| Joe Dalton | Comments ]

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, μαζί με τον Αντρέα Λοβέρδο και τον Κώστα Σκανδαλίδη, ήταν ανέκαθεν από τις συμπάθειες μου από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Τα κριτήρια ήταν διαφορετικά σε κάθε περίπτωση όμως τους συμπαθούσα ιδιαίτερα. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη όμως κατάφερε να αλλάξω εντελώς άποψη για τον ίδιο και τις ικανότητες του.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης υπήρξε ένας από τους πλέον ικανούς πολιτικούς της γενιάς του. Εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο κάποιες συγκυρίες και έγραψε στο ενεργητικό του την επιτυχία που κάθε Υπουργός Δημοσίας Τάξεως ονειρευόταν από την μεταπολίτευση και έπειτα. Κάτι ο λανθασμένος υπολογισμός του Σάββα Ξηρού, κάτι οι πιέσεις ενόψει Ολυμπιακών Αγώνων και η κατ' επέκταση μεγαλύτερη ανοχή σε συνεργασία με ξένους ειδικούς, οδήγησαν σε μία ανέλπιστη επιτυχία εις βάρους της τρομοκρατίας. Η 17Ν εξαρθρώθηκε και μάθαμε όλοι ποιοι ήταν επιτέλους αυτοί οι "supermen" της τρομοκρατίας.

Ο εξ Ημαθίας ορμώμενος υπουργός έχει κερδίσει πολλούς πόντους χάρη στους χαμηλούς τόνους που διατηρούσε. Πολλοί μάλιστα απορούσαν μιας και η κυβέρνηση Σημίτη δεν φημιζόταν για την ταπεινοφροσύνη της. Η αίσθηση που σου έδινε ήταν αυτή ενός τεχνοκράτη πολιτικού που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν το αποτέλεσμα. Η αποδοχή του από την κοινωνία ήταν συνολική. Από τότε πέρασε όμως πολύς καιρός.

Η αντιπολίτευση σταδιακά έφερε στην επιφάνεια έναν διαφορετικό Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2009 σε διάφορες περιστάσεις ύψωνε του τόνους και κατακεραύνωνε την τότε κυβέρνηση με εκφράσεις που μόνο Χρυσοχοϊδη δεν θύμιζαν. Έφτασε στο σημείο να μιλάει για "λουτρό αίματος" που θα ακολουθούσε. Η δε δήλωση του στις 26 Φεβρουαρίου του 2009 ήταν ενδεικτική της μεταμόρφωσης του:

"Εγώ προσωπικά πράττω με ευθύνη και μετράω πάρα πολύ τα λόγια μου. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, να φροντίσουν, αυτοί να διασφαλίσουν τη ζωή των Ελλήνων πολιτών. Χάνεται το κύρος της χώρας και η καλή της εικόνα, πράγμα που συνεπάγεται τεράστια προβλήματα σε σχέση με την οικονομία της χώρας"


Πλέον όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν για τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Από την ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την επικοινωνιακή του εικόνα και καθόλου με τα προβλήματα. Γεμίσαμε πύρινα δημοσιεύματα για τους 30 (ολογράφως τριάντα) αστυνομικούς που εξασφάλισε για τα τμήματα με την μείωση της φρουράς του Μαξίμου. Είδαμε και διαβάσαμε για την είσοδο των αστυνομικών στο "άβατο" των Εξαρχείων και τις επικηρύξεις υπόπτων . Ακούσαμε τον Υπουργό να κατακεραυνώνει τους νταήδες αστυνομικούς.

Όμως ήρθε και η ώρα για τον λογαριασμό και την πραγματική πολιτική. Αυτή που προφανώς στην αντιπολίτευση ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης ξέχασε. Ο άνευ λόγου και αιτίας επικοινωνιακός του τσαμπουκάς δημιούργησε σε λιγότερο από ένα μήνα τρομερά προβλήματα.

Είδαμε on camera στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να προσάγονται για απρεπή συμπεριφορά απέναντι σε αστυνομικά όργανα και μετά να αφήνονται ελεύθεροι. Δεν είδαμε πουθενά αλλά μάθαμε χάρη σε κάποια blogs την πρωτοφανή βία που ασκήθηκε σε διαμαρτυρόμενους έξω από το Υπουργείο Εργασίας. Είδαμε οπαδούς να τα κάνουν γης μαδιάμ στο Παγκράτι σε επεισόδια που προανήγγειλαν οι εφημερίδες. Στη δε Θεσσαλονίκη οι φθορές σε αυτοκίνητα και οι μικρο-εκρήξεις είναι καθημερινότητα.

Αυτά όμως ήταν τα μικρά. Στα μεγάλα βιώσαμε τη φρίκη της τρομοκρατίας και της τυφλής βίας με το χειρότερο τρόπο το βράδυ της Τρίτης. Ο σερίφης πλέον Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έκανε εκ νέου επίδειξη μαγκιάς και τσαμπουκά. Πριν ο αλέκτωρ όμως λαλήσει τρις εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός στην οικία της Ευρωβουλευτού Μαριέττας Γιαννάκου σήμερα τα ξημερώματα.

Όλα τα παραπάνω τη στιγμή που η αστυνομία είναι ακέφαλη μιας και ο Υπουργός απαίτησε και πήρε την παραίτηση του "δεξιού" αρχηγού της αστυνομίας. Ενδιάμεσα δεν έχει αναθέσει την αρχηγία σε κανένα μιας και ο νέος αρχηγός θα αναλάβει 2 Νοεμβρίου. Συνολικά η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ εγκληματεί με την επικοινωνιακή φανφάρα που έστησε με τους Γενικούς Γραμματείς και τους προϊσταμένους οργανισμών. Όλα τα Υπουργεία είναι πρακτικά ακέφαλα. Όμως στο Υπουργείο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη το πρόβλημα δεν είναι οι Γενικοί Γραμματείς αλλά ο Υπουργός.

Ο ίδιος ανέβασε τους τόνους αντιπολιτευτικά και απαιτούσε συχνά-πυκνά παραιτήσεις. Είναι ίσως η ώρα να αναλογιστεί ότι η ευθύνη της διοίκησης - την οποία είχε ξεχάσει - είναι δύσκολη. Το να παραιτείς τον έναν μετά τον άλλο τους υφισταμένους σου δεν απαλλάσσει εσένα από τις ευθύνες. Οπότε μάλλον θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες του. Να σταματήσει την επικοινωνιακή μαγκιά και να βρει τα ουσιαστικά προβλήματα και να τα λύσει. Στο μέτρο του εφικτού. Αλλιώς μάλλον θα ήταν καλύτερο για όλους να ακολουθήσει ο ίδιος την συμβουλή που έδινε στους προκατόχους του.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Όσοι εξ' ημών διάβαζαν από μικροί τα περίφημα περιοδικά που "εγκληματούσαν" εις βάρος της Ελληνικής γλώσσας και προέβαλλαν παραδείγματα ανάρμοστα για έναν έφηβο, θυμούνται μια από τις 10 χρήσιμες συμβουλές για ένα τέλειο βράδυ: "Για να αποφύγεις την πρόωρη εκσπερμάτιση, να σκέφτεσαι την πολιτική κατάσταση". Την πολύ σημαντική αυτή συμβουλή, ανεκάλεσε ο William, προχθές, κατά τις 8:20μ.μ. Κανονικά, για λόγους σασπένς, η αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις θα έπρεπε να μην αποκαλυφθεί, όμως τόσο η ώρα όσο και η γνωστή αγάπη του γράφοντος για το αλκοόλ οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι το παρόν κείμενο έχει να κάνει με δελτία ειδήσεων, τη Νέα Δημοκρατία και τη διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού. Για όσους πάντως παρερμήνευσαν, η συμπάθεια και η εκτίμηση πρέπει να θεωρείται δεδομένη.




Δύο χρόνια πριν, η διαδικασία εκλογής προέδρου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. προκαλούσε γέλια και ειρωνικά σχόλια μεταξύ των στελεχών της Ν.Δ. Τα χρόνια πέρασαν όμως, και ήρθε η ώρα να ακολουθήσει κι η ίδια τη συνταγή της προσφυγής στη βάση για να βρει το νέο προπονητή. Γιατί στην ουσία ως ποδοσφαιρική ομάδα αντιμετωπίζουν πρωτίστως οι ίδιοι τους εαυτούς τους και δευτερευόντως εμείς οι υπόλοιποι. Το θέμα είναι ποιος θα τους οδηγήσει στη νίκη. Ποιος δηλαδή θα καταφέρει να υφαρπάξει την ψήφο του 10% του Ελληνικού λαού που επιμένει να μην αποδέχεται θεολογικά την αυθεντία ενός κόμματος ή ηγέτη και επιμένει να εναλλάσσει κυβερνήσεις αναζητώντας πάντα την καλύτερη για τον τόπο.


Η Ν.Δ. όπως και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πριν από δύο χρόνια, εμφανίζει το χειρότερο πρόσωπό της μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ένας μηχανισμός κατάληψης και νομής της εξουσίας φτιαγμένος για να αποθεώνει τον ηγέτη που θα τον οδηγήσει σε αυτή και να καταβαραθρώνει όποιον αποτύχει. Ιδεολογικά, άνυδρα σαν την έρημο, τα δύο κόμματα δεν πιστεύουν σε τίποτα που να τα διαφοροποιεί ουσιαστικά. Γι'αυτό και τα νομοσχέδια των φρέσκων κυβερνήσεων τους είναι συνήθως πρόχειρες απόπειρες επιβολής του γενικού καλού δια νόμου. Οι διαρροές που προηγούνται και έχουν σκοπό να διερευνήσουν το κλίμα στην κοινωνία ονομάζονται "Δημόσιος διάλογος" ή "Δημόσια διαβούλευση" αναλόγως του κόμματος που κυβερνά.


Έτσι,ζητούμενο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το επόμενο πρόσωπο που θα μας αποπλανήσει, χωρίς να αναγκασθεί να εκθέσει πολιτική πλατφόρμα. Αυτή άλλωστε είναι και η συνταγή της καλής αποπλάνησης. Το θύμα να είναι ανυποψίαστο. Αφού λοιπόν οι ίδιοι οι υποψήφιοι για την αρχηγία, συνεδρίασαν για να καταστρατηγήσουν το καταστατικό τους και να επιτρέψουν στους απλούς πολίτες να ψηφίσουν, τώρα δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα όρια της διεύρυνσης. Μετά θα βγάλουν πρόεδρο και σε ένα χρόνο από τώρα θα κάνουν και τακτικό συνέδριο για να συζητήσουν ιδεολογικά. Για ένα χρόνο δηλαδή, ο νέος πρόεδρος απλώς θα χαμογελάει στις κάμερες γιατί το κόμμα δε θα έχει αποφασίσει πόσο φιλελεύθερο θα είναι. Γιατί ουσιαστικά αυτή είναι η μόνη ιδεολογική συζήτηση που μπορεί να γίνει και όσοι σπεύσετε να αντιτείνετε την ιδέα του "κοινωνικού φιλελευθερισμού" που μας παρουσίασαν οι δύο επικρατέστεροι, ξανασκεφθείτε το. Αυτό που λένε αφ' ενός δεν υπάρχει πουθενά, αφ' ετέρου ξεπερνά υαλοκαθαριστήρα σε εύρος. Αξίζει να περιμένει κανείς να δει τη Ν.Δ. να παρουσιάζει την πολιτική της πλατφόρμα σε συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για να δει την αγγλική μετάφραση του όρου και τις αντιδράσεις που θα προκαλέσει. (Ίσως συγκινηθούν οι Πορτογάλοι που έχουν σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλιστές)

~~~

Η Ντόρα Μπακογιάννη, όπως οι τελειομανείς αυτού του κόσμου, αναζητά την τέλεια βραδιά. Κόσμος στους δρόμους να φωνάζει ρυθμικά το όνομά της και να την αποθεώνει όταν περπατάει πάνω στα κόκκινα χαλιά της επιτυχίας. Είναι τόσο σίγουρη ότι ήρθε η ώρα της που πλέον κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Δέχθηκε να ανοίξει το σώμα των ψηφοφόρων σε κάτι που οι άλλοι ονομάζουν βάση μόνο και μόνο για να δείξει ότι διαθέτει έρεισμα στην κοινωνία. Έτσι, όμως ρισκάρει πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζει και νομιμοποιεί στο κόμμα της μια σαχλαμάρα που σκέφθηκαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. πριν μερικά χρόνια. Ιδεολογικά, ίσως να ήταν η αγαπημένη του William ως η πιο φιλελεύθερη των υποψηφίων, αν αποφάσιζε όμως να μιλήσει και πολιτικά κάτι που έχει να κάνει εδώ και δέκα χρόνια που προετοιμάζει τη στιγμή της. Οι πιθανότητες μοιάζουν να είναι με το μέρος της, επιτρέψτε όμως στο γράφοντα να κρατά τις επιφυλάξεις του.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο μόνος σταρ πολιτικός που βρίσκεται στο χώρο της Ν.Δ. (ειδοποιός διαφορά το "πολιτικός") Σίγουρα πιο δεξιός απ' όσο θα ήθελε ένας φιλελεύθερος, όμως "καθαρός" ιδεολογικά και χρήσιμος για τον τόπο αν τελικά εκλεγεί. Έχει κάνει την αμαρτία του και την κουβαλάει με τέτοιο τρόπο που σε πείθει για τις αγνές του προθέσεις. " Σε δέκα χρόνια θα το έχουμε όλοι ξεχάσει"-η ατάκα που του αφιερώνεται με αφορμή την υποψηφιότητά του. Αν πάντως κάποιος τον έπειθε ότι δε βγαίνει, εύκολα θα αποσυρόταν υπέρ του Δ. Αβραμοπουλου.

Αυτή πρέπει να είναι και μάλλον είναι η επιδίωξη του τρίτου εκ των υποψηφίων. Να πάρει το ρημπάουντ. Αν μάλιστα δεν έβγαιναν και τα τελευταία γκάλοπ που δείχνουν τα ποσοστά των δύο κοντά, τότε το έργο του θα ήταν ακόμη πιο εύκολο. Μη νομίσει κανείς ότι επειδή δε μιλάει πολιτικά, δεν παίζει κιόλας. Οι άλλες πιθανότητες που έχει είναι να πείσει την Κ.Ε. να ψηφίσουν όλοι για αρχηγό της Ν.Δ. Ήδη άλλωστε κρατάει στα χέρια του 250 υπογραφές στήριξης από Μαόρι φίλους που επιθυμούν κι αυτοί να ψηφίσουν και να εγγραφούν στην Τ.Ο. Ωκεανίας.

Αυτά και τέλος για κάποιο διάστημα, με τα πολιτικά κείμενα από το William που βαρέθηκε εδώ και δύο μήνες να ασχολείται μόνο με αυτά.





Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Άλλη μία ξαφνική εμφάνιση του Τρυφερού Ποδιού στο αγαπημένο σας βλογ. Αυτή τη φορά είπα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες απορίες συνωμοσιολογικού χαρακτήρα. Από αυτές που αγαπάει και ο Λιακόπουλος. Βέβαια, οι δικές μου δεν περιέχουν Λευκές και Μαύρες Αδελφότητες, Νεφελίμ και Ελοχίμ, Σείριο και περίεργους κομήτες. Βασικό τους περιεχόμενο είναι ο λευκός κλώνος του - πρόσφατα βραβευθέντος με Νόμπελ Ειρήνης (θέμα για άλλο αρθράκι) - Barack Hussein Obama.

(Σημείωση του Συγγραφέα: Τα παρακάτω είναι απλές απορίες από τις πρώτες 20 εκ των 100 πρώτων ημερών της Νέας Διακυβέρνησης - τον λατρεύω τον όρο! Αν και αρνητικές, προσπαθούν να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο υποκειμενικές και είναι ξεκάθαρο - ελπίζω - ότι εκφράζονται με μια ελαφρά χιουμοριστική διάθεση - απαραίτητη σχεδόν σε κάθε περίπτωση. Όποιος παρεξηγηθεί, μπορεί να γυρίσει το κανάλι στο Λαζόπουλο ή το Θέμο, για να απολαύσει χιούμορ υψηλής αισθητικής. Επίσης, μην πει κανείς ότι δεν προειδοποίησα!)
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν:
  • Αφού ήρθαν οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία, είπαν να μαζέψουν όλους του χώρου που έμειναν στην απ'έξω και να τους βολέψουν στη ΓΑΔΑ; Και γιατί έπρεπε να τραβολογάνε τη μισή αστυνομική δύναμη για να το κάνουν αυτό; Με μια απλή πρόσκληση στο indymedia δε θα έρχονταν από μόνα τους τα παιδιά στους ομοϊδεάτες τους;
  • Αναφέρθηκα στο indymedia και θυμήθηκα την online κατάθεση βιογραφικών για την πλήρωση όλων των θέσεων Γενικών και Ειδικών Γραμματέων Υπουργείων και Περιφερειών... Εδώ δε χρειάζεται χιούμορ, η κατάσταση είναι αστεία από μόνη της... Οι απορίες πέφτουν βροχή (όπως αυτή έξω τώρα)... Υπάρχουν κάποια, έστω επιφανειακά, αντικειμενικά κριτήρια; Γιατί ζητείται και η πολιτική δραστηριότητα των υποψηφίων; Διαλογή από περισσότερα των 20.000 βιογραφικά μέσα σε δυο μέρες; Επιλογή, μέσα από μία λίστα 900 υποψηφίων, των 88 "τυχερών" μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο; Όλως τυχαίως οι πλέον κατάλληλοι είναι ήδη συνεργάτες των αντιστοίχων υπουργών; Κερασάκι στην τούρτα: Γιατί, την τελευταία στιγμή, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ουσιαστικά έσβησε την όλη διαδικασία αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιλεγούν και άτομα που δεν έχουν καταθέσει καν βιογραφικό; Ξεχάστηκαν, μάλλον, τα παιδιά, ε;
  • Αν ο Καραμανλής είχε κάνει ΟΛΟΥΣ τους κολλητούς του υπουργούς την πρώτη μέρα, τι θα είχε γίνει;
  • Τι βαθμό παίρνει στην ανάποδη κυβίστηση η Άννα Διαμαντοπούλου στο θέμα της ενισχυτικής διδασκαλίας; Μήπως δικαιούται καταγραφής στο βιβλίο Guinness ως η πλέον γρήγορη ανάκληση απόφασης; Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, το ρεκόρ πρέπει να το έχει ακόμα ο Socrates με την πρόσληψη για λιγότερο από 48 ώρες του Αντώνη Γεωργιάδη στον Ολυμπιακό... Αν κάνω λάθος, διορθώστε με!
  • Το βόλεμα του Ευάγγελου Βενιζέλου στο, στα μάτια του κόσμου, πλέον ρουσφετολογικό υπουργείο, ακριβώς όταν χάνει - καλώς - το 90% του ρουσφετολογικού του χαρακτήρα δεν είναι καταπληκτική ιδέα;
  • Για όσους δε γνωρίζουν: Το - πάλαι ποτέ - Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (από τα διαχρονικότερα στην Ελλάδα, παρεμπιπτόντως) έσπασε στα 6: ποντοπόρος ναυτιλία (εμπορικά και ακτοπλοΐα εξωτερικού) στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Ναυτιλίας, ακτοπλοΐα εσωτερικού στο Υποδομών και Έργων, αλιεία στο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Λιμενικό στο Προστασίας του Πολίτη, Σχολή Εμποροπλοιάρχων στο Παιδείας, ναυτικοί στο Εργασίας... Αυτός είναι ο κατάλληλος τρόπος στήριξης της ελληνικής ναυτιλίας εν μέσω κρίσης; Μεταφέρω και την απορία φίλου ναυτικού: "Τουλάχιστον πριν είχαμε και από ένα λιμενικό σε κάθε γραφείο, ο οποίος το ωράριο του το έκανε κανονικά και μας εξυπηρετούσε. Τώρα;"
  • Συμφωνώ απόλυτα ότι το Μακεδονίας-Θράκης ήταν ένα υπουργείο χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο. Αλλά, σημειολογικά, είχε τεράστια σημασία η ύπαρξή του μέχρι, τουλάχιστον, τη λύση του ζητήματος. Εξάλλου, γι'αυτό είχε μετονομαστεί σε Μακεδονίας-Θράκης από τον πατέρα του ΓΑΠ στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν και είχαν αρχίσει να ξεσπαθώνουν οι "φίλοι" γείτονες. Μήπως η κατάργησή του (μαζί με την εξαφάνιση των λέξεων Μακεδονία, θράκη, Αιγαίο από ονομασίες υπουργείων) είναι για την έλλειψη προκλήσεων προς τους γείτονες; Επόμενο βήμα; Μετονομασία του αεροδρομίου Μακεδονία σε Παύλος Μελάς (ο Βενιζέλος έχει ήδη πιαστεί); Αλλαγή της ονομασίας περιφερειών;
  • Πρώτη δήλωση του νέου Υπουργού Εξωτερικών ότι "Πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο από εξαρτήσεις από τις μητέρες πατρίδες, από στρατεύματα κατοχής, από διαιρέσεις και τείχη"; Δηλώσεις σοβαρού ανθρώπου; Ή, μήπως, "μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης"; Χρειάζεται μαθήματα ελληνικής ιστορίας ο νέος μας ΥΠΕΞ; Πληθυντικοί; Μήπως υπάρχουν στρατεύματα κατοχής και σε άλλες περιοχές, όπως ισχυρίζονται αυτοί και άλλοι γείτονες μας;
  • Αν πάω να κάνω ποδήλατο στην περιοχή του πρωθυπουργού, τον πετύχω την ώρα που "φτιάχνει την αλυσίδα του" και τον βοηθήσω, έχω ελπίδες να υπουργοποιηθώ σύντομα;
  • Ο Πολιτισμός 4 χιλιετιών είναι τουριστικό προϊόν ή οι παραλίες είναι πολιτιστική μας κληρονομιά;
  • Η Honda είναι η νέα Siemens;
  • Μία κακή, όπως έχει αποδειχθεί, ιδέα του Κ. Μητσοτάκη στις αρχές ενός προβλήματος (Πρωθυπουργός-ΥΠΕΞ), θα βοηθήσει στην επίλυσή του στα - απ'ό,τι φαίνεται - τελευταία στάδιά του; Σοβαρά;
  • Το, απολύτως ελεγχόμενο από συνδικαλιστές προσκείμενους στο Πα.Σο.Κ., συνδικάτο των λιμενεργατών δεν εμπιστεύεται καθόλου τη Νέα Διακυβέρνηση και απεργεί ακόμα (σε αναστολή είναι η απεργία, δεν έληξε) για το θέμα της Cosco από την πρώτη ημέρα της ανάληψης καθηκόντων από την παρέα ΓΑΠ, ή, μήπως, παίζει ακριβώς το παιχνίδι που η ηγεσία του κομματικού του σχηματισμού θέλει; Α, ρε Λιακόπουλε, με έχεις κάνει συνωμοσιολόγο και σκέφτομαι παρασκήνια εκεί που δεν υπάρχουν...
  • ¨Πράσινη ανάπτυξη", "Πράσινη διπλωματία"... Βάζοντας ένα "πράσινος/η/ο" βαφτίζουμε θέσεις; Τι να περιμένουμε πλέον; "Πράσινη άμυνα", "Πράσινα θρησκεύματα", "Πράσινη αστυνόμευση - συγγνώμη, Προστασία του Πολίτη"; Ας τοποθετηθούν επί του θέματος οι, γνήσιοι πράσινοι, φίλοι παναθηναϊκοί...
  • Η απλή αριθμητική λέει ότι το 2009 το Πα.Σο.Κ., μετά από 5,5 χρόνια άχρηστης διακυβέρνησης από την επάρατο δεξιά που τα κατέστρεψε όλα, πήρε 10.000 ψήφους περισσότερες από ό,τι το 2004 μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης του λαοφιλούς Κώστα Σημίτη... Περηφανής θρίαμβος των θέσεων του Πα.Σο.Κ. ή, απλά, παταγώδης (όχι μόνο, αλλά και, επικοινωνιακή) αποτυχία της Νέας Δημοκρατίας;
  • Για τέλος, μια απορία μιντιακού ενδιαφέροντος: Αν ένα μήνα πριν είχε εκκενωθεί ξενοδοχείο γεμάτο γάλλους τουρίστες εξαιτίας δασικής πυρκαγιάς ή είχε συλληφθεί κατά λάθος δημοσιογράφος, πόσες μέρες θα ασχολούμασταν; Όχι τίποτε άλλο, ακόμα η επάρατος δεξιά φταίει για όλα...

Αυτά τα πρόχειρα και - καθόλου - ολίγα από μνήμης για το πρώτο εικοσαήμερο της Νέας Διακυβέρνησης. Παρακαλώ, μόνο, όχι καντήλια στα σχόλια! Ευχαριστώ!

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Η φίλη μου, η θεοπάλαβη Πασόκα που γνώρισα στην Μυτιλήνη τον Σεπτέμβριο, έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένη: η πρώτη πραγματική απόφαση τής νέας κυβέρνησης, αυτή που αφορά τις συμβάσεις μαθητείας stages, είναι μια μεγάλη απόφαση. Κι ήρθε με τρόπο, θα ‘λεγες, φυσικό – τρεις-τέσσερεις σοβαροί άνθρωποι κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι, άφησαν κατά μέρος τις επικοινωνιακές ανάγκες, έλαβαν υπ’ όψιν τούς κοινωνικούς εταίρους, την αρμόδια Αρχή και τις εξαγγελίες για τις οποίες τους ψήφισε ο κόσμος, κι αποφάσισαν. Έτσι απλά.

Κι είναι μια απόφαση πέρα για πέρα σωστή, ολότελα δίκαιη αυτή για την κατάργηση των stages. Είναι το τέλος τής δέσμευσης, της ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων από την προσδοκία μονιμοποίησης στο Δημόσιο. Είναι η κατακλείδα στον εξευτελισμό τού να δέχεσαι να αμείβεσαι με ψίχουλα για να μην ξεθωριάσει αυτή η προσδοκία. Είναι ένας άριστος τρόπος να επαναβεβαιώσει η πολιτική ηγεσία την προσήλωση της σε απολύτως αξιοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες επιλογής τού κρατικού δυναμικού. Είναι μια καλή αφορμή για επίδειξη κυβερνητικής πυγμής, αίσθησης και σεβασμού δικαίου, συνέπειας με τα εξαγγελθέντα. Απ’ όποια σκοπιά κι αν την πιάσεις, πρόκειται για απόφαση με την οποία κάθε αριστερός που σέβεται τον εαυτό του θα ‘πρεπε να είναι ικανοποιημένος – κι αυτή η εμμονή τού Τσίπρα να ζητά μοριοδότηση των υπό αποπομπή είναι παράλογη, ιδεολογικά άστοχη, λαϊκίζουσα.

Η οριστική ενοχοποίηση μιας, κατ’ ουσίαν, παράνομης συνδιαλλαγής ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, δεν απαλλάσσει, φυσικά, το κράτος από τις ευθύνες του για την ανοχή που επέδειξε απέναντι στην συνδιαλλαγή αυτή. Γι’ αυτό, πέρα από το πρώτο “μπράβο” στους ανθρώπους τού Γιώργου, η απόφαση για τα stages γεννά για την νέα κυβέρνηση την υποχρέωση να μεριμνήσει, δίχως να επιβραβεύει, για τους εργαζομένους των οποίων λύει τις καταχρηστικές συμβάσεις – αναγνώριση τού δικαιώματος στο επίδομα ανεργίας, αναδρομική αναγνώριση ενσήμων και κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών είναι το ελάχιστο καθήκον τού εργοδότη που επί χρόνια απασχολούσε “μαθητευομένους” υπό καθεστώς στέρησης. Γεννά και μια ευκαιρία: να γίνει πράξη, επί τέλους, η ρεαλιστική, αντικειμενική αξιολόγηση και καταγραφή των ελλείψεων σε δυναμικό που παρουσιάζει η κρατική μηχανή, και να προχωρήσει η, αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ, διαδικασία πλήρωσής τους, όπως έχουν δεσμευθεί οι κυβερνώντες.

Υπάρχει η τάση στον σαββατιάτικο Τύπο να αντιμετωπισθεί η τελική απόφαση ως “υποχρέωση σε αναδίπλωση” τού υπουργού Εργασίας, που στάθηκε με σκεπτικισμό όλη την εβδομάδα απέναντι στο ενδεχόμενο εκδίωξης “εργαζομένων” με υπηρεσίες προς το Δημόσιο πέραν της διετίας. Η αλήθεια είναι, βεβαίως, διαφορετική. Ο Ανδρέας Λοβέρδος πήρε όλες τις πρωτοβουλίες για την επίλυση τού θέματος, ανάγκασε με τις θέσεις του και τους υπόλοιπους να τοποθετηθούν, μετατόπισε την “καυτή πατάτα” από το υπουργείο του στην διυπουργική και εξεμαίευσε μιαν άνευ αμφισβήτησης διευθέτηση, που φέρει το κύρος και την βαρύτητα των στελεχών που συναίνεσαν στην διαμόρφωσή της. Στο (απαραίτητο στην διακυβέρνηση, όσο και αναπόφευκτο) παιγνίδι ρόλων τής εξουσίας, ενεδύθη αυτόν τού “καλού μπάτσου”, παρέχοντας την ζητούμενη “εσάνς κοινωνικής ευαισθησίας”, που με την σειρά της γεννά την προσδοκία ότι θα γίνει (ο υπουργός) ο βασικός φορέας ανταπόκρισης τής κυβέρνησης στην υποχρέωση, για την οποία μίλησα πιο πάνω. Στην κινητικότητα τού Λοβέρδου οφείλουν οι διοικούντες το πρώτο “μπράβο” – κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευκαιρία για το Πα.Σο.Κ., ίσως και για τον τόπο: σε αντίθεση με τους προηγούμενους, αυτή η ομάδα δεν έχει προπονητή. Έχει όμως δυο-τρεις παίκτες που ψοφάνε για μπάλα.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Ναι Βαγγέλη, φάουλ. Γιατί δεν είναι δυνατόν τα παραπολιτικά των εφημερίδων να ασχολούνται επί μία εβδομάδα, με το αν έβρισες έναν πρώην πρωθυπουργό. Γιατί και να το έκανες, δεν έπρεπε να το μάθουμε. Μπορούσες να εκφράσεις την αγωνία σου χωρίς να διαρρεύσει κάτι προς τα έξω. Αν δεν το έκανες, η μαγκιά είναι να βγεις να το διαψεύσεις κι όχι να το αφήνεις να αιωρείται αποκομίζοντας χαζά μπράβο από καφενόβιους προπονητές της πολιτικής. Αλλά να στο πω κι αλλιώς, Βαγγέλη. Γιατί δεν τον έβριζες τόσα χρόνια που δε λειτουργούσε τίποτα στον τόπο; Γιατί δεν του έκανες τη ζωή δύσκολη, όταν κατάφερνε να ξαναβγάλει πρώτο το κόμμα το 2007, ενώ δεν είχε τίποτα συγκεκριμένο κατά νου, για τη χώρα; Γι' αυτό Βαγγέλη, δεν έχει νόημα να εξηγήσει ούτε σε σένα ούτε σε κανέναν από τους "αγνούς" επαρχιώτες (δεν αναφέρεται στον τόπο καταγωγής) βουλευτές και πολιτευτές που αγωνιούν για το μέλλον της παράταξης. Απλώς εσύ τον στενοχώρησες γιατί σε είχε αλλιώς στο μυαλό του.
"Εγώ δε θα κάνω το καρτούν", είπες Βαγγέλη. Όμως όλοι ζητάτε από αυτόν να το κάνει. Μολονότι, ο Averell θεσμικά έχει δίκιο για την απουσία από το βήμα της Βουλής το βράδυ της Κυριακής, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι κι ο άλλος δε γουστάρει να κάνει το καρτούν. Όσο κι αν η στάση του έφθανε στα όρια της προσβολής για τη δημοκρατία (σε ότι έχει να κάνει με την αποτελεσματική εκπροσώπηση των ψηφοφόρων στο κοινοβούλιο) είναι απολύτως κατανοητή. Τι έπρεπε να κάνει δηλαδή; Να επιτεθεί στις γενικόλογες διακηρύξεις του νέου πρωθυπουργού και να υποσχεθεί σκληρή αντιπολίτευση; Αφού σε λίγο καιρό άλλος θα είναι ο αρχηγός. Έπρεπε να επιτεθεί τόσο ώστε να το δεχθεί κατάμουτρα; Και σε τί να επιτεθεί; Στις αοριστίες ή την καλή διάθεση; Ακόμη και στην ομιλία του Σαββάτου έκανε το μόνο έντιμο πράγμα που μπορούσε να κάνει. Μίλησε σαν απερχόμενος πρωθυπουργός, ευχήθηκε καλή επιτυχία στον νέο και έδωσε και δυο τρία ψήγματα της εμπειρίας που απεκόμισε τα τελευταία πέντε χρόνια. Αν εσύ Βαγγέλη περίμενες να τονώσει τους πικραμένους αυτής της παράταξης ουρλιάζοντας, τότε μάλλον δεν κατάλαβες τίποτα από τη μεταστροφή που έγινε μπροστά στα μάτια σου, οπότε δεν έχει και νόημα να σε ρωτήσουμε δημοσιογραφικά ποια ήταν η αφορμή. Καλή τύχη με την εκλογή νέου αρχηγού.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Κώστας Κλυν




Προς όσους βγήκαν χθες το βράδυ, ή έβλεπαν ως αργά Αθλητική Κυριακή (γιατί όλοι έχουμε τα βίτσια μας) κι αναρωτιούνται τι μπορεί να είπε ο Κώστας Καραμανλής στην δευτερολογία του, κατά την συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων Παπανδρέου: ο αρχηγός τής αντιπολιτεύσεως δεν δευτερολόγησε.

Κανένα μυστήριο ως εδώ. Όσοι άκουσαν τον τέως πρωθυπουργό το Σάββατο, τον θαύμασαν να δίνει σάρκα στο ιστορικό “αγγαρείαν ποιώ” τού Βύρωνος. Υποτονική αναφορά στην κληρονομιά που βρίσκει η νέα κυβέρνηση, ξέπνοη απαρίθμηση των προκλήσεων που θ’ αντιμετωπίσει, άψυχη τοποθέτηση στο σύνολό της – και δέσμευση εξ ονόματος τής παράταξης από τον ίδιο, τον απερχόμενο, πως θα στηριχθεί κάθε προσπάθεια, κάθε πρωτοβουλία που θα κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Αν ήσουν ουρανοκατέβατος στην χώρα, δύσκολα θα πίστευες ότι ο συμπαθής, ευτραφής νεαρός με την άνεση στα λόγια δεν είναι βουλευτής τής συμπολιτεύσεως. Το πώς κατάφερε, μετά από τέτοια φιλοκυβερνητική έκθεση ιδεών, να κλείσει με το “επειδή όμως…, γι’ αυτό δεν δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης”, αυτό ναι, είναι μυστήριο.

Τελικά ποιος παίζει με τους θεσμούς, κύριε Καραμανλή; Δεν βρήκατε ούτε ένα επιχείρημα ν’ αντιπαρατάξετε στις προγραμματικές εξαγγελίες τού αντιπάλου σας. Γιατί του αρνηθήκατε την ψήφο εμπιστοσύνης; Γιατί δεν αφήσατε τους βουλευτές σας να πράξουν κατά συνείδησιν; Και, τέλος πάντων, δεν μ’ ενδιαφέρει αν όλη αυτή η αβρότης ήταν δωρεά προς τους υποψηφίους αρχηγούς, δώρο προς τον νικητή των εκλογών, ή δωράκι προς τον εαυτόν σας, αν με πιάνετε. Με καίει όμως που ο, υπηρεσιακός έστω, αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης απέτυχε ν’ ανταποκριθεί στα θεσμικά του καθήκοντα, αφήνοντας στο πόδι του τον… Κανένα να εκπροσωπεί την Νέα Δημοκρατία λίγο πριν την ψηφοφορία. Κάνατε σημαία τους θεσμούς πριν εκλεγείτε πρωθυπουργός, ύστερα κάνατε θεσμό την αποχώρηση τής πλειοψηφίας από τις ψηφοφορίες, κι έπειτα κάνατε ολόκληρη παράταξη περίγελο τού Καρατζαφέρη. Κάνετέ της τώρα την χάρη, κι αφήστε την ήσυχη.

Σοβαρά τώρα, κύριοι τής Ρηγίλλης. Δεν τον χρειάζεσθε εγγυητή τής διαδικασίας. Παραιτήστε τον και ορίστε μεταβατικό αρχηγό: το κόμμα είναι ακέφαλο και δεν αντιπολιτεύεται. Πόσο χειρότερα θα τα πάει ο μεταβατικός; Ύστερα, κάνετε ό,τι προβλέπει και δεν προβλέπει το καταστατικό, ώστε ο νέος πρόεδρος να εκλεγεί από τακτικό συνέδριο, κι αφού θα έχετε κουβεντιάσει σοβαρά ενώπιον τού λαού. Ακόμη κι αν χρειασθεί να περιμένετε μέχρι τον Ιούνιο για τον διάδοχο: δεν θα είναι ισχυρότερος ο αρχηγός που θα προκύψει από πραγματικό συνέδριο, για το οποίο θα έχουν κινηθεί πανελλαδικά όλες οι δυνάμεις τού κόμματος; Και μην στενοχωριέστε και πολύ για τον “υπηρεσιακό”: αφ’ ενός, ούτε ο ίδιος ασχολείται με την υστεροφημία του τελευταία. Κι αφ’ ετέρου, μπορεί να χρειασθεί να περιμένει λίγο, μπορεί να μην φύγει στο εξωτερικό, αλλά, δεν μπορεί, κάτι θα βρει να κάνει.

Προς όσους ψάχνουν στις χθεσινοβραδινές πτήσεις τής Aegean προς Παρίσι να βρουν κράτηση στο όνομα “Τριανταφυλλίδης”: ο Κώστας Καραμανλής είναι ακόμη στην Ελλάδα. Παρακολούθησε το 2-2 τού βάζελου στην Καβάλα, είδε και την ταινία με τον Brad και την Angelina και πολύ του άρεσε, κι ύστερα πήγε στην Βουλή την ώρα που άρχιζε η ψηφοφορία κι έκανε κάτι, που πρέπει να ονειρευόταν χρόνια ότι θα κάνει: βρήκε κάτι γνωστούς του χαβαλέδες στα ορεινά έδρανα και πήγε να καθίσει μαζί τους. Εκεί τον συνέλαβε η κάμερα, την ώρα που ο ψηφολέκτης καλούσε τον Καραμανλή Κωνσταντίνο να φωνάξει “ναι” ή “όχι”: χαμογελαστός και ροδοκόκκινος, βέβαιος ότι την είχε σκάσει σε όλους, σήκωσε το χέρι και ψέλλισε την απάντηση. “Όχι”, γιατί κανείς δεν άκουσε κάτι διαφορετικό. “Όχι”, γιατί έτσι υποθέσαμε όλοι. “Όχι”, εκ του αποτελέσματος – γιατί, επί της ουσίας…



ΥΓ.1. Όπως αντιλαμβάνεσθε, οι προγραμματικές δηλώσεις τής νέας κυβέρνησης είχαν λιγότερο ενδιαφέρον από την αλαλία Καραμανλή. Μέσα σε κλίμα σύμπνοιας, ο Παπανδρέου επανέλαβε τις προ των εκλογών γενικόλογες εξαγγελίες του, εμβαπτίζοντάς τες στον μπαμπούλα των νέων στοιχείων για το έλλειμμα, που, λέει, θα περάσει το 12%. Τι να περιμένουμε άμεσα; Έκτακτο επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, νομοσχέδιο για την “ηλεκτρονική διαφάνεια”, αλλαγή εκλογικού νόμου. Κατά τα λοιπά, αναμονή. Α, κι όσοι από σας έχετε καμμιά καλή ιδέα για την αναμόρφωση τού φορολογικού συστήματος, να ξέρετε ότι ο υπουργός Οικονομικών περιμένει τις προτάσεις σας μέσω e-mail.

ΥΓ.2. “Καλά τα διαβάσατε χθες, κύριε πρωθυπουργέ. Δεν κάνατε ούτε ένα λάθος…”. Ο Averell Dalton επιτρέπει στον εαυτό του να νοιώσει δικαιωμένος, έστω κι αν αυτή η δικαίωση έρχεται από τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Δεν γνωρίζω αν ο κανονισμός τής Βουλής επιτρέπει στους αγορητές να κουβαλούν μόνον σημειώσεις μαζί τους στο βήμα, κι όχι ολόκληρες ομιλίες. Ξέρω όμως, ότι στην ελληνική Βουλή τής δεκαετίας τού ’80, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα ‘μπαινε μέσα, ούτε ως καφετζής στο κυλικείο.

ΥΓ.3. Τελικά, ο μόνος αρχηγός που άναψε κάπως τα αίματα ήταν ο Καρατζαφέρης. Χαρακτήρισε “παιδιά τής τραμπάλας” Γιωργάκη και Κωστάκη, έβαλε τις φωνές για τα εθνικά και τους “στρατούς κατοχής τής Κύπρου” (ελπίζω να διαβάζει η Πασόκα από την Μυτιλήνη), έκραξε για τα καλά τον προτεινόμενο εκλογικό νόμο. Και “καλωσόρισε” και τον Αλέξη: “σ’ όλα τα μεγάλα θέματα ο Συ.Ριζ.Α. έχει πάρει την θέση, που βολεύει τον Αμερικάνο!”. Ελπίζω η απάντηση να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα.

ΥΓ.4. “Στην δημοκρατία η συναίνεση δεν είναι και πολύ επιθυμητή”, “Τίνος την φάτσα βαρεθήκαμε να βλέπουμε στους δρόμους προεκλογικά;”, “Τελείωσε η εποχή που οι εφοπλιστές είχαν δικό τους υπουργείο”. Ο Averell Dalton υποβάλλει τα σέβη του στον κύριο Θεόδωρο Πάγκαλο.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


Kostas has left the building




Το 2004 ήταν εύκολο να είσαι πρωθυπουργός με την Νέα Δημοκρατία. Το Πα.Σο.Κ. είχε διαβρωθεί από την χρόνια διακυβέρνηση, είχε απωλέσει την εμπιστοσύνη τού λαού, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε το ξεκίνημα σε μια σειρά από γκάφες και παλινωδίες που θα υπονόμευαν το κύρος του και την έξωθεν εικόνα του για καιρό. Με πολλά βέβαια κυβερνητικά χρόνια μπροστά τους, οι στρατηγοί επικοινωνίας τής Ρηγίλλης (αυτοί που, μην ξεχνάς, έχτισαν υπομονετικά την επικράτηση τής 7ης Μαρτίου) σχεδίασαν τον χάρτη, βάσει του οποίου έμελλε να βαδίσει το κόμμα. Η συλλογιστική του απλή: την αναμενόμενη φθορά από την διαχείριση των προβλημάτων, τις απώλειες στο κοινωνικό μέτωπο επρόκειτο να επωμισθούν οι υπουργοί και οι υφυπουργοί. Ο Κώστας Καραμανλής θ’ άφηνε πίσω του το προφίλ τού “παιδιού τού λαού”, που αγκάλιαζε όποια γριούλα κι όποιο πιτσιρίκι έβρισκε μπροστά του στον δρόμο προς την νίκη, και θ’ ανέβαινε στο βάθρο τής αυθεντίας, απ’ όπου απλησίαστος θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις, παρεμβαίνοντας σαν καλός πατερούλης μόνον όποτε χρειαζόταν για να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Θα γινόταν ο πρωθυπουργός η προσωποποίηση τού ηθικού πλεονεκτήματος, το υπέρτατο όπλο, το τελευταίο καταφύγιο τής παράταξης για τα ζόρικα.

Για λίγο το σχέδιο δούλεψε καλά. Θα δούλευε καλύτερα, εάν η δεξιά παράταξη δεν αποδεικνυόταν αδύναμη στην θέληση, ανεπαρκής στις ιδέες, πτωχή σε εφεδρείες. Υπουργοί εξετέθησαν, η κυβέρνηση πέρασε υποκλοπές, απεργίες, σκάνδαλα, λιμούς και καταποντισμούς, οι πρώτες φωνές για τον κλειδωμένο στο Μαξίμου Καραμανλή ακούσθηκαν – κι όμως το προφίλ τού αρχηγού παρέμενε ατσαλάκωτο, η διαφορά από το Πα.Σο.Κ. άθικτη. Το κόμμα, στα χέρια του οποίου η χώρα έγινε κάρβουνο, κέρδισε εύκολα και τις εκλογές τού 2007, 20 μέρες μόνο μετά την καταστροφή. Μερικά τριχίλιαρα δεξιά κι αριστερά ήταν αρκετά για να πεισθεί ο κόσμος ότι ο πρωθυπουργός, αυτός ο τίμιος και καλών προθέσεων άνθρωπος, που λίγους σοβαρούς συνεργάτες είχε για να στηριχθεί και που, παρά ταύτα, έκανε ό,τι μπορούσε για ν’ ανακουφίσει τους πληγέντες, άξιζε μιαν ακόμη ευκαιρία.

Ωστόσο, η δι’ ασήμαντον αφορμήν πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είχε και μια βασική παρενέργεια: η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τής πρώτης “γαλάζιας” τριετίας έδωσε την θέση της, ελέω εκλογικού νόμου, στην “αναιμική” των 152 εδρών. Ουδείς μπορεί να πει με σιγουριά τι θα είχε συμβεί, αν οι εκλογές είχαν γίνει τον Μάρτη τού 2008, αν η Ν.Δ. ερχόταν αντιμέτωπη με το ξέσπασμα των σκανδάλων (Ζαχόπουλος, Βατοπαίδι) ούσα παντοδύναμη στην Βουλή. Αλλά οι καπετάνιοι είναι για τις φουρτούνες. Ο Κώστας Καραμανλής τού 2000 θα είχε διαγράψει το μισό κόμμα, θα είχε παραπέμψει μόνος του όλους τους υπουργούς του για τους οποίους υπήρχαν υπόνοιες, θα είχε πάει εκ νέου στις κάλπες το αργότερο μέσα στο φθινόπωρο τού 2008 – κι αν με ρωτάς, μάλλον θα ξανακέρδιζε. Αντ’ αυτού, ο φαρισαίος πρωθυπουργός που διύλισε τον Τσιτουρίδη για μια μετεγγραφούλα, άρχισε να καταπίνει τρομοκρατημένος Βουλγαράκηδες, Ρουσόπουλους, Κοντούς, Δούκες και Παυλίδηδες. Απέσυρε δυο φορές (ποιος του έδωσε, αλήθεια, αυτήν την τραγική ιδέα;) την πλειοψηφούσα παράταξή του από σχετικές ψηφοφορίες, αφήνοντας εκτεθειμένους τους υπό κρίσιν, τους συναδέλφους τους, αλλά και τον εαυτόν του και το κόμμα. Και τον Σεπτέμβριο τού 2008 ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη και τους κάλυψε όλους. Εκείνη την στιγμή, η βίδα στο κεφάλι τού μέσου Έλληνα λάσκαρε για τα καλά.

Τελικώς, η αίσθηση που μένει είναι ότι ο Καραμανλής ήλθε στο προσκήνιο αργά, για να σώσει μιαν από καιρό χαμένη παρτίδα. Γιατί δεν πήρε ποτέ την κατάσταση στα χέρια του ως ώφειλε, ιδίως όταν η παράταξή του κυλιόταν στον βούρκο; Γιατί, στ’ αλήθεια, χρειαζόταν όλους αυτούς τους περίεργους γύρω του, από τον Λούλη μέχρι τον Σουφλιά, για να παίρνει αποφάσεις; Γιατί πέταξε στα σκουπίδια όλα τα πολιτικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που είχε έναντι του αντιπάλου, εξαναγκαζόμενος να πάει σε εκλογές ακριβώς την περίοδο που ήθελε το Πα.Σο.Κ.; Όσοι από το περιβάλλον τού πρωθυπουργού υπερθεμάτιζαν για τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται και για την καυτή πατάτα που θα πέσει στα χέρια τού Γιώργου, ας κοιτάξουν τώρα το σκορ στο ταμπλό – κι ας αναρωτηθούν, μαζί τους κι ο τέως ένοικος Μαξίμου, γιατί όλα αυτά τα εμπνευσμένα ήταν καλύτερα απ’ το να προσπαθήσουν να κυβερνήσουν τον τόπο.

Πιστός στην οικογενειακή παράδοση, ο Καραμανλής πιέζει τώρα το κόμμα που ο ίδιος οδήγησε (ή/και επέτρεψε να οδηγηθεί) στον διασυρμό να βρει τον διάδοχό του το συντομότερο, ώστε εκείνος να την κάνει ανενόχλητος. Δεν καταλαβαίνει, ή δεν τον νοιάζει, ότι η βεβιασμένη επιλογή νέου προέδρου θα στερήσει από την Ν.Δ., που, καλώς ή κακώς, αποτελεί τον κύριο εκφραστή των συντηρητικών πολιτών τής χώρας, την δυνατότητα να κουβεντιάσει, να αναδείξει λάθη και αδυναμίες, να παραγάγει πολιτική – και δι’ αυτής να επιλέξει αρχηγό. Δεν συνειδητοποιεί, ή δεν τον νοιάζει, ότι μ’ αυτήν του την στάση μπορεί να καταδικάσει τον χώρο σε πολύχρονη πολιτική απαξία, ιδεολογική καχεξία κι άνευ όρων προσωπολατρία προς τον επόμενο Μεσσία. Πρέπει όμως να το συνειδητοποιήσουν οι αυριανοί σύνεδροι. Να αρνηθούν να εκλέξουν αρχηγό υπό πίεση, να απαιτήσουν τακτικό συνέδριο, να διαμορφώσουν τους όρους και την πλατφόρμα που θα στηρίξουν, αλλά και θα δεσμεύουν τον νέο πρόεδρο. Και ν’ ασκήσουν την κριτική που οφείλεται σε όσους χρωστούν απολογισμό πεπραγμένων – ιδίως στον αρχηγό που κάποια στιγμή σταμάτησε να τους οδηγεί, στον πρωθυπουργό που κυβέρνησε όσο λιγότερο μπορούσε, στον κηπουρό που άφησε τα ζιζάνια να του ρημάξουν την σοδειά. Στον καπετάνιο, που πρώτος παρατά το πλοίο την ώρα τού ναυαγίου. Απών, “κουρασμένος”, φευγάτος από καιρό.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα συμπληρώνουμε τις πρώτες 10 ημέρες διακυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου. Βρισκόμαστε δηλαδή στο 10% του πλάνου ανασυγκρότησης και επανεκκίνησης της οικονομίας σύμφωνα με τα προεκλογικώς εξαγγελθέντα. Αποφάσισα να ασχοληθώ με 4 θεματικές κατηγορίες οι οποίες με απασχόλησαν αυτές τις πρώτες δέκα ημέρες.

1. Διαφάνεια και Αξιοκρατία

Ξεκίνησε εντυπωσιακά σε επικοινωνιακό επίπεδο μιλώντας για διαφάνεια και αξιοκρατία ανακοινώνοντας ότι θα βγάλει τις θέσεις Γενικών Γραμματέων σε ανοικτή διαδικασία. Βέβαια πως διασφαλίζει τη διαφάνεια και την αξιοκρατία μία διαδικασία στην οποία θα επιλέξουν τους κατάλληλους δύο βαριά κομματικά στελέχη (οι κ.κ. Ραγκούσης και Πάγκαλος) χωρίς να υπάρχουν ξεκάθαρα αντικειμενικά κριτήρια (π.χ. μόρια για τα πτυχία, την προϋπηρεσία κλπ) αυτό το γνωρίζει μόνο η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Την ίδια ώρα η κα. Ξενογιαννακοπούλου, που μιλούσε για αξιοκρατία την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της, το επόμενο πρωί ζήτησε τις παραιτήσεις όλων των διοικήσεων των υπηρεσιών υγείας. Αν ήθελε αξιοκρατία δεν θα έπρεπε να ζητήσει τα βιογραφικά τους και τις εκθέσεις προόδου τους; Πόσο μάλλον εν μέσω της επιδημίας της γρίπης των χοίρων;

Θυμίζω ενδεικτικά πως η κακή ΝΔ που εγκατέστησε το γαλάζιο κράτος κλπ, την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης της είχε αφήσει πάρα πολλούς διοικητές ΔΕΚΟ και Γενικούς Γραμματείς στην θέση τους για να μπορέσει η χώρα να πάει ομαλά προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βέβαια τότε κανείς δεν το έκανε επικοινωνιακή σημαία.

2. Επανεκκίνηση της Οικονομίας

Στο λιμάνι στοιβάζονται χιλιάδες κοντέινερ λόγω της απεργίας. Οι έμποροι φωνάζουν διότι δεν έχουν προϊόντα να πουλήσουν και οι εξαγωγείς είναι σε κατάσταση απελπισίας. Η αρμόδια Υπουργός κα. Λούκα Κατσέλη, θέλει να κάνει επαναδιαπραγμάτευση με την Cosco και κουβέντα από μηδενική βάση με τους απεργούς.


Βέβαια το γεγονός ότι σε σχέση με την εποχή που έγινε η συμφωνία με την Cosco τα έσοδα των λιμανιών σε παγκόσμιο επίπεδο είναι από 7%-45% κάτω δεν προϊδεάζει την κυβέρνηση για το που θα καταλήξει ενδεχομένως μία τέτοια επαναδιαπραγμάτευση. Επιπρόσθετα την ώρα που η κατάσταση είναι έκρυθμη το ΠΑΣΟΚ προχώρησε και στην κατάργηση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, τον μέχρι τότε συνομιλητή, από πλευράς κυβέρνησης.


3. Παιδεία

Ο παλιμπαιδισμός στα καλύτερα του. Πρώτη διακήρυξη η κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας. Δεύτερη διακήρυξη η άμεση επαναλειτουργία του θεσμού της ενισχυτικής διδασκαλίας. Τα σχόλια είναι περιττά. Α για να μην το ξεχάσω αξίζει και μία ματιά στο link για το νέο λογότυπο του Υπουργείου. Εκεί πραγματικά η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

4. Αξιοποίηση Ολυμπιακών Ακινήτων

Ξεκινώ από την προφανή απορία. Με ποια ακριβώς διαδικασία επέλεξε η κυβέρνηση τον κ. Ασεμπίγιο. Δεν αμφισβητώ τις ικανότητες του απλά αναρωτιέμαι πόσο στοιχίζει η μελέτη. Γιατί αν στοιχίζει πάνω από €15.000,00 τότε όφειλε η κυβέρνηση να προκηρύξει διαγωνισμό όπως ορίζει ο νόμος και να μην κάνει απευθείας ανάθεση.

Επιπρόσθετα υπάρχουν και ορισμένες ακόμα απορίες. Πότε ακριβώς ο Δήμος Αθηναίων έγινε μητροπολιτικός δήμος. Τον κ. Κακλαμάνη τον ενημέρωσε κανείς; Επίσης πολλά Ολυμπιακά ακίνητα κατά βάση έχουν εκχωρηθεί σε δήμους. Ακόμα περισσότερα είναι σε διαδικασίες προσφυγών στο ΣτΕ και η τύχη τους θα αργήσει να ξεκαθαριστεί. Οπότε με βάση τα παραπάνω πως ακριβώς θα κάνει παρεμβάσεις η κυβέρνηση; Θα αλλάξει τους νόμους και θα πάρει πάνω της τις αρμοδιότητες των δημάρχων; Εγώ προσωρικά οσμίζομαι ένα ακόμα επικοινωνιακό τρικ.

Εν κατακλείδι. Το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά επέλεξε την τακτική του ώριμου φρούτου και των επικοινωνιακών τρικ. Πλέον είναι ώρα να κυβερνήσει. Η Νέα Δημοκρατία προφανώς και την τελευταία διετία έκανε πολλά λάθη και δεν κυβερνούσε σωστά. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει το ΠΑΣΟΚ από την ευθύνη της διακυβέρνησης και από την υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε. Προς το παρόν απλά αξιοποιεί την απουσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αρνείται να κυβερνήσει. Ελπίζω στο μέλλον να αλλάξει αυτό διότι τα προβλήματα δεν λύνονται με φανφάρες.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Αγαπητό μου ημερολόγιο, ο Οκτώβρης ήταν πάντα ο μήνας μου. Αυτή τη φορά όμως, ούτε εγώ δεν το πίστευα. Ο Γιώργος πρωθυπουργός με 10% διαφορά από τη Ν.Δ.!!! Εδώ στο Καθαρτήριο το κάψαμε εκείνο το βράδυ. Όμως η μεγαλύτερη απόλαυση, ήταν η ανακοίνωση του υπουργικού συμβουλίου. Εκεί δάκρυσα. Όσο κι αν το παραμελούσα, αυτό το παιδί πάντα έπαιρνε πράγματα από εμένα.

Υπουργός εθνικής αμύνης ο Μπένι, χωρίς να χειρίζεται ούτε τα εξοπλιστικά;Πριν δύο χρόνια του χαρίστηκε, αλλά η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Ας κάνει τώρα τον επίσημο στις παρελάσεις.

Ωραία τα πηγε και με τον Ανδρέα το Λοβέρδο. Θες να γίνεις παράγοντας στο κόμμα; Πιάσε ένα δύσκολο πόστο πρώτα και μετά το παίζεις υπαρχηγός του δελφίνου. Βέβαια για να πω την αλήθεια εγώ το Λοβέρδο το συμπαθώ. Δέκα χρόνια μεγαλύτερος να ήταν και θα τον είχα βάλει στην παρέα με τον Κατσιφάρα και το Λιβάνη. Άσε που ο "συνιδρυτής" δε θα έβλεπε πρωθυπουργία ποτέ του.

Είπα πρωθυπουργός και θυμήθηκα τον Πάγκαλο. Ο Γιώργος τελικά είναι πονηρός. Βρήκε το σωστό παιδονόμο για την παιδική χαρά που έστησε κι ο Θοδωρής κατάφερε επιτέλους να διοικήσει. Βέβαια η Ρίτα δε θα δεχόταν ποτέ να μπει δεύτερο όνομα στη μαρκίζα πίσω από την Πωλίνα στο Καν Καν, αλλά φαίνεται ότι οι εποχές έχουν αλλάξει.

Ουίσκι με μέλι σε χαμηλό ποτήρι και συνεχίζω. Είμαι σίγουρος ότι ο Γιώργης ο Κατσιφάρας του είπε ότι παλιά σε κάθε υπουργικό γραφείο είχαμε κι από μια γυναίκα. Όχι όμως ως υπουργό. Γιε μου, όταν θα έρθουν τα δύσκολα τί θα κάνεις; Κάθε υπουργικό συμβούλιο θα έχει κι από ένα ξεμάλλιασμα. Εντάξει με τη Λούκα και την Άννα. Είναι πολλά χρόνια και είναι μαθημένες. Άντε να δεχθώ και τις δύο που έβαλες στο Υγείας. Οι άλλες όμως που είναι και νόστιμες; Θα πάει η Μπατζελή να μιλήσει με τους αγρότες στην εθνική οδό; Δώσε καλύτερα ένα κουβούκλιο εκεί που είναι τα νέα διόδια στον Καρχιμάκη να κάθεται συνέχεια εκεί να τους περιμένει. Για την Μπιρμπίλη δε λέω τίποτα. Ρώτησα το Μαρούδα αν έχει ακούσει τίποτα πονηρό και μου είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα. Κρίμα! Στα χρόνια μας αν γνώριζες κάποια, δε σκεπτόσουν να την κάνεις υπουργό (εντάξει μπορεί και να την έκανες αλλά και πάλι ...). Συμπαθητική μου φαίνεται πάντως.

Όμως αγαπητό μου ημερολόγιο, το παιδί έδειξε ότι διαθέτει στυλ με το υπουργείο πολιτισμού και την Άντζελα Γκερέκου. Σκεπτόμουν ότι αν τη συναντούσε ποτέ ο Τζακ Λανγκ, θα ήταν ικανός να στέλνει πέντε μήνες το χρόνο τον πύργο του Άιφελ στη Μύκονο. Όσο για αυτό τον Ιταλό, τον Μπερλουσκόνι, θα έπαιρνε και το πολιτισμού στη χώρα του. Όμως αυτά είναι πολύ λαμπερά για τα γούστα μου. Στο Υπουργείο Εσωτερικών έβαλε τη σφραγίδα της κυβέρνησης. Εδώ είναι Ελλάδα και κυβερνά ο γιος του Αντρέα. Με τα τακούνια της, τα σέα της, τα μέα της η Υφυπουργός με έδρα τη Θεσσαλονίκη με κάνει να υποκλίνομαι. Τόσα χρόνια ποτέ δε σκέφθηκα να βρω μια τέτοια και να τη στείλω να αντικαταστήσει το Μακεδονίας-Θράκης. Τουλάχιστον όταν θα ρώταγε η Μαργαρίτα, δε θα χρειαζόταν να λέω ψέμματα για το πού είμαι. "Συνάντηση εργασίας με θέμα τη Βόρεια Ελλάδα".

Όπως και να' χει μπράβο στο Γιώργο. Μου θύμισε εμάς το '81. Μια παρέα που κατάφερε να κερδίσει το σύστημα. Και η παρέα του είναι καλή. Ο Ραγκούσης, ο Παπακωνσταντίνου, ο Παμπούκης, ο Γερουλάνος, η Μπιρμπίλη και η Μπατζέλη και μοιάζουν ικανοί και σίγουρα δε θα προδώσουν την εμπιστοσύνη του. Ένα μόνο με χαλάει. Δεν είναι καθηγητής πανεπιστημίου ούτε κολλητός από το κολλέγιο, όμως ο Κώστας ο Σκανδαλίδης δεν είναι για να τον σνομπάρεις. Αν είναι αυτό τότε μάλλον φταίει η Μαργαρίτα κι εγώ που δεν προσπάθησα ποτέ να αποτρέψω το γιο μου από το να γίνει ένας δυτικός γιάπης που κοιτάει μόνο τα βιογραφικά.

Τέλειώνω με τη συνάντηση που είχα προχθές. Ήρθε από πάνω ο Καραμανλής να δούμε μαζί τα αποτελέσματα και θυμήθηκε μια προφητεία για τη φαμίλια του, που του είχε δώσει μια γρια όταν ήταν πιτσιρικάς στο Κιουπκόι. " Από κηπουρός, αρχηγός. Από αρχηγός, εξόριστος. Από εξόριστος, σωτήρας".

Οκτωβρίου

Δευ

Τρί

Τετ

Πέμ

Παρ

Σάβ

Κυρ

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Phases of the moon: 4:F 11:3Q 18:N 26:1Q

10:Πρώτη μέρα του μήνα-να θυμηθώ να γράψω ημερολόγιο

28: Το Όχι / The Ochi day (και στη β’ επίσημη γλώσσα κατά την νέα υπουργό παιδείας)


Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Το ματς των εκλογών ήταν... πολλά με λίγα, όποτε όπως ισχυρίζονται και οι αθλητικοί συντάκτες, δεν αντέχει κριτικής. Δεν θα ασχοληθώ με αυτό λοιπόν, αλλά με την κυβέρνηση. Στον περασμένο ανασχηματισμό, είχα προσπαθήσει να μεταφέρω ανθρώπους του ποδοσφαίρου στα Υπουργεία. Τώρα θα επιδιώξω το αντίστροφο, που είναι σαφώς πιο δύσκολο. Να τοποθετήσω τους υπουργούς στο ελληνικό ποδοσφαιρό. Με μια πρώτη και συνάμα πρόχειρη ματιά στις φωτογραφίες τους, κατέληξα στα εξής:

Γιώργιος Παπανδρέου: Θα μπορούσε εύκολα, όχι λόγω θέσης, αλλά λόγω "φιζίκ¨ να είναι ο πρόεδρος της ΕΠΟ. Οχι όμως ο Γκαγκάτσης (σε αυτόν θα ταίριαζε ο... μπρουτάλ Τσοχατζόπουλος, ή ο "γραφικός" Μαντούβαλος), αλλά σε θέση Πιλάβιου. Πορευόμενος με πιο ήπιους τόνους και με καλή γνώση των αγγλικών, σε αντίθεση με τον... Γκάγκα!

Θεόδωρος Πάγκαλος: Η οντότητά του, η παρορμητικότητα του και τα πικρόχολα σχόλια, ταιριάζουν μόνο στον Κόκκαλη. Αλλωστε ο πληθωρικός υπουργός, είναι οπαδός του Ολυμπιακού και είναι (περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον) ικανός με μια ατάκα του να τα κάνει όλα μπάχαλο!

Φίλιππος Πετσάλνικος: Η περίπτωση του με προβλημάτισε πολύ, όμως δεν κατάφερα να τον συνδυάσω με κάποιο πρόσωπο εντός γηπέδου. Ετσι, ορμόμενος από το ηλιοκαμένο και ταλαιπωρημένο του πρόσωπο, μου κάνει πολύ για καντινιέρης! Να ψήνει τα... βρώμικα και η κάπνα να χαιδευεί το αυλακωμένο του πρόσωπο! "Πάρε πάρε"

Γιώργος Πεταλωτής: Φέρελπις βοριοευρωπαίος προπονητής. Θα αναλάμβανε καθήκοντα σε μικρομεσαία ομάδα, οι δημοσιογράφοι θα έψαχναν το... αδιάφορο έως ανύπαρκτο βιογραφικό του (με κορυφαία στιγμή την ανάληψη καθηκόντων της πεσμένης στη Β' Νορβηγίας, Στρόμσγκοτσετ) και μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει στη Σουπερλίγκα, δεν θα προλάβαινε να κάνει παρέλαση. Θα ήταν απλά μια αναμνήση. Ισως δε, να τον βρίσκαμε και στα σταυρόλεξα για δυνατούς λύτες μετά από χρόνια και να ψάχναμε στα αλμανάκ της εποχής.

Χάρης Καστανίδης:Υπεύθυνος ασφαλείας σε αγώνες. Ο Τσιρώνης του ΠΑΣΟΚ. Για όσους δεν γνωρίζουν τον Τσιρώνη, είναι ο πρώην αστυνομικός, που όλως τυχαίως οριζόταν υπεύθυνος σε όλα τα... δύσκολα ματς του Ολυμπιακού, με κορυφαία στιγμή του το ντέρμπι της Ριζούπολης. Ασφαλώς το έργο και η αποτελεσματικότητά του εκτιμήθηκαν και τώρα που βγήκε στη σύνταξη, έγινε η πρόσληψή του, από την ΠΑΕ Ολυμπιακός. Ο Κασταντίδης είναι ιδανικός για να εξασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή κάθε ντέρμπι, χωρίς αιματοχυσίες. Εχει αυτόν τον... λεβεντοτσαμπουκά που είχαν οι αρχιμπάτσοι παλαιάς κοπής.

Δημήτρης Δρούτσας: Το στυλάκι του παραμπέμπει σε διαιτητή. Αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι μπαρουτοκαπνισμένος. Είναι πολύ... σοφτ, τρυφερούδι. Μέχρι βοηθό διαιτήτη και μάλιστα όχι σε σημαντικά ματς τον κόβω, με μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του, να υπήρξε 4ος διαιτητής σε τελικό κυπέλου, που όμως δεν θα ήταν μεταξύ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού.

Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου: Αντιλαμβάνεστε, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν θέσεις για γυναίκες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όμως θα κάνω μια φιλότιμη προσπάθεια. Τη συγκεκριμένη κυρία, με αυτό το ξινό ύφος, μόνο σε θέση ταμία σε γκισέ γηπέδου μπορώ να την φανταστώ και μάλιστα όχι σε κυριλέ, αλλά σε αυτά τα παλιά, που τα εκδοτήρια ήταν χτισμένα κάτω από την εξέδρα και ήταν σαν κλουβί.

Γιάννης Ραγκούσης: Μου βγάζει ένα.. class, οπότε είναι οξύμωρο να αποτελεί μέρος της Σουπερλίγκα. Μάλλον για παλαίμαχο ποδοσφαιρίστη τον σκέφτομαι, από αυτούς που έπαιξαν την (καλή) μπάλα τους και όταν κρέμασαν τα παπούτσια τους, δεν ασχολήθηκαν με το άθλημα. Εγίνε επιτυχημένος σε άλλον επαγγελματικό τομέα και αποτελεί από τις ελάχιστες εξαιρέσεις, που όταν κάνουν δηλώσεις, δεν υπάρχει ίχνος γραφικότητας, κάτι πραγματικά σπάνιο.

Τίνα Μπιρμπίλη: Πάλι το ίδιο. Γυναίκες στο ποδόσφαιρο. Μπλιάχ! Αλλά υποχρεούμαι να την τοποθετήσω, οπότε βρήκα το ρόλο της. Επειδή μου βγάζει κάτι μη συμβατικό, την οραματίζομαι ως εκπρόσωπο οργανωμένων φιλάθλων, αντιπρόσωπο της γυναικείας εξέδρας. Διαλέξτε μόνοι σας τον σύνδεσμο φιλάθλων στον οποίον θα ανηκε.

Ευάγγελος Βενιζέλος: Λόγω σωματοδομής και τσαμπουκά, δεν θα μπορούσα να τον εντάξω σε cool ομάδα. Λόγω ηγετικών διαθέσεων, δεν θα μπορούσα να μην τον φανταστώ πρόεδρο. Λόγω της καταγωγής του, η επιλογή μου ήταν μονόδρομος. Ναι, σωστά μαντέψατε. Πρόεδρος του ΠΑΟΚ. Σε μεγαλή ομάδα, αλλά χωρίς τίτλο, με δικαίωμα στο όνειρο, αλλά σχεδόν πάντα μακριά από την πραγματοποίησή του. Μετά την παραίτηση Ζαγοράκη, ήρθε και έδεσε!

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Η φάτσα του δεν σε πείθει ότι έχει παίξει μπάλα. Από την άλλη όμως, θεωρώ ότι από τακτικής απόψεως, έχει γνώση. Μάλιστα με αυτό το γυαλί, θα μπορούσα κάλλιστα να τον φανταστώ σε ρόλο σχολιαστή, να μιλάει για την ανάπτυξη του παιχνιδιού και τα δυνατά και αδύνατα σημεία του κάθε αντιπάλου.

Δημήτρης Ρέππας: Επειτα από το ξύρισμα του μυστακίου. την έχει δει τζόβενο! Υποθέτω ότι είναι κάπως ωραιοπαθής και επειδή είναι ευθυτενής, είναι ο ιδανικός Βασσάρας. Ατέκτος, αδέκαστος, να έχει τα φώτα πάνω του, αν και δεν τα δικαιούται. Εχει και κάτι το απροσδιόριστο, που δεν μπορεί να εμπνευσει οπαδούς, άρα αποκλείται η συμμετοχή του σε οποιαδήποτε ομάδα και να εντάσω στην μεγάλη των διαιτητών σχολή.

Ανδρέας Λοβέρδος: Ευγενική φυσιογνωμία, χωρίς να είναι φλώρος. Καλός διπλωμάτης, και του σαλονιού και του λιμανιού. Μπορεί να συμβιβάσει τα άκρα και έχει ελάχιστες αντιπάθειες. Αν και οπαδός του Ολυμπιακού, θα κάνω την υπέρβαση και θα τον τοποθετήσω πρόεδρο του ΠΟΛΥΜΕΤΟΧΙΚΟΥ Παναθηναϊκού. Εχει την ικανότητα να συντονίζει ισχυρούς τύπους που έχουν διαφορετικές απόψεις.

Παύλος Γερουλάνος: Αν κάποιος δει τη φωτογραφία του και του ζητήσουν να μαντέψουν την εθνηκότητά του, μόνο για Ελληνα δεν τον κάνεις. Πιο πολύ μοιάζει για Ολλανδό ή άντε Καναδό. Οπότε είναι ταμάμ για πρόεδρος της ΑΕΚ. Εδώ έγινε πρόεδρος της Ενωσης ο Κορνήλιος Σιρχάουζ, ο Γερουλάνος με το ελληνικότατο όνομα δεν μπορεί να γίνει; Αλλώστε στο δικέφαλο ειδικεύονται σε αντισυμβατικά διοικητικά στελέχη.

Λούκα Κατσέλη: Δεν είναι και κορασίδα για να τρέχει στα γήπεδα, ούτε έχει φίλαθλο προφίλ. Με αυτά τα δεδομένα, η μοναδική της σχέση με το ποδόσφαιρο, θα ήταν μόνο αν ήταν δήμαρχος σε δήμο που είχε και την ευθύνη της ομάδας. Οπώς πχ ήταν παλιά ο Πανιώνιος. Μάλιστα έχω την εντύπωση, ότι μάλλον ως αναγκαίο κακό θα αντιμετώπιζε τη ενασχόλησή της με το σύλλογο και θα είχε και σφιχτή οικονομική πολιτική.

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης: Αυτός ναι. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε γεννημένος διαιτητής. Και μάλιστα διαιτητής για τα δύσκολα, ρέφερι με... καρύδια. Δυναμικός, δίκαιος και άνθρωπος που δεν δίνει την εντύπωση ότι θα μεροληπτήσει. Εμπνέει σεβασμό χωρίς να το παίζει ο γιος του... γαμάω! Προβλέπεται διεθνή καριέρα.

Αννα Διαμαντοπούλου: Εμφανίζεται μόνο σε.. γκλαμουράτους αγώνες. Κάθεται στα VIP, δίπλα στο σύζυγο που είναι μεγαλομέτοχος και πρόεδρος της ΠΑΕ. Δεν λαϊκίζει, κρατάει αποστάσεις απο τους φιλάθλους και στις ελάχιστες παρουσίες της στο γήπεδο (ευρωπαϊκά παιχνίδια) είναι ντυμένη σινιέ, όχι οπαδικά κασκόλ και.. γραφικότητες. Η κυρία του προέδρου!

Κατερίνα Μπατζέλη: Και σ' αυτήν την περίπτωση δυσκολεύτηκα να βρω τη θέση της στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Κατέληξα στη θέση της εκπροσώπου Τύπου μεγάλης ομάδας του κέντρου. Αλλώστε τι παραπάνω είχαν οι σχεδόν συνομίλικες της, Αρκάδη και Νικολαϊδου, που υπήρξαν στο γραφείο Τύπου της ΠΑΕ ΑΕΚ και Ολυμπιακού;

Χαράλαμπος Παμπούνης: Η αλήθεια είναι ότι επειδή τον έψαχνα ως Μπαμπούκη και όχι Παμπούκη, δεν έβρισκα (ο αδαής) φωτογραφία του, και σκεπτόμουν να τον τοποθετήσω ως άρχοντα της παράγκας και του σκότους που κυβερνά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το κατασκεύασμα μου όμως καταστράφηκε, όταν διαπίστωσα ότι λέγεται Παμπούκης ο άνθρωπος και βρήκα και φωτογραφία του. Ομως τώρα έτσι τον είχα στο μυαλό μου και για αυτό θα κρατήσω την αρχική μου σκέψη κι ας μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αλλωστε μπορεί να του δώσω και μια καλή ιδέα για το μέλλον και να δικαιωθώ, ποιός ξέρει;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η Νέα Δημοκρατία υπέστη συντριπτική ήττα στις εκλογές που ολοκληρώθηκαν. Κάποιοι μιλάνε για το ΠΑΣΟΚ που κέρδισε αλλά η αλήθεια είναι πως ανέκαθεν θεωρούσα ότι η εν ενεργεία κυβέρνηση είναι αυτή που κερδίζει ή χάνει μιας και αυτή όπως και να το κάνουμε έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα της διακυβέρνησης και καθορίζει τις εξελίξεις.

Άλλωστε πέρα από τις βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις που κάνουν οι μαϊντανοί των καναλιών η πραγματικότητα είναι ότι τα νούμερα σπάνια ψεύδονται. και αυτό που αποδεικνύουν είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε πρακτικά νέους ψηφοφόρους σε σχέση με το παρελθόν. Η Νέα Δημοκρατία όμως έχασε πολλούς δικούς της.

Το 2004 το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν 3.003.275 συμπολίτες μας. Το 2009 το ψήφισαν 3.011.521. Την ίδια ώρα που η ΝΔ έπεσε από το 3.359.682 στο 2.295.318. Σε πεντέμισι χρόνια διακυβέρνησης η ΝΔ έχασε 1.064.364 από τους ψηφοφόρους της.

Το παραπάνω σκεπτικό ενισχύει το γεγονός πως η συμμετοχή το 2004 ήταν 7.573.368 ενώ το 2009 έπεσε στο σύνηθες 7.042.512. Ακριβώς 530.856 λιγότεροι σε σχέση με το 2004. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψιν ότι το 2000 σε μία σκληρή αναμέτρηση που κρίθηκε στο νήμα είχαν ψηφίσει 7.026.527 συμπολίτες μας και το ΠΑΣΟΚ είχε λάβει 3.007.596 αντιλαμβανόμαστε ότι στη πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ απλά ανέκτησε τις δυνάμεις που είχε χάσει.

Η Νέα Δημοκρατία στην ουσία απώλεσε, ίσως οριστικά, το μεγάλο της συγκριτικό πλεονέκτημα. Ποιο ήταν αυτό; Η ελπίδα και η προσμονή που δημιούργησε σε ανθρώπους που παραδοσιακά απείχαν από την πολιτική ότι κάτι θα αλλάξει. Αυτό το πλεονέκτημα είχε βασιστεί στο καθαρό πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και την οικειότητα που ενέπνεε. Την ώρα που οι περισσότεροι πολίτες αναθεμάτιζαν και γυρνούσαν την πλάτη στους πολιτικούς ο συγκεκριμένος είχε καταφέρει να τους κερδίσει.

Τα κυβερνητικά λάθη και οι καθυστερήσεις στη διαχείριση καλύπτονταν πίσω από την εμπιστοσύνη που ενέπνεε το πρόσωπο στους πολίτες. Όλα αυτά κατέρρευσαν σε μία στιγμή στη ΔΕΘ το 2008. Το πρόβλημα με το Βατοπέδι είχε εμφανιστεί στο προσκήνιο. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει αποφάσισε να στηρίξει τους δικούς του ανθρώπους, οι οποίοι όμως δεν στήριζαν τον ίδιον με τις πράξεις τους και τον εξέθεταν. Ο κόσμος αυτόματα απώλεσε την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργό.

Τα κυβερνητικά λάθη ξαφνικά μπήκαν κάτω από το μεγεθυντικό φακό και όλα πλέον ήταν αλλιώς. Το Δεκέμβριο του 2008 μία ιδιαιτέρως ατυχής συγκυρία που προήλθε από την ηλιθιότητα ενός αστυνομικού έβαλε ταφόπλακα στις ελπίδες του Κωνσταντίνου Καραμανλή να ανακάμψει και να επανακτήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Η διαχείριση της κρίσης σηκώνει πολύ συζήτηση. Η επιλογή να μην πέσει άλλο λάδι στην φωτιά δημιούργησε νέα ζητήματα που είχαν να κάνουν με την ασφάλεια που αισθάνεται ο πολίτης. Παράλληλα του έδεσε τα χέρια ως προς τις πρωτοβουλίες που μπορούσε να πάρει για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Όπως μου ανέλυε χθες κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι το λάθος ήταν η μη διεξαγωγή διπλών εκλογών τον Ιούνιο. Το κόμμα βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση και αυτή ήταν αδύνατο να ανακοπεί. Η παράταση της ημερομηνίας εκλογών απλά μεγάλωσε το χάσμα. Βοήθησε σε αυτό και η προεκλογική στρατηγική της ΝΔ που βασίστηκε σε μία πρωτοφανή για τα δεδομένα ειλικρίνεια που υπόσχονταν μία πολύ δύσκολη διετία.

Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε τίποτα άλλο εκτός από το να απαιτεί εκλογές και να μη λέει τίποτα. Δεν χρειαζόταν άλλωστε. Η τακτική του ώριμου φρούτου είναι πολύ αποτελεσματική από μόνη της. Πλέον όμως καλείται να κυβερνήσει. Έχει επιστρέψει στους παραδοσιακούς του αριθμούς και έχει στα χέρια του την καυτή πατάτα της διεθνούς κρίσης. Μπορεί αυτή τη στιγμή ο αντίπαλος να είναι στο καναβάτσο και να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του όμως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό είναι κοινωνικό.

Τα ευχολόγια και οι αοριστίες που έλεγε όλο αυτό το καιρό πρέπει να γίνουν πράξεις. Το πρόγραμμα του (το οποίο αναρτήθηκε στο site του κόμματος Παρασκευή 2 Οκτωβρίου) είναι γεμάτο αντικρουόμενες ασάφειες και αοριστίες. Οι
προθέσεις του Γεωργίου Παπανδρέου θέλω να πιστεύω ότι είναι καλές. Αλλά όπως έχω γράψει πολλές φορές η πολιτική ήταν είναι και παραμένει η τέχνη του εφικτού. Οπότε θα πρέπει να τις κάνει πράξη και πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να γίνουν όσα έχει υποσχεθεί.

Πολιτικά έχει χρόνο μέχρι να σταθεί η Νέα Δημοκρατία στα πόδια της. Αν αυτό γίνει σύντομα μπορεί να αντιμετωπίσει περισσότερες δυσκολίες από όσες υπολογίζει. Η μεγάλη του κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν είναι βέβαιο ότι θα του επιτρέψει να σταθεί αν η κρίση βαθύνει όπως προβλέπεται. Άλλωστε καλώς ή κακώς τα πρώτα δείγματα θα τα έχουμε άμεσα από τον προϋπολογισμό και την απάντηση των Βρυξελλών στα αιτήματα για παρατάσεις.

Υ.Γ.1. Τα εσωκομματικά της ΝΔ θα αναλυθούν στη πορεία. Άλλωστε ακόμα δεν υπάρχει κάτι για να αναλυθεί. Οι μονομάχοι απλά ψάχνουν να δουν τι θα κάνουν.

Υ.Γ.2. Μεταξύ 2004 και 2009 το ΛΑ.Ο.Σ. του Γεωργίου Καρατζαφέρη πήρε 223.953 ψήφους περισσότερες.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]


Τελικά ο Γ. Παπανδρέου δεν ενέδωσε κι έτσι δε θα έχουμε νωπό debate. Τι λύσσα είναι αυτή που τους έχει πιάσει στη Ρηγίλλης με τα νωπά προϊόντα είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να καταλάβει. Αφού ζήτησαν νωπή εντολή για να παγώσουν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων ( τους οποίους είχαν ήδη παγώσει από το 2008), βάλθηκαν να μας δείξουν πώς κερδίζονται οι μάχες. Έτσι, ο πρωθυπουργός της χώρας βρέθηκε κάθιδρος να λύνει έναν τερατώδη τριγωνικό κόμπο γραβάτας και να κουνάει τα χέρια μπροστά σε ένα αλαλάζον πλήθος από νέους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την πολιτική όπως το ποδόσφαιρο. Αν προσπαθήσουν πολύ και παλέψουν θα γυρίσουν το αποτέλεσμα. Είναι κουραστικό ( για κάποιον που ιδεολογικά θα μπορούσε να είναι κοντά τους είναι και λυπηρό) να βλέπεις τόση αφέλεια μαζεμένη. Όσο και να προσπαθήσεις, να ιδρώσεις τη φανέλλα και να κάνεις μαγικά, οι ψήφοι σου μετράνε όσο και των υπολοίπων. Εκτός αν πιστεύεις ότι είσαι τόσο ευφυέστερος ημών ώστε να μας πείσεις να σε ψηφίσουμε. Για να προλάβω τους καλούς πολιτικάντηδες, ξέρω ότι τα κόμματα δίνουν μάχες όχι για να ξεγελάσουν το λαό, αλλά για να
μεταλαμπαδεύσουν τα τόσο εξειδικευμένα και δυσνόητα προϊόντα κοπιαστικής σκέψης με απώτερο στόχο το κοινό καλό. Γι' αυτό και πολύ θα ήθελα να ακούσω τα επιχειρήματα ενός φιλελευθέρου κόμματος πάνω στο παράδοξο να ζητάς από ένα συνεπή πολίτη να σου εμπιστευθεί τη διαφορά από το πάγωμα του πενιχρού μισθού του, για να αντιμετωπίσεις μία κρίση που επιτείνεται από τη δική σου ομολογημένη αδυναμία να εισπράξεις τα δέοντα από τους ασυνεπείς.
Όμως σα να μην έφθανε αυτό, στη Ν.Δ. αποφάσισαν να κερδίσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χρησιμοποιώντας κάθε μέσον. Ήταν σαν είχαν αλλάξει οι εποχές και οι ταυτότητες. Ένας πρώην διπλωμάτης καριέρας απευθυνόταν με περισσή αυθάδεια και αγένεια στον πρώην ΥΠ.ΕΞ. και υποψήφιο πρωθυπουργό λες και τον καλούσε έξω από το κλαμπ της παραλιακής να παίξουν μπουνιές κι εκείνος κρυβόταν. Είναι λυπηρό ότι κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έπεσε στην παγίδα αυτών των επιχειρημάτων Μάλιστα έκλεισε την προεκλογική περίοδο με ένα άλλο παράδοξο. Καθημερινώς εγκαλούσε τον κ. Παπανδρέου για το ότι δεν έδωσε συνέντευξη σε δημοσιογράφους, όπως εκείνος. Λησμονούσε όμως ότι πλείστοι εξ ' αυτών εργάζονται σε μέσα τα οποία ελέγχονται από αυτούς για τους οποίους ελέχθη η περίφημη φράση στου Μπαϊρακτάρη. Το θέμα δηλαδή ήταν να ζορισθεί ο κ. Παπανδρέου από τους "υπαλλήλους της διαπλοκής" (αξιολογότατοι όλοι τους, γι' αυτό και τα εισαγωγικά) και να υποπέσει σε λάθος; Ευτυχώς δηλαδή που εκείνος ο νόμος περί βασικού μετόχου επεστράφη από τις Βρυξέλλες με την ένδειξη " Λάθος διεύθυνση-Δοκιμάστε Ροβανιέμι".
Όχι βέβαια ότι οι νεοδημοκράτες είχαν άδικο ως προς την παρατήρηση. Όντως, ο αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέφευγε τις κακοτοπιές. Ένα μήνα τώρα, δεν απάντησε σε συγκεκριμένη ερώτηση ακόμη κι αν αυτή είχε να κάνει με ιδέες τις οποίες ο ίδιος λάνσαρε ως διαφορετικές από τις συνηθισμένες. Η πράσινη ανάπτυξη για παράδειγμα. Τί μέρος του πληθυσμού περιλαμβάνει; Τί κόστος έχει; (όπως θα ρωτούσε κι ο Joe). Πότε θα αρχίσει να αποδίδει κέρδη για τους απασχολούμενους και "πράσινες θέσεις εργασίας" για τη δοκιμαζόμενη από την ανεργία νεολαία της υπαίθρου; Αν λοιπόν δεν μπορείς να μας απαντήσεις σε αυτά, πως ξέρω ότι δε θα ρίξεις μια κλεφτή μάτια και θα δεχθείς χωρίς δεύτερη σκέψη ένα σχέδιο Ανάν που θα σου δίνει εσένα την ησυχία σου και σε μας εφιάλτες;
Το πραγματικό, λοιπόν στοίχημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι αν ο Γ. Παπανδρέου αποδειχθεί καλός πρωθυπουργός. Είναι αν οι 50 άνθρωποι που έχει γύρω του, είναι τόσο σοβαροί όσο δείχνουν. Ας ελπίζει λοιπόν σε αυτό κι ας μην προσπαθήσει να ανταγωνισθεί τον Κ. Καραμανλή σε ενδελεχή γνώση των πάντων. Γιατί το σωστό να λέγεται. Είναι σπάνιο να έχεις πρωθυπουργό ικανό να σου απαντήσει σε ερωτήματα για κάθε ασήμαντη πτυχή του κυβερνητικού έργου και είναι κρίμα για τη χώρα να μένει αναξιοποίητο αυτό το σπάνιο χάρισμα λόγω έλλειψης ικανών στελεχών.
Όλα αυτά βέβαια υπό την αίρεση ότι θα επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά. Γιατί δημοσκοπήσεις εμείς δεν έχουμε, ούτε θέλουμε να μπλέξουμε με όσους ψήφισαν έναν νόμο που δέχεται ως δεδομένη τη βλακεία των πολιτών και τους προστατεύει από την ενημέρωση. Θα ήταν ενδιαφέρον όμως να μας δώσουν και τον ορισμό της δημοσκόπησης Γιατί αν εγώ έχω 10 φίλους και τους ρωτήσω τί θα ψηφίσουν, να απαγορεύεται να το δημοσιεύσω; Ή το πρόβλημα δημιουργείται αν έχω 1000; Το πόσο κοινωνικός είμαι θα επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών; Ή μήπως το αν έχω στοιχειώδεις γνώσεις στρωματοποιημένης δειγματοληψίας; Και μιας και αναφέρομαι στο αγαπημένο χόμπυ όλων των Ελλήνων πολιτικών, την ανούσια νομοθεσία, έχω και μια πρόταση για την πάταξη της τρομοκρατίας Να απαγορευθεί η πώληση κατσαρολών. Η κα Λ. Κατσέλη έχει 25' χρόνο στη διάθεσή της για να τοποθετηθεί. Μετά θα το πω στον κ. Κουμουτσάκο...
Αντί επιλόγου μια διευκρίνηση. Όσοι γνωστοί, φίλοι και συγγενείς σκοπεύετε να ψάξετε στο διαδίκτυο τα αποτελέσματα του εκλογικού κέντρου στο οποίο ψηφίζει ο William, μην μπείτε στον κόπο. Για πρώτη και τελευταία φορά ο William δε θα ψηφίσει με βάση το τί πιστεύει ως συμφέρον του τόπου. Υποκύπτει στη λογική που επικρατεί στον πολύ κόσμο και τον περίγυρό του και βάζει το σταυρό πάνω από το ψηφοδέλτιο. Δε θα ξανασυμβεί.
Περισσότερα...