δεν μπορεί να εξασφαλίσει άδεια στις ημερομηνίες που πρότεινε ο William και ο Averell δεν διανοείται καν να περάσει τις πρώτες ψτου διακοπές ως παντρεμένος μακριά από τη σύζυγο. Ο William αντί να στεναχωρηθεί για την εξέλιξη, ενθουσιάζεται, μιας και θα πάει μόνος του και θα ετοιμάσει τη διαδικασία μόνιμης εγκατάστασής του στη Νήσο και μάλιστα με ηγετικές βλέψεις! Για άλλη μια φορά τα όνειρα στις ζωές των ηρώων μας γκρεμίζονται. Η σύζυγος, με το που της ανακοινώνεται ότι ο καλός της σκοπεύει να κάνει διακοπές στην Ανάφη πέταξε και τα δύο της ψηλοτάκουνα πέδιλα προς το κεφάλι του William. "Βρε ανεπρόκοπε, ξέρεις τι έξοδα έχουμε τώρα με την παγκόσμια κρίση που μου θες και 15νθήμερο στην Ανάφη; Ξέρεις πόσο ακρίβυναν οι πάνες και το γάλα; Μια εβδομάδα στη εξοχικό της μαμάς στη Λούτσα και πολύ σου είναι." Σαν βρεγμένη γάτα ο William έσκυψε το κεφάλι, σκέφτηκε ότι και του χρόνου στο Αιγαίο θα είναι η Ανάφη και στο κάτω κάτω στο εξοχικό έχει 40άρα τηλεόραση για να μπορέσει να απολαύσει τους αγώνες του μουντιάλ, οπότε, δε γαμιέται...

Ιούλιος: Το βράδυ της 11ης Ιουλίου αναμένεται ονειρικό. Η... συμμορία συγκεντρώνεται στο εξόχικό του William στη Λούτσα για να παρακολουθήσει τον τελικό του μουντιάλ. Ως συνήθως ο Averell υποστηρίζει τη μία ομάδα και όλοι οι άλλοι τον αντίπαλο. Παρά την επιμονή μας να μην πάρουμε μαζί μας τις συντρόφους μας, ο Αverell ήταν κάθετος. Συν γυναιξί και τέκνας, άπαντες στη Λούτσα. Δεν θέλαμε να χάσουμε το... γλέντημα για την ήττα της ομάδας του Averell οπότε συμβιβαστήκαμε, μιας και ο αδελφός μας μας είχε τάξει μια μεγάλη έκπληξη. Ολοι σκεφτήκαμε ότι θα έφερνε κάποιο εξαιρετικό γλύκισμα, όμως περιορίστηκε σε ένα καφάσι μπύρες, "έτσι για το καλό, για τα ευχάριστα" όπως μας είπε. Ο τελικός τελειώσε με θριάμβο της ομάδας μας (3-0) και παρόλα αυτά ο Averell χαμογελούσε και δεν ήταν από την ποσότητα της μπύρας που είχε καταναλώσει, ήταν συνηθισμένος άλλωστε. Τα πειράγματα μας δεν το άγγιζαν, πετούσε από χαρά. Ωσπου έσκασε η βόμβα. Μετά τον William, τώρα και ο Averell θα γινόταν πατέρας! Αμέσως η κουβέντα άλλαξε. Ποιός το χέζει το μουντιάλ, εδώ θα είχαμε νέο Dalton-ακι στη συμμορία, τι να μας πει η μπάλα; Αργότερα ένιωσα λίγο άσχημα, καθώς σκεφτόμουν τον γιό του Averell νεογέννητο, να είναι υγιέστατο μεν, με μούσια δε. Sorry αδελφέ, αλλά Averell (ή έστω Averell-ακι) χωρίς μούσια δεν γίνεται.


