| Jack Dalton | Comments ]

Ο Κύβος ερρίφθη.
Επειτα από πολύμηνο συλλογισμό και ατελείωτους στοχασμούς, ο Αδάμ και η Εύα επέλεξαν τον προορισμό τους. Αφού έπρεπε να αφήσουν για πάντα τον Παράδεισο, δέχτηκαν το δώρο Του και διάλεξαν τον τόπο διαμονής τους. Θα πήγαιναν στην Ανάφη…

Τα πάντα ήταν έτοιμα! Ο Αδάμ είχε μια μαύρη λιτή βαλίτσα και ένα μικρό σακίδιο στον ώμο. Η Ευα μία κόκκινη, μία κίτρινη, μία μοβ, μία πορτοκαλί, μία καφέ, μία μπλε ηλεκτρίκ, μία φούξια, μία ροζ και μία πράσινη βαλίτσα, με τρία πελώρια σακ-βουαγιάζ να συμπληρώνουν τις αποσκευές της. Κρατούσε βέβαια και μία τσάντα λεοπάρ στο χέρι (Luis Vuitton) και το αντίστοιχο νεσεσέρ! Ηταν όμως ανήσυχη. Είχε τη βεβαιότητα ότι κάτι είχε ξεχάσει και αυτό την... έτρωγε, γιατί ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να επιστρέψει για να το πάρει. Αγκαλιασμένοι, έριξαν ένα νοσταλγικό βλέμμα στον Παράδεισο που άφηναν πίσω τους, «φωτογράφησαν» στο μυαλό τους την εικόνα που θα κρατούσαν μέσα τους για πάντα και πάνω στο... ξεφύλλισμα των αναμνήσεων ακούστηκε η φωνή του Πέτρου: «Αντε, πόση ώρα θα κρατάω ανοικτή την πόρτα; Πιάστηκε το χέρι μου.» Αυτό ήταν. Χωρίς να το καταλάβουν, άκουσαν το βαρύ χτύπημα της σιδερένιας θύρας πίσω τους και αυτομάτως πετούσαν. Ηταν μέσα σε ενα τεράστιο σιδερένιο πουλί...

Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι, μια φωνή «χάιδεψε» τα αυτιά τους, αλλά δεν έβλεπάν τον άνθρωπο που τους μιλούσε. «Αλήθεια, δεν έχουμε δει άλλους ανθρώπους, θα είναι όπως και μεις;», αναρωτήθηκαν. Ο ήχος ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια τους: «Σε πέντε λεπτά προσγειωνόμαστε στην Αθήνα». Αγχώθηκαν. Έφταναν στην Ελλάδα και δεν ήταν ακόμα προετοιμασμένοι ψυχολογικά, δεν ήξεραν τι θα συναντούσαν.
Η περιέργειά τους χτυπούσε κόκκινο. Εσκυψαν να κοιτάξουν απο το παράθυρο. Επαθαν σοκ! Εβλεπαν τεράστιες φωτιές να καίνε τα δάση! «Ωχ, ήρθαμε στην κόλαση Εύα, δες τι γίνεται. Καίγονται όλα. Μας κορόιδεψε γλυκειά μου, δεν υπάρχει Ελλάδα, δεν υπάρχει Ανάφη. Απλά μας έστειλε με... τρόπο στην κόλαση και δεν ήθελε να μας το πει. Μόνο τα καζάνια δεν βλέπω από εδώ, αλλά μάλλον επειδή είμαστε πολύ ψηλά, δεν θα φαίνονται». Η Εύα έχασε το ροδαλό της χρώμα. Πάγωσε! Ηταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Ωσπου ακούστηκε πάλι η φωνή: «Λόγω των πυρκαγιών στην Αθήνα και μιας και είστε οι μοναδικοί μας επιβάτες, θα προσγειωθούμε απευθείας στην Ανάφη. Μπορεί το νησάκι να μην έχει αεροδρόμιο, αλλά έχω κανονίσει κάτι με τον Παντοδύναμο». Τα κορμιά τους χαλάρωσαν και ένα μακρόσυρτο ουφ βγήκε από τα χείλη τους. Ευτυχώς, δεν είναι αυτό το πύρινο τοπίο ο προορισμός τους.

Επιτέλους, προσγειώθηκαν. Ετρεμαν από το τρακ! Τι θα συναντούσαν άραγε; Μόλις άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου, αντίκρυσαν κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο. Δεν υπήρχε βλάστηση. Ξεραϊλα! Κανένα δένδρο, κανένας θάμνος, κανένα σχεδόν φυτό. Μόνο κάτι αλμυρίκια στις παραλίες. Ομως τα μάτια τους χάθηκαν στρέφοντας το βλέμμα τους πιο δίπλα. Αυτός ο υδάτινος όγκος, που έμοιαζε με τη λιμνούλα που είχαν, πρέπει να ήταν η θάλασσα. Είδαν και έναν υπέροχο, τεράστιο βράχο και εκεί πάνω, ένα μοναστήρι. «Να που θα Τον υμνούμε» είπε η Ευα και ξαφνικά σκιάχτηκε! «Γειά σας ξένοι», άκουσε πίσω της και μόλις γύρισε αντίκρυσε τον Κρίστιαν. Εναν ξεχασμένο Αγγλό, με όψη Ροβινσώνα Κρούσου. Ενας σιτιμένος και ηλιοκαμένος τύπος, με μακριά άπλυτα μαλλιά και άναρχα γέννια! «Ετσι λοιπόν είναι οι άνθρωποι μακριά από τον Παράδεισο;» αναλογίστηκε ο Αδάμ ενώ η Εύα έπνιξε στα δόντια της ένα ξεθυμασμένο «Μοντιέέέέέέ»!

Ο ατημέλητος τουρίστας, αποδείχθηκε φιλόξενος και όχι τόσο τρομακτικός όσο φάνηκε στην αρχή. «Αυτός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος βράχος της Μεσογείου, μετά το Γιβραλτάρ και αυτήν εκεί πάνω του, η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Πιο κάτω είναι η παραλία Κλεισίδι, που σας συνιστώ να επισκεφτείτε. Αν είστε τολμηροί να πάτε οπωσδήποτε στην παραλία του Ρούκουνα» ήταν τα λόγια του ξένου. Δειλά ο Αδαμ εξέφρασε την απορία του στον Κρίστιαν: «Γιατί θα πρέπει να είμαστε τολμηροί για να την επισκεφτούμε αυτήν την παραλία;» «Μα επειδή είναι μια από τις πιο γνωστές παραλίες γυμνυστών», ήρθε η σαφέστατη απάντηση, την ώρα που η Εύα ήταν σε ημιλυπόθημη κατάσταση. «Εγώ φεύγω τώρα, αν θέλετε να σας βρω κατάλλυμα ή έστω να σας κεράσω ένα ρακόμελο, ελάτε να με βρείτε στο μαγαζί που βλέπετε στη γωνία, στο Αρμενάκι», είπε αποχωρώντας.

Η Εύα προσπαθούσε να ψελλίσει κάποιες λέξεις, αλλά δεν τα κατάφερνε. Είχε υποστεί το απόλυτο σοκ. Ο Αδάμ την πήρε μία αγκαλιά και προσπαθούσε να της δώσει κουράγιο. Ακολούθησε ο διαφωτιστικός διάλογος:
Α: «Τι έγινε αγάπη μου, τι έπαθες;»
Ε: «Μα δεν βλέπεις που ήρθαμε; Μου αρέσει που το επιλέξαμε κιόλας...»
Α: «Μην κάνεις έτσι, ξέραμε ότι θα είναι διαφορετικά, θα συνηθίσουμε.»
Ε: «Τι να συνηθίσουμε; Εϊσαι τρελός; Εδώ θα πεθάνουμε από την πείνα! Δεν έχει καθόλου βλάστηση, τι θα τρώμε; Ούτε ένα δένδρο»
Α: «Καλύτερα, δεν θα φας πάλι κανένα γαμ...νο μήλο ή άλλο φρούτο και θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε μετά»
Ε: «Ωραία στιγμή βρήκες να πετάξεις την μπηχτή σου» (Ξεσπά σε κλάματα)
Α: «Μην τα βλέπεις όλα μαύρα. Αυτοί πώς ζούνε; Κάτι θα υπαρχει για φαγητό. Δες όμως τι όμορφη που είναι η θάλασσα. Τι να τα κάνουμε τα λιβάδια, τα βαρέθηκα Θα ξεκουράζεται το μάτι μας αγναντεύοντας τα κύματα της θάλασσας.»
Ε: «Αμ το άλλο που το πας; Οι άνθρωποι κυκλοφορούν γυμνοί στις παραλίες; Μοντιέέέέέ»
Α: «Ηρέμησε, πώς κάνεις έτσι, αν δεν θέλουμε δεν θα πάμε. Αν και είναι ευκαιρία να... καμαρώσουμε και άλλα κορμία»
Ε: «Πρόστυχε. Εκει το μυαλό σου»
Α: « Ηρέμησεεεεεεεεεε. Τώρα είναι όλα καινούργια και μας φαίνονται περίεργα. Ασε να συνηθίσουμε λίγο και μετά τα συζητάμε όλα, εντάξει αγγελέ μου;»
Ε: «ΜΗΝ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΤΣΙ. Δεν είμαστε πια στον παράδεισο. Αραγε τι να κάνει τώρα ο Γαβριήλ; Λες πάλι να παίζει τάβλι με τον Μιχαήλ;»
Α: «Μωρό, πείνασα λίγο, δεν πάμε σ’ αυτό το... Αρμενάκι να βρούμε τον Κρίστιαν να φάμε κάτι;»
Ε: «Δεν θέλω, αλλά δεν έχω κι άλλη επιλογή.»

Το ζευγάρι μας κατευθύνθηκε στο υπέροχο μπαλκονάκι του ταβερνίου, με την υπέροχη θέα, τα εκλεκτά μεζεδάκια, το γλυκόπιοτο ρακόμελο και τους ήχους από το μπουζουκάκι του ιδιοκτήτη. Πόσο διαφορετικά ηχούσαν οι... πενιές από τις ψαλμωδίες των αγγέλων; Και τι ώραια γεύση έχουν τα ψάρια που δεν προέρχονται από γλυκό νερό; Αχ και αυτό το χταποδάκι! Το ρακόμελο δε, ήταν «κόλαση». Αλλά μάλλον αυτό ευθυνόταν για το γεγονός ότι όλα τριγύρω τους ήταν θολά και γύριζαν. Οι άλλοι τους είπαν ότι αυτό λέγεται ζαλάδα και γελούσαν δυνατά που οι καλεσμένοι τους δεν το είχαν ξαναπάθει. Οι εμπειρίες του Αδάμ και της Εύας από την παρθενική τους επίσκεψη στη Γη και πιο συγκεκριμένα στην Ανάφη, προσεχώς...

ΥΓ. Ο Κρίστιαν και οι τοποθεσίες της Ανάφης είναι αληθινά στοιχεία που προέκυψαν έπειτα από ρεπορτάζ!!!




Σημαντικές ημερομηνίες:

10: Παγκόσμια μέρα κατά της αυτοκτονίας (προσέχτε οι καταθλιπτικοί)
14: Τιμίου Σταυρού (όλοι σχεδόν κουβαλάμε τον δικό μας)
15: Διεθνής Ημέρα της Δημοκρατίας και παράλληλα Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά του καρκίνου του προστάτη. (Τυχαία η δημοκρατιά ταυτίστηκε με το πέος;)
21: Διεθνής Ημέρα Ειρήνης (όχι της Σκλήβα , ούτε της Μερκούρη ανόητοι) και Παγκόσμια Ημέρα Αλτσάιμερ.
23: Παγκόσμια Ημέρα Αμφισεξουαλικότητας (!!!!!!!!!!!!!!!!)
26: Παγκόσμια ημέρα αντισύλληψης (προσέχτε ρεεεεεεεεεεε)
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στην Ελλάδα υιοθετούμε εύκολα τάσεις από το εξωτερικό, ακόμα και αν στις πλείστες περιπτώσεις δημιουργούμε κακέκτυπα. Από τη συγκεκριμένη λογική δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν και τα Blogs. Μόνο που στη περίπτωση των blogs η αλήθεια είναι ότι ως κοινωνία και ως χώρα ξεπεράσαμε τον εαυτό μας.

Η ευκολία δημιουργίας των blogs και η δυνατότητα που παρείχαν για έκφραση έδωσε σε πολλούς τη δυνατότητα να γράψουν κάποια πράγματα και να κάνουν το ψώνιο τους. Ανάμεσα τους άλλωστε και εμείς οι Daltons'. Στο εξωτερικό μέσα από τη συγκεκριμένη δυνατότητα αναδείχθηκαν αρκετοί άνθρωποι που ανακάλυψαν ότι τα γραπτά τους και τα λεγόμενα τους είχαν απήχηση. Έτσι κέρδισε και πόντους ο όρος "Blogger".

Στην Ελλάδα η ευκολία του μέσου και η ανωνυμία που παρείχε έδωσε την δυνατότητα σε πολλούς - κυρίως δημοσιογράφους - να δημιουργήσουν ιστοσελίδες που κατά βάση ασχολούνταν με τη διασπορά ψευδών ειδήσεων και φημών χωρίς να αισθάνονται ποτέ την ανάγκη να επιβεβαιώνουν την όποια πληροφορία. Αρκετοί άλλοι έφτιαξαν ειδησεογραφικές σελίδες και απλά αναπαρήγαγαν ειδήσεις και δημοσιεύματα από παραδοσιακά ΜΜΕ, άλλες ιστοσελίδες ή πρακτορεία ειδήσεων.

Οι συγκεκριμένες σελίδες όμως σαφώς και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν Blogs. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν πεδίο έκφρασης ανθρώπων που αισθανόντουσαν την ανάγκη να εκφραστούν και να γράψουν για την καθημερινότητα τους, τα ενδιαφέροντα τους ή απλά να κάνουν το ψώνιο και το hobby τους. Ήταν και είναι απλές καρικατούρες των παραδοσιακών ΜΜΕ που εκμεταλλεύονται την αδηφαγία του Έλληνα για "αποκλειστική" πληροφορία, άσχετα αν αποδεικνύεται διαρκώς ψευδής.

Τα παραδοσιακά ΜΜΕ βλέποντας τους αναγνώστες τους και τους θεατές τους να μετακινούνται προς τα "δήθεν" blogs αποφάσισαν ότι η ενδεδειγμένη λύση αντιμετώπισης του προβλήματος είναι η υιοθέτηση της πρακτικής των συγκεκριμένων ιστοσελίδων. Άρχισαν να γράφουν και να λένε ασυναρτησίες χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να επανορθώσουν όταν τα "αποκλειστικά" τους ρεπορτάζ κατέρρεαν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα. Η επόμενη μέρα περιλάμβανε ένα καινούριο αποκλειστικό, μία καινούρια ημερομηνία εκλογών ή κάτι τέλος πάντων.

Υπήρχε μία εποχή που ο δημοσιογράφος πριν γράψει ή πει οτιδήποτε, έλεγχε δύο και τρεις φορές τις πηγές του. Πλέον διαβάζουμε στο υποτίθεται έγκυρο ΒΗΜΑ της Κυριακής ρεπορτάζ για συνάντηση Ερντογάν-Καραμανλή που δεν έγινε ποτέ μιας και αναβλήθηκε και κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη ή ακόμα και να παραιτηθεί. Σε άλλες εποχές το συγκεκριμένο γεγονός θα ήταν αιτία για να τελειώσει άδοξα η θητεία του δημοσιογράφου και του αρχισυντάκτη.

Όμως δυστυχώς τα blogs ή μάλλον τα δήθεν blogs έκαναν και άλλο κακό στην Ελληνική κοινωνία. Αποκτήσαμε και το κίνημα των bloggers. Το blogger έγινε ιδιότητα (πως λέμε καθηγητής πανεπιστημίου) και ο blogger απαιτεί να είναι ισότιμος συνομιλητής επί παντός επιστητού. Αγνοώντας φυσικά οι "bloggers" ότι αξία σου δίνει η λογική των επιχειρημάτων σου και των απόψεων σου και όχι το γεγονός ότι αξιοποίησες το Google (Βlogger) ή το Wordpress για να γράψεις πέντε απόψεις.

Η λογική δε που αναπτύσσει το περίφημο κίνημα των blogger όταν πειράξει κάποιος τα μέλη του ξεπερνάει ακόμα και την μασονία. Όταν για παράδειγμα κάποιος μηνύσει ένα blogger επειδή τον συκοφαντεί, τότε όλοι επιτίθενται στο μηνυτή και το κράτος που θέλουν να φιμώσουν τα blogs. Δεν έχει άλλωστε καμία σημασία αν το συγκεκριμένο blog μπορεί να εκβιάζει μέσω δημοσιευμάτων ή αν αυτά που γράφει είναι ψευδή και συκοφαντικά. Τα πάντα στο βωμό της ελευθερίας του μέσου.

Έτσι φτάσαμε να ζούμε στην Ελλάδα το θέατρο του παραλόγου. Οι δημοσιογράφοι των ΜΜΕ να συμπεριφέρονται όπως οι κουτσομπόλες της γειτονιάς ή όπως ο εξυπνάκιας του καφενείου και το κίνημα των bloggers να απαιτεί επειδή ξέρει να δημιουργήσει ένα blog να έχει γνώμη για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

Υ.Γ.1. Εννοείται ότι εξαιρούνται από τα παραπάνω όλοι οι άνθρωποι που απλά κάνουν το κέφι τους δεν απαιτούν να εισακουστούν απλά και μόνο επειδή γράφουν δέκα πράγματα στο διαδίκτυο. Άλλωστε και εμείς μία παρέα που κάνει τη πλάκα της είμαστε, δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε κίνημα ή κάτι παραπάνω.

Υ.Γ.2. Μια ματιά στην εκπληκτική ταινία "Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου" μπορεί ίσως να δώσει σε αρκετούς μία ιδέα για το πως "πρέπει" να είναι ο δημοσιογράφος και ποια είναι η δουλειά του.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ






Από τόπον διακοπών, ματαίως ερευνών για τον μήνα που θρέφει τους υπολοίπους, τελών υπό την επήρεια τής ραστώνης τού Αυγούστου κι έχων τας φρένας σώας (ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει), ο Averell Dalton υποβάλλει τα σέβη του:




  • στον κύριο Βύρωνα Πολύδωρα. Δύο χρόνια μετά τα τριχίλιαρα, μια κυβέρνηση απροετοίμαστη και (ως εκ τούτου) ανίκανη να αντιμετωπίσει τις πυρκαϊές, τα 'ριξε, όπως και το 2007, στις "εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες" και την "ιδιαίτερη μορφολογία" των περιοχών που επλήγησαν - κι ουδείς ψόγος ακούσθηκε, σε αντίθεση με το 2007. Αν απεδείχθη κάτι από την καταστροφή, πέρα απ' την εγγενή αδυναμία αυτής της κυβέρνησης να ενεργήσει προλαμβάνοντας, είναι πως ο τόπος προτιμά τις ψεύτικες μουτσούνες και τα κροκοδείλια δάκρυα απ' τους ευπάτριδες, μορφωμένους πολιτικούς με τις ποικίλες ανησυχίες. Την αγγαρεία ο Βύρων την γλίτωσε, την ζημία ο τόπος όχι.




  • στον κύριο Περικλή Κοροβέση. Θέλει δουλειά πολλή να είσαι Αριστερός. Λίγοι τα καταφέρνουν στην πράξη - ακόμη κι εξ εκείνων που στελεχώνουν τις γραμμές μάχης των αριστερών κομμάτων. Κι αυτό είναι, ως ένα βαθμό, θεμιτό. Αλλά να ζητάς την απομάκρυνση από τον χώρο τού μοναδικού στην χώρα ανθρώπου που μπορεί να σου δείξει τον δρόμο, πάει πολύ. Αντισυμβατικοί άνθρωποι με ήθος, παιδεία κι αγώνες στην πλάτη, σαν τον Περικλή, προσετέθησαν στην μαγιά τού Συ.Ριζ.Α. και προκάλεσαν το ενδιαφέρον τού κόσμου το 2007. Ποιος ζητά την διαγραφή βουλευτού από αριστερό κόμμα και θέλει να λέγεται αριστερός; Ποιος ζητά την ποινικοποίηση τού θάρρους τής γνώμης και θέλει να λέγεται αριστερός; Ποιος προτείνει το φιλτράρισμα τής αλήθειας μέσα από το σκόπιμον τής στιγμής και θέλει να ηγείται τής Αριστεράς; Όσοι δεν έχουν πρόβλημα να τους διαγράψει η Ιστορία, ας διαγράψουν τον Περικλή Κοροβέση.



  • στον κύριο Άρη Πορτοσάλτε. Τον κατηγορούν για λαϊκισμό, για επίδειξη ειρωνείας προς συνομιλητές, για τουπέ και δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι-άλλο. Θα σου πω αυτά που ξέρω: το σαββατοκύριακο που καιγόταν ο κόσμος όλοι άκουγαν ΣΚΑΙ. Η τακτική "κάνω τον πολίτη ρεπόρτερ, για άμεση ενημέρωση" έχει φτιάξει σχολή, που, πλέον, μιμούνται κι άλλοι. Φθάσαμε στο σημείο να χρησιμοποιούν τον ΣΚΑΙ δήμαρχοι και νομάρχες για να συνεννοηθούν μεταξύ τους την ώρα τής κρίσης. Πώς φθάσαμε ως εδώ; Όταν οι άλλοι έπαιζαν τραγουδάκια, κάποιος πέρασε ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ στον αέρα για να μην χαθεί η επαφή, για να μην μείνει μετέωρη η προσπάθεια. Ο Πορτοσάλτε είναι στις επάλξεις τού Τύπου δεκαετίες ολάκερες, κι η επαγγελματική στάση του στα γεράματα είναι άξια δόξας και τιμής.



  • στον κύριο William Dalton. Γιατί, όταν ανεβαίνεις στην σκηνή για να τραγουδήσεις το "My way", οφείλεις να το κάνεις χωρίς να ιδρώνεις.

.

Περισσότερα...

| Billy the Kid | Comments ]

Παρτε το κυριολεκτικά, παρτε το μεταφορικά. Δώστε σε κάποιον, ή πιπιλίστε την οι ίδιοι.
Δείτε το ως συμβουλή, ή ώς προτροπή...

το γεγονος ισχύει...

Ειναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη του κόσμου!!!!
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Μικρός, μαθαίνοντας ιστορία στο σχολείο μου είχε δημιουργηθεί η απορία ποιος ακριβώς ήταν ο Ιωάννης Ιουστινιάνης που είχε ανακηρύξει στρατηγό ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας κανονικά βιβλία ιστορίας ανακάλυψα ότι ήταν ο ηγέτης της Γενοβέζικης φρουράς που είχε προσέλθει στην Πόλη για να την προστατέψει. Ήταν βασικά ένας πολέμαρχος ο οποίος ανέλαβε να βοηθήσει με το μισθοφορικό στρατό του την προσπάθεια ενάντια στους μουσουλμάνους κατακτητές έναντι αμοιβής.

Οι πολέμαρχοι (Warlords) ήταν την εποχή που βασίλευε στην Ευρώπη η φεουδαρχία πρόσωπα με προσωπικούς (μισθοφορικούς) στρατούς που αναλάμβαναν έναντι αμοιβής στρατιωτικές αποστολές. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν ευγενείς και αξιοποιούσαν τη στρατιωτική τους δύναμη για να αυξήσουν την επιρροή τους και τα εδάφη τους. Οι σταυροφόροι στη πλειοψηφία τους ήταν μισθοφορικοί στρατοί αυτού του τύπου που οι στρατιώτες τους αναζητούσαν χρήματα και άφεση αμαρτιών.

Οι πόλεμοι εκείνα τα χρόνια δεν διεξάγονταν από εθνικούς στρατούς, αλλά στα πρότυπα των ρωμαϊκών λεγεώνων από ανεξάρτητα στρατιωτικά τμήματα με ανεξάρτητη διοίκηση και χωρίς εθνική ταυτότητα. Αντίθετα οι πόλεμοι του 20ου και του 21ου αιώνα για τους οποίους έχουμε πολλές πληροφορίες ήταν σχεδόν αποκλειστικά εθνικοί πόλεμοι με εθνικούς στρατούς να αναλαμβάνουν το δύσκολο καθήκον.

Στη σύγχρονη Αφρική στην οποία οι εμφύλιες συγκρούσεις είναι καθημερινό φαινόμενο οι πολέμαρχοι ευδοκιμούν. Όμως προς έκπληξη αρκετών άρχισαν να ευδοκιμούν και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, τις ΗΠΑ με διαφορετική μορφή αλλά με την ίδια ουσιαστικά λογική.

Η 11η Σεπτεμβρίου δημιούργησε την ανάγκη για ένα νέου τύπου πόλεμο. Ένα πόλεμο που δημιουργούσε Εθνικό και Θρησκευτικό σε ορισμένες περιπτώσεις μένος κατά της Τρομοκρατίας. Οι ΗΠΑ με αφορμή την τρομοκρατική ενέργεια κήρυξαν τη δική τους Τζιχάντ στα πρότυπα των Σταυροφοριών, βαφτίζοντάς την¨War on Terror".

Οι Αμερικάνοι, που μπορεί να τους κοροϊδεύουμε εδώ στην Ευρώπη, έχουν ευέλικτη σκέψη και μαθαίνουν από τα λάθη τους. Αναγνώρισαν γρήγορα ότι πολεμικές επιχειρήσεις με θέμα τη δημοκρατία σε εξωτικά και μακρινά μέρη όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ δεν μπορούν να διατηρηθούν επί μακρόν με τον εθνικό στρατό, μιας και όταν συσσωρεύονται οι απώλειες αυξάνουν και οι αντιρρήσεις. Οι βετεράνοι του Αφγανιστάν και του κόλπου, όπως και στη περίπτωση των βετεράνων του Βιετνάμ άρχισαν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες προσαρμογής στη καθημερινότητα. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί τρόπος να περιοριστούν οι εσωτερικές γκρίνιες.

Μετά το στραπάτσο του Βιετνάμ, είχαν γράψει από την αρχή τους κανόνες εμπλοκής και διεξαγωγής πολέμου εναντίον ανταρτών βασιζόμενοι στη μελέτη των επιχειρήσεων του Ελληνικού τακτικού στρατού κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Ήταν άλλωστε η μοναδική επιτυχημένη επιχείρηση ευρείας κλίμακας κατά ανταρτικών πολεμικών τμημάτων μέχρι τότε. Οπότε τα βασικά προβλήματα σε επιχειρησιακό επίπεδο ήταν λυμένα.

Στη περίπτωση όμως του "Πολέμου κατά της τρομοκρατίας" οι ομοιότητες με τον Ελληνικό εμφύλιο περιοριζόντουσαν κατά βάση στην υφή της πολεμικής επιχείρησης. Στο ψυχολογικό τομέα έπρεπε να κοιτάξουν αλλού. Η αναζήτηση τους οδήγησε στην προηγούμενη χριστιανική Τζιχάντ, τις Σταυροφορίες. Η μελέτη της λογικής των σταυροφοριών είχε κρυμμένη τη λύση των κυριότερων προβλημάτων τους.

Με βάση τις σταυροφορίες προχώρησαν στην υλοποίηση του αγαπημένου τους επιχειρηματικού μοντέλου. Αυτό του Outsourcing, της ανάθεσης δηλαδή υπηρεσιών και διαδικασιών σε τρίτους. Μόνο που στη περίπτωση τους δεν υπάρχει κάποια εταιρία που θα αναλάβει τα λογιστικά ή την υποστήριξη του δικτύου Η/Υ μίας επιχείρησης. αλλά μία επιχείρηση "ασφαλείας" που αναλαμβάνει επ' αμοιβή και με ιδία μέσα (μισθοφόρους βετεράνους) αποστολές στις εμπόλεμες ζώνες και όχι μόνο.

Οι εταιρίες μισθοφορικών στρατών είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι από τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Όχι μόνο επειδή αναλαμβάνουν αποστολές φύλαξης εγκαταστάσεων και περιοχών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αλλά επειδή παράλληλα αναλαμβάνουν αντίστοιχες υπηρεσίες και στην ενδοχώρα των ΗΠΑ. Από την φύλαξη της Νέας Ορλεάνης μετά το τυφώνα Κατρίνα, μέχρι επιχειρήσεις ασφαλείας σε περιοχές.

Το ζητούμενο όμως είναι τι θα συμβεί όταν οι πολεμικές συγκρούσεις τελειώσουν. Οι ΗΠΑ υπάρχει περίπτωση να θυμίζουν την μεσαιωνική Ευρώπη μιας και θα υπάρχουν διάφορες εταιρίες με ιδιωτικούς στρατούς που θα αναζητούν το επόμενο μεροκάματο και αν δεν το βρίσκουν ίσως να αρχίσουν τα σοβαρά προβλήματα.

Υ.Γ. Κάνοντας click εδώ μπορεί κάποιος να μελετήσει μία λίστα με επιχειρήσεις ασφαλείας που λειτουργούν στο Ιράκ και αναφέρονται επίσημα από την πρεσβεία των ΗΠΑ.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Την ώρα που ο Usein Bolt ισοπέδωνε το δικό του 9.69 και μαζί με αυτό τα ανθρώπινα όρια όπως τα έθεταν επιστήμονες και ειδικοί του αθλητισμού, κάποιοι στην οδό Ιπποκράτους έφτιαχναν ερωτηματολόγια. Η ιδέα να στείλουν τα ερωτήματα του κινήματος στους δικηγόρους του Μιχ. Χριστοφοράκου, είχε ως αποτέλεσμα (υποθέτω) να περάσουν το δεκαπενταύγουστο σε ένα γραφείο προσπαθώντας να μαντέψουν τι θα ικανοποιούσε τον πρόεδρο.


Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα ήταν πρωτοποριακή. Με ποια ιδιότητα το Πα.Σο.Κ. θα έθετε ερωτήματα σε ένα υπόδικο; Με αυτή του ανακριτή; Του δημοσιογράφου; Του περιέργου; Ναι μεν ο ίδιος ο ισχυρός άνδρας της Ελληνικής Siemens ισχυρίσθηκε ότι χρηματοδοτούσε τα δύο μεγάλα κόμματα και μάλιστα προκάλεσε τη Ν.Δ. να τον ρωτήσει για τα ονόματα των ενδιαμέσων, αλλά ποιος συνδιαλέγεται με έναν υπόδικο; Ο ανακριτής και ίσως οι δημοσιογράφοι. Οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι μπορούν να χειρισθούν τις απαντήσεις που θα πάρουν; Και τί θα κάνουν, θα αυτοκαθαρθούν; Χρειάζεται να έχει κανείς νομικές γνώσεις για να αναρωτηθεί γιατί να τους πιστέψουμε αφού μοιάζουν να είναι άμεσα εμπλεκόμενοι;


Είναι η δεύτερη φορά που η κυβέρνηση αποφεύγει την παγίδα του απευθείας διαλόγου με τον Μιχ. Χριστοφοράκο. Την πρώτη, η πρόκληση ήταν θεσμική. Η ιδέα ότι το νομικό μας σύστημα θα μπορούσε να προσφέρει επιείκεια αντί αποκαλύψεων είναι αν μη τι άλλο άξια συζήτησης (βλ. Joe http://thedaltonspolitics.blogspot.com/2009/07/gutsy-moves.html) . Όμως τη δεδομένη στιγμή, κάτι τέτοιο και πολιτικά άτοπο θα ήταν και δε θα προσέφερε τίποτα στην πράξη. Τώρα, η πρόταση απευθύνθηκε απευθείας στο κόμμα της Ν.Δ. σαν να μην υπάρχει έννομο κράτος, δικαιοσύνη και θεσμοί σε αυτήν τη χώρα. Ενώ λοιπόν οι μεν φυσιολογικά αρνήθηκαν, οι δε (Πα.Σο.Κ.) στη φούρια τους να φανούν ευαίσθητοι και να ζορίσουν την κυβέρνηση δεν αντελήφθησαν ότι δεν είναι δουλειά τους να πηγαίνουν και να ζητούν ονόματα από έναν υπόδικο υπαινισσόμενοι συν τοις άλλοις θέμα ισότιμης μεταχείρισης.
Το αν πήραν χρήματα από τη Siemens και τα δύο μεγάλα κόμματα ίσως να μην είναι τόσο σημαντικό όσο η πίστη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή τη χώρα που να μην εξαγοράζεται. Η αναβολή της έκδοσης του Μιχ. Χριστοφοράκου μπορεί να ερμηνευθεί κατά το δοκούν, σε κάθε περίπτωση όμως, μας στερεί για την ώρα από ένα σπαρταριστό παράδοξο. Οι μεν να προσπαθούν να μας βγάλουν όλους τρελλούς και οι δε να ζητούν την ψήφο μας παραδεχόμενοι ότι είναι μέρος του προβλήματος διαφθοράς. Όσο για το ερωτηματολόγιο: Η ιδέα πιστοποιεί αφέλεια, η αντιμετώπιση από τα μέσα όμως δείχνει ξεκάθαρα ότι ο άνεμος άλλαξε.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Τόσο η εποχή όσο και οι συνθήκες δεν επιτρέπουν σοβαρές συζητήσεις και αναλύσεις. Ποιες είναι όμως οι σκέψεις ενος Αθηναίου που βρίσκεται εντός των τειχών στα μέσα Αυγούστου;
  • Πολιτική: Αν αυτός ήταν ο δεύτερος χρόνος διακυβέρνησης μέχρι που έλεγες μπράβο στην Ν.Δ. για την κινητικότητα. Τα διάφορα λάθη ούτε που θα τα πρόσεχε κανείς. Δεν είναι όμως. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία με τους πέντε εθνοφρουρούς στην Κύπρο είναι μεγάλη κίνηση και το ΥΠ.ΕΞ. άξιο συγχαρητηρίων αν αυτό την έχει στήσει στους Τούρκους. Αν όχι, τότε μάλλον οι αδελφοί μας παραδίδουν μαθήματα σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής.
  • Αθλητισμός: Πότε κέρδισε ο Παναθηναϊκός ισπανική ομάδα για να το κάνει και τώρα; Πόσο χαρούμενοι είναι οι ολυμπιακοί τώρα που ανακαλύπτουν ότι η ομάδα τους θα παίζει ένα σύγχρονο τσούκου-τσούκου; Μήπως η F.Pellegrini ήταν η αθλήτρια του καλοκαιριού ή θα βρεθεί κάποια του στίβου να την επισκιάσει;
  • Επιστήμη: Αφού μέσα στο χρόνο γίναμε όλοι νομικοί με τα σκάνδαλα, εξειδικευμένοι συνταγματολόγοι με το θέμα της προεδρικής εκλογής και περιβαλλοντολόγοι λόγω μόδας, ήρθε η ώρα να γίνουμε και γιατροί. Μάσκες, αντισηπτικά για τα χέρια και συζήτηση για τη γρίπη των χοίρων στην παραλία με το φρέντο στο χέρι είναι ό,τι πρέπει για το φετινό καλοκαίρι.
  • Τεχνολογία: Αδελφέ μου Joe, απευθύνομαι πρώτα σε εσένα που είσαι γνώστης κι έπειτα σε όποιον μπορεί να βοηθήσει. Παίζοντας, μια μέρα στο μπλογκ, ανακάλυψα ότι διαφημίζουμε μία σελίδα που καταπιάνεται με το θέμα της ανηδονίας. Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να την ξαναβρώ. Οι σελίδες στις οποίες με παρέπεμψαν οι μηχανές αναζήτησης ήταν ενδιαφέρουσες, δεν προσέφεραν όμως την ίδια χαρά όσο αυτή η πρώτη. Για τους αμύητους, ανηδονία είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία αφού ξεπέρασες το σκόπελο του να μην κάνεις τίποτα (αγαμία), πειραματίσθηκες με επιτυχία πάνω στον εαυτό σου (μαλ...) και κατάφερες να γίνεις αρκετά ενδιαφέρων για δυο-τρία βράδια, δεν απολαμβάνεις αυτό το οποίο έχεις. Μη σπεύσετε να απαντήσετε ότι αυτό συμβαίνει επειδή βαρέθηκες, ρηχοί μου αναγνώστες. Εδώ μιλάμε για ψυχολογία. Όποια κι αν σου φέρουν εσύ δε χαίρεσαι, όσο καλά κι αν αποδίδεις. Το ιστολόγιο αναζητά τέτοιες υπάρξεις (θηλυκές-μοιάζει δύσκολο να υπάρχουν και άντρες με αυτήν τη νόσο) για μία επιστημονική συνέντευξη. Οι υπόλοιποι φαντασθείτε ότι μοιάζει με τις πρώτες πέντε μέρες διακοπών που δε χαίρεστε τίποτα γιατί ακόμη νιώθετε ότι είστε στη δουλειά.
  • Κοινωνιολογία: Ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος να παραγγείλεις βότκα με χυμό λεμόνι στο μπαρ; Αν το ζητήσεις έτσι δεν είναι άμεσο. " Βότκα λεμόνι" είναι καλό και μοιάζει και wild , αλλά μπορεί να νομίσει σκέτη με μια φέτα λεμόνι και αυτές δύσκολα πίνονται σε ποσότητα. " Βότκα λεμονάδα"- απλώς απαράδεκτο. Αυτό είναι ένα θέμα που θα το δουλέψω και θα επανέλθω.

Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Υπάρχουν στιγμές που η τύχη σου χαμογελάει. Μπαίνεις στο video club της γειτονιάς σου (όταν πήγαινες ακόμα) και στον τοίχο βλέπεις μία μικρή αφίσα με έναν περίεργο τύπο και τον τίτλο: "Mike Bassett: England Manager". Ειλικρινά, δεν έχω την παραμικρή ιδέα ποια άλλη ταινία είχα πάει για να πάρω. Δε θυμάμαι καν αν, τελικά, πήρα και άλλη ταινία. Κάτι με ώθησε, πάντως, να τιμήσω το Mike Bassett. Και καλά έκανε - όπως μπορούν να μαρτυρήσουν και δεκάδες άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι φίλοι και γνωστοί που έμαθαν αυτό το διαμάντι του αθλητικού κινηματογράφου, εξαιτίας εκείνης της στιγμής στο video club της γειτονιάς μου.

Οι Άγγλοι λατρεύουν το ποδοόσφαιρο. Ακόμα περισσότερο και από το γήπεδο, όμως, την καταβρίσκουν (όπως κάθε γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος) με την κουβέντα γύρω από αυτό. Όλοι εξάλλου κρύβουμε έναν προπονητή μέσα μας, όπως αποδεικνύεται και από την επιτυχία των Football (πρώην Championship) Manager. Οι Άγγλοι έχουν και ένα μεγάλο καημό - και μιλάω, φυσικά, για την Εθνική Αγγλίας. Κάποιοι αποφάσισαν τη χαβαλεδιάρικη κουβέντα της pub μετά από καμιά δεκαριά pints να την μοιραστούν μαζί μας.

Το στόρι είναι απλό: ο προπονητής της Εθνικής Αγγλίας παθαίνει καρδιακό και πρέπει να βρεθεί νέος για τα τρία τελευταία ματς των προκριμματικών του μουντιάλ (όπου η Αγγλία χρειάζεται μία νίκη) και τα τελικά της Βραζιλίας. Το concept είναι ότι παρακολουθούμε με ένα κινηματογραφικό συνεργείο αυτόν τον ένα χρόνο παρουσίας του νέου προπονητή στον πάγκο. Φανταστείτε το This Is Spinal Tap, αλλά αντί για τη ροκ, το MB:EM ασχολείται με το ποδόσφαιρο.

Η ταινία είναι φτιαγμένη για ανθρώπους που αγαπούν το τόπι - δεν καταλαβαίνεις σχεδόν τίποτα, αν δεν είσαι κολλημένος με την μπάλα. Και τα έχει όλα: αδιάφορη ομοσπονδία, μη κατάλληλους υποψήφιους (Σκωτσέζοι ή αθυρόστομοι), παίκτες-τοτέμ (τι Gazza, τι Tonka), γνώριμες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες (το ψώνιο, ο όχι-και-ιδιαίτερα-έξυπνος, το τέρμα που δεν ξέρουμε καν πώς είναι η φωνή του, το σαν εκ γενετής δίδυμο στο κέντρο, ο χασάπης στην άμυνα, ο χασογκόλης μπροστά), πώς μπορεί να βρεθεί ένας 46χρονος στην εθνική (ως παίκτης), δημοσιοκάφρους, ποδοσφαιρικά θαύματα, Pele και Ronaldo, Μαραντονιές 2 σε 1, Jocks, Paddies και ξύλο, ακόμα και ξύδια και Kipling.

Πάνω απ' όλα, όμως, έχει πλάκα. Δεν αφήνει τίποτα όρθιο και μπορείς να ανακαλύψεις ποδοσφαιρικά inside jokes ακόμα και την τρίτη ή τέταρτη φορά. Θεωρώ σχεδόν αδύνατο κάποιος που δηλώνει ποδοσφαιρόφιλος να μην κολλήσει με το Mike Bassett και να μην τον νιώσει λίγο δικό του άνθρωπο.

Τώρα που το σκέφτομαι θα θέσω ένα νέο μέτρο. Αντιγράφοντας το Top Gear (σύμφωνα με το οποίο για να θεωρηθείς γνήσιος petrolhead πρέπει σε κάποια φάση της ζωής σου να είχες μία Alfa Romeo), εγώ θέτω το μέτρο Mike Bassett - όποιος δεν το έχει δει δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά κολλημένος με την μπάλα.

ΥΓ. Ο Mike το θέτει σωστά - μοναδικός στόχος της Αγγλίας πρέπει να είναι η κατάκτηση του τίτλου.

ΥΓ2. O Mike το θέτει ακόμα πιο σωστά: "England will be playing 4-4-fucking-2". Δε θέλουμε ούτε 5-3-2, ούτε 3-5-2, ούτε Christmas Tree, ούτε Christmas Pudding.-
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ένα κουδούνισμα ακούστηκε διακόπτοντας την περισυλλογή μου (...την ανάγνωση των πρωτοσέλιδων των αθλητικών εφημερίδων για την ακρίβεια) στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ο Ιάκωβος (κατά κόσμον Jack). "Άγιε μου ηγούμενε," μου είπε, "όπως γνωρίζεις έχω ανέβει στο Άγιον Όρος και πέρασα από τον Εφραίμ." Έκανε μία παύση, προσδίδοντας ένα δραματικό τόνο στη φωνή του.

"Μου πρότεινε μία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα επιχειρηματική ευκαιρία", ο Ιάκωβος είχε πάρει πλέον το συνωμοτικό του ύφος και συνέχισε, "Να επενδύσουμε στην ΑΕΚ τα 9 εκατομμύρια ευρώ που μας περίσσεψαν από την ανταλλαγή της γούρνας με τα διόδια στον Άγιο Στέφανο."

Τον ευχαρίστησα για την επικοινωνία και του υπενθύμισα ότι πρέπει να πάει στη Καβάλα γιατί κλείσαμε συμφωνία με τον Αγαπούλα να βοηθήσει στη δίαιτα του Diogo Rincon. Για την ακρίβεια ο Ιάκωβος θα πηγαίνει για φαγητό με το Rincon, οπότε επειδή δεν θα προλαβαίνει να φάει τίποτα ο Βραζιλιάνος θα αδυνατίσει.

Φώναξα στο κελί μου τον οικονομικό διευθυντή της μονής, τον Αυρήλιο. Εδώ ας μου επιτραπεί να κάνω μία μικρή παρένθεση για να δώσω μία συμβουλή προς τους νέους επιχειρηματίες. Ο οικονομικός διευθυντής πρέπει να είναι κομμουνιστής, είναι μεγάλοι τσιγκούνηδες και ποτέ δεν κάνουν πράξη τη θεωρία, με αποτέλεσμα να βγαίνουν στη πορεία λίγο περισσότερο καπιταλιστές από τον Adam Smith.

Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. Του έθεσα τα δεδομένα και του είπα να δει τη βιωσιμότητα του deal. Μετά από δύο ημέρες μου απάντησε ότι τα λεφτά θα πάνε άκλαυτα, αλλά θα μπορούσαμε να το περάσουμε ως δωρεά και να πάρουμε φοροαπαλλαγές, τις οποίες έχουμε μεγάλη ανάγκη γιατί αλλιώς θα μας τα πάρει ο Παπαθανασίου. Οπότε αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην επένδυση.

Την επικοινωνία με την ΑΕΚ ανέλαβε ο Γουλιέλμος. Αυτός είχε πρωτοστατήσει στο να κάνουμε στο μοναστήρι το γάμο κορυφαίου διοικητικού στελέχους της ΑΕΚ και μάλιστα είχε μπει και κουμπάρος στο γάμο. Ο Γουλιέλμος όμως επειδή είναι και λίγο αλλού όπως θα έχετε διαπιστώσει, θεώρησε ότι η επικοινωνία με την ΑΕΚ θα γινόταν όπως παλιά. Οπότε έκανε cc το email και στους δημοσιογράφους του Ντεμοτεχνείου. Το email έγραφε:

Κουμπάρε καλησπέρα,
Μας περισσεύουν εννιά εκατομμύρια ευρώ και λέμε να τα ρίξουμε στην ομάδα, πως το βλέπεις;

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Αυτοί είδαν το κουμπάρε και σου λέει για να μιλάνε αυτοί με τα κουμπάρε είναι Κύπριοι. Έτσι μας έβγαλαν πρωτοσέλιδο. Στη πορεία όμως ο Κόκκαλης έβγαλε τις μετοχές του Ολυμπιακού προς πώληση. Οπότε αποφασίσαμε να αποσυρθούμε από το deal με την ΑΕΚ και να πάρουμε μετοχές του Ολυμπιακού.

Ενδιάμεσα βέβαια από την αβλεψία του Γουλιέλμου προέκυψε ολόκληρο θέμα. Οι δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να βρούνε τους κύπριους επενδυτές. Αφού εξάντλησαν τους γνωστούς άρχισαν τους άγνωστους. Μάλιστα 2-3 από αυτούς τσίμπησαν και άρχισαν να ρωτάνε λεπτομέρειες, βέβαια όταν ακούγανε τα νούμερα έφευγαν τρέχοντας μιας και αρχικά νόμιζαν ότι τα εννιά εκατομμύρια ήταν δραχμές και όχι ευρώ.

Σαν να μην έφταναν αυτά ο Γουλιέλμος απαντώντας σε ένα e-mail της ΑΕΚ (με το γνωστό cc πάντα) είπε ότι για ποσά πάνω από 10 εκατομμύρια ευρώ πρέπει να συνέλθει η σύνοδος και αυτοί κατάλαβαν ότι είμαστε consortium επιχειρηματιών. Που να πάει άλλωστε το μυαλό τους ότι είμαστε μοναστήρι;

Έτσι δημιουργήθηκε μία τεράστια παρεξήγηση η οποία όμως μας χάρισε απίθανα πρωτοσέλιδα και τη χαρά να ανακαλύψουμε νέους Alejandro Sklavenitis...

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Αγαπητό μου ημερολόγιο,η χρονιά ως τώρα ήταν υπέροχη.Μετά από πολλά χρόνια οι δρόμοι γέμισαν με φωτογραφίες μου.

Ξέρεις ποιες, αυτές που με δείχνουν ώριμο και λίγο συνοφρυωμένο. Η λεζάντα παρότρυνε τον κόσμο να με ψηφίσει και επί εβδομάδες όλοι συζητούσαν για την προσφορά μου στην εξέλιξη αυτού του τόπου. Μετά έγιναν οι ευρωεκλογές και η τηλεόραση γέμισε με διαφημίσεις στις οποίες πρωταγωνιστώ εγώ. Κάποιοι γκρίνιαξαν ότι τα σποτάκια ήταν άσχετα με το διακύβευμα αυτών των εκλογών, αλλά εμένα δε με πείραξε καθόλου. Ο κόσμος το έβλεπε και του άρεσε. Ακόμη κι από εδώ ψηλά ένιωθα την αναγνώριση και την αγάπη των απλών πολιτών.

Το όνειρο όμως, δεν τελείωσε εκεί. Αυτό το καλό παιδί, ο εγγονός της Πηνελόπης, στα εγκαίνια του μαγαζιού του με θυμήθηκε, αναφέρθηκε στο όραμά μου και έκανε το λαό να δακρύσει. Αφού κι εγώ ο ίδιος είχα ξεχάσει ότι κάποτε αυτή η ιδέα στριφογύριζε στο μυαλό μου. Πραγματικά αξέχαστες στιγμές. Να θυμηθώ μεθαύριο που θα μιλήσω με τον Κώστα να του πω μια καλή κουβέντα. Είναι κρίμα για ένα λάθος της νιότης, ένας άνθρωπος να παιδεύεται για μια ζωή. Εγώ πάντως, τον έχω συγχωρήσει. Μην πω κιόλας ότι το διασκέδασα και λίγο.

Όμως, αυτό που με προβληματίζει λίγο είναι ότι όλο κάτι γίνεται και χάνω στις ψηφοφορίες που συμμετέχω. Εγώ που κέρδιζα για πλάκα όλον τον κόσμο, τώρα ίσα που πήρα ένα ασημένιο μετάλλιο τον Ιούνιο. Ο Κώστας είπε ότι οι δικοί μας δεν ασχολήθηκαν πολύ γιατί είχαν πάει για μπάνιο. Μακάρι να είναι έτσι, αλλά αν συνεχισθεί αυτή η δουλειά θα συνδεθεί το όνομά μου με ήττες κι αυτό ποτέ δε μου άρεσε. Άσε που έχει ξεκινήσει και η πλάκα. Προχθές που τηλεφώνησα στον Αντρέα να του πω ότι βρήκα τρόπο να έρθει κατά δω, με ζάλισε με την καζούρα του. Έλεγε κάτι ακατάληπτα ότι θέλει λέει να δει τι θα σκαρφιστώ για να αποφύγω τις ήττες κι ότι αν θέλω διαβατήριο να μου παραγγείλει εκείνος. Μετά ξέφυγε. Εγώ του έλεγα να φτιάξω ένα ερευνητικό κέντρο για την οικονομία και να τον κάνω υπεύθυνο κι εκείνος μου έλεγε ότι κάποιος Χατζηδάκης θα το ενοποιήσει με τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Ρώτησα το Μάνο και δεν ήξερε τίποτα.

Ευτυχώς που υπάρχει και το ινστιτούτο και φώναξε το Βαλερί να πει για την προσφορά μου στη δημοκρατία. Στην αρχή νόμισα ότι κάποιος κάνει πλάκα με τις εκλογές του ’61 αλλά μετά κατάλαβα ότι μιλούσαν για την επόμενη δεκαετία. Είναι αλήθεια ότι το Παρίσι τότε ήταν πολύ κουραστικό. Να’ναι καλά ο Βαγγέλης που με σκέφθηκε αμέσως όταν έφτιαξαν τα πράγματα στην Αθήνα. Βλέπεις ημερολόγιό μου, έχω ζήσει πολυτάραχη ζωή γι’αυτό και δεν μπορούν να με ξεχάσουν.

Του χρόνου που θα είναι η σειρά του Αντρέα να έρθει στη μόδα, εγώ θα κάτσω να το απολαύσω. Τέτοιο σοσιαλισμό δεν πρέπει να τον είχε σκεφθεί ποτέ.

Κώστας

Δευ

Τρί

Τετ

Πέμ

Παρ

Σάβ

Κυρ

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Εορτές: 15:Κοίμησις Θεοτόκου

Περισσότερα...