| Jack Dalton | Comments ]

Την ώρα που οι τρεις πολιτικοποιημένοι αδελφοί μου, γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στο debate των πολιτικών αρχηγών, μόνο εγώ (αν και δεν είναι της... δικαιοδοσίας μου) σπατάλησα τον πολύτιμο χρόνο μου και παρακολούθησα την τηλεμαχία. Δεν θα σας πω τα αναμενόμενα, αυτά που είδατε και κυριώς ακούσατε, ή αυτά που σχολιάσαν τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες. Λειτούργησα ως... σημειολόγος και σας δημοσιοποιώ χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς χρωματιστά γυαλιά, όσα μου έμειναν και όσο κυρίως με έκαναν σοφότερο τη χτεσινή βραδυά.


Οταν λοιπόν ο ένας απολάμβανε τους AC/DC, ο άλλος κάπου
μπεκρούλιαζε και έπλαθε θεωρίες στο μυαλό του για να βρει το σωστό τρόπο να φλερτάρει την απέναντι γκόμενα (ώσπου δεν τον βρήκε και η κοπέλα έφυγε) και ο τρίτος ήταν κάπου εξαφανισμένος, έπειτα από τις πρωτόγνωρες υποχρεώσεις που έχει να φέρει εις πέρας, ΕΓΩ θυσιάστηκα. Ειδα το debate, που ο Θεός να το κάνει debate! Ως γενική παρατήτηση, σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε με τις Ευροεκλογές, αλλά συτυτήθηκαν εσωτερικά θέματα, όλοι οι δημοσιογράφοι έκαναν πάντα διευκρινιστικές ερωτήσεις (ασχέτως αν δεν έπαιρναν απαντήσεις) και φυσικά δεν έγινε διάλογος, όπως αναμενόταν άλλωστε! Πριν κατηγορηθώ ότι μεροληπτώ, να ξεκαθαρίσω ότι δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω ολόκληρη την... τηλεμαχία, μιας και εργαζόμουν, οπότε κάποια πράγματα πιθανόν να μου έχουν ξεφύγει.

Να λοιπόν, τι από τη χθεσινή... αναμέτρηση με έκανε σοφότερο:

*Ολοι μα όλοι φορούσαν άσπρα. Είτε άσπρα πουκάμισα οι κύριοι, είτε άσπρα μπλουζάκια οι κύρίες.

* Την μονοτονία έσπασε το πουκάμισο του Αλαβάνου, που ναι μεν ήταν άσπρο, αλλά μάλλον η σύζυγός του δεν χρησιμοποιεί καλό λευκαντικό, με συνέπεια το πουκάμισο να έχει χάσει την αστρεφτερή λευκάδα του και να είναι θαμπό.

* Η λεπτομέρεια όμως που έκανε τη διαφορά στο πουκάμισο του Αλαβάνου, ήταν η πατιλέτα. Για τους αδαείς, η πατιλέτα, είναι το κομμάτι του υφάσματος που καλύπτει τα κουμπία.

* Ο Καραμανλής φορούσε μια