| William Dalton | Comments ]

    Θα μπορούσαν να μπουν κι ως σχόλια στο κείμενο του Joe, όμως είναι αρκετά και γι' αυτό αναρτώνται ξεχωριστά.

  1. "Ο περιορισμός των δαπανών οδηγεί σε ύφεση. Η ύφεση οδηγεί σε περιορισμό των εσόδων και τα περιορισμένα έσοδα δημιουργούν την ανάγκη για περιορισμό των δαπανών." Ο Αλ. Τσίπρας με μια φράση περιγράφει όχι μόνο την εγχώρια αλλά και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Η ομιλία του στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, ήταν η μόνη σοβαρή, από πολιτικό αρχηγό τουλάχιστον. Για όσους σπεύσουν να διαπιστώσουν επίθεση στο φιλελευθερισμό (ιδεολογία που ο γράφων προκρίνει έναντι των άλλων) μία διευκρίνηση Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που αποκομίζει τα οφέλη από την ευημερία των αγορών και σπεύδει να στηρίξει σε περιόδους κρίσης, καταστρέφοντας έτσι τη διαδικασία διόρθωσης στην οποία κάθε φιλελεύθερος ομνύει, δεν έχει σχέση με οικονομικό σύστημα αλλά με την ανακλαστική προάσπιση των κεκτημένων.

  2. Ίσως η αναφορά του Γ. Παπανδρέου στη νεοσυντήρηση (που εκφράζεται με την κρατική παρέμβαση προς υπεράσπιση των συμφερόντων των ολίγων) να ήταν και η μόνη άξια λόγου στην προχθεσινή του ομιλία. Κατά τα άλλα, ο William, πριν πέσει σε λήθαργο, πρόσεξε μία παράγραφο όπου η λέξη "αξία" και τα συνθετικά της επαναλαμβάνονται πάνω από 12 φορές και τίποτα άλλο. Την περίφημη κόντρα με τον νέο αρχηγό της Ν.Δ. ανέλαβε να τη φέρει εις πέρας ο κ. Θ. Πάγκαλος κατά πρώτο λόγο κι ο κ.Γ.Παπακωνσταντίνου κατά δεύτερο.

  3. Μάλιστα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν τα πήγε καθόλου άσχημα. Τί είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, είναι ένα ερώτημα που ταλανίζει το William από την εποχή της μάχης για την ηγεσία της Ν.Δ. Ίσως τα πρακτικά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να περιλαμβάνουν και αναφορά στους social liberals ή όπως αλλιώς μεταφράζονται οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας. Για την πιο προσωπική επίθεση με την αναφορά στη μετακίνηση του ναού του Επικουρείου Απόλλωνος, αν δεν την έχασα λόγω εορτών, απάντηση δεν υπάρχει.

  4. Για το Γ. Καρατζαφέρη είναι πολλά αυτά που μπορεί να πει κανείς. Η άποψη του Joe καλύπτει τις στιγμές που ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. φαίνεται να απολαμβάνει περισσότερο. Ρήσεις μικρές και δηκτικές που συμπυκνώνουν μιαν αλήθεια αλλά αφήνουν και πολλή σκόνη γύρω τους. Η κα Δραγώνα και οι μισθοί στην ΕΡΤ μπορεί να μην είναι συγκεκριμένη οικονομική πρόταση, αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις αυτόν που τα αναφέρει χωρίς να ασχοληθείς και λίγο με την ουσία των καταγγελιών για υπερβολικές δαπάνες σε μια συζήτηση για τον προϋπολογισμό Για το λιμό της Αθήνας του '40-41, ο William θα κρατούσε μιαν επιφύλαξη πριν κατηγορήσει τους Γερμανούς κατακτητές κι όχι τους "συμμάχους". Όσο για την απορία περί της τοποθεσίας των νέων Παρισίων (18), ευχαριστούμε, λύθηκε. Άγαρμπα και ξεκαρδιστικά μαζί.

  5. Ο νέος αρχηγός της Ν.Δ., δεν είναι τόσο καλός ρήτορας όσο ο προκάτοχός του. Η ομιλία του ήταν μάλλον άνευρη και συναγωνίστηκε αυτήν του πρωθυπουργού σε γενικότητες και επίδειξη καλών προθέσεων. Υπάρχει όμως ένα πεντάλεπτο που κλέβει την παράσταση. Είναι το σημείο που ο μεσαίος χώρος κάνει πέντε βήματα προς τα δεξιά κι ο Αντ. Σαμαράς γίνεται σαφής. Αμφισβητεί την ανάγκη ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., οριοθετεί και γαλάζιες γραμμές εκτός από τις κόκκινες στο θέμα των Σκοπίων και δείχνει ότι στο μέλλον μας επιφυλάσσει εκπλήξεις.

  6. Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι από τις πράσινες συμπάθειες του William. Στη Βουλή έδειξε ότι και την ικανότητα έχει αλλά και τη διάθεση να καταπιαστεί σοβαρά με το αντικείμενο που του έχει ανατεθεί. Όμως, είναι φανερό ότι σιγά σιγά συνειδητοποιεί τα αδιέξοδα του υπουργείου του, γι' αυτό κι άρχισε την γκρίνια. Καλή η περιγραφή του προβλήματος, αλλά από τον αρμόδιο υπουργό κάποια στιγμή θα ζητηθούν λύσεις κι ο συγκεκριμένος δε μοιάζει τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο κοινωνικός διάλογος θα του δώσει διέξοδο. Εκτός αν η διέξοδός του είναι μια ηρωική παραίτηση. Τέτοιες ευκαιρίες θα έχει πολλές, ειδικά αν συνεχίσει να επιμένει στην πληρωμή της εθελουσίας εξόδου του Ο.Λ.Π. από τους Κινέζους. Όπως και να το κάνουμε αλλιώς καταστρατηγείται η έννοια της συνέχειας του κράτους όταν απέναντί σου έχεις συμβασιούχους των προγραμμάτων stage κι αλλιώς όταν υπάρχει υπογεγραμμένη σύμβαση με την Cosco. Όσο για το τίμημα της συνταξιοδότησης των λιμενεργατών, είναι χαζό να συζητά κανείς για το πόσο υψηλό είναι. Είναι τόσο όσο χρειάζεται για να πεισθούν να φύγουν ή μήπως αυτοί ήταν που παρακάλεσαν να συνταξιοδοτηθούν και κοροϊδευόμαστε τόσον καιρό;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η πρόσφατη συζήτηση για τον προϋπολογισμό αποτέλεσε έναυσμα προβληματισμού για το τι φταίει και στην Ελλάδα έχουμε τους χειρότερους πολιτικούς που θα μπορούσαμε. Λόγω μαζοχισμού - προφανώς - παρακολούθησα μεγάλο μέρος των τοποθετήσεων. Ακόμα και τώρα προσπαθώ να κατανοήσω αν οι εκπρόσωποι μας στο κοινοβούλιο συνειδητοποίησαν για ποιο λόγο ήταν κλεισμένοι στη βουλή. Το τελειωτικό χτύπημα όμως, το έδωσε ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Όταν φτάνουμε στο σημείο, αρχηγός πολιτικού κόμματος να αντιμετωπίζει το βήμα της βουλής ως παλκοσένικο, ακριβώς όπως έκανε στο Tele City και στις βιντεοκασέτες του TV-PRESS τότε πραγματικά κάτι πάει πολύ στραβά.

Δεν είναι μόνο ο Γεώργιος Καρατζαφέρης το πρόβλημα, παρόλο που ο ίδιος θεώρησε ότι σε μία συζήτηση για τον προϋπολογισμό θα έπρεπε να βγάλει τα προσωπικά του με την κα. Δραγώνα ή να τοποθετείται αναφερόμενος σε "έγκυρο blog". Δεν έχω πρόβλημα με το συγκεκριμένο blog απλά θεωρώ εκφυλισμό οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι να περιμένουν από τα blogs να κάνουν την δική τους δουλειά. Πολλώ δεν μάλλον όταν στο συγκεκριμένο θέμα αρκούσε μία επερώτηση στη βουλή προς τον αρμόδιο υπουργό μιας και το θέμα συζήτησης ήταν ο προϋπολογισμός.

Οι υπόλοιποι εθνοπατέρες δεν ήταν καλύτεροι. Με την εξαίρεση ελαχίστων - ανάμεσα τους και ο αντιπαθής σε εμένα Αλέξης Τσίπρας - οι περισσότεροι προσπαθούσαν να μας υποδείξουν ποιος φταίει και όχι πως θα λύσουμε τα προβλήματα. Το χειρότερο δε ήταν πως η ικανότητα στην ρητορεία (και όχι στη δημαγωγία) είναι πλέον είδος υπό εξαφάνιση στη βουλή. Όλοι οι εκπρόσωποι μας, θαρρείς σαν ρομπότ διάβαζαν φράση φράση τους λόγους που κάποιος ή κάποια είχαν γράψει για λογαριασμό τους.

Καθώς παρακολουθούσα τις τοποθετήσεις ήταν εμφανές τι φταίει στην Ελληνική πολιτική και στην Ελληνική κοινωνία γενικότερα. Απουσιάζουν τα οράματα. Απουσιάζουν οι μακροπρόθεσμοι στόχοι. Όλοι κοιτάνε το σήμερα και κανείς δεν χτίζει για το αύριο και όταν το κάνει, αυτό συμβαίνει με μίζερη λογική του τύπου να βάλουμε κάτι στην άκρη να υπάρχει και όχι να επενδύσουμε σε μία ιδέα ή μια προοπτική. Είτε μιλάμε για επιχειρήσεις, είτε για νοικοκυριά, είτε για τους πολιτικούς μας η λογική είναι του τώρα και όχι του αύριο. Άλλωστε οι πολιτικοί έμαθαν να ζούνε για την επόμενη εκλογή τους και όχι για να προσφέρουν σε αυτούς που τους εξέλεξαν προοπτική και λύσεις.

Αισθάνομαι πως ο τελευταίος Έλληνας πολιτικός που είχε ένα συγκεκριμένο όραμα για την Ελλάδα και το κυνήγησε έμπρακτα ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ήδη από το 1960 οριοθέτησε τον στόχο της ΕΟΚ. Αντιλήφθηκε προς τα που πήγαινε η κοινωνία και η Ευρωπαϊκή προοπτική και κατάφερε τελικά σχεδόν 20 χρόνια αργότερα να υλοποιήσει τον στόχο του. Μπορεί κάποιος ή κάποιοι να διαφωνούν με το όραμα του αυτό, τουλάχιστον όμως το έθεσε ως πρωταρχικό στόχο και το κυνήγησε μέχρι να το πετύχει.

Δεν θέλω να αδικήσω τους υπόλοιπους λέγοντας ότι δεν είχαν οράματα για τη χώρα. Είχαν ή τουλάχιστον έλεγαν πως είχαν, δεν τα υλοποίησαν όμως. Πιθανώς πνίγηκαν στην καθημερινότητα και την διαχείριση των μικροπολιτικών. Σε άλλες περιπτώσεις η πολιτική τους επιβίωση ήταν πιο σημαντική από το όραμα τους μιας και αυτό ερχόταν σε απευθείας σύγκρουση με το ίδιο τους το κόμμα σε πολλές περιπτώσεις.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΕΣΥ και την εκλογίκευση των όποιων ανισοτήτων, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τις αποκρατικοποιήσεις, ο Κωνσταντίνος Σημίτης με τον εκσυγχρονισμό και ο Κώνσταντίνος Καραμανλής ο νεότερος με την μεγάλη μεταρρύθμιση που εξήγγειλε και την προσπάθεια αλλαγής του ενεργειακού χάρτη είχαν κάποια πράγματα στο μυαλό τους. Απέτυχαν να τα εφαρμόσουν ή δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να τα θέσουν ως προτεραιότητα των πολιτικών τους.

Πλέον όμως αδυνατώ ακόμα και να αντιληφθώ ποια είναι τα οράματα της σύγχρονης γενιάς πολιτικών. Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα πολιτικό με μακροπρόθεσμο όραμα και στόχο. Διότι τα περί πράσινων αναπτύξεων και κοινωνικών φιλελευθερισμών είναι φτηνές αντιγραφές του κυρίαρχου μοντέλου αυτή τη στιγμή. Είναι αντιγραφή των λεγομένων του Barack Obama κοινώς είναι μια καλοστημένη επικοινωνιακή πολιτική. Ας ελπίσουμε απλά να κάνω λάθος...

Υ.Γ.
Κατά την διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό θυμήθηκα πολλές φορές ατάκα φίλου που απέτυχε να ανανεώσει την βουλευτική του θητεία στις πρόσφατες εκλογές: "Για το μόνο πράγμα που χαίρομαι είναι που θα περάσω επιτέλους τις Χριστουγεννιάτικες μέρες με την οικογένεια μου και δεν θα χρειαστεί να μείνω κλειδωμένος με άλλους 299 να ξεκατινιαζόμαστε για τον προϋπολογισμό".
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το "It's the economy stupid" του James Carville αποτέλεσε το ένα από τρία slogan που αξιοποιήθηκαν από τον Bill Clinton στην προσπάθεια του να ανατρέψει την παντοδυναμία του George H.W. Bush το 1992. Τα άλλα δύο - που αξιοποιήθηκαν ουσιαστικά και από τον Barak Obamama- ήταν: "Change vs More of the same" και "Don't forget health care".

Ο guru της πολιτικής επικοινωνίας Carver είχε θέσει με τρεις φράσεις τα βασικά ζητήματα που θα επέτρεπαν Δημοκρατικούς να σταματήσουν την κυριαρχία των Ρεπουμπλικάνων. Η οικονομική ύφεση στην οποία είχε υπεισέλθει η Αμερική, η ανάγκη να αλλάξει κάτι και η η υγεία ήταν οι άξονες στους οποίους στηρίχθηκε ο Bill Clinton. Κατάφερε να επιβάλλει την δική του ατζέντα και κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή την δεκαετία του 90, πριν διαλύσει τα πάντα λόγω του Monicagate.

Στην Ελλάδα κάτι αντίστοιχο συνέβη την τελευταία διετία. Η Νέα Δημοκρατία πήρε το 2007 νωπή εντολή διακυβέρνησης - έστω και με ισχνή πλειοψηφία - για να ολοκληρώσει ένα μεταρρυθμιστικό έργο. Τα Alogonomics όπως αποκαλούνταν οι οικονομικές πολιτικές του Γεωργίου Αλογοσκούφη είχαν αποδώσει καρπούς στην πρώτη τριετία και όλα έδειχναν ότι το ΠΑΣΟΚ που ζούσε στη δίνη της εκλογικής του συντριβής δύσκολα θα έβρισκε το βηματισμό του και οι αναλυτές θεωρούσαν πως η Νέα Δημοκρατία θα κυβερνούσε εσαεί.

Όμως στην πολιτική ο χρόνος μετράει λίγο διαφορετικά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση διέλυσε μια και καλή τα Alogonomics. Το μοντέλο διαχείρισης απεδείχθη ανεπαρκές μιας και βασιζόταν στην καλή λειτουργία της αγοράς. Οι μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές δεν είχαν προχωρήσει οπότε όταν πάγωσε η αγορά το σύστημα κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ο διάδοχος του Ιωάννης Παπαθανασίου παρέλαβε ένα χάος και επιπρόσθετα δεν του επέτρεψε και κανένας να πάρει σκληρά μέτρα γιατί το πολιτικό κόστος θα ήταν δυσβάστακτο. Η οικονομική δυσπραγία συνεπικουρούμενη από την απώλεια του ελέγχου τον Δεκέμβριο του 2008 και το Βατοπέδι οδήγησαν τη χώρα σε εκλογές.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έπαιξε το τελευταίο του χαρτί. Πρωτοτύπησε και μίλησε ανοικτά για σκληρά μέτρα τα οποία έπρεπε να ληφθούν προκειμένου η χώρα να αντέξει την κρίση. Τα μέτρα που εξήγγειλε προεκλογικά δεν ήταν ευχάριστα για κανένα, αλλά όπως αποδεικνύεται μάλλον ήταν μονόδρομος. Ο ίδιος όμως απέτυχε να πείσει για την αναγκαιότητα τους και για την ικανότητα του να διαχειριστεί την κατάσταση.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη είχε κατορθώσει να επανακάμψει και να αποκτήσει και ηθικό πλεονέκτημα έναντι της Νέας Δημοκρατίας παρουσίασε μία διαφορετική ατζέντα. Εκμεταλλευόμενο την απουσία ευθύνης για τα λεγόμενα του μιλούσε για πράσινη ανάπτυξη, επανεκκίνηση για την οικονομία και φυσικά για καλύτερη διαχείριση των χρημάτων. Η σαφώς πιο ελκυστική οικονομική του πρόταση σε συνάρτηση με την ανάγκη να αλλάξει κάτι στην χώρα το έφεραν στην εξουσία με τον αντίπαλο στο καναβάτσο.

Πλέον όμως πρέπει να διαχειριστεί την οικονομία και κυρίως πρέπει να βρει ένα τρόπο να πει την αλήθεια στους πολίτες πως οι προεκλογικές τους εξαγγελίες είναι ουσιαστικά ανεφάρμοστες. Ο δρόμος που έχει επιλεγεί προς το παρόν είναι αυτός της μετατόπισης της ευθύνης. Στη συζήτηση στη βουλή για τον προϋπολογισμό η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μία μάχη με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος φταίει περισσότερο για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Όμως η απόδοση ευθυνών δεν λύνει τα προβλήματα. Στο κυβερνών κόμμα είναι εγκλωβισμένοι από τις επιλογές τους. Οι προεκλογικές ελπίδες που δημιουργήθηκαν από τις υποσχέσεις αποδείχθηκαν φρούδες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τώρα ζούμε απλά σε μία παράνοια φημών και επικοινωνιακών τρικ.. Εξαγγέλλονται μέτρα τα οποία αναιρούνται την επομένη και διαδίδονται φήμες που μιλάνε ακόμα και για μη επιστροφή φόρου για πέντε χρόνια.

Εν κατακλείδι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε εξαιρετικό στην υλοποίηση του μοντέλου Carville. Τα συνθήματα ήταν σαφή. Οικονομία, Ανάγκη για αλλαγή σκηνικού. Απλά διαφοροποιήθηκε στον τρίτο άξονα και μίλησε για την ασφάλεια των πολιτών. Η Νέα Δημοκρατία απέτυχε να διαμορφώσει η ίδια την πολιτική ατζέντα και έχασε πανηγυρικά.

Αποδεικνύεται όμως εκ των υστέρων πως το ΠΑΣΟΚ είτε δεν γνώριζε που πάει να μπλέξει είτε περιορίστηκε στην δημιουργία εντυπώσεων. Πλέον πρέπει να κυβερνήσει και να πάρει σκληρές αποφάσεις. Πιο σκληρές ακόμα και από αυτές που εξήγγειλε προεκλογικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αλλιώς όπως σωστά είπε ο Μίμης Ανδρουλάκης την επόμενη συζήτηση για τον προϋπολογισμό θα την κάνουν ξένοι επίτροποι. Ίσως τελικά να είναι και αυτό μία κάποια λύσις...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Εν αναμονή της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης μπορούμε να περιμένουμε πολύ λίγα. Η Ελληνική πολιτική σκηνή μεταπολιτευτικά μαστιζόταν ανέκαθεν από την αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων. Με την εξαίρεση των οικουμενικών κυβερνήσεων του 1989-1990 ουδέποτε οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είχαν το θάρρος να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν για την χάραξη εθνικών στρατηγικών. Πάντα το μικροπολιτικό συμφέρον ήταν πιο σημαντικό για τους ίδιους.

Αν μάλιστα το πάμε λίγο παραπέρα θα διαπιστώσουμε ότι τα κόμματα στην Ελλάδα συμφωνούν μόνο στις αυξήσεις των βουλευτών. Τα τελευταία χρόνια όμως ξεπεράσαμε κάθε όριο. Πλέον οι κόντρες δεν περιορίζονται στα έδρανα της βουλής μεταξύ των κομμάτων. Η κομματική αντιπαράθεση έχει ξεφύγει από τα στενά Ελληνικά όρια και έχει μεταφερθεί στις Βρυξέλλες. Ο δρόμος που χάραξαν οι Υπουργοί Οικονομικών μας έκανε διεθνή περίγελο.

Ο Γεώργιος Αλογοσκούφης στην πρώτη του επίσκεψη στις Βρυξέλλες αποκάλυψε τα περί δημιουργικής λογιστικής. Ο Γιάννος Παπαντωνίου και ο Κώστας Σημίτης νωρίτερα είχαν φροντίσει να διαχωρίσουν τη θέση τους σε επίπεδο ΕΕ από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά και από τον Αντρέα Παπανδρέου αλλά η αλήθεια είναι πως το είχαν διατηρήσει σε επίπεδο προσωπικής κουβέντας και εκτιμήσεων και δεν το είχαν αναγάγει σε Εθνική θέση.

Ο Γεώργιος Παπακωνσταντίνου συνέχισε την τακτική των προκατόχων του. Τους έριξε όλες τις ευθύνες και απλά το πήγε ένα βήμα παραπέρα σταματώντας να συζητά για την Ελλάδα ως χώρα και την διαχώρισε σε κυβερνήσεις. "Αυτοί" είναι οι κακοί και "Εμείς" είμαστε καλοί. Η έννοια της συνέχειας του κράτους στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υφίσταται. Μπορεί για εμάς εδώ αυτά να είναι καθιερωμένη πρακτική για τους Ευρωπαίους εταίρους μας όμως είναι ακατανόητα και τα αποτελέσματα όπως διαπιστώνουμε όλοι είναι τραγικά. Εκτός και αν θεωρεί κάποιος ότι όντως "μας κυνηγάνε οι απατεώνες και κερδοσκόποι των διεθνών οργανισμών".

Αυτά όμως αποτελούν τετριμμένα. Στο εσωτερικό μέτωπο πλέον δεν υφίσταται κομματική αντιπαράθεση. Οι εσωκομματικές διαφωνίες μάλλον δεν αφήνουν χρόνο για πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων. Με την εξαίρεση του ΚΚΕ στο οποίο μπορεί και να διαφωνούν αλλά κανείς δεν το μαθαίνει, τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα είναι σε κατάσταση παραφροσύνης. Δεν αποκλείεται μάλιστα αυτή τη στιγμή οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων να έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με τα στελέχη των κομμάτων τους.

Στο κυβερνών κόμμα η μοναδική κόντρα που είναι σε ύφεση είναι αυτή μεταξύ Βενιζέλου - Παπανδρέου. Σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα όλοι διαφωνούν με όλους. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ με το ρηχό ΠΑΣΟΚ. Η Λούκα Κατσέλη με τον Γεώργιο Παπακωνσταντίνου. Ο Χρήστος Παπουτσής με όλους. Αντικείμενο διαφωνίας τα πάντα. Η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, η αντιμετώπιση της κρίσης γενικώς δεν υπάρχει πρόβλημα. Διαφωνούν για να διαφωνούν.

Τα πισώπλατα μαχαιρώματα και οι έντεχνες διαρροές στο τύπο δίνουν και παίρνουν, οι νεόκοποι υπουργοί είναι τα θύματα σε πρώτη φάση, ενώ οι έμπειροι φροντίζουν να δίνουν ρεπορτάζ για όλους τους άλλους, προστατεύοντας τους εαυτούς τους. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι πως μέχρι στιγμής απέχει ο μεγαλύτερος καβγατζής όλων, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αλλά θεωρώ ότι είναι θέμα χρόνου να εμπλακεί και αυτός στο χορό.


Στη Νέα Δημοκρατία από την άλλη η κόντρα είναι ξεκάθαρη. Μαλώνουν κατά βάση για το πάπλωμα. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει την αποδοχή της βάσης αλλά σε επίπεδο κομματικού μηχανισμού υπολείπεται της αντιπάλου του στην εσωκομματική διαδικασία. Σε πρώτη φάση έχουμε πόλεμο χαρακωμάτων. Ο Αντώνης Σαμαρά δοκιμάζοντας τα νερά τοποθέτησε σε πόστα μόνο στελέχη του σκληρού μηχανισμού του. Η αντίπαλη πλευρά απαντά με αρνήσεις που δίνουν απλά το στίγμα. Η αλήθεια είναι πως η προσέγγιση της πλευράς Σαμαρά είναι λίγο άγαρμπη αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Για την ώρα ο Αντώνης Σαμαράς προτιμά να μείνει η μάχη στα χαρακώματα και να μην συγκρουστεί στα όργανα μιας και δεν είναι βέβαιο ότι θα φύγει αλώβητος από μία τέτοια μάχη. Οπότε το έχει ρίξει στο κατενάτσιο. Το συνέδριο της ΝΔ πάει για τέλος Ιουνίου. Στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν θα γίνει εκλογή γραμματέα κοινοβουλευτικής ομάδας και δεν θα επιτραπούν τοποθετήσεις βουλευτών.

Ο παραιτηθείς Λευτέρης Ζαγορίτης θα αντικατασταθεί μετά το συνέδριο μιας και συνεδρίαση του οργάνου της κεντρικής επιτροπής θα έχει αμφίβολα αποτελέσματα. Για συνεδρίαση του δια-γραμματειακού ούτε να το συζητάμε προς το παρόν. Κάποια στιγμή όμως κάποιο όργανο πρέπει να συνεδριάσει και εκεί κανείς δεν θεωρεί ότι τα μαχαίρια θα μείνουν στα θηκάρια.

Στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα πράγματα είναι ένα βήμα παραπέρα. Ο Αλέκος Αλαβάνος ετοιμάζει νέα πολιτική κίνηση. Ο Περικλής Κοροβέσης αποκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα "ηγέτη" της διάσπασης και ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να ελέγξει όλα τα όργανα. Η σύγκρουση είναι ιδιαιτέρως σφοδρή αλλά λόγω των καυγάδων στα δύο μεγάλα κόμματα δεν ασχολείται πολύς κόσμος μαζί τους.

Στον ΛΑ.Ο.Σ. τέλος υποβόσκουν οι συγκρούσεις τις εφηβείας. Το κόμμα μεγάλωσε και τώρα πρέπει να διαχειριστεί το μέγεθος του. Ο Γεώργιος Καρατζαφέρης προσπαθεί να διασφαλίσει ότι δεν θα έχει απώλειες. Ο Άδωνις Γεωργιάδης με τον Μάκη Βορίδη διεκδικούν ο καθένας το ρόλο του ηγέτη μετά τον ηγέτη και απλά μοιάζουν να ψάχνουν ρόλο. Τα επικοινωνιακά τρικ του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. όμως προς το παρόν μεταθέτουν τους προβληματισμούς αλλού. Οπότε μπορούμε απλά να περιμένουμε.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

...συνέχεια

Φούρκα. Η μόνη λέξη που μπορούσε να περιγράψει ακριβώς πώς ένιωθε η Μαίρη, ήταν αυτή. Με το που τελείωσε η συνάντηση, έσπευσε να μπει στην ουρά ώστε να είναι από τους πρώτους που θα συγχαρούν και να εξαφανισθεί. Ο "κούριερ" της είχε χαμογελάσει και την είχε ευχαριστήσει τυπικά. Καθώς ξεμάκραινε, όμως, κατάλαβε ότι ουσιαστικά είχε κανονίσει συνάντηση μαζί του όταν της είπε να περάσει κάποια στιγμή να ενημερωθεί για κάποια πράγματα κι εκείνη του είπε ότι μέχρι τις 3.οο μ.μ είχε δουλειά. Γύρισε στο γραφείο προβληματισμένη για τη στάση που θα ακολουθούσε. Από τη μια ήθελε να τον αφήσει να πνιγεί στο χαρτομάνι όπως είχε πνιγεί κι εκείνη για να βγάλει άκρη, από την άλλη ήξερε ότι αυτό θα φαινόταν και δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα στους άλλους. Αποφάσισε ότι η ανωτερότητα της ταιριάζει περισσότερο και βάλθηκε να φτιάξει μια πλήρη παρουσίαση για τον "καινούριο"




Το παρατσούκλι που έπαιρνε κάποιος κατά τις πρώτες μέρες του στην εταιρεία, αν ήταν επιτυχημένο θα τον ακολουθούσε για πάντα. Το αφεντικό της, για παράδειγμα, το αποκαλούσαν επί χρόνια "ο ψαράς". Αυτό γιατί είχε το συνήθειο να φορά πάντα πουκάμισα με σηκωμένα τα μανίκια, όπως κάνουν οι Πορτογάλοι ψαράδες σύμφωνα με μια παλιά ρήση του Ζ. Χατζηφωτίου. Το "καινούριος" το είχε σκαρφιστεί και χρησιμοποιήσει η Μαίρη για να αποφύγει τη διάδοση του "κούριερ" από τη Χαρά. Ήξερε ότι μιλούσε λίγο με τις άλλες εκπαιδευόμενες και ήταν σίγουρη ότι θα κουτσομπόλευαν το νέο στέλεχος.



Δύο ώρες αργότερα, η Χαρά μπήκε στο γραφείο της προϊσταμένης της να της αναγγείλει ότι ο κ. Φραγκάτος ήταν έξω από την πόρτα και ήθελε να την δει. Τι ζώον! Τι αγένεια! Να μην ειδοποιήσει πρώτα! Να μη στείλει ένα mail! "Να περιμένει λίγο. Δωσ' του καφέ αν θέλει." Ένα εικοσάλεπτο αναμονής θα του μάθαινε τρόπους. Συγύρισε λίγο το γραφείο, ετοίμασε την παρουσίασή της και βγήκε ακριβώς στα 18 λεπτά. Λίγο έλειψε να πάθει εγκεφαλικό. Εκείνος είχε κάτσει πάνω στο γραφείο και η Χαρά στη θέση της αναψοκοκκινισμένη ξεκαρδιζόταν μάλλον με κάποιο ανέκδοτο που της είχε πει. "Α! Ήρθατε! Με τη συνάδελφο από δω μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για την ψυχολογία και αποφάσισα ότι το γραφείο σας από δω και πέρα θα είναι για μένα τακτικός τόπος επίσκεψης. Αν δε σας πειράζει φυσικά..." Μάλιστα! η βοηθός είχε γίνει συνάδελφος και η ψυχολογία βγάζει τόσο γέλιο. Επίσης ανεβάζει και το ύψος της φούστας. Ο αχρείος φλέρταρε ξεδιάντροπα μέσα στο ίδιο της το γραφείο. Δεν του μίλησε καθόλου, έδειξε με το χέρι της την είσοδο και χαμογέλασε σφιγμένα.


Η συνάντηση πήγε αρκετά καλά. Ο Βλάσσης ήταν αρκετά έξυπνος και η παρουσίαση σχεδόν άψογη. Δύο τρία κενά που επίτηδες είχε αφήσει η Μαίρη για να τονίσει την άγνοια του νέου προϊσταμένου, του έδωσαν την ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν ήταν εντελώς άσχετος. Είχε σχεδόν ξεχάσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του, όταν η Χαρά μπήκε μέσα με τους καφέδες. Ενώ έσκυβε για να τους σερβίρει η Μαίρη πρόσεξε το βλέμμα του που ακολουθούσε την νεαρή εκπαιδευόμενη σε κάθε κίνηση. Εκείνη το είχε καταλάβει και έκανε νευρικές κινήσεις προσπαθώντας να συγκεντρωθεί ώστε να μην της πέσει ο δίσκος. Αφού έφυγε, συνέχισαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, αλλά το αυτάρεσκο χαμόγελό του, την είχε κάνει έξαλλη.


Αφού τελείωσαν σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Της έδωσε το χέρι και της είπε:" Εκτιμώ πολύ αυτήν την κίνηση από κάποιαν που θα άξιζε να βρίσκεται στη θέση μου. Θα ήταν μεγάλη υπέρβαση αν πρότεινα ευχαριστήριο γεύμα στο εστιατόριο απέναντι;" Μια ανοιξιάτικη διάθεση πλημμύρισε τη Μαίρη. Ευχαρίστησε ευγενικά και αρνήθηκε, αφού εξήγησε στο Βλάσση τί θα σήμαινε μια κοινή εμφάνιση στο στέκι όλης της εταιρείας. Συμφώνησαν για δείπνο κάποια στιγμή και αποχαιρετήθηκαν. Πληκτρολόγησε το εσωτερικό τηλέφωνο του Λουκά που της είχε κάνει δυο αναπάντητες και έβαλε την ανοικτή ακρόαση για να ανοίξει το μικρό παραθυράκι του γραφείου και να ανάψει τσιγάρο. Την ώρα που Βλάσσης άνοιγε την πόρτα φουριόζος άκουσε μια φωνή να λέει : "Τι έγινε Μαιρούλα, τον ενημέρωσες τον κούριερ;" Εκείνη πάτησε το off και πέταξε γρήγορα το τσιγάρο στο μικρό μπουκάλι με νερό που χρησιμοποιούν για τασάκι στα smoke free buildings. Προσπάθησε να ψελλίσει κάτι, όμως δεν πρόλαβε.

-Έπρεπε να χτυπήσω. Η Χαρά θα αργήσει αύριο. Θα με συνοδεύσει σε ένα συνέδριο ψυχολογίας, στο Χίλτον.

-Α! Το συνέδριο του SCRATCH

"Ακριβώς" είπε κι έκλεισε την πόρτα. Τελικά το "κούριερ" είχε διαρρεύσει και είχε μαθευτεί μέσα σε μια μέρα. Η ντροπή που ένιωθε, σιγά σιγά έδινε τη θέση της στην οργή. Την ίδια μέρα που της είχε προτείνει γεύμα, είχε κανονίσει να πάει με τη Χαρά στο συνέδριο του SCRATCH;

...συνεχίζεται
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Οι Αμερικάνοι είναι οι ιδανικοί να αναδεικνύουν ιστορίες outsider που κατάφεραν να ξεπεράσουν τα όρια και να πετύχουν κάτι μοναδικό με βάση τις προδιαγεγραμμένες δυνατότητες τους. Η ανάγκη όλων μας να πιστέψουμε σε ιστορίες σύγχρονων Δαυίδ εξηγεί και την επιτυχία που έχουν συνήθως όλες αυτές οι ιστορίες στο σινεμά. Μία τέτοια ιστορία είναι και η πρόκριση του Ολυμπιακού στην επόμενη φάση του Champions League.

Σίγουρα οι αντίπαλοι του δεν ήταν μεγαθήρια, το αντίθετο, όμως ήταν αντιμέτωπος με τον ίδιο του, τον εαυτό. Η οικονομική του δυσπραγία και οι ακατανόητες επιλογές του Σωκράτη Κόκκαλη το καλοκαίρι δημιούργησαν τις συνθήκες για ένα λαμπρό σενάριο. Δημιούργησαν μία παρέα από αξιαγάπητους παίκτες και έγραψαν ένα "True underdog story" που θα έλεγαν και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ως φίλαθλος του Ολυμπιακού είχα την χαρά να παρακολουθήσω δια ζώσης υψηλού επιπέδου ποδοσφαιριστές. Τέτοιους που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές του σύγχρονου ρόστερ δεν θα ήταν άξιοι να τους δέσουν ούτε τα κορδόνια. Όμως η αλήθεια είναι πως παρόλο που οι προγενέστεροι κέρδισαν τίτλους και δόξα, κανείς του δεν κατάφερε να κερδίσει το είδος της συμπάθειας που χαίρουν αυτή τη στιγμή ο Μήτρογλου, ο Λεονάρντο, ο Ζαϊρι και τα υπόλοιπα underdogs του Ολυμπιακού.

Ο Αντώνης Πανούτσος έγραφε πολύ σωστά για την νοοτροπία του Platoon που διέπει την φετινή ομάδα. Έχοντας περάσει προσωπικά από την διαδικασία δημιουργίας της νοοτροπίας του Platoon κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης μου στις ειδικές δυνάμεις, είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καλύτερος παραλληλισμός που να εξηγεί τι συνέβη στον φετινό Ολυμπιακό.

Η φετινή ομάδα του Ολυμπιακού δημιουργήθηκε για να στηριχθεί στον Γκαλέτι, τον Ντιόγο, τον Ντάρμπισάιρ και τον πυραυλοκίνητο Τοροσίδη. Αναγκάστηκε να μάθει να ζει χωρίς αυτούς. Την ίδια ώρα έπρεπε να μάθει να ζει με τον ντεφορμέ Ντουντού και με την άθλια φυσική κατάσταση που παρέδωσε ο ανεκδιήγητος Τιμούρ Κετσπάγια. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, περίμενε μάταια κάτι που να μοιάζει με αριστερό χαφ και ένα γρήγορο αμυντικό χαφ.

Στα παραπάνω προσθέστε και την διαδικασία προκριματικών που ξεκίνησε Ιούλιο, το πρόγραμμα βουνό στο πρωτάθλημα και τους διαρκείς τραυματισμούς. Όμως οι δυσκολίες φαίνεται πως ατσάλωσαν την ομάδα. Οι παίκτες ενώθηκαν απέναντι στον κακό λοχία Τιμούρ Κετσπάγια ακριβώς όπως κάνουν οι λοκατζήδες και όταν βρήκαν την καλόβολη λογική του Ζίκο άρχισαν να παίζουν και για αυτόν. Η ομάδα καθώς αντιμετώπιζε τις δυσκολίες γέμισε μικρές ιστορίες προσωπικών θριάμβων.

Ο Μήτρογλου από κάγκουρας και ανισόρροπος έγινε ο Γκασταρμπάιντερ με το Λούγκερ. Ο Ραούλ Μπράβο από γητευτής μοντέλων έγινε ξανά αριστερό μπακ. Ο Όσκαρ έγινε απαραίτητος και εν πολλοίς εξήγησε σε πολλούς γιατί τον ήθελε ο Βαλβέρδε. Ο Leonardo σκόραρε κρίσιμα γκολ, ο Φετφατζίδης έπαιρνε βάπτισμα του πυρός, ο Λεντέσμα γέμιζε το γήπεδο και ο Γκαλίτσιος βγήκε από την ναφθαλίνη.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Στολτίδη. Στην πρώτη του εμφάνιση μετά από ένα και πλέον χρόνο στο Καραϊσκάκης ξύπνησε την κερκίδα με το φιλότιμο του. Έγινε ο ήρωας του ματς με την Σταντάρ και θύμισε σε όλους πως έστω και ταλαιπωρημένος και με κάποια παραπανίσια κιλά είναι ο Ιέρο που ξέρουν. Παρέα με τον Τάσο Πάντο είναι τα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας γιατί ξεχειλίζουν από φιλότιμο.

Όλοι αυτοί συνεπικουρούμενοι από τον τεράστιο Όλαφ Μέλμπεργκ, τον Αντώνη Νικοπολίδη, τον Έντσο Μαρέσκα, τον Μίχαλ Ζεβλάκωφ και τον Αβραάμ Παπαδόπουλο κατάφεραν να πετύχουν την πρόκριση τους στην επόμενη φάση του Champions League και ταυτόχρονα να απαλλάξουν τον Σωκράτη Κόκκαλη από το βραχνά των χρεών. Αν μάλιστα σε αυτό συνυπολογίσουμε πως έφυγαν νικητές από την Τούμπα, το ΟΑΚΑ κόντρα στην ΑΕΚ και νίκησαν εμφατικά στο ντέρμπι του Καραϊσκάκης τον Παναθηναϊκό καταλαβαίνουμε πως μιλάμε για πραγματική υπέρβαση.

Η συγκεκριμένη παρέα παικτών ανεξαρτήτως αν θα καταφέρει να κερδίσει το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζόν ή αν θα καταφέρει να προκριθεί στους 8 του Champions League θα μείνει για καιρό στις καρδιές των φιλάθλων του Ολυμπιακού. Κυρίως επειδή πάνω από όλα έδειξαν ότι έχουν μπολιαστεί με το DNA του γαύρου και δεν καταλαβαίνουν από δυσκολίες.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Averell νυμφεύεται την καλή του, στο Δημαρχείο υπό το βλέμμα Εκείνου

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Επτά ευρώ. Τόσο κοστολογούν η κυρία Αρβελέρ, ο κύριος Θεοδωρόπουλος και ο κύριος Χουβαρδάς τον… αέρα τού Εθνικού Θεάτρου.

Κτήριο Τσίλλερ, στην Αγίου Κωνσταντίνου. Κεντρική Σκηνή – αυτή, η εν χορδαίς και οργάνοις ανακαινισθείσα και εγκαινιασθείσα, το “όραμα τού Κούρκουλου” που έγινε πραγματικότητα. Τα εισιτήρια για τις μη προνομιούχες θέσεις στις πτέρυγες τού β’ εξώστη αναγράφουν, “Ευρώ: 7.00 ΠΕΡ. ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ” (ομολογώ, έπρεπε να την ψυλλιαστώ, με τον… περιορισμό τού “περιορισμένη”). Όπως και να ‘χει, βεβαιώνω πως πρόκειται για ευφημισμό – κάτι σαν τον Εύξεινο Πόντο, τον Ειρηνικό Ωκεανό, τους απασχολήσιμους και την ευελιξασφάλεια. Εκτός αν, σε κάποια από τις ελληνόφωνες χώρες τού κόσμου ετούτου, “περιορισμένος” σημαίνει “καθόλου”.

Σύντροφε, που μου μιλάς πίσω από το γκισέ σου, το “δεν θα βλέπετε καλά” δεν αρκεί. Ή με ενημερώνεις ότι δεν θα βλέπω τίποτα, ή με παίρνεις από το χεράκι, με ανεβάζεις στην θέση μου και μ’ αφήνεις ν’ αποφασίσω για λογαριασμό μου, πριν κλείσω τα εισιτήρια. Διαφορετικά με υποχρεώνεις ή να παρακολουθήσω την παράσταση όρθιος επί 45’ (και υπό την προϋπόθεση ότι δεν ενοχλώ κάποιον άλλο), ή να κατέβω στο Ταμείο πέντε λεπτά πριν την έναρξη και να κάνω φασαρία για επτά ψωροευρώ – ή, για τους φιλοσοφημένους, να βολευτώ στην καρέκλα μου και ν’ αρχίσω ν’ απολαμβάνω τον αφειδώς προσφερόμενο αέρα πολιτισμού: να χαζεύω τις τοιχογραφίες, να εισπνέω το άρωμα τής ανακαίνισης, να προσπαθώ ν’ αποκομίσω εντυπώσεις για την παράσταση από τους θορύβους, την μουσική, τις σκιές. Ν’ αρχίσω να νοιώθω κι εγώ μέρος τού ντεκόρ, ή, ακόμη καλύτερα, του σώου, όπως οι μερικές δεκάδες που μπάζει από τα πίσω στην σκηνή ο δημιουργός στο τέλος – κομμάτι τής καλλιτεχνικής ιστορίας τού τόπου, δημιουργός κι εγώ με τον τρόπο μου, άνθρωπος του πολιτισμού.

Κύριε Παπαϊωάννου, σας ζητώ να με συγχωρήσετε που, οργισμένος ων, δεν αφέθηκα ν’ απολαύσω την υπέροχη παράστασίν σας – αν και τα κατάφερα να την εκτιμήσω. Αλλά, στην χώρα που περηφανεύεται για την κουλτούρα της και για την Ιστορία της, είναι ανεπίτρεπτο ένας οργανισμός εθνικών διαστάσεων να συμπεριφέρεται στους φιλοξενουμένους του με φτήνια. Πόσο μάλλον, που το φτηνό τούτο φέρσιμο προέρχεται από ανθρώπους, υποτίθεται, τού πολιτισμού. Είναι (όχι απλώς ανεπίτρεπτο, αλλά και) αδιανόητο να διεκδικείς από ανθρώπους τού πνεύματος τα αυτονόητα δικαιώματά σου – να σε εξυπηρετούν, να μην σε κοροϊδεύουν, να απολαμβάνεις αυτό, για το οποίο πλήρωσες. Εκτός από “ΠΕΡ. ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ”, το εισιτήριό μου έγραφε και “ΠΟΥΘΕΝΑ, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ”. Έγραφε “ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ”. Αν έγραφε “Εθνικό Μουσείο”, “Εθνικό Εντευκτήριο” ή “Εθνικός Ξενώνας”, ουδένα λόγο θα είχα να παραπονιέμαι.

Αλλά το να παραπονιέμαι συμπεριλαμβάνεται (έτσι πίστευα) στα αυτονόητα δικαιώματά μου, κι έτσι, με το τέλος τής παράστασης, απευθύνθηκα στο γκισέ τής εισόδου. “Α, δεν έχουμε έντυπα παραπόνων εδώ”, με ενημέρωσαν, “θα βρείτε στον πρώτο όροφο, στο βιβλιοπωλείο”. “Α, δεν υπάρχουν έντυπα παραπόνων εδώ. Είχαμε παλιά ένα έντυπο, όπου ζητούσαμε από τους θεατές να μας γράψουν την γνώμη τους…”, έμαθα στο βιβλιοπωλείο. “Μάλιστα. Και για τις κυρίες που μ’ έστειλαν εδώ για να βρω έντυπο παραπόνων, πού μπορώ να παραπονεθώ;”, ρώτησα. Το αμήχανο χαμόγελο τής κοπέλας ήταν η μόνη απάντηση που πήρα. Με αυτό για λάφυρο επέστρεψα στο γκισέ τής εισόδου, ευχαρίστησα τις κυρίες για την βόλτα μέχρι τον πρώτο όροφο και βγήκα στον δρόμο, γεμάτος πολιτισμό.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η Νέα Δημοκρατία ανέκαθεν - όπως και το ΠΑΣΟΚ - ήταν αρχηγό-κεντρικό κόμμα. Η διεκδίκηση της διακυβέρνησης και κατ' επέκταση η εκλογή πρωθυπουργού την ωθούσαν στην ανάγκη να χτίζει την εικόνα του υποψηφίου πρωθυπουργού. Την περίοδο της ηγεσίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου η λατρεία προς τον αρχηγό είχε ξεπεράσει τα όρια της απλής στήριξης προς τον ηγέτη. Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά έμπειρα στελέχη του κόμματος έλεγαν χαριτολογώντας "πλέον δεν είμαστε Νέα Δημοκρατία, είμαστε Κώστας Καραμανλής".

Στην -ελλείψει δόκιμου όρου- θεοποίηση του Κώστα Καραμανλή έπαιζαν πολλά πράγματα ρόλο. Οι καταβολές του και το όνομα του (γνωρίζω πως τα τζάκια πλέον είναι εκτός μόδας αλλά πάντα έχουν τη γοητεία τους). Η ιστορική του προέλευση από την ΟΝΝΕΔ που έκανε τους ΟΝΝΕΔιτες παλιούς και νέους να τον λατρεύουν. Ο κρυστάλλινος και άμεσος πολιτικός του λόγος. Η αίσθηση που σου έδινε στα πρώτα χρόνια ότι θα μπει ως ταύρος σε υαλοπωλείο και θα τα διαλύσει όλα. Η βεβαιότητα ότι ήταν ηθικός και καθαρός.

Τα παραπάνω συνέθεταν την εικόνα αλλά δεν έλεγαν την αλήθεια μιας και το μεγαλύτερο του προσόν ήταν η απίστευτη επικοινωνιακή του ικανότητα από βήματος. Στο συνέδριο του 1997 υπήρξαν κάποιοι που μπήκαν με σκοπό να στηρίξουν τον Μιλτιάδη Έβερτ ή τον Γιώργο Σουφλιά. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του Κώστα Καραμανλή αλλάξανε γνώμη και γίνανε οι φανατικότεροι υποστηρικτές του.

Δεν είναι τυχαίο ότι αν συνομιλήσει κανείς με ΟΝΝΕΔιτες της εποχής που παρίσταντο στο χώρο του συνεδρίου, χαρακτηρίζουν την συγκεκριμένη ομιλία την πλέον δυνατή εμπειρία της ζωής τους στη πολιτική. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, έτσι και η εικόνα του Κώστα Καραμανλή ξεθώριασε λόγω της διακυβέρνησης και της βαριάς ήττας και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας εξέλεξε νέο αρχηγό.

Ο νέος αρχηγός ξεκινά με ένα θεωρητικό πλεονέκτημα. Η εκλογή του απέκτησε χαρακτήρα κινήματος. Κατάφερε να δώσει σε ένα μεγάλο πλήθος την αίσθηση ότι με τη ψήφο του χτυπάει τα τζάκια και την οικογενειοκρατία στη Νέα Δημοκρατία. Το σημαντικό όμως είναι πως έπεισε τον κόσμο να αγνοήσει το γεγονός πως για 10 και πλέον χρόνια τον θεωρούσε αποστάτη και προδότη.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας προσπάθησε - αποτελεσματικά -
να ξυπνήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά της παράταξης (άλλωστε όταν έχεις λάβει 33% μόνο οι λεγόμενοι νοικοκυραίοι σου έμειναν) και να δημιουργήσει τις συνθήκες για την πανηγυρική του επιστροφή. Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα.

Η Νέα Δημοκρατία ανέκαθεν ζούσε σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ιδεολογικής σύγκρουσης. Από τη μία οι δεξιές καταβολές της που στην Ελλάδα είναι μειοψηφικές ως ιδεολογία και από την άλλη η φιλελεύθερη προσέγγιση ως προς την οικονομία. Αυτή η σύγκρουση έκανε τον δρόμο του λεγόμενου μεσαίου χώρου αναγκαστική επιλογή διακυβέρνησης.

Πλέον όμως καλείται να αποφασίσει. Οι δύο κύριοι μονομάχοι για την ηγεσία έθεσαν συγκεκριμένα ιδεολογικά διλήμματα. Μπορεί και οι δύο να προσπάθησαν να μιλήσουν για κοινωνικό φιλελευθερισμό και κεντροδεξιά, η αλήθεια είναι όμως πως πρέσβευαν εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Η ιδεολογική σύγκρουση είναι δύσκολο να τιθασευτεί όταν δεν υπάρχει άμεση προοπτική εξουσίας. Το συνέδριο που έρχεται μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερο ιδεολογικό ενδιαφέρον και να οδηγήσει και σε συγκρούσεις που είχαμε ξεχάσει στη Νέα Δημοκρατία.

Πλέον η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να μπει σε περίοδο παρατεταμένης ιδεολογικής σύγχυσης. Ο Κεϋνσιανισμός
, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, η παρεμβατικότητα του κράτους ακόμα και τα εθνικά θέματα θα τεθούν επί τάπητος. Οι συγκρούσεις μπορεί να είναι σφοδρές μιας και οι ιδεολογικές καταβολές των στελεχών της είναι διαφορετικές και η προσέγγιση τους στα δεδομένα θέματα διαφορετικές.

Η προσωπικότητα του αρχηγού σε πρώτη φάση ίσως να μην είναι αρκετή για να κατευναστούν τα πνεύματα μιας και δεν χαίρει της καθολικής αποδοχής που έχαιρε ο προκάτοχος του. Διότι μπορεί να τον εξέλεξε το 50,06% του κόμματος στην θέση του προέδρου, υπάρχει όμως και ένα 49,94% που δεν τον ψήφισε για αρχηγό του.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Αυρήλιος έφα
Στην αρχή, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο σοβαρά. Τα σημάδια ήταν ανεπαίσθητα, αόρατα, κόκκοι άλατος στην θάλασσα – έπρεπε να είσαι αλαφροΐσκιωτος ή αυτιστικός (αν έχει κάποιο νόημα αυτή η διάζευξη) για να τα προσέξεις. Πόντοι έφευγαν από τα γυναικεία καλσόν, χωρίς να ‘χουν πιαστεί από κάπου – απλά εξαφανίζονταν. Σακούλες του σούπερ μάρκετ ξηλώνονταν δίχως προφανή αιτία, αφήνοντας το περιεχόμενό τους να κατρακυλήσει χαρούμενα προς τα πίσω, στην αρχή τής ανηφόρας ή της σκάλας που μόλις είχες σκαρφαλώσει. Γείτονες που μοιράζονταν συναισθήματα αμοιβαίας αντιπάθειας κλείνονταν για ώρες στο ίδιο χαλασμένο ασανσέρ. Κέρματα το ‘σκαγαν, στυλό εξαφανίζονταν, οι τηλεοράσεις έχαναν το σήμα τους μυστηριωδώς την ώρα τού γκολ – ο homo communalis υπέμενε στωικά αναπάντεχες, μικρές καθημερινές κακοτυχίες. No big deal, τουλάχιστον ως εδώ.

Σύντομα όμως η γκαντεμιά κλιμακώθηκε, προσλαμβάνοντας μετρήσιμες διαστάσεις. Τα λάστιχα των αυτοκινήτων άρχισαν να κλατάρουν συχνότερα από πριν, προκαλώντας βλαστήμιες, γρασαρισμένα πουκάμισα, περισσότερα τροχαία. Μερικές δεκάδες σπίτια στην πολιτεία τής Οκλαχόμα έγιναν στάχτη από ανεξήγητες πυρκαϊές κι οι Αρχές έψαχναν για καιρό ίχνη τρομοκρατικής δράσης, μέχρι που απεδείχθη ότι τις φωτιές προκαλούσαν ελαττωματικά πολύπριζα made in Taiwan. Ο (ευρισκόμενος σε πρωτοφανή οικολογικό οίστρο) δήμαρχος Παρισίων αγόρασε εκατό πλοιάρια από πεπιεσμένο ανακυκλωμένο χαρτί, ευρεσιτεχνία κάποιου Χρυσόχαρτου, Μακεδόνα στην καταγωγή, και τα σκόρπισε στον Σηκουάνα για να κάνουν τις βαρκάδες τους οι τουρίστες. Μόνο που τα πιο πολλά είχαν έγκλειστα αέρα, μούλιασαν κι αποσυντέθηκαν πριν προλάβεις να πεις “βουλιάζουμε” – παρ’ ολίγον να προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο, καθώς δύο γκρουπ Ιαπώνων νοσηλεύθηκαν με πνευμονία, κι έχασαν και τις φωτογραφικές τους. Ανίκανος να καταλάβει ότι εισέπραττε τα επίχειρα τής προχειρότητας, της ανυπομονησίας με την οποία είχε δομήσει τον ζωτικό του χώρο, ο homo contemporaris υπέφερε κάτω απ’ το βάρος τής διαρκώς συσσωρευόμενης αναποδιάς, κι η τσαντίλα του μεγάλωνε.

Κι όσο περισσότερο τσαντιζόταν, τόσο πιο ανυπόμονος, βιαστικός κι απρόσεκτος γινόταν. Άλλοτε προνόμιο των Ιταλών και των πασχόντων από Δαλτωνισμό, η παραβίαση τού κόκκινου σηματοδότη εξελίχθηκε σε λαϊκό σπορ. Τα τροχαία αυξήθηκαν κατακόρυφα, άνευ προηγουμένου μποτιλιαρίσματα ακινητοποιούσαν καθημερινά τους εποχούμενους στις μεγαλουπόλεις. Δύο με τρεις ώρες ήταν η μέση καθυστέρηση άφιξης στην δουλειά, αν έφτανες ποτέ, γιατί, εκτός των άλλων, ουδείς καταδεχόταν να περπατήσει μέχρι το γραφείο – “τι, και να ιδρώσω το καινούριο μου Armani;”. Στις υπηρεσίες γινόταν μπάχαλο, η επιχειρηματικότητα μπήκε σε ύφεση, οι οικονομικοί δείκτες πήραν τον κατήφορο. Ακολούθησαν απολύσεις, αύξηση τής ανεργίας, κοινωνικές αναταραχές.

Στα κλαταρισμένα λάστιχα των αυτοκινήτων, ήλθαν να προστεθούν τα κλαταρισμένα προφυλακτικά. Καθώς δεν ήξερε (και δεν ενδιαφερόταν να μάθει) πώς να το τοποθετεί σωστά (κι ίσως επειδή το πρώτο θύμα των περικοπών στον τομέα τής εκπαίδευσης ήταν το μάθημα τής σεξουαλικής αγωγής), ο homo sexualis δεν άργησε ν’ αποδείξει πως η χρήση προφυλακτικού ήταν τελικώς ο ασφαλέστερος τρόπος για ν’ αποκτήσεις παιδιά. Η πληθυσμιακή έκρηξη προκάλεσε αντιστροφή τού δημογραφικού προβλήματος, καθώς το διαρκώς συρρικνούμενο εργατικό δυναμικό κοπίαζε μέχρι θανάτου, αγωνιώντας να εξασφαλίσει πόρους και περίθαλψη για τα ανίκανα να εργασθούν νήπια, που αυξάνονταν με τρελούς ρυθμούς. Όταν ο Ολλανδός υπουργός Εργασίας τόλμησε να προτείνει μεταρρύθμιση τού ασφαλιστικού συστήματος τής χώρας, υποδεικνύοντας λύσεις ριζικά φιλελεύθερες, ουδείς φανταζόταν πως οι ιδέες του ήσαν ήδη ξεπερασμένες – επισήμως, οι Αρχές μίλησαν για “δυστύχημα”, καθώς ανέσυραν το, δεμένο χειροπόδαρα, πτώμα του από τον πάτο τού Ρήνου. Η κατάσταση είχε πια ξεφύγει για τα καλά: η εγκληματικότητα ήταν στα ύψη, ο σεβασμός προς την ιδιωτική περιουσία στο ναδίρ, αποκτηνωμένα δίποδα έμοιαζαν έτοιμα να ξεσχίσουν το ένα τις σάρκες τού άλλου. Σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να αποκαταστήσουν την τάξη, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις νομιμοποίησαν την χρήση ναρκωτικών, τα οποία μπορούσες πλέον να βρεις παντού σε εξευτελιστικές τιμές, την ώρα που στις πουριτανικές Η.Π.Α. προτίμησαν ν’ ασπασθούν τον… Κομμουνισμό. Μαστούρα στην από δω πλευρά τού Ατλαντικού, λαϊκή κυριαρχία στην από κει, για λίγο τα πνεύματα ηρέμησαν – αλλά τα πάντα κρέμονταν από μια κλωστή.

Ή, πιο σωστά, από ένα χαλασμένο γιαούρτι – αυτό που κατανάλωσε ο πλοηγός τού “The Flower of Kabul”, κι είχε ως συνέπεια ο ίδιος να περάσει μια νύχτα αγκαλιά με την λεκάνη, και το φορτηγό πλοίο, ακυβέρνητο, να πέσει σε ξέρα. Καθώς βυθιζόταν στα διεθνή ύδατα, το καμάρι τής αφγανικής ναυτιλίας κράτησε για πάντα κλεισμένο στ’ αμπάρια του το όπιο, που προοριζόταν να καλύψει τις ανάγκες ολόκληρης της Γαλλικής Δημοκρατίας για δύο μήνες. Όταν σώθηκαν τα αποθέματα και ξενέρωσαν οι Παριζιάνοι, ξέσπασαν στην πρωτεύουσα ταραχές, που έκαναν το 1789 να μοιάζει με παρτίδα κροκέ. Αφιονισμένοι, ημιάγριοι Φρανσουάδες σύλησαν φαρμακεία και αποθήκες, ξήλωσαν τον Πύργο τού Άιφελ, γκρέμισαν τις γέφυρες τού Σηκουάνα, μετέτρεψαν την πόλη σε κολαστήριο. Στο τέλος, πειθήνιος στις επιταγές τού DNA του, ο όχλος στράφηκε προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, εκεί όπου, κλειδαμπαρωμένος, ο Πρόεδρος έφτιαχνε κεφάλι με την προσωπική του καβάντζα. Ακούγοντας τον σαματά, σύρθηκε με κόπο στην βεράντα για να δει τι συμβαίνει, κι αντίκρυσε το κατακόκκινο πλήθος (όλα κόκκινα τα ‘βλεπε μ’ αυτήν την παρτίδα) να ορμά να τον κατασπαράξει. “Merde! Les Communists”, αναφώνησε πανικόβλητος – κι έτρεξε να οπλίσει τις πυρηνικές κεφαλές.


*******************************************************************


“Παραδέξου το, έχασες”, κόμπασε ο Άλλος. Στα ρούχα του μπορούσες ακόμη να μυρίσεις το άρωμα τής Συντέλειας.

“Δεν τα πήγες κι άσχημα”, αποκρίθηκε Εκείνος – κι υπήρχε στον τόνο Του κάτι το ευφορικό, κάτι που έκανε τον Άλλο ν’ ανατριχιάσει.

Πίσω από την πλάτη του, ένα μικροσκοπικό φωτόνιο, εωσφορικό κατάλοιπο τής Καταστροφής, κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς ένα ξεχασμένο, μισοκοιμισμένο Άστρο.




* Εορταί και επέτειοι: 6. το ραντεβού τής Νιότης με την Αθανασία 9. καλή μου, δεν θ’ αργήσω, ετοιμαζόμουν χρόνια γι’ αυτό το ραντεβού 25. το ραντεβού τού Τρωτού με το Άφθαρτο
Περισσότερα...