| Joe Dalton | Comments ]

Στα πλαίσια της προσπάθειας μας να μιλήσουμε και να ενημερώσουμε για τις εκλογές ήρθαμε σε επαφή με διαφόρους υποψηφίους και τους ζητήσαμε μία μικρή συνέντευξη. Ο πρώτος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης, Υπουργός Ανάπτυξης και υποψήφιος με τη ΝΔ στη Β΄ Αθήνας.

Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα της Ελληνικής Οικονομίας που κανένας δεν μπορεί να λύσει. Τα ελλείμματα αντί να μειώνονται διαρκώς διογκώνονται. Γιατί;

Η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από ορισμένες παθογένειες, όπως το υπέρογκο δημόσιο χρέος, το οποίο μας περιορίζει σημαντικά σε σχέση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Σήμερα, ως αποτέλεσμα του τριπλασιασμού του χρέους τη δεκαετία του ’80, ο φορολογούμενος αναγκάζεται να πληρώνει 12δις ευρώ ετησίως μόνο για τους τόκους. Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το 2004 προσπάθησε και έκανε κάποια βήματα προς τα μπρος. Η ανεργία λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν 11,5% ενώ τώρα, με την οικονομική κρίση, είναι 9%. Το έλλειμμα χωρίς την κρίση ήταν 8%, σήμερα είναι 5%-6%. Και τώρα, σε μια δύσκολη περίοδο, πρέπει να προσπαθήσουμε ακόμα πιο πολύ, παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις και λέγοντας την αλήθεια. Χωρίς την αλήθεια δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.

Μιλάτε για παθογένειες και δυσκολίες. Υποτίθεται ότι αυτές θα αντιμετωπιζόντουσαν από την επανίδρυση του κράτους. Τελικά το κράτος επανιδρύθηκε;

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν τομείς στους οποίους έπρεπε να προχωρήσουμε με πιο γρήγορο βηματισμό. Ωστόσο, έγιναν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές. Προχωρήσαμε –παρά τις αντιδράσεις- στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, προχωρήσαμε στις στρατηγικές συμμαχίες για τον ΟΤΕ και τον ΟΛΠ, κάναμε ουσιαστική παρέμβαση στο ασφαλιστικό πετύχαμε την αποκρατικοποίηση της Εμπορικής, αλλά και της Ολυμπιακής, που είχα προσωπικά την ευθύνη. Και σε κάθε μας προσπάθεια, βρίσκαμε απέναντί μας την αντιπολίτευση. Κριτικάροντας όχι επειδή δεν προχωρούσαμε γρήγορα, αλλά επειδή είχαμε το θάρρος να κάνουμε κάποια βήματα μπροστά. Μέχρι και στην επέκταση του ωραρίου του μετρό τα σαββατοκύριακα βρήκα προσωπικά τους συνδικαλιστές τους απέναντι.

Μιλάτε για την αντιπολίτευση και τα εμπόδια που έβαζε. Που διαφέρει η δική σας προσέγγιση για έξοδο από την κρίση από αυτή του ΠΑΣΟΚ;

Ο Κώστας Καραμανλής, με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις και πρόγραμμα, με παραδοχή των λαθών και των παραλείψεων, μίλησε για την επόμενη μέρα. Το ΠΑΣΟΚ, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, προτίμησε να μην παρουσιάσει συγκεκριμένες και καθαρές προτάσεις. Για παράδειγμα, τι θα κάνουν με τα μη κρατικά πανεπιστήμια, αφού ξέρουμε ότι διαφωνούν μεταξύ τους; Θα επανακρατικοποιήσουν εν μέρει ΟΤΕ και Ολυμπιακή; Ή μήπως όχι, αφού άλλα λέει ο ένας κι άλλα ο άλλος σε αυτό το κόμμα; Και πού θα βρουν τα 10δις ευρώ που κοστίζουν οι υποσχέσεις του Γ.Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη και που μόνο αυτά φτάνουν για να υπερδιπλασιάσουν το έλλειμμα; Είναι ξεκάθαρο ότι η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων είναι ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να επιλέγει το δρόμο του λαϊκισμού, ενώ η Νέα Δημοκρατία το δρόμο της αλήθειας και της υπευθυνότητας.

Το ΠΑΣΟΚ βάζει ως κεντρικό θέμα στην ατζέντα του τη Πράσινη Οικονομία και τη Πράσινη Ανάπτυξη. Εσείς είστε κατά του συγκεκριμένου μοντέλου;

Η πράσινη πολιτική δεν είναι κάτι νέο, αλλά κάτι που ήδη ξεκινήσαμε να προωθούμε από το 2004. Ολοκληρώσαμε το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο, ώστε να υπάρχει σαφές πλαίσιο ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον. Εγκρίναμε Ειδικό Χωροταξικό σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Τονώσαμε την πράσινη ενέργεια τριπλασιάζοντας την εγκατεστημένη ισχύ σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας από 450MW σε 1250MW. Έχω ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτά τα θέματα. Στο Υπουργείο Ανάπτυξης προωθήσαμε προγράμματα όπως το «φωτοβολταϊκά στις στέγες» δίνοντας τη δυνατότητα σε χιλιάδες νοικοκυριά να αξιοποιήσουν την ηλιακή ενέργεια για την παραγωγή ηλεκτρισμού, ή την αντικατάσταση παλιών ενεργοβόρων κλιματιστικών, τριπλασιάζοντας τους στόχους για εξοικονόμηση ενέργειας και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αλλά και το πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης κατοικιών, με παρεμβάσεις στη μόνωση, στα κουφώματα, στους καυστήρες κλπ, που μέσω του Δ’ ΚΠΣ, χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό θα τονώσει και τον κατασκευαστικό τομέα ο οποίος έχει πληγεί από την κρίση.

Στην περιφέρειά σας υπάρχουν πολλοί συνταξιούχοι και μισθωτοί. Πως αντιδρούν στην ιδέα του παγώματος μισθών και συντάξεων;

Η χώρα δεν μπορεί να ζει με πολιτικές παραισθήσεις. Με συγχωρείτε, αλλά δεν είναι καθόλου σοβαρό από τη μία να υποστηρίζεται ότι η χώρα είναι στο χείλος της καταστροφής και από την άλλη ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις. Η υπερψήφιση των Αη-Βασίληδων δεν είναι χωρίς κόστος. Η Ελλάδα, καθώς περνούν τα χρόνια, προχωρεί προς τα μπρος. Πληθαίνουν οι πολίτες που είναι έτοιμοι να σκεφτούν όπως άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες σε πιο προηγμένα κράτη. Μη γελιέστε. Η αλήθεια έχει μεγάλη δύναμη. Κι αυτό είναι το πλεονέκτημά μας σε αυτές τις εκλογές.

Για το τέλος. Εκτιμάτε ότι θα επηρεάσουν τη Νέα Δημοκρατία τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου, των ομολόγων κλπ;

Όπως σας είπα, τα λάθη μας δεν τα κρύψαμε. Και ο Κώστας Καραμανλής πήρε δύσκολες αποφάσεις για τα ψηφοδέλτια του κόμματος. Σε αυτές τις εκλογές προχωράμε με ειλικρίνεια και με αλήθεια. Και πιστεύω ότι αυτό θα το εκτιμήσουν οι πολίτες.

Υ.Γ. Καθότι ο κ. Κωστής Χατζηδάκης δεν είναι εφικτό να απαντήσει σε σχόλια, στη συγκεκριμένη ανάρτηση τα σχόλια θα παραμείνουν ανενεργά.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

  • Θα ακυρώσετε την εκτροπή του Αχελώου; Ρωτάει ο πρωθυπουργός τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Είναι η στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου πρέπει να σκεφθεί γρήγορα και να αποφασίσει τί μετράει περισσότερο. Απαντάει ότι ποτέ δεν είπε να σταματήσει το έργο και κάτι περί επαναξιολόγησης του χειρισμού των υδάτινων πόρων. "Από εκεί και πέρα οι ανάγκες που έχει η Θεσσαλία είναι ανάγκες που πρέπει να υπηρετήσουμε". Συμπέρασμα; α) Οικολογικές ψήφοι: 5 βαθμοί β) Συνέπεια στην οικολογική ευαισθησία: 2 βαθμοί γ) Ψήφοι Θεσσαλίας: 8 βαθμοί. Έτσι, επειδή οι δεξιοί δεν ασχολούνται πολύ με τις πρασινάδες και επειδή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να γίνει πρωθυπουργός, ένα έργο που εξαγγέλθηκε το 1983 με σκοπό να ενισχύσει την αγροτική παραγωγή, θα ολοκληρωθεί το 2010 και θα ποτίσει το Θεσσαλικό κάμπο ώστε να συνεχισθεί η καλλιέργεια του βαμβακιού για την κατάργηση της οποίας οι Έλληνες αγρότες λαμβάνουν επιδοτήσεις από την Ε.Ε. εδώ και χρόνια. Βραβείο περιβάλλοντος στον αρμόδιο υπουργό και επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της Ν.Δ.


  • Γιατί αρνηθήκατε την πρότασή μας για μείωση του Φ.Π.Α. στα είδη πρώτης ανάγκης και αντίστοιχη αύξησή του στα άλλα; Η γ.γ. του Κ.Κ.Ε. αποδεικνύει ότι το κόμμα στο οποίο ανήκει, όταν δεν εμμένει στον ξύλινο λόγο της άρνησης των πάντων μπορεί να παράξει πολιτική και να φέρει σε δύσκολη θέση τον αρχηγό του κατ' όνομα φιλελευθέρου κόμματος στην Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός σκέπτεται για λίγο το τέλος ταξινόμησης των αυτοκινήτων που πάγωσε για να τονώσει την αγορά, την απόσυρση κλιματιστικών και τις έκτακτες εισφορές και μάλλον μέσα του χαμογελάει με το παράδοξο. Απαντάει για τις μεγάλες ανάγκες του κράτους σε χρήματα κι ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Συμπέρασμα; α) "Παραδέχεσαι ότι το επιχείρημα του άλλου είναι βάσιμο, ότι δεν το είχες σκεφθεί κι ότι θα το μελετήσεις": 1 βαθμός β) "Απαντάς ό,τι να' ναι μόνο και μόνο για να δείξεις ότι το είχες σκεφθεί κι εσύ και το απέρριψες": 4 βαθμοί. Μάλλον το απεχθάνεται, αλλά 2 πειράματα στην ίδια εκλογική αναμέτρηση είναι πάρα πολλά. Άλλο να λες ότι τα πράγματα είναι δύσκολα κι άλλο να παραδέχεσαι ότι μια μάλλον λογική ιδέα δεν πέρασε από το μυαλό του φωτεινού παντογνώστη που οφείλει να είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός της Μπανανίας (Κ. Μητσοτάκης).


  • Για τον Αλέξη Τσίπρα το debate θα είχε πάει περίφημα αν δεν είχε μεσολαβήσει η κουβέντα για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Για άλλη μια φορά δε θέλησε απερίφραστα να καταδικάσει τους βανδάλους που κατέκαψαν το κέντρο της Αθήνας και αμέσως μετά να θυμίσει ότι αυτά προκλήθηκαν από το θάνατο ενός νέου ανθρώπου στο κέντρο της πρωτεύουσας κράτους μέλους της Ε.Ε. εν έτει 2008. Έχασε μεγάλη ευκαιρία να βάλει στη θέση του απολογουμένου αυτούς που από την αρχή έπρεπε να είναι εκεί. α) Ψήφοι "μαχητικής" αριστεράς: 4 βαθμοί, β) Ψήφοι "πεφωτισμένης" αριστεράς: 2 βαθμοί. Κατά τα άλλα, η ερώτηση περί stage στον πρωθυπουργό, μάλλον κερδίζει το βραβείο της καλύτερης σε αυτές τις εκλογές. Αυτό, γιατί αφ' ενός απεδείχθη ότι οι διορισμοί της τελευταίας στιγμής δεν έγιναν για να μη χαθούν τα κονδύλια της Ε.Ε., αφ' ετέρου γιατί κατέδειξε τον τρόπο που αντιμετωπίζουν όλες οι κυβερνήσεις την Ε.Ε. μέχρι και σήμερα. Αν υπάρχει κονδύλι για την προστασία του μπλε πιγκουίνου, εμείς εδώ θα βρούμε πιγκουίνους και θα τους βάψουμε μπλε μόνο και μόνο για να τονώσουμε τον σκληρά δοκιμαζόμενο κλάδο των πιγκουινοτρόφων.

  • Γ. Καρατζαφέρης. Αποκαλύπτομαι! α) Ψήφοι εκκλησίας: 6 βαθμοί β) Συνέπεια: 7 βαθμοί. Δεν μπορείς παρά να βγάλεις το καπέλλο στον άνθρωπο που όλοι τον κατηγορούν για λαϊκιστή και τελικά είναι ο μόνος που δυσκολεύεται να πάρει πίσω παλαιότερες δηλώσεις του για να ικανοποιήσει μια συγκεκριμένη δεξαμενή ψήφων. Ακόμη κι αν δεν τα εννοεί τα περί εκκλησιαστικής περιουσίας, το παιγνίδι της επικοινωνίας το ξέρει πολύ καλά.

  • Παιγνίδι επικοινωνίας πήγε να παίξει κι ο Ν. Χρυσόγελος με το βαζάκι λάσπη που ενεφάνισε στο τέλος του debate. Οπουδήποτε ανά την υφήλιο, θα είχε κάνει αίσθηση. Στη χώρα που δυσκόλεψε τον Απ. Παύλο στο κήρυγμά του, η "μαρμελάδα" έγινε ανέκδοτο.

Για το τέλος, δύο συμβουλές προς τους επικοινωνιολόγους του πρωθυπουργού, από έναν παρατηρητικό νέο. α) Στο πρώτο debate έβλεπαν όλοι και κανείς δεν περίμενε κατά μέτωπον επίθεση. " Όταν φυλάς το μπιφτέκι για το τέλος και δεν είσαι δεκάχρονος, τo πιθανότερο είναι να φουσκώσεις με τις πατάτες." (William) β) Με τη μορφή που είχε το δεύτερο debate, είναι αφελές να επιτίθεσαι στο πρώτο σκέλος του ερωτήματός σου γιατί εκεί θα στηριχθεί ο άλλος αν θέλει να αποφύγει σαφή απάντηση. " Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω" (Αρχιμήδης)

Μεγάλο μπράβο στον Γ. Παπανδρέου. Αν τελικά γίνει πρωθυπουργός, δε θα είναι επειδή κρύφθηκε, αλλά επειδή έπαιξε το παιγνίδι μέχρι τέλους. Ό,τι και να πει κανείς γι' αυτόν, τον τίτλο του sportsman δεν μπορεί να του τον αρνηθεί.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Για όλους εκείνους (μεταξύ τους και ο γράφων) που περίμεναν από τον πρωθυπουργό να προσέλθει στην χθεσινή τηλεμαχία με διάθεση να “κατασπαράξει” τον αντίπαλό του, η απογοήτευση σήμερα είναι εφάμιλλη αυτής που κυριεύει τον φίλαθλο παρατηρητή καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο. Μετά το “και τώρα ας τους δείξουμε πώς κερδίζονται οι αγώνες”, ο Καραμανλής επανέλαβε σε τρεις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, την συνέντευξη στην Καθημερινή και όλες του τις ανοικτές συγκεντρώσεις όσα μας είχε ήδη πει από την Δ.Ε.Θ.. Ουδεμία πρωτοτυπία, ουδεμία έκπληξη, ουδείς αυτοσχεδιασμός. Με μονότονο για τα μέτρα του ύφος, ένα καλά προγραμματισμένο ρομπότ που θ’ απαγγείλει άπταιστα το ποίημά του no matter what, ο πρωθυπουργός αντιμετώπισε τα δύο debates ελαφρώς αφ’ υψηλού, λες και, μετά το λύσιμο τού κόμπου τής γραβάτας στο Αιγάλεω, ο Παπανδρέου θα έπρεπε φυσιολογικά να λουφάξει τρομαγμένος στο Καστρί και ν’ αποσύρει το Πα.Σο.Κ. από τις εκλογές.

Είπαμε όμως: στην εποχή των επικοινωνιολόγων, η πιστή τήρηση τού σχεδίου έχει μεγαλύτερη αξία από το όποιο επικοινωνιακό χάρισμα. Και δεν ήταν δύσκολο να τηρήσει κανείς αυτό το σχέδιο – όταν η δουλειά λέγεται “δείξτε ότι ο αρχηγός τής αντιπολιτεύσεως αοριστολογεί”, κι ένα σκιάχτρο μπορεί να την φέρει σε πέρας. Όσο περισσότερο μιλά ο Παπανδρέου, τόσο βεβαιώνεσαι ότι μόνον μια γενική εικόνα έχει για το πού θέλει να πάει την χώρα, ότι το σχέδιο των 100 ημερών κάθε άλλο παρά ο μέχρι κεραίας μελετημένος πιλότος εξόδου από την κρίση είναι, ότι η πράσινη ανάπτυξη είναι, για την ώρα τουλάχιστον, όραμα και όχι πρόγραμμα. Το μόνο, επομένως, που είχε να κάνει ο Καραμανλής ήταν να είναι παρών, να παίζει τον σοβαρό και υπεύθυνο, και να του πασάρει κάρτες για να συμπληρώνει τα ευχολόγια. Το ερώτημα είναι: γιατί αρκέσθηκε σ’ αυτόν τον ρόλο; Πώς πείσθηκε ο πρωθυπουργός ότι του αρκεί μια τέτοια νίκη “στα σημεία”, ενώ είναι πασίδηλο πως μόνο η συντριβή τού αντιπάλου θα μπορούσε ν’ αντιστρέψει αποφασιστικά το κλίμα;

Το πρόβλημα για την Ρηγίλλης είναι πως, δεδομένου του κλίματος, πολλοί θα διαβάσουν αυτήν την νίκη στις λεπτομέρειες ως ισοπαλία. Εκτός των άλλων επειδή, για πρώτη φορά στα 13 χρόνια που είναι αρχηγός τής Ν.Δ., ο Καραμανλής είναι τρωτός. Στα 70 λεπτά τής χθεσινής τηλεμαχίας, ο Παπανδρέου βρήκε έδαφος να τον “καρφώσει” για τους πέντε “γαλάζιους” προϋπολογισμούς που έπεσαν έξω, για τους τόσον απαραίτητους αγροφύλακες, για απόπειρα νοθείας στην αναθεώρηση τού Συντάγματος, για μισή ντουζίνα σκάνδαλα σε 5,5 χρόνια διακυβέρνησης, για την επανειλημμένη αποχώρηση τής πλειοψηφίας από τις συνεδριάσεις τού Κοινοβουλίου, για την off-shore τού Βουλγαράκη – περιττό να σημειώσω, ότι οι εξηγήσεις τού πρωθυπουργού επ’ αυτών ήσαν, στην καλύτερη περίπτωση, αναιμικές. Τι σημασία έχει, λοιπόν, αν ο Γιώργος έχει ή όχι πρόγραμμα; Ποιος ασχολείται στ’ αλήθεια με το γεγονός ότι δεν μπορεί να βάλει πέντε λέξεις στην σειρά χωρίς να κάνει λάθος, ότι ούτε κι ο ίδιος ξέρει αν αυτό που λέει είναι το ίδιο μ’ αυτό που θέλει να πει; Τι κι αν η πράσινη ανάπτυξη αποδειχθεί… πράσινα άλογα; Αυτό που μετρά είναι πως έχει αυτό που ανήκε στον Κώστα το 2004: την υπεροχή τού άφθαρτου και των καλών προθέσεων, την έξωθεν καλή μαρτυρία – εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι γκάφες του ως Υπουργού μπορούν να μπουν στο ζύγι με έξι χρόνια απραξίας στο Μαξίμου. Το “Καραμανλής ίσον τέλμα” τής κατακλείδας Παπανδρέου συνοψίζει, κατά πάσα πιθανότητα, την άποψη που έχει για τα πράγματα ο μέσος Έλληνας, κι οποιαδήποτε αλλαγή είναι προτιμότερη από το τέλμα.

Ξεκινώντας την τοποθέτησή του στην τρίτη ενότητα τής τηλεμαχίας, την σχετική με την Δημόσια Διοίκηση, ο πρόεδρος τού Πα.Σο.Κ. κατηγόρησε τον Καραμανλή πως ζει σε κάποια άλλη χώρα. Και συνέχισε: “Όπου κι αν πάω, μ’ όποιον κι αν μιλήσω, επιχειρηματία ή εργαζόμενο, πάντα ίδιο το ρεφραίμ”. Δεν κόμπιασε, δεν τραύλισε, δεν προσπάθησε να το διορθώσει. Εάν ήταν αθώο ή προσχεδιασμένο το σαρδάμ ετούτο, είναι κάτι για το οποίο μπορεί οι λάτρεις τής παραπολιτικής να λογομαχούν εις τον αιώνα. Ο Παπανδρέου, πάντως, άφησε την λέξη “ρεφραίμ” να αιωρείται στον τηλεοπτικό αέρα αρκετά, ώστε να γίνει από όλους ορατή η λεπτή της ειρωνεία: ένας καθ’ όλα άξιος άνθρωπος θα χάσει την θέση του από κάποιον που μπερδεύει τα λόγια του, επειδή κατάφερε να ταυτίσει την θητεία του με το όνομα ενός ηγουμένου.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Πριν αρχίσω τις βαρύγδουπες αναλύσεις μου για το debate, θα σας υποβάλω ένα ερώτημα το οποίο θέλω να το σκεφτείτε λίγο και μετά να δώσετε μόνοι σας την απάντηση στον εαυτό σας. Αν αντί για αυτό το πληκτικό και πολύωρο debate, είχε έναν ενδιαφέροντα αγώνα κέρλινγκ (που δεν φημίζεται για τους πολυάριθμους οπαδούς του), τι θα επιλέγατε να παρακολουθήσετε; Ή για να το αγγίξω το θέμα και από τη γυναικεία οπτική γωνία, αν είχε την ίδια ώρα η TV την 27η επανάληψη του Sex and the city, το επεισόδιο από τον πρώτο κύκλο, τότε που η μόδα στα μαλλιά ήταν ακόμα η περμανάντ, τι θα επιλεγαν οι φίλες μας;


Ομολογώ ότι αν και αρχικά ένιωθα άτυχος που θα ήμουν στο χώρο εργασίας μου την ώρα της τηλεμαχίας, με το πέρασμα της διαδικασίας, πίστεψα πως η θεά τύχη μου χαμογέλασε. Γλίτωσα το μαρτύριο, άσχετα αν και θα ήταν μια μαζοχιστική ενέργεια και θα έμενα στο δέκτη μου καθηλωμένος. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερα να παρακολουθήσω απερίσπαστος τις ερωταπαντήσεις, οπότε θα ασχοληθώ σημειολογικά με το πολιτικό... υπερθέαμα, το οποίο (αν είναι δυνατόν) προετοίμαζαν τόσο καιρό οι κομματάρχες! Πάμε λοιπόν.


Σε αντίθεση με το προηγούμενο debate, ΔΕΝ φορούσαν χτες όλοι άσπρα. Μάλλον άρχισαν να αντιλαμβάνονται τα... μαύρα τους τα χάλια. Ας τους "περιλάβω" όλους, έναν προς έναν, αρχής γενομένης από τον πρωθυπουργό. Ο Καραμανλής για πρώτη φορά είχε τόσο καλά επιμεληθεί το μαλλί του, με εμφανέστατη τη χρήση του... πιστολακίου, φέρνοντας τα μαλλιά του σε μια φορά πίσω δεξιά! Λάτρης του αθλητισμού, απέδειξε το θαυμασμό του στον Μπολτ, μιας και κατάφερε να διανύσει την απόσταση Μέγαρο Μαξίμου - Ραδιομέγαρο σε μόλις 8 λεπτά! Τον Αρι Βατάνεν έχει οδηγό; Γιατί δεν παίρνει ένα ελληνόπουλο να καταπολεμίσει και την ανεργία και δίνει πάτημα στον Καρατζαφέρη να μιλάει για οικονομικούς μετανάστες; Κατά τα άλλα δεν είχε στυλιστικά ατοπήματα, φορούσε ωραίο σακάκι και η γραβάτα ήταν μια χαρά. Χωρίς να θέλω να ευλογίσω τα γένια μου (ή στην προκειμένη περίπτωση τα κιλά μου) τελικά για να σου πηγαίνε η γραβάτα, πρεπεί να είσαι ευτραφής, να τα έχεις τα πάχη σου τα κάλη σου. Τέλος, μάλλον διψούσε, διότι από την πρώτη κιολάς απάντηση το ποτήρι του ήταν μισοάδειο, στα καπάκια γέμισε και αμέσως μετά πάλι η στάθμη του νερού κατέβηκε.


Από την άλλη ο Παπανδρέου, με εμφάνιση αλλά Ομπάμα στο προαύλιο της ΕΡΤ, φορούσε μόνο πουκάμισο χωρίς σακάκι (το έβαλε μετά στο στούντιο) προσήλθε εμφανώς ακούρευτος, με τις φύτρες να κάνουν πάρτι, λες και χρησιμοποιεί το σαμπουάν της Vichy για την τριχόπτωση. Αφήστε που σύντομα θα έχουμε γάμο στη Ιπποκράτους, μιας και στις χειραψίες στον προθάλαμο, σταυρώθηκαν τα χέρια. Τρέμετε οι ανύπαντροι! Στη διάρκεια της τηλεμαχίας, σε κάποια στιγμή έγερνε, αλλά κατά τα άλλα, καλά.


Την παράσταση όμως έκλεψε η μοναδική κυρία των πολιτικών αρχηγών. Η Αλέκα Παπαρήγα, έκανε πραγματικά τη διαφορά με το μενταγιόν καρδούλα ("Σας αγαπώ, που θα έλεγε και η Μαρία Αλιφέρη). Στη λιτή ενδυμασία της, το κόκκινο κρεμαστό, τράβηξε την προσοχή.Το περιδέριο κοστίζει 225Ε, υπερδιπλάσιο ποσό των καταθέσεων της (μόλις 100Ε έχει δηλώσει), πράγμα που αποδεικνύει ότι μάλλον είναι δώρο κάποιου θαυμαστή. Πρέπει να συγκρατήσουμε στη μνήμη μας και το χαμόγελο της Coldate που λάνσαρε στους διαδρόμους, κάτι σπάνιο για την Αλέκα. Να μην λησμονήσω να την ευχαριστήσω δημόσια, διότι λόγω της σωματικής της διαπλάσης, είχαμε την ευκαιρία να δούμε την πλάτη της καρέκλας, κάτι που δεν ήταν δυνατόν να συμβεί με τους υπόλοιπους.


Οσκαρ πρωτοεμφανιζόμενου στον Αλέξη Τσίπρα. Αφού ξεκίνησε με το μαργαριτάρι έξω από το στούντιο και αναφέρθηκε ΣΤΟΝ ψήφο και όχι ΣΤΗΝ ψήφο, περπατούσε στο ραδιομέγαρο με στυλ James Dean. Ο όψιμος debate-στας, έπρεπε να είχε βγάλει τις τρίχες ανάμεσα στα φρύδια του (έτσι μου λένε οι φίλες μου) και να μην σουφρώνει τόσο φιλήδονα τα χείλη του την ώρα που μιλάει. Δεν είναι η Angelina Jolie. Αν ήταν, μπορεί και να έδινα απλόχερα τη ψήφο μου!!!


Ο πάντα επικοινωνιακός Καρατζαφέρης, αφού έκανε "μούφα" δηλώσεις κατά την είσοδό του, πέρι πλήξης, σούπας κτλ, (αν και συμφωνώ, αναρωτιέμαι γιατί πήγε τότε), ξεστόμησε και την επική ατάκα, ότι γίνεται το debate "για τα μάτια του κόσμου" και δυστυχώς η μη ευέλικτικη κρατική τηλεόραση, δεν "πέταξε" την ίδια ώρα στον αέρα τον Χρήστο Αυγερινό να άδει το ομόνυμο επιτυχημένο σουξέ! ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ, σε επίδειξη ευγένειας, άφησε μια κυρία που βρισκόταν πίσω του να περάσει πρώτη στο ασανσέρ, εκτός κι αν το έπραξε για να μην έχει η καημένη τρόπο διαφυγής μετά... Το μαλλί του άγγιζε το όριο του τρέντι, με την φραντζούλα και τις λίγες αφέλειες.


Πάμε τώρα στον κύριο που καθόταν δίπλα στον Καρατζαφέρη. Ομολογώ την αμαρτία μου, ότι έκανα πολύ ώρα για να μάθω το όνομα του κυρίου με το φυστικί πουκάμισο (μα φυστικί βρε αθεόφοβε; Ούτε εγώ δεν τα φοράω αυτά) και το μπεζ σακάκι, το οποίο κοσμούσε μια κονκάρδα! Ναι ναι, μια κονκάρδα κύριοι, καλά διαβάσατε! Εμείς πριν 15-20 χρόνια τις βάζαμε στα τζιν μπουφάν μας, ο κ. Χρυσόγελος στο σακάκι. Πρόοδος. Το ανοιχτό κουμπί του φυστικί (επαναλαμβάνω) πουκαμίσου του, άφηνε να φανεί το δασύτριχο στήθος του, αν και από την συμπεριφορά του, δεν τον λες και... αντρουά, μάγκα βαρύ και ασήκωτο! Επίσης, φιλική συμβούλη προς τον κύριο που είδαμε και μάλλον μετά τις εκλογές δεν θα τον ξαναδούμε, κάνε κάτι με το μαύρο φρύδι και το άσπρο μαλλί, η αντίθεση αυτήν σκοτώνει...


Ηρθε η ώρα των δημοσιογράφων. Ο Τσίμας, κατάφερε να συνδυάσει ριγέ σακάκι με πουά γραβάτα (αν κάνω λάθος ας με διορθώσει ο Κωστέτσος) και απορώ πως δεν φόρεσε και καρό παντελόνι. Το δείγμα μυστακίου, σε γκρίζα απόχρωση και τρίχες 3 ημερών, ταιριάζουν σε... τζόβενο και όχι σε δημοσιογράφο κύρους! Πρέπει δημόσια να πω ένα μεγάλο respect, στο ξύριμα του Κωνσταντάτου, που το μαγουλάκι του έδειχνε σαν ποπουδάκος μωρού. Ο Σρόιτερ, δεν επέλεξε τον σωστό... πεθαμένο, γιατί το σακάκι του έπεφτε λίγο μεγάλο και η ροζ γραβάτα δεν τον κολάκευε. Κρίμα γιατί είαν ικαι νέος άνθρωπος. Η Κοσιώνη, επέλεξε καλό συνολάκι, όμως το δαχτυλίδι που φορούσε, ήταν τόσο μεγάλο, που θα έπρεπε να ήταν φαγωμένη για να μπορέσει να το σηκώσει, χωρίς μάλιστα να χαλάσει το άψογο γαλλικό μανικιούρ της. Ο Ευαγγελάτος, ήταν ο γνωστός Ευαγγελάτος, με φανταχτερή γραβάτα, και ένα κουτί τζελ στο κεφάλι του. Θα χρειαζόταν σφυρί και καλέμι για να αλλάξει έστω και λίγο το χτένισμα του. Αντίθετα, ο Αιμίλιος, δεν φόρεσε εξτρίμ γραβάτα (όπως η μπλου-ιλεκτρίκ του προηγούμενου debate) αλλά ως γνήσιο STAR-παίδο, περίμενε στο προαύλιο, 5 μέτρα πίσω από τον Τσίμα να κάνει δηλώσεις, για να έρθει η σειρά του κάτι που τελικά δεν συνέβη...χαχαχα! Το μαλλί του δε, σαν να κουρεύτηκε στο ΠΙΚΠΑ! Και δεν μίλησε γαμώτο για την τουριστική κρίση στη Μύκονο.


Τέλος, ως συνήθως η ΕΡΤ διέπρεψε. Παγκόμια πρωροτυπία, η καθυστέρηση της ώρας έναρξης του debate και δεν μιλάμε για 2-3 λεπτά, αλλά περίπουγια ένα τέταρτο! Αμέλησαν να τσεκάρουν την καρέκλα του κυρίου Χρυσόγελου και για τουλάχιστον μία ώρα ανέμιζε από την καρέκλα του μια κλωστή πέρα δώθε. Επίσης τεράστια επιτυχία τα χάσιμο του σταθερού πλάνου του Τσίπρα, με την κάμερα να ανεβοκαταβαίνε, όταν μάλιστα το "κάδρο" είναι στάνταρ, μιας και οι καλεσμένοι δεν αλλάζουν θέση, αλλά είναι πάντα στο ίδιο σημείο. Ευτυχώς που η Χούκλη ήταν μια χαρά και δεν παρασύρθηκε από τα... μεγαλεία της Κρατικής τηλεόρασης.


ΥΓ. Διαφωνώ με τον Joe για την τοποθέτηση της Κοσιώνη. Ναι μεν ο Παπαχελάς θα άρμοζε στην τηλεμαχία (και όχι οι άλλοι που ανέφερε), αλλά και αυτός είναι περίπτωση Χατζηνικολάου, ο οποίος δεν επιθυμεί να παρευρεθεί σε τέτοιου είδους debate.



Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ολοκληρώθηκε χθες με επιτυχία (μιας και όλοι κερδίσανε ως συνήθως) το debate των πολιτικών αρχηγών. Σήμερα θα γίνει το ουσιαστικό μεταξύ των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου. Δράττομαι της ευκαιρίας να αναλύσω πως μου φάνηκαν οι υπόλοιποι τέσσερις. Άλλωστε το χθεσινό ήταν το δικό τους παλκοσένικο και ή δική τους ευκαιρία, σήμερα θα δούμε το κυρίως πιάτο. Ξεκινώ κατά σειρά:

Αλέκα Παπαρήγα: Η πλέον άνετη από όλους. Άλλωστε βρίσκεται και σε πλεονεκτική θέση. Η ιδεολογία που πρεσβεύει (υπαρκτός σοσιαλισμός) έχει καταρρεύσει προ πολλού. Δεν έχει τίποτα να αποδείξει αντίθετα βλέποντας και τους τριγμούς του καπιταλιστικού συστήματος έχει αποκτήσει επιχειρήματα τα οποία στο πρόσφατο παρελθόν δεν είχε.

Είναι αδύνατο να τη ζορίσει δημοσιογράφος μιας και με την πίστη του άλλου άκρη δεν βγάζεις και για την Αλέκα Παπαρήγα ο Κομμουνισμός είναι πίστη. Ερωτήσεις του τύπου, χωρίς κέρδη τι θα φορολογηθεί είναι ψωμοτύρι σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Η ατάκα "Μελετήσαμε τα λάθη του συστήματος και βγάλαμε χρήσιμα συμπεράσματα" ήταν σίγουρα η δική της στιγμή στο debate. Η συνολική παρουσία πολύ καλή, όχι όσο το 2007 αλλά σίγουρα πολύ καλή.

Βαθμός: 8/10

Αλέξης Τσίπρας: Ομολογουμένως για τα δικά του μέτρα αρκετά καλός. Την καλύτερη ατάκα -ίσως και του debate- την φύλαξε για το τέλος: " Οι εκπρόσωποι των μεγάλων κομμάτων έμειναν μετεξεταστέοι και θα έρθουν και αύριο". Δεν τον είχα συνηθίσει με ουσιαστικό χιούμορ. Η παρουσία του καλύτερη από του κ. Αλαβάνου, λιγότερο αψύς και περισσότερο συμπαθής από ότι συνήθως.

Οι δεδομένες αδυναμίες του δεν κρύφτηκαν όμως. Συνεχίζει να είναι ένας νέος άνθρωπος που συμπεριφέρεται σαν πολιτικάντης της δεκαετίας του '60. Γνωρίζει τους βασικούς κανόνες της επικοινωνίας, αλλά είναι εντελώς αδύναμος σε ζητήματα ανάπτυξης θέσεων και προτάσεων. Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει Αβραμόπουλο της αριστεράς, όμως ο Δημήτριος Αβραμόπουλος είναι πολλά χρόνια μπροστά στο marketing και την επικοινωνία του τίποτα. Για πρώτη φορά πήγε καλά και πέρασε τη βάση. Αν απαντούσε θαρραλέα σε κάποια δυσάρεστα ερωτήματα μπορεί και να έβγαινε νικητής σε αυτή την άτυπη μονομαχία των τεσσάρων.

Βαθμός: 6/10

Γεώργιος Καρατζαφέρης: Από την πρώτη ερώτηση ξεκαθάρισε τη θέση του. Δήλωσε συνάδελφος του Παύλου Τσίμα, άρα δημοσιογράφος και όχι πολιτικός αρχηγός. Ως τέτοιος συμπεριφέρεται άλλωστε. Για όσους μάλιστα έχουν ασθενή μνήμη δεν υπήρξε ποτέ αυτό που λέμε μεγάλη πένα και καθοδηγητής του πνεύματος. Έκανε καριέρα πουλώντας βιντεοκασέτες με βασικό θέμα σκανδαλολογία και φωτογραφίες της Μιμής. Όταν η ιδιωτική τηλεόραση έγινε πράξη στην Ελλάδα, βρέθηκε ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού όπου συνέχισε την δημοσιογραφία της πλάκας και του κιτρινισμού.

Συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως δημοσιογράφος του κίτρινου τύπου ακόμα και ως πολιτικός αρχηγός. Δεν λέει τίποτα, κάνει σπέκουλες στο πατριωτισμό των Ελλήνων με επιχειρήματα της πλάκας, είναι ωραιοπαθής και στερείται πολιτικής ουσίας. Η απάντηση του στο γιατί έχει διφορούμενες απόψεις στα πάντα κανονικά θα έπρεπε να είναι: " Διότι είμαι δημοσιογράφος, καταγράφω τις απόψεις δεν τις παράγω".

Η στιγμή του ήταν η ερώτηση προς τον Γεώργιο Παπανδρέου. Εκεί ως γνήσιος εκπρόσωπος της κίτρινης δημοσιογραφίας επέλεξε να ρωτήσει αυτό που αναφέρουν διάφορα blog ως δήλωση του Γεωργίου Παπανδρέου το 1999 περί στρεμμάτων γης και ήσυχου ύπνου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν απάντησε βέβαια στο ερώτημα επί της ουσίας, όμως δεν παύει η ερώτηση να είναι χαρακτηριστική του επιπέδου του Γεωργίου Καρατζαφέρη. Κάτω από τη βάση επιεικώς.

Βαθμός: 4/10

Νικόλαος Χρυσόγελος: Η μεγάλη απογοήτευση. Περίμενα από τους Οικολόγους Πράσινους περισσότερα. Βασικά περίμενα συμπεριφορά ακτιβιστών και ανθρώπων που έχουν αναγάγει την οικολογία και τη προστασία του περιβάλλοντος σε στάση ζωής. Έχω εξηγήσει ότι δεν θεωρώ την οικολογία πολιτικό κίνημα. Ο συγκεκριμένος κύριος, πέρα από χαμόγελο του συμπεριφέρθηκε σαν παλαιοκομματικό στέλεχος.

Απέφυγε να απαντήσει σε οτιδήποτε δυσάρεστο. Η απάντηση του δε στα περί "Μακεδονικού Αναγνωστικού" και Μακεδονίας ήταν γελοίες και απαράδεκτες. Δηλώσεις του τύπου "αυτά είναι ιστορία και μιλάμε για το παρόν" προσβάλλουν αν μη τι άλλο τη νοημοσύνη μας και τους αγώνες ορισμένων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Καλό θα ήταν στους Οικολόγους Πράσινους να αποφασίσουν επιτέλους τι είναι, τι πρεσβεύουν και τι αποσκοπούν. Πραγματικά απαράδεκτος. Η απόλυτη απογοήτευση του debate για όσους ήλπιζαν ότι θα ακούσουν και ένα κανονικό άνθρωπο να μιλάει για τις αγωνίες του. Η στιγμή του; Αναμφισβήτητα η μαρμελάδα που εμφάνισε στο τέλος ως λύματα από τον Ασωπό. Όμως ήταν πια αργά.

Βαθμός: 1/10

Υ.Γ.1. Αν και ο συγκεκριμένος τομέας είναι δουλειά του Jack η καρδούλα που φορούσε στο λαιμό η κα. Παπαρήγα έγραφε ωραία στο πλάνο.

Υ.Γ.2. Από τις ωραίες στιγμές off camera η ατάκα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον Αλέξη Τσίπρα: "Μόλις τελειώσουν οι εκλογές θα σου κάνω δώρο μία γραβάτα".

Υ.Γ.3. Συνολικά η κουβέντα μεταξύ των πολιτικών αρχηγών είχε το ενδιαφέρον της. Η απορία μου είναι γιατί οι τέσσερις δεν ρωτούσαν ο ένας τον άλλο και απευθύνθηκαν αποκλειστικά στους άλλους δύο; Είχαμε μήπως κάποια μυστήρια ομερτά;

Υ.Γ.4. Προς συγκρότημα Αλαφούζου ενταύθα: Είναι δυνατόν να έχετε στις τάξεις σας πολιτικούς συντάκτες επιπέδου Αλέξη Παπαχελά, Έλλης Τριανταφύλλου και Πάσχου Μανδραβέλη και να στέλνεται την εμφανίσιμη μεν άσχετη και λίγη δε κυρία Σία Κοσιόνη στο debate. Κατάφερε ακόμα και ο Ευαγγελάτος να δείχνει διαβασμένος και ουσιαστικός.

Υ.Γ.5. Ο Παύλος Τσίμας μου φάνηκε κάπως απροετοίμαστος. Ίσως προσπάθησε να είναι πιο φυσικός αλλά δεν του βγήκε.

Υ.Γ.6. Η Μαρία Χούκλη είναι από τις πλέον συμπαθείς φιγούρες. Άνετη φυσική, αποδέχεται το τρακ και τα σαρδάμ της και τα ξεπερνάει με χαμόγελο.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Το τελευταίο κείμενο του Joe είναι η ιδανική πάσα για να καταπιαστεί κανείς με το θέμα επικοινωνία και σύμβουλοι. Πότε δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιο είναι το κριτήριο για να θεωρείται κάποιος γκουρού και να πληρώνεται γι'αυτό από εταιρείες και πολιτικούς. Αν όμως, η παρατηρητικότητα και η στυλιστική άποψη θεωρούνται χρήσιμα, σπεύδω να δηλώσω διαθέσιμος σε όποιον θεωρεί ότι πρέπει να βγάλει προς τα έξω κάτι διαφορετικό από το βαρετό και μίζερο εαυτό του. Επειδή ξέρω τί τύποι είστε, διευκρινίζω ότι η αναφορά δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τον Κυρ.Μητσοτάκη ο οποίος, ασχέτως αν συμφωνεί (ο γράφων συνήθως συμφωνεί) κανείς μαζί του ή όχι, σέβεται εαυτόν και θεατές όντας εξαιρετικά μελετημένος κάθε φορά που εμφανίζεται ενώπιον κοινού.


Παρατηρώντας, λοιπόν, τη φωτογραφία του πρωθυπουργού στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της προηγούμενης Κυριακής, αναρωτιέται κανείς αν το πήραν απόφαση ότι χάνουν και παρέδωσαν όπλα. Όρθιος, κάτω από τον πίνακα του πρωθυπουργικού γραφείου, με το ένα χέρι να ακουμπά πάνω σε μία στοίβα χαρτιά και χαμόγελο Oliver Hardy από μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, ο Κ.Καραμανλής μοιάζει να ποζάρει για το αναμνηστικό πορτραίτο του διαδρόμου στο Μαξίμου. Το μπάχαλο στο γραφείο του εκτός ελέγχου τόσο που να αναρωτιέται κανείς αν ο "σύμβουλος επικοινωνίας" είχε πάρει άδεια το Σαββατοκύριακο ή ήθελε να τονίσει το φόρτο εργασίας. -Αν κάτι στο William μοιάζει πρωθυπουργικό, αυτό είναι σίγουρα το γραφείο του.-Το ότι δε φαίνεται μανίκι από το πουκάμισο είναι απλώς άλλη μία απόδειξη της μικρής σημασίας που δίνει στο ντύσιμό του ο πρωθυπουργός.


Λόγω της συνήθους τεμπελιάς, το βιογραφικό υπό τον τίτλο "Παρατηρητικός νέος επιθυμεί να εργασθεί ως σύμβουλος επικοινωνίας", έμεινε στην τσέπη μου για μία εβδομάδα, οπότε και κυκλοφόρησε το φύλλο της "Κ" με τη συνέντευξη του Γ.Παπανδρέου. Η φωτογραφία στην πρώτη σελίδα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά φταίνε οι σύμβουλοι ή αν το επιτελείο της καλύτερης εφημερίδας στην Ελλάδα αποφάσισε να μας φορτώσει με φωτογραφίες κύρους. Το χέρι ακουμπισμένο στο γραφείο, το στυλ ανάλαφρο και το ντύσιμο λίγο πιο σπορ ( θυμίζει 80'ς και πάρτι). Επίσης απουσιάζει το μανίκι του υποκαμίσου όπως βέβαια και η αίσθηση ότι το γραφείο χρησιμοποιείται. Βαριές κουρτίνες και χαλί το Σεπτέμβριο; Πότε πρόλαβαν κι έστρωσαν; Να το πω στη μητέρα μου που επιμένει στις 26/10.



Αυτός που δε χρειάζεται σύμβουλο επικοινωνίας είναι σίγουρα ο Γ. Καρατζαφέρης. Κατάλαβε ότι αυτό που θα δούμε απόψε μοιάζει πιο πολύ με κουβέντα σε καφενείο παρά με debate και πήρε τις αποστάσεις του. Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί σοβαρά ότι 13 άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι μπορούν να ανταλλάξουν απόψεις και να διαφωτίσουν κι όλους εμάς; Συνολικά καθένας από αυτούς θα μιλήσει 15-20 λεπτά για να καλύψει όλες τις πτυχές διακυβέρνησης μιας χώρας. Ενδιαφέρουσα η αγγλοσαξονική ιδέα του debate, αλλά στην πραγματικότητα τί συμπεράσματα προσφέρει; Το κατά πόσον κάποιος είναι ετοιμόλογος και σαφής γιατί να δεικνύει ικανότητα διακυβέρνησης; Όποιος αντέχει κάθεται απέναντι σε ένα γερό δημοσιογράφο για μία ώρα και αν τα βγάλει πέρα κερδίζει. Το έκανε ο πρωθυπουργός με το Γ.Πρετεντέρη και ανέδειξε τον πραγματικό σταρ αυτών των εκλογών. Απαντήσεις των 30'' είναι παντελώς αδιάφορες.



Αδιάφορο είναι κι αν θα κλείσει το χρηματιστήριο για δυο μέρες ή το αν ένα από τα δύο κόμματα θα εξασφαλίσει την αυτοδυναμία. Το πρώτο το είπε ο Αλ. Τσίπρας, ενώ το δεύτερο το μάζεψε λίγο πριν του ξεφύγει στη δική του συνέντευξη τύπου στη Δ.Ε.Θ. Μακάρι να έλεγε κι άλλα. Μακάρι η ιδέα του Αλ.Αλαβάνου για μια πολυσυλλεκτική κι αντιδραστική αριστερά να αποδεικνυόταν όσο ανιδιοτελής φάνταζε όταν ένας τριαντάρης ανελάμβανε την ηγεσία του ΣΥΝ. Όμως αφού πρώτα τον καπέλωσαν, μετά τον έκαναν σαν κι αυτούς. Ξύλινο και προσεκτικό όσο χρειάζεται για να μην κάνει τη διαφορά που θα μπορούσε να κάνει. Μάλλον λόγω απειρίας θα χάσει την ευκαιρία του στο σημερινό debate, όπως έχασε την ευκαιρία να εξηγήσει στους συντρόφους του ότι το να μοιράζουν εξ'αντιδιαστολής πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης με αφορμή το ψηφοδέλτιο επικρατείας μοιάζει με ανέκδοτο. Αλλά αυτά καλύτερα να τα διαπραγματευθεί κάποιος πιο ειδικός από τον γράφοντα...





*Φαντασθείτε αντί για τους σημερινούς, να βλέπαμε debate με Δ.Αβραμόπουλο, Ευαγγ. Βενιζέλο και Φ.Κουβέλη, χωρίς χρονικά όρια. Μαγεία!

**Επίσης απαντήστε ειλικρινά: Αν την ώρα του debate πετυχαίνατε συζήτηση μεταξύ Χ.Σταϊκούρα και Ν. Αλευρά με θέμα το ρεφορμισμό και συντονίστρια την Άννα Παναγιωταρέα τί θα διαλέγατε;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Καιρό τώρα θέλω να γράψω πέντε πράγματα για το τρόπο που διαχειρίζονται οι πολιτικοί μας τα social media. Κάποτε το internet φαινόταν στην πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών κάτι το εξωτικό και απόμακρο. Οι εκπληκτικές επιδόσεις της διαδικτυακής καμπάνιας του Barack Obama έκαναν πολλούς Έλληνες πολιτικούς να επιχειρήσουν άνοιγμα στα Social Media μιας και είδαν ότι το διαδίκτυο έγινε πλέον απαραίτητο.

Το μέσο (διαδίκτυο) παρέχει μεγάλους βαθμούς ελευθερίας. Επιτρέπει μάλιστα εύκολη και σχετικά ανέξοδη προσέγγιση σε μεγάλες μάζες. Παράλληλα δεν εμπίπτει στους περιορισμούς περί διαφήμισης και προβολής των υποψηφίων βουλευτών όπως π.χ. η μία εμφάνιση ανά τηλεοπτικό μέσο πανελλήνιας εμβέλειας κλπ.

Τα πλεονεκτήματα του και η μόδα που δημιούργησε ο Barack Obama έκανε ανθρώπους οι οποίοι οριακά ήξεραν να χειρίζονται το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης τους να αποκτήσουν ιστοσελίδα, facebook, twitter κ.ο.κ. Στα περισσότερα πολιτικά γραφεία δημιουργήθηκαν web teams τα οποία ασχολούνται αποκλειστικά με την διαδικτυακή προβολή. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως η όλη κατάσταση καταντάει αστεία.

Είμαι σίγουρος που αρκετοί από εσάς, όπως και εγώ δέχεστε καθημερινά αιτήσεις φιλίας ή υποστήριξης σε διάφορους υποψήφιους στο facebook. Σε πολλές περιπτώσεις οι σελίδες τους θυμίζουν προεκλογικές αφίσες της δεκαετίας του 80. Την ίδια ώρα υπάρχουν και εξαιρετικές σελίδες με ανθρώπους που είναι εμφανές ότι ασχολούνται με το θέμα. Εκεί είναι όλο το μυστικό άλλωστε. Να μην κάνεις κάτι για να το κάνεις αλλά να έχεις μεράκι.

Αξίζει αντί επιλόγου να αναφέρουμε ορισμένες εξαιρετικές προσπάθειες. Οι δύο ισχυρές κυρίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, Ντόρα Μπακογιάννη και Άννα Διαμαντοπούλου είναι πρωτοπόρες του χώρου εδώ και αρκετά χρόνια και έχουν εξαιρετική παρουσία στο διαδίκτυο.

Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι ενεργός blogger εδώ και χρόνια ενώ o Κώστας Σκανδαλίδης έχει μία σύγχρονη και αρκετά περιεκτική ιστοσελίδα. Αυτός όμως που πήγε το ζήτημα σε νέο επίπεδα για τα ελληνικά δεδομένα είναι αναμφισβήτητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης (που συμπτωματικά έχει σαν σύμβουλο επικοινωνίας το Βασίλειο Φεύγα του fresh24.blogspot.com). Μια ματιά στο εξαιρετικό www.kyriakos-2009.gr θα πείσει και τον πλέον δύσπιστο για τις δυνατότητες προβολής και διαδραστικής επικοινωνίας που παρέχει το διαδίκτυο.

Υ.Γ. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης δεν μπορώ να γράψω για τη συμπεριφορά των κομμάτων στα social media και περιορίζομαι στους υποψήφιους βουλευτές.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Λόγω φόρτου εργασίας δεν έχω χρόνο να γράψω. Αποφάσισα όμως να αναδημοσιεύσω το άρθρο το Κωστή Χατζηδάκη από το Blog του.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου

Εδώ και καιρό πολλά μέσα ενημέρωσης έχουν επικεντρωθεί στα λάθη και τις παραλείψεις της ΝΔ. Πράγματι η ΝΔ δέχεται πως έκανε λάθη και παραλείψεις, έκανε όμως και πολύ σημαντικό έργο γι’αυτό δε φοβάται τη σύγκριση με το ΠΑΣΟΚ. Πιστεύω όμως πως δεν έχει δοθεί η βαρύτητα που πρέπει στο πόσο έτοιμο είναι το ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει,. Μερικές μέρες προεκλογικής εκστρατείας απέδειξαν, τόσο την απίστευτη έλλειψη προετοιμασίας, όσο και τη λαϊκίστικη αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας.

Τι αλήθεια ισχύει; Η πάγια θέση των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων ότι ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη είναι έργο εθνικής προτεραιότητας ή η πρόσφατη δήλωση του κ. Παπανδρέου την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου, ότι ο αγωγός εξυπηρετεί δήθεν τα συμφέροντα μόνο της ρωσικής πλευράς. Τι ισχύει; Η δήλωση του κυρίου Ραγκούση στις 8/9 στις 8.30 το βράδυ σε μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι, ο οποίος, απαντώντας για τον ενιαίο φορολογικό συντελεστή, είπε: «εμείς θα πάμε σε έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή» ή η δήλωσή του, μισή ώρα αργότερα, στο κρατικό κανάλι ότι «τα ψηλά εισοδήματα θα φορολογούνται βεβαίως με το δικό τους συντελεστή, τα μεσαία εισοδήματα με τον δικό τους και βεβαίως τα εισοδήματα των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων ουσιαστικά θα πρέπει (να φορολογούνται) με αφορολόγητο συντελεστή». Επίσης, τι απ’τα 2 ισχύει; Η δήλωση του κ. Παπανδρέου την Κυριακή 13/9 στη Θεσσαλονίκη ότι για την ΟΑ «εμείς έχουμε προτείνει τη συνεργασία δημοσίου και ιδιωτικού φορέα και τη συμμετοχή του δημοσίου στην Ολυμπιακή» ή δήλωση του κ. Χρυσοχοΐδη τη Δευτέρα σε ιδιωτικό ραδιόφωνο ότι « η απάντηση είναι όχι. Δε σκοπεύει (το ΠΑΣΟΚ) να βάλει την Ολυμπιακή κάτω από τον κρατικό έλεγχο, εκτός πια αν υπάρξουνε, τι να σας πω, έκτακτες συνθήκες».

Πού θα βρει επίσης το ΠΑΣΟΚ τα 10,3 δις ευρώ τα οποία χρειάζονται για να καλυφθούν οι προεκλογικές του εξαγγελίες όταν ο προϋπολογισμός έχει έσοδα 65,9 δις και δαπάνες 74,7 δις, ένα έλλειμμα δηλ. 8,8 δις ευρώ; Μόνο από τις προεκλογικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ θα αυξηθούν οι δαπάνες κατά 13,5% και το έλλειμμα θα υπερδιπλασιαστεί.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο λογαριασμός του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας θα πληρωθεί τελικά από τους ίδιους του Έλληνες πολίτες. Οι περιστάσεις είναι πραγματικά ιδιαίτερα δύσκολες. Βιώνουμε τη μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση. Δεν είναι η ώρα να διακινδυνεύσουμε το μέλλον της χώρας. Θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο να υποκύψουμε στις σειρήνες του λαϊκισμού όταν, μόλις χθες, ο αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ, κ Αλμούνια, που, ειρήσθω εν παρόδω, είναι σοσιαλιστής, σημείωσε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για παροχές στην ελληνική οικονομία. Πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, όλοι πρέπει να αποφασίσουμε σε αυτές τις εκλογές με βάση πραγματικά το συμφέρον της χώρας.


Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους αναγνώστες του blog που δεν έκανα εγώ ανάρτηση αλλά η συγκεκριμένη με καλύπτει πλήρως.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Αγέρωχος, στητός, γεμάτος σιγουριά κι αέρα, πήγε στη Θεσσαλονίκη να πάρει την ισοπαλία και την πήρε. Μαζί της ο Γιώργος Παπανδρέου μάλλον παίρνει και την πρωθυπουργία. Το καλό με τις συνεντεύξεις τύπου στη Δ.Ε.Θ. είναι ότι το σκονάκι επιτρέπεται, σε αντίθεση με τις εξετάσεις για το Ι.Β. όπου ακόμη κι αν έχεις εξασφαλίσει τα θέματα πρέπει να βρεις το κουράγιο να μάθεις απ'έξω τις απαντήσεις. Στο μυαλό του, όμως, στριφογύριζε ένας αριθμός. "45"
Δύο μέρες πριν, κάποιος από τους "παλιούς" και λίγο ασεβείς κοντοστάθηκε στην πόρτα της αίθουσας σεμιναρίων στην Ιπποκράτους και παρακολούθησε λίγο από το φροντιστήριο του Ραγκούση και του Παπακωνσταντίνου στον πρόεδρο. Μειδίασε με την επιμέλεια του προέδρου και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να παίξει λίγο. " Τί νούμερο παπούτσι φοράτε;" φώναξε. Παγωμάρα. Μετά από λίγο, ήρθε η απάντηση. "Δεν είναι αυτό το θέμα, απαντήσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι να υπάρχει βούληση και η Ν.Δ. δεν έχει." Αφού δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις και οι φροντιστές δεσμεύθηκαν ότι τέτοιου είδους απρόοπτα έχουν αποκλεισθεί, η ηρεμία επανήλθε και η προσομοίωση συνεχίσθηκε κανονικά. Όμως αυτή τη φορά είχε αποφασίσει να μη ρισκάρει τίποτα. Έμαθε κι αυτή την απάντηση- just in case- και περίμενε την ώρα της κρίσεως.
Στις ερωτήσεις που του έγιναν, ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν απάντησε. Κανείς δεν έμαθε αν θα κρατικοποιήσει την Εθνική, αν θα αποσύρει το όριο του 42% από το νόμο για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοιήκησης, αν θα αποσύρει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο της Ν.Δ. Δεν απάντησε καν στην απλή ερώτηση αν θα μεταφέρει τη Δ.Ε.Θ. στη Σίνδο. Είναι ώρα για λάθη; Θα φέρει διεθνώς καταξιωμένους επιστήμονες και θα τους ρωτήσει. Ίσως ρωτήσει κι εκείνον τον Ισπανό που αναμόρφωσε τη Βαρκελώνη, η οποία πάντως δεν είναι και κάτι σπουδαίο. Η μόνη της διαφορά με τις Ελληνικές πόλεις είναι ότι έχει δεκάδες μουσεία στην πλειονότητα των οποίων εκτίθενται μεγαλοπρεπείς σαχλαμάρες ως έργα μοντέρνας τέχνης.
Ας είμαστε, όμως, δίκαιοι. Η "πράσινη ανάπτυξη" επί της οποίας καλούμαι από τον Averell να σχολιάσω,δεν είναι άσχημη ιδέα. Ίσως κι εγώ όταν άκουσα για μεσογειακή διατροφή να σκέφθηκα χωριάτικες σαλάτες συσκευασμένες να φθάνουν ως τα πέρατα της υφηλίου. Όμως, η ιδέα μιας χώρας που πωλεί τουρισμό και αγροτικά προϊόντα είναι καλή κι εμείς οι τελευταίοι που θα φέρουν αντιρρήσεις στη μοναδική σκέψη που ξεφεύγει από τη διαχειριστική λογική της τελευταίας δεκαπενταετίας.
Εν κατακλείδι, ο Γιώργος Παπανδρέου αξίζει να είναι ο πρωθυπουργός στις 5/10. Όχι γιατί θα επιτύχει κάτι σημαντικό για τον τόπο, αλλά γιατί φαίνεται να έχει πραγματικά καλές προθέσεις και ιδέες. Ως άλλος Μαυρογιαλούρος, κάποια στιγμή θα ανακαλύψει ότι το βαθύ κράτος είναι πέρα από τις προθέσεις και την εντιμότητά του. Το ίδιο έπαθε κι ο νυν πρωθυπουργός στα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης. Αν η χώρα είναι τυχερή και η πρωθυπουργία παύσει να αντιμετωπίζεται ως η τελευταία πίστα στο video game της πολιτικής καριέρας του εκάστοτε αρχηγού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., η ηλικία και των δύο εγγυάται πολλές και καλές εναλλαγές.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Ο Κώστας Καραμανλής στήριξε (αυτή είναι η αίσθησή μου) την απόφασή του για προσφυγή στις κάλπες, αλλά και την εκλογική του στρατηγική στο δεκαήμερο τής Δ.Ε.Θ.. Στην βάση του, το σχέδιο δείχνει απλό: για να περισώσει ό,τι μπορεί από την διαφορά που την χώριζε από το Πα.Σο.Κ., η Ν.Δ. έπρεπε να αιφνιδιάσει, αν μπορούσε, με τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, κι ύστερα να τονίσει ενώπιον τού φιλοθεάμονος κοινού την επικοινωνιακή υπεροπλία τού αρχηγού της έναντι του αντιπάλου του αρκετά νωρίς στον προεκλογικό αγώνα, ώστε να δημιουργηθεί το απαραίτητο ρεύμα ανατροπής τής κατάστασης. Η Διεθνής Έκθεση, με την καθιερωμένη παρουσία των αρχηγών κάθε Σεπτέμβρη, φάνταζε το ιδανικό σκηνικό για το στήσιμο τής παράστασης – ειδικά από την στιγμή που όλα έδειχναν ότι ο Παπανδρέου θ’ ανεβεί στην Θεσσαλονίκη φορώντας το κοστούμι τού πρωθυπουργού εν αναμονή. Προσήλθε, λοιπόν, ο εν ενεργεία στα εγκαίνια, έπαιξε ξανά το χαρτί τού εθνικού συμφέροντος, παρουσίασε στους πολίτες την ζοφερή πραγματικότητα και διεμήνυσε σε όλους τους τόνους (ο ίδιος και τα στελέχη του) καθ’ όλη την εβδομάδα που ακολούθησε ότι το Πα.Σο.Κ. επιθυμεί να πάρει τον εύκολο δρόμο, ότι κατατρώγεται από διγλωσσία, ότι δεν έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση. Έστησε την παγίδα και περίμενε.

Τι ισχύει λοιπόν; Έχει το Πα.Σο.Κ. σχέδιο αντιμετώπισης τής κρίσης; Η προσεκτική ανάγνωση των εξαγγελθέντων στην ομιλία τού Σαββάτου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι σαφές τέτοιο σχέδιο μάλλον δεν υπάρχει, εκτός κι αν στ’ αλήθεια πιστεύουν στην Ιπποκράτους ότι θα αναζωογονήσουν την οικονομία ενισχύοντας την αγοραστική δύναμη των μισθωτών με… 20 ευρώ χαρτζιλίκι τον μήνα – οπότε έχουμε πρόβλημα. Τα μέτρα που (λέει πως) θα εφαρμόσει ο Παπανδρέου ως πρωθυπουργός χαρακτηρίζονται από την προσπάθεια να αποκατασταθούν διάφορες στρεβλώσεις και ν’ απονεμηθεί, ως ένα βαθμό, κοινωνική δικαιοσύνη, ιδίως στον φορολογικό τομέα (κλίμακα, ΕΤΑΚ-ΦΜΑΠ, φορολόγηση κερδών-μερισμάτων κλπ.). Στα πραγματικά ζέοντα όμως, που αφορούν την αναγκαία κατακόρυφη αύξηση των εσόδων και, κυρίως, την τόνωση τής απασχόλησης, οι εξαγγελίες ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, αόριστες και γενικόλογες (με πιο ενδιαφέρουσα την βελτιωμένη εκδοχή τού σχεδίου για επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών ως κίνητρο για προσλήψεις νέων). Η εικόνα έγινε σαφέστερη στην χθεσινή συνέντευξη Τύπου: όποτε ρωτήθηκε για την πηγή, που θα χρηματοδοτήσει τις φιλόδοξες επαγγελίες, ο αρχηγός τής αντιπολίτευσης θυμήθηκε πρώτα το δ’ Κ.Π.Σ. κι εν συνεχεία την… περιστολή τής δημόσιας σπατάλης, την πάταξη τής φοροδιαφυγής και λοιπά “ευχολόγια”, για τα οποία θα πρέπει εκ προοιμίου να δεχθούμε ότι οι “πράσινοι” έχουν καλύτερες προθέσεις και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να τα επιβάλουν σε σχέση με τους προκατόχους τους. Αέρας, γενικώς.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι το σχέδιο πέτυχε. Ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες εξαγγελίες, το στοίχημα για τον Παπανδρέου ήταν να παρουσιάσει το προφίλ ανθρώπου έτοιμου να κυβερνήσει – κι αυτό το πέτυχε το Σάββατο, σε μεγάλο βαθμό. Για τον μέσο Έλληνα, που σπανίως ενδιαφέρεται για τις… λεπτομέρειες, ο πολιτικός που κατηγορήθηκε για έλλειψη σχεδίου απάντησε με “πέντε οικονομικά νομοσχέδια για τις πρώτες 100 ημέρες διακυβέρνησης”. Ο πρόεδρος τού Πα.Σο.Κ. εμφανίσθηκε σίγουρος για τον εαυτό του όσο ποτέ, εκφώνησε καλοσχεδιασμένο λόγο με ελάχιστα ψεγάδια (είναι ζήτημα, βεβαίως, να μην γνωρίζει ο υποψήφιος πρωθυπουργός τής Ελλάδας πώς σχηματίζεται το τακτικό αριθμητικό τού 109), αποφεύγοντας προσωπικές πινελιές και κακοτοπιές, φιλοτέχνησε ψύχραιμα και μεθοδικά για τον εαυτό του εικόνα αξιόπιστου ηγέτη-διαχειριστή. Η (αναμενόμενη) μέτρια επίδοσή του στην συνέντευξη τής Κυριακής (απάντησε σ’ όσα ήθελε, όπως ήθελε, ο εκτός κειμένου λόγος του παραμένει ανερμάτιστος) δεν αλλάζει το αποτέλεσμα: ο Παπανδρέου κράτησε την θέση του, και, πιθανώς, και την διαφορά τού κόμματός του από την Ν.Δ.. Αν αυτό επιβεβαιωθεί και δημοσκοπικά τις προσεχείς ημέρες, προσωπικά δεν θα εκπλαγώ από τυχούσα υπαναχώρηση τού Πα.Σο.Κ. στο θέμα τής tete a tete αναμέτρησης των δύο αρχηγών.

Δεν τον γουστάρω τον Γιώργο Παπανδρέου, τ’ ομολογώ. Η αίσθησή μου είναι πως θ’ αποδειχθεί επιζήμιος για την χώρα. Ακόμη κι αν δεν υπαναχωρήσει στο θέμα τού αγωγού, ακόμη κι αν δεν μεσολαβήσει προς την κατεύθυνση μιας λύσης “με κάθε κόστος” στην Κύπρο, θα βρει τρόπο να παίξει το αμερικανικό παιγνίδι στην ευρύτερη περιοχή. Στα εσωτερικά, το πιθανότερο είναι να δημιουργήσει όχι αληθώς κοινωνικό κράτος, αλλά μιαν επίφασή του, στρέφοντας τελικώς ξανά τον λαό δεξιά. Κι είμαι εξαιρετικά δύσπιστος απέναντι στον ισχυρισμό του, πως, σε ό,τι αφορά εξωθεσμικά κέντρα, “δεν είδα παρά κουβέντες σε κάποιο σουβλατζίδικο”. Ευθύνες, για το πώς ένας πολιτικός δίχως ιδιαίτερο αισθητήριο, μάλλον ατάλαντος σε σχέση με τους συνεργάτες του, με ρητορικές ικανότητες επιπέδου γυμνασίου, σοβαρές ελλείψεις στην γνώση τής ελληνικής και βασικότερο προσόν το αίμα που τρέχει στις φλέβες του, έχει φθάσει στο κατώφλι τού Μεγάρου Μαξίμου, θα πρέπει ν’ αναζητηθούν στους πολιτικούς αντιπάλους του, δεξιά κι αριστερά. Κι όχι στην έλλειψη αποφασιστικότητας και τόλμης στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων, όπως θέλει να πιστέψουμε, αυτοκρινόμενος, ο πρωθυπουργός, που ολοκλήρωσε πρακτικά το κυβερνητικό του έργο πολλά χρόνια πίσω, με μια κουβέντα σε κάποιο σουβλατζίδικο.



ΥΓ. Ατάκες από το διήμερο Παπανδρέου στην Δ.Ε.Θ.:

- “Δεν κοστίζει τίποτα η αναμόρφωση τού θεσμού τού πόθεν έσχες, ώστε να κατάσχονται υπέρ τού Δημοσίου όσα περιουσιακά στοιχεία δεν δηλώνονται”. Το πυροτέχνημα τής σαββατιάτικης ομιλίας. Διευκρινίζω, προτού πάθεις εγκεφαλικό, ότι ο πρόεδρος αναφέρεται σε βουλευτές. Δεδομένου ότι ουδείς έχει πρόβλημα να δηλώσει ο,τιδήποτε, εφ’ όσον ουδείς τον υποχρεώνει να δηλώσει το “πόθεν”, μπορούμε να φαντασθούμε την ευρύτητα εφαρμογής αυτής της εξαγγελίας.
- “…σε ό,τι αφορά το ψηφοδέλτιο Επικρατείας (…) με αυτό τον γνώμονα παίρνω αποφάσεις. Τον γνώμονα, την επομένη των εκλογών, να έχω μια μάχιμη ομάδα…”. Πολύ την χάρηκε αυτήν την δήλωση ο Σημίτης πρόεδρε, είμαι βέβαιος.
- “Εγώ δεν απεμπολώ, όπως η Ν.Δ. και ο κ. Καραμανλής, το δικαίωμα τής αρνησικυρίας”. Πάντοτε με διασκεδάζει ν’ ακούω για βέτο από τον μάστορα τού ζεϊμπέκικου, τον υπουργό Εξωτερικών που έκανε προεκλογική εκστρατεία, την ώρα που κρινόταν η τύχη τής Κύπρου στην Νέα Υόρκη…
- “Κι εγώ έχω κάνει μετανάστης, ξέρω τι σημαίνει…”. Και δεν βρέθηκε ένας να τον γιαουρτώσει…

ΥΓ2. Τελικά, η κουβέντα γύρω από την περιβόητη “πράσινη ανάπτυξη” είναι παρεξηγημένη. Ο Παπανδρέου παρουσίασε στην Θεσσαλονίκη κάτι που όντως μοιάζει με αναπτυξιακό μοντέλο διαφορετικού τύπου και φιλοσοφίας απ’ αυτά που συνήθως παρουσιάζουν οι κυβερνώντες. Είναι κρίμα που δεν έγινε σαφέστερος, ιδίως στον τομέα επιστημών και έρευνας – περισσότερο κρίμα είναι, όμως, που αυτό το κομμάτι τής ομιλίας “θάφτηκε” κάτω από την φασαρία για το σχέδιο κατά τής κρίσης. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, το πλάνο σηκώνει μελέτη – και πολλή κουβέντα. Περιμένοντας με ενδιαφέρον την άποψη τού ειδικού συνεργάτου μας…
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Πιστοί στις αξίες που μας εξέθρεψαν και μας έκαναν το μέγα έθνος, που η υφήλιος ολάκερη σέβεται και υπολογίζει, οι Daltons θα σταθούν γι' άλλη μια φορά στο πλευρό τού αναποφάσιστου πολίτη, στον μακρύ του δρόμο προς την κάλπη. Γιατί εμείς γνωρίζουμε καλά πόσο δύσκολο είναι να είσαι ενημερωμένος, όταν γυρίζεις πτώμα στο σπίτι μετά από 10-12 ώρες δουλειάς, όταν τρέχεις από τώρα τα παιδιά στα φροντιστήρια για να πάρουν το Lower πριν κλείσουν τα έντεκα, όταν ο ανεπίκαιρος τύπος που μας κυβερνά πήγε και προκήρυξε εκλογές πάνω στο Ευρωμπάσκετ. Από σήμερα, λοιπόν, οι Daltons (κι όποιος άλλος προαιρείται) θα αναδεικνύουν την ατάκα τής ημέρας: επιφορτίσαμε τους αργόσχολους τής φαμίλιας (χωριό που φαίνεται...) με το ιερό καθήκον να παρακολουθούν καθημερινά όλα τα προεκλογικά πάνελ για λογαριασμό σου, φίλε αναγνώστη. Βέβαιοι, ότι μέσα από την διαδικασία θα αναδειχθούν οι φιλόσοφοι τής δημόσιας ζωής, οι αληθινά αναφικοί στην σκέψη, οι πραγματικά άξιοι να σε εκπροσωπούν στα κοινά, θα σου παρουσιάσουμε τον ανθό τού μοχθηρού τους έργου. Κι επειδή αργήσαμε να πάρουμε μπρος, σου δίνω τις πέντε καλύτερες από την Δευτέρα ως τώρα, να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Γιατί χρήσιμος πολίτης είναι ο ενήμερος πολίτης.
5) "Δηλαδή, πρόεδρε, ο Κώστας έδωσε το δαχτυλίδι στον Γιώργο;"
"Μόνο δαχτυλίδι; Και το κολιέ..."
Με μια πραγματεία περί χρυσαφικών, ο Γιώργος Καρατζαφέρης στεφανώνει την απαστράπτουσα επιχειρηματολογία (προς τον Νίκο Χατζηνικολάου) που μας δείχνει πώς ο Καραμανλής θα κάνει τον Γιωργάκη πρωθυπουργό.
4) "Ο λαός δεν θέλει μάγους. Θέλει, όμως, πρωθυπουργό..."
"Ακριβώς! Κι έφθασε η ώρα να διαλέξει τον... επόμενο"
Δεν το είπε ο Παπακωνσταντίνου. Δεν το είπε ο Ραγκούσης. Δεν το είπε καν ο Γιωργάκης! Το ξεστόμισε, εν τη ρύμη τού λόγου, ο Κώστας Καραμανλής (απόψε, στον Γιάννη Πρετεντέρη). Προφήτης, που θα 'λεγε κι ο William.
3) "Αν μου δώσετε ένα λεπτό, θα μπορέσω να τελειώσω!"
"Μα, αυτό προσπαθώ κι εγώ, να τελειώσετε!"
Όχι, δεν πρόκειται για σκηνή από γαλλικό σοφτ πορνό τής δεκαετίας τού '70 (Σ.τ.Μ. Εδώ υπονοεί, προφανώς, τις ταινίες στις οποίες τρυφεροί εραστές επιδίδονται σε ακόλαστες πράξεις με την χρήση πληθυντικού αριθμού, σ' ένα στυλ που αποθέωσε το savoir vivre τού μπουντουάρ και τόνισε την πίστη του στην αναμφίβολη αξία τής αλληλοεκτίμησης μεταξύ των συνουσιαζομένων: "Μου επιτρέπετε να σας τον βάλω, καλή μου;", "Μόνο το κεφαλάκι, s'il vous plait" κ.ο.κ.). Στην χάβρα τού στούντιο τής ΝΕΤ, ο έχων τον λόγο βουλευτής Σπύρος Κουβέλης παλεύει να ολοκληρώσει την σκέψη του - κι ο δημοσιογράφος Γιάννης Πολίτης εκφράζει την εκτίμησίν του.
2) "Εμείς οι αριστεροί, κύριε Κοττάκη, εκτός από ιδέες έχουμε και χιούμορ. Το περίφημο σχέδιο που συντάξαμε για την Οικονομία, εμείς οι ίδιοι το βάλαμε σ' ένα συρτάρι. Είστε από τους λίγους που το διάβασαν!"
"Ε, φαίνεται πως έχω κι εγώ χιούμορ, κύριε Δραγασάκη..."
Μανώλης Κοττάκης σε (σπάνια) επίδειξη ευφυίας. Η Αποκάλυψη τής ημέρας.
1) "Ο λόγος που δεν προχωρήσαμε το 2004 στις διαρθρωτικές αλλαγές, που προτείνουμε τώρα, είναι ότι το 2004 το κράτος δεν είχε την κατάλληλη υποδομή γι' αυτές τις αλλαγές..."
Είκοσι οκτώ λέξεις τού Θεοδώρου Κασσίμη αρκούν για να προσδώσουν περιεχόμενο σ' αυτό, που λανθασμένα παρερμηνεύσαμε ως πεντέμισι χρόνια κυβερνητικής απραξίας: αν είναι να τα χτίσεις όλα από την αρχή, καλύτερα να μην αφήσεις τίποτε όρθιο. Τα σέβη μου.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Για πολύ ειδικούς λόγους, δεν μπόρεσα χθες το βράδυ να πιω τις βότκες που αξίζουν στη σπουδαιότητα της Δ.Ε.Θ. Έτσι, με συνοδεία ένα μπουκάλι κρασί πέρασα την ώρα μου παρακολουθώντας την ομιλία του πρωθυπουργού αρχικά, την Εθνική αργότερα κι ένα dvd με την τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί ο Nicolas Cage. Οι "Γαμπροί της Ευτυχίας" σε συνδυασμό με την αγαπημένη μου εκπομπή της Βίκυς Φλέσσα (την οποία όμως συνήθως παρακολουθώ μεθυσμένος) έσωσαν μια κατά τα άλλα τρομακτική βραδιά.

Η ιδέα των πανηγυριών ήταν διαδεδομένη από τον μεσαίωνα στην Ευρώπη. Έμποροι και περιπλανώμενοι θίασοι συνέρρεαν σε μία πόλη, έστηναν παζάρια και γλέντια και κατ' αυτόν τον τρόπο συντελούσαν στην ανάπτυξη και διάδοση ιδεών και εμπορευμάτων. Πάνω σε αυτήν τη λογική στήθηκαν και οι σύγχρονες εκθέσεις. Κατά τη διάρκειά τους ο τόπος που τις φιλοξενεί, γίνεται το επίκεντρο της ευρύτερης περιοχής και δίνεται η ευκαιρία στον εμπορικό του κόσμο να προωθήσει τα προϊόντα του χωρίς μεγάλο κόστος. Βέβαια με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, θεσμοί σαν τη Δ.Ε.Θ. μοιάζουν πλέον ξεπερασμένοι. Ειδικά όταν οι πολιτικές δυνάμεις τους απαξιώνουν και τους υποβιβάζουν σε εργαλεία προώθησης επιδιώξεων εσωτερικής κατανάλωσης . Τουλάχιστον όλοι αυτοί που συγκεντρώνονται στη Θεσσαλονίκη για να ζητωκραυγάσουν, δημιουργούν και μια υποτυπώδη εμπορική κίνηση. Τώρα, πόσοι ασχολήθηκαν με την Ινδία που ήταν η τιμώμενη χώρα ( και άκρως ενδιαφέρουσα εμπορικά) την ώρα που εν' όψει εκλογών ο πρωθυπουργός ανηφόριζε στη συμπρωτεύουσα, είναι κάτι που δύσκολα θα μάθουμε.



Στη ρητορική δεινότητα του Κ.Καραμανλή δε χρειάζεται να αναφερθεί κανείς επί μακρόν. Κάθε ομιλία του είναι από μόνη της ικανή να πείσει και τον πλέον ξεμέθυστο να τον ψηφίσει, η χθεσινή δε ήταν ρεσιτάλ. Τον άκουγες να επιτίθεται στο σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος και σκεπτόσουν ότι σου είναι αδύνατον να μην στηρίξεις αυτό το νέο άνθρωπο στον αγώνα να εκσυγχρονίσει τη χώρα. Εκείνη, όμως, ακριβώς τη στιγμή που αποφασίζεις ότι είναι κρίμα να μην του δοθεί μια ευκαιρία να κυβερνήσει τον τόπο, θυμάσαι ότι στην οθόνη σου έχεις τον επί πενταετία πρωθυπουργό ( με τη βότκα δε θα το πάθαινα ποτέ αυτό).


Γίνεσαι λοιπόν λίγο πιο προσεκτικός και ανακαλύπτεις ότι σου έχει αραδιάσει 30-40 ιδέες οι οποίες στην πλειονότητά τους είναι διαχειριστικές λεπτομέρειες τις οποίες θα έπρεπε να έχει εφαρμόσει κατά το πρώτο έτος διακυβέρνησης. Θα δημιουργηθούν μηχανισμοί ελέγχου των μηχανισμών ελέγχου στο δημόσιο τομέα, θα παγώσουν οι μισθοί γιατί το εθνικό συμφέρον αυτό επιτάσσει και θα περικοπούν τα επιδόματα. Σαράντα χρόνια πριν, η ομιλία θα μπορούσε να έχει εκφωνηθεί σε συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. και να προκαλέσει πάταγο. Στο 2009 με την Ελλάδα στην Ο.Ν.Ε., αυτό μεταφράζεται στη μόνη υποτίμηση που μπορεί πλέον να προκαλέσει κανείς κι ενώ μοιάζει λογική σαν ιδέα, προκαλεί απορίες για το πώς φθάσαμε ως εδώ. Θέσπιση τεκμηρίων διαβίωσης και δημιουργία φορό-Τειρεσία είναι κι άλλες λεπτομέρειες σε ένα πρόγραμμα γεμάτο πινελιές αλλά χωρίς μια κεντρική γραμμή που να δικαιολογεί πρόωρες εκλογές.
Αν στη Ρηγίλλης ήθελαν να μας πουλήσουν υπευθυνότητα ας ανακοίνωναν κάτι που δεν έχουν ξανακάνει (το μόνο σοβαρό είναι το πάγωμα των μισθών αλλά κι αυτό πλέον δεν είναι νέο μέτρο) κι ας ζητούσαν τη δημοκρατική νομιμοποίηση να το πράξουν. Στο τρίξιμο δοντιών στην Τουρκία και τις αναφορές στη δημόσια ασφάλεια δέκα ημέρες μετά τις πυρκαγιές στη ΒΑ Αττική, παραδέχομαι ότι χωρίς επαρκή ποσότητα αλκοόλ δεν έχω το χιούμορ για να αναφερθώ με επιτυχία. Συμπέρασμα; Προκήρυξη εκλογών για την εγκατάσταση on line ταμειακών μηχανών, μόνο σε ταινία με πρωταγωνιστή το Nicolas Cage στέκει.

Πάντως για κάποιο ακατανόητο λόγο το "Knowing" δε σε αφήνει να κοιμηθείς. Ειδικά στην πρώτη ώρα ο ρυθμός που δίνει ο σκηνοθέτης του, Alex Proyas, είναι εντυπωσιακός Σε εκείνο το σημείο αρχίζουν τα κοντινά στον Cage, οι μεγάλες φιλοσοφίες και η υποψία ότι καταλήγουμε σε μεγαλοπρεπή πατάτα. Ό,τι ακριβώς συνέβη και στο ματς της Εθνικής μας με τους Ελβετούς.Αντί επιλόγου δύο παρακλήσεις. Η μία στους λοιπούς αδερφούς: Παρακαλώ θυμίστε μου να πάρω μια βότκα εν' όψει του Σαββατοκύριακου του Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη. Η δεύτερη στον κ. Φ. Κουβέλη: Εκστατικός!Συνεχίστε έτσι!


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Αφού "τόνωσαν" την αγορά αυτοκινήτου απεμπολώντας μέρος των κρατικών εσόδων, αφού έφτιαξαν πακέτο στήριξης τραπεζών και εξανάγκασαν τις τράπεζες να συμμετάσχουν, αφού επέβαλαν έκτακτη αναδρομική εισφορά σε όποιον είχε υψηλά (και δηλωμένα) εισοδήματα και αφού ενίσχυσαν την αγορά κλιματιστικών με το μέτρο της απόσυρσης, ήρθε η ώρα να αποσυρθούν και οι ίδιοι.
Δε φθάνει όμως που φεύγουν νύχτα, θέλουν και να συμμετάσχουν στις επόμενες εκλογές με στόχο να ξανακυβερνήσουν. Τί πρόγραμμα έχουν; Τα γνωστά. Πάταξη της φοροδιαφυγής και μεταρρυθμίσεις. Γιατί δεν τα κάνουν χωρίς να προκηρύξουν εκλογές; Άγνωστο. Το θέμα πλέον δεν είναι γιατί να τους ψηφίσει κάποιος με φιλελεύθερη ματιά όπως ο γράφων, αλλά γιατί να ασχοληθεί μαζί τους ο οποιοσδήποτε.
"Οι πολίτες μας ψήφισαν με την εντολή να υπηρετούμε την πατρίδα, παίρνοντας τις σωστές αποφάσεις, όσο δύσκολες κι αν μοιάζουν. Με αίσθημα ευθύνης, αυτή την αρχή υπηρετεί η απόφασή μου. Με πίστη στις ιδέες μας και ευθύνη για τον τόπο, θα δώσουμε τη μάχη όλοι μαζί και οι Έλληνες θα μας εμπιστευθούν να βγάλουμε τη χώρα από τη δύσκολη οικονομική κρίση.
Ζητώ λοιπόν νωπή λαϊκή εντολή. Ώστε, με το συγκεκριμένο πρόγραμμα που θα παρουσιάσω, να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της διεθνούς κρίσης, δημιουργώντας ταυτόχρονα γερές βάσεις για την Οικονομία, που θα διασφαλίσουν μακροχρόνια πρόοδο για τον τόπο μας."
Ας μας εξηγήσει λοιπόν ο κύριος Πρωθυπουργός με ποιο τρόπο οι πρόωρες εκλογές θα υπηρετήσουν τον τόπο και αφού το κάνει εμείς θα αναλάβουμε να το εξηγήσουμε και στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Γιατί ζητάει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων, αφού την έχει; Πόσο νωπή πρέπει να είναι μια εντολή; (Πρέπει να φυλάσσεται στο ψυγείο μετά το άνοιγμα;) Γιατί να εμπιστευθούμε κάποιον που για να κυβερνήσει δεν του αρκεί η επιταγή του συντάγματος και ζητάει διαρκώς επιβεβαίωση; Κι αν βγει ξανά και σε ένα χρόνο αποφασίσει ότι η εντολή του μπαγιάτεψε, θα ξανακάνει εκλογές;
"Η χώρα δεν αντέχει, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, μια προεκλογική περίοδο μέχρι τον Φεβρουάριο. Και μάλιστα με μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που δυστυχώς πολιτεύεται με ανευθυνότητα και λαϊκισμό. Είναι πασίδηλο πως, από την ώρα που η χώρα οδηγείται, με ευθύνη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, σε εκλογές σε λίγους μήνες, τα πάντα θα παρασυρθούν στην δίνη ενός έντονα προεκλογικού κλίματος. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο για την οικονομία. Είναι αναπόφευκτο να εγείρονται υπερβολικές διεκδικήσεις και να προκληθούν κοινωνικές εντάσεις. Οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές δεν θα είναι εύκολο να προχωρήσουν. Τα αναγκαία μέτρα, η αναγκαία οικονομική στρατηγική, απαιτούν σταθερότητα και ήπιο πολιτικό κλίμα.
Ώστε θα εγείρονται υπερβολικές απαιτήσεις; Είναι απλό. Μην ενδίδεις και αντιμετώπισε το πολιτικό κόστος. Δουλειά σου άλλωστε είναι. Αν δεν μπορείς να χειρισθείς την οικονομία και τις απαιτήσεις του λαού μιας χώρας, καλά κάνεις και παραιτείσαι. Με ποιο θράσος όμως ζητάς την επανεκλογή σου; Από τη στιγμή που δηλώνεις αδυναμία να κυβερνήσεις μην το επιδιώκεις (αν και είμαι σίγουρος ότι κατά βάθος δεν επιθυμείς τη νίκη- χαρά μου να βοηθήσω)
Τέλος, όταν κατηγορείς το ΠΑΣΟΚ για παιγνίδια με τους θεσμούς καλό είναι να μην προκαλείς. Διάλυση της Βουλής με επίκληση εθνικού θέματος; Μάλλον παραίτηση όπως λένε και στο σοβαρό διαμέρισμα της πολυκατοικίας Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, η διαδικασία είναι διαφορετική. Αν πάντως από το υπόλοιπο κόμμα της ΝΔ περίμενε κανείς τα πάντα, ο πρωθυπουργός εξέπληξε δυσάρεστα.
Αυτά για αρχή της νέας ετικέτας Θα έχει και συνέχεια όμως...
Περισσότερα...