Αυγούστος: Η συμμορία για λίγο καιρό έχει χαθεί. Αλλός για Ανάφη τράβηξε (Λέμε τώρα, τελικά στη Λούτσα κατέληξε) και άλλος για Μύκονο (με τα πεντάστερα). Ο Jack έλιαζε το κορμί του σε μια ξαπλώστρα κάπου στις Κυκλάδες και διάβαζε αθλητική εφημερίδα. Δίπλα του η σύντροφός του, με το τιρκουάζ μαγιό της φυλλομετρούσε το πρώτο βιβλίο του William, μια συλλογή των κειμένων του από αυτό εδώ το blog, με τίτλο "Μέσα απ΄τη ζωή". Του έκανε εντύπωση του Jack, το πόσο πολύ συμπαθούσε η καλή του τον William, γιατί δεν συνήθιζε να διαβάζει Άρλεκιν, αλλά για χάρη του, μιας και το έγραψε εκείνος έκανε μια εξαίρεση. Μέσα στη ζαλάδα του ο Jack εμπνέεται βλέποντας το κουπόνι του στοιχήματος και θέλει να παίξει όλα τα λεφτά του (που είναι για να περάσει τις διακοπές του) στον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από το Τσάμπιονς Λιγκ. Το ποσοστό που έδεινε ο ΟΠΑΠ ήταν εξαιρετικό, μιας και η Γκεντσλερμπιρλιγκί δεν είναι δα και κανένα μεγαθήριο. Η σύντροφος του ούρλιαζε για τη μαλακία που πήγαινε να κάνει, όμως αυτός ήταν αμετάπιστος. Αν του έμπαινε κάτι στο μυαλό, ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν θα του άλλαζε γνώμη. Ο κύβος ερρίφθη. Επαιξε τα λεφτά των υπόλοιπων διακοπών στη νίκη-πρόκριση των Τούρκων. Η αγωνία τον κυρίευε, καθώς παρακολουθούσε το ματς. Τελικά η Γκεντσλερμπιρλιγκίι, με αυτογκόλ του Αβραάμ Παπαδόπουλου στο 90'+1' πήρε την πρόκριση και ο Jack τα χρήματα. Πρώτη φορά στη ζωή του πανηγύριζε έτσι. Στην επιστροφή από το μαγαζί που παρακολουθούσε το παιχνίδι, φιλούσε το κουπόνι και το χάιδευε έτσι όπως το είχε ακουμπισμένο στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Το κακό δεν άργησε να συμβεί. Σε μια στροφή, ο (εξαφανισμένος μέχρι τότε) αέρας, πήρε το κουπόνι και το έριξε στη θάλασσα. ΤΡΑΓΩΔΙΑ! Από τη μία τα χαμένα όνειρα με τα λεφτά που είχε κερδίσει και από την άλλη η γκρίνια της αγαπημένης του. Κατάληξη; Ενας γερός καβγάς και ένα γερό χρέος στον αδελφό του Averell, από τον οποίο δανείστηκε τα έξοδα της υπόλοιπης διαμονής του το νησί.


Σεπτέμβριος: Η επανάσταση των Daltons δικαιώθηκε. Κατόρθωσαν να πάρουν άδεια από τις γυναίκες τους και να ανεβούν ένα τριήμερο μόνοι τους στη Θεσσαλονίκη, ενόψει της Εκθεσης. Ηταν η πρώτη εκδρομή των 4 και την περίμεναν με ανυπομονησία. Το άνετο και πολυτελές αυτοκίνητο του Joe θα οδηγούσε την παρέα στη νύφη του Θερμαϊκού. Ο οδηγός ήθελε να δώσουμε το παρόν στις ομιλίες των πολιτικών στη Δ.Ε.Θ, ο Averell να ανεβούμε στα Κάστρα γιατί είχε πληροφορηθεί για την ύπαρξη ενός φοβερού ταβερνείου, ο William, απλά ήθελε να πιεί τον Βόσπορο και προς Θεού να μην βλέπει και (κυρίως) ακούει μωρά και ο Jack να επισκευτούν τα μπουζούκια της πόλης. Το τι ακριβώς έγινε δεν είμαι σε θέση να σας το αναφέρω, γιατί το κείμενο θα το διαβάσουν και οι αγαπημένες των τεσσάρων. Το μόνο που μπορώ να σας γνωστοποιήσω είναι ότι ο Averell σε μια στιγμή αδυναμίας μετά την επιστροφή μας, μαρτύρησε χωρίς ξύλο, με συνέπεια να κάνουμε σχεδόν ένα μήνα να βρεθούμε. Κάτι σαν... σιωπηλή τιμωρία δηλαδή. Μάλλον δεν θα ξαναπάαμε ποτέ μαζί οι Daltons στη Δ.Ε.Θ.

Οκτώβριος: Επρεπε να βρεθεί ένας καλός λόγος, για να σπάσουμε το εμπάργκο και να ξανασμίξουν τα...αηδόνια, στην προκειμένη περίπτωση οι Daltons, γιατί έπειτα από τη βόλτα στη Θεσσαλονίκη, τα λουριά είχαν σφίξει πολύ. Ο Joe μας κάλεσε στο σπίτι του μια Τετάρτη, μιας και ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν πλέον τις Πέμπτεςσ στο UEFA. Συναντηθήκαμε κατα τις 9 και προσπαθούσαμε μεταξύ μας να μην ανταλλάξουμε πολλά βλέμματα. Σαν τα παιδιά που έχουν κάνει σκανδαλιά και προσπαθούν να το κρύψουν και να μην τους καταλαβούν. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό και η ατμόσφαιρα, μετά τα πρώτα αμήχανα λεπτά, είχε ομορφύνει. Οι γυναίκες ήταν κλασικά στην κοσμάρα τους και εμείς είχαμε ξαναβρεί τον καλό μας εαυτό. Αφού φάγαμε, η σύντροφος του Joe, έφερε μια τούρτα. Αναρωτηθήκαμε αν είχε κάποιος γεννέθλια και το είχαμε ξαχάσει. Ομως μια κίνηση του οικοδεσπότη και της οικοδέσποινας, ξεκαθάρισε το τοπίο. Επιασαν μαζι το μαχαίρι και έκοψαν την τούρτα, σαν να έκοβαν την τούρτα του γάμου τους. Και ναι. Μας ανήγγειλαν ότι μέσα στο 2011 θα νυμφευτούν! Πιο πολύ από όλους χάρηκε ο Jack. Μόλις κέρδιζε το στοίχημα και τα λεφτά, ως ο τελευταίος των Daltons που θα παντρευόταν. Με αυτά τα χρήματα θα ξεχρέωνε το ποσό που του είχε δώσει ο Averell τον Αυγουστό για να ολοκληρώσει τις διακοπές του. Τελικά, υπάρχει Θεός.

Νοέμβριος: Οι μάχες του Τσάμπιονς Λιγκ είχαν φουντώσει και ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε στο Βελοντρόμ την Μαρσέιγ. Ο Averell μας κάλεσε με τη σειρά του στο σπίτι του για να παρακολουθήσουμε το ματς. Αυτό ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά του Joe, αλλά τελικά υπέκυψε και ήρθε. Το ύφος του Averell ήταν περίεργο και έκρυβε συνεχώς ένα αμυδρό χαμόγελο, παρά το γεγονός ότι η αγαπημένη του ομάδα έχανε με 1-0. Μας ζάλιζε ότι η ομάδα χρειαζόταν έναν αριστερό χαφ, μπαλαδώρο, όμως δεν πίστευε ότι θα τον έβρισκε σύντομα. "Μάλλον σε καμιά εικοσαριά χρόνια, προβλέπω να έχει τέτοιο παιχταρά και θα τον λένε Ταδε" και είπε το επίθετο του ο Averell. Το τσούγκρισμα των ποτηριών μας ήταν πιο δυνατό από ποτέ, διότι καταλάβαμε ότι ο αδελφός μας βρήκε αυτόν τον ευφάνταστο τρόπο να μας να ανακοινώσει ότι το παιδί που περίμεναν, ήταν γιος! Μετά τα πρώτα λεπτά όμως ο καβγάς μεταξύ μας άναψε, για το ποιος θα τον βαφτίσει. Ακρη δεν βγήκε, και οδηγηθήκαμε στην αντρίκεια λύση του πόκερ. Μια παρτίδα οι 3 μας και ο νικητής θα γινόταν νονός. Ο William κατέβασε πρώτος τα χαρτιά του και είχε μόνο ένα ζευγάρι (7αρια). Ο Joe χαμογελούσε. κατέβασε κέντα στο 10, ωσπού πάγωσε με το φουλ της ντάμας με 4άρια του Jack. Aυτός λοιπόν θα ήταν ο νονός και θα ξόδευε στο πολλαπλάσιο τα χρήματα που κέρδισε τον προηγούμεςνο μήνα από το στοίχημα, μετά την ανακοίνωση του γάμου του Joe. Χαλάλι όμως...


Δεκέμβριος: Ολως περιέργως, οι γυναίκες γκρίνιαζαν για τις συναντήσεις και την μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ της συμμορίας. Επρεπε κάτι να γίνει. Και τελικά μια παλιά ιδέα έδινε τη λύση. Οι 4 θα άνοιγαν μπυραρία. Ετσι, θα ήταν έξω συνεχώς, θα έπιναν όσο ήθελαν, θα ήταν πολλές ώρες μαζι και θα είχαν και τη σωστή αιτία για να τα κάνουν όλα αυτά. Τις είχαν αποστομώσει. Ο Joe θα αναλάμβανε τα οικονομικά, ο William την οργάνωση, ο Averell το μενού και τα προϊόντα και ο Jack το προσωπικό. Η ιδέα του William να ονομαστεί η μπυραρία "ΑΝΑΦΗ" έπεσε στο κενό. Ονομα δεν είχε βρεθεί ακόμα (αν και φαβορί ήταν το "Daltons Beer"), αλλά δεν θα άφηναν μια τέτοια λεπτομέρεια να τους χαλάσει το όνειρο. Στις Γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς του 2011 θα λαμβάνονταν οι τελικές αποφάσεις. Αντε και του χρόνου...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Το κουπί σου τραβάς μια ζωή,
στο ίδιο πάντα γυρίζεις λιμάνι.
Και στο δείλι προσφέρεις σπονδή
που μπροστά σου η Γοργόνα εφάνη... Αυρήλιος

Είτε χάρη στη γοργόνα αυτή
απ'ενέργεια θα'χεις αδειάσει,
είτε πίσω από ένα γιατί,
όταν πια θα έχει βραδιάσει... William

Ένας κύβος, ή κανένας
μία είναι η συνταγή:
των υψίπεδων η Μούσα
θ' απαντήσει στα "γιατί"...Αυρήλιος

Πες το υγρασία ή ακεφιά
όσοι κρύβουν την ψυχή στο αμπάρι
άλλοθι πάντα ξεθάβουν πολλά,
μα τόλμη μονάχα στο κεχριμπάρι... William
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Σ'ένα βράχο καθισμένος, σκυφτός

το κύμα χαζεύει να σκάει

κι ο ίδιος δεν κατάλαβε πώς

η νιότη του έφυγε, πάει.

Για όλους έξυπνος, μάγκας, σοφός

όμως η ώρα πια δεν περνάει.

Χόμπυ ένα του μόνο, ξυλουργός

άλογα στο ξύλο πελεκάει.

Τώρα όμως, γνωρίζει κι αυτός

πως τα χούγια κανείς δεν ξεχνάει.

Αν μπορούσε θα τα' φερνε αλλιώς

μα πάντα γυνή τον κυβερνάει.

Σαν την είδε ήταν νύμφη σωστή

ροδαλή, ζουμερή μα και φίνα.

Ένα πράμα μόνο σκέφθηκε κει

να σβήσει τη μεγάλη του πείνα.

Και δεν του έφθασε μόνον αυτό,

μα ήθελε να χτίσει και σχέση.

Έτσι πέρασαν χρόνια οκτώ

και στην κάρα πλήξη έχει πέσει.

Τι κι αν κέρδισες μάχες πολλές

κι αν από σε πάρθηκε η Τροία

εις την λάρα* Καλυψώ πώς το λες

ότι φεύγεις απ'την Ωγυγία;

Το καλεντάρι του δέκα λοιπόν

τον Οδυσσέα έχει για θέμα,

τη βλακεία που έδερνε αυτόν

κι από κει εσένα κ' εμένα.

*λάρα: το "λάγνα" ποιητική αδεία

Δευ

Τρί

Τετ

Πέμ

Παρ

Σάβ

Κυρ

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ανήμερα της πρωτοχρονιάς κατόρθωσα να συνδυάσω χρόνο και διάθεση ώστε να παρακολουθήσω την ταινία του σπουδαίου James Cameron. Η ταινία αυτή καθεαυτή σε επίπεδο υπόθεσης είναι μία απλή ιστορία. Πάνω κάτω όπως έχει πει και ένας φίλος μου Καουμπόιδες και Ινδιάνοι, με την κλασσική ερωτική ιστορία στο περιθώριο. Όμως το θέαμα της είναι φαντασμαγορικό. Είναι κυριολεκτικά μία πανδαισία εικόνων και αισθήσεων.

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90 οι κινηματογραφικές αίθουσες στη προσπάθεια τους να ανταγωνιστούν την λαίλαπα του video αναγκάστηκαν να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους. Η αναβάθμιση είχε να κάνει με τη χρήση ψηφιακών προβολέων για την βελτίωση της εικόνας, την χρήση πολλαπλών καναλιών ήχου - το περίφημο Dolby Surround - και φυσικά με την βελτίωση στις υπηρεσίες που περιλάμβαναν καλύτερες θέσεις και αίθουσες.

Από το τέλος της δεκαετίας του 90 και για όλη την διάρκεια της δεκαετίας που μας πέρασε ο αντίπαλος ήταν διαφορετικός. Η ψηφιακή εικόνα και ο ψηφιακός ήχος, βρισκόταν σε κάθε σαλόνι πλέον. Ακόμα μεγαλύτερος εχθρός όμως δεν ήταν η προσομοίωση της κινηματογραφικής εμπειρίας στο σπίτι. Ο πραγματικός αντίπαλος της κινηματογραφικής βιομηχανίας ήταν η ποιοτική αναβάθμιση των τηλεοπτικών σειρών.

Αρχής γενομένης από το εκπληκτικό 24 και τον Jack Bauer η ποιότητα της παραγωγής στις τηλεοπτικές σειρές άρχισε να συναγωνίζεται τον κινηματογράφο. Πλέον ο κόσμος είχε περισσότερα κίνητρα να κάτσει σπίτι του να δει τηλεόραση από το να βγει να πάει σε μία κινηματογραφική αίθουσα. Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε και την ζημιά που προκαλεί η τεράστια διάδοση της πειρατείας μέσα από δίκτυα p2p τότε αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του προβλήματος.

Η κινηματογραφική βιομηχανία για πρώτη φορά από τα χρόνια του Cinemascope καλούνταν να βρει τον τρόπο να παραμείνει στον αφρό. Στον δυσεπίλυτο γρίφο την απάντηση ήρθε να δώσει ο χρυσοδάκτυλος σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών James Cameron. Ο Cameron που οι ταινίες του έχουν φέρει έσοδα που ξεπερνούν τα $3,5 δις ετοίμασε το σενάριο του Avatar ήδη από το 1994. Στόχος του ήταν η ταινία να βγει στις αίθουσες το 1999. Όμως όπως εξήγησε στην πορεία η τεχνολογία της εποχής ήταν ανεπαρκής για το όραμα του.

Το 2005 ξεκίνησε εκ νέου την προσπάθεια του. Η τεχνολογία 3D υπήρχε ήδη. Όμως δεν ήταν επαρκής για αυτό που είχε στο μυαλό του ο James Cameron. Σχεδίασε από την αρχή τις στερεοσκοπικές κάμερες ώστε να μειώσει κατακόρυφα το βάρος τους. Μέχρι τότε ζύγιζαν περί τα 200 κιλά καθιστώντας απαγορευτικά τα δύσκολα κινούμενα πλάνα. Ο Cameron τροποποίησε το σύστημα χρησιμοποιώντας διπλές κάμερες ώστε να μπορέσει να κινηματογραφήσει με "βάθος" και "προοπτική" δημιουργώντας μία καινούρια κινηματογραφική εμπειρία.

Μας παρέδωσε ένα μαγικό κόσμο που μόνο μέσα από την εμπειρία του 3D μπορεί να αποδοθεί. Όποιος δοκιμάσει να δει την ταινία σε συμβατική 2D μορφή δεν θα καταλάβει τίποτα. Ακόμα και οι απλές παραδοσιακές 3D μέθοδοι προβολής δεν μπορούν να αποδώσουν το μεγαλείο της εικόνας που βγαίνει από το πάλαι ποτέ σελιλόιντ. Μόλις φορέσεις τα γυαλιά και ξεκινήσει η ταινία μαγεύεσαι βυθίζεσαι στην εικόνα και προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει.

Οι μικρές λεπτομέρειες όπως π.χ. τα έντομα στη ζούγκλα του πλανήτη Pandora ξαφνικά θαρρείς πως πετούν προς εσένα. Τα χρώματα και οι εικόνες της μαγικής ζούγκλας ζωντανεύουν μπροστά σου και προσπαθείς να αντιληφθείς που τελειώνει το πραγματικό και αρχίζει το φανταστικό. Ξαφνικά το απλοϊκό κατά τα άλλα σενάριο που θυμίζει διασκευή του "Χορεύοντας με τους λύκους" σε μαγεύει. Οι εικόνες, οι ήχοι, τα συναισθήματα σε γεμίζουν.

Ο James Cameron κατόρθωσε να εφεύρει εκ νέου την κινηματογραφική εμπειρία. Πλέον η κινηματογραφική βιομηχανία επανέκτησε - για πόσο; - τα ηνία από τα Home Cinema και μπορεί να αισιοδοξεί για το μέλλον της. Η εμμονή του Cameron στη λεπτομέρεια του επέτρεψε να δημιουργήσει μία καινούρια κινηματογραφική διάσταση. Η εμπειρία της θέασης της ταινίας του είναι αδύνατο να περιγραφεί. Μπορείς μόνο να την ζήσεις.

Αντί Επιλόγου...

Είμαι υπέρμαχος του καπιταλισμού. Είμαι όμως ενάντια στην κερδοσκοπία. Η απάντηση του καπιταλισμού στην κερδοσκοπία είναι η μη επιλογή του κερδοσκόπου για παροχή υπηρεσιών. Η χθεσινή ήταν η τελευταία μου επίσκεψη σε κινηματογράφο της Odeon. Δέχομαι να πληρώσω 12 ευρώ για να παρακολουθήσω μία ξεχωριστή ταινία σε τέλεια ποιότητα. Η επιπλέον χρέωση έχει μία λογική.Όμως αδυνατώ να αντιληφθώ την χρέωση 6,5 ευρώ για parking στο Kosmopolis διαρκείας τεσσάρων ωρών.

Συνυπολογίζοντας πως δύο μέρες νωρίτερα πλήρωσα 1,5 ευρώ για δεκάλεπτο πάρκινγκ στον ίδιο κινηματογράφο όταν απέτυχα να βρω εισιτήριο για το έργο που επιθυμούσα αντιλαμβάνεται κανείς πως μιλάμε για κερδοσκοπία. Η υπηρεσία του πάρκινγκ είναι υπέρ του κινηματογράφου - εμπορικού κέντρου και όχι υπέρ του καταναλωτή μιας και αν δεν παρέχουν πάρκινγκ δεν θα πάει ο καταναλωτής. Οποιαδήποτε χρέωση πλην της συμβολικής είναι αστεία. Επιπλέον δεν αντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει να επιστρέψω τα γυαλιά 3D όταν πληρώνω έξτρα χρήματα για αυτά στο εισιτήριο. Άραγε γίνεται απολύμανση προτού δοθούν στον επόμενο;

Λογικά λοιπόν η Odeon έχασε οριστικά ένα τακτικό της πελάτη.
Περισσότερα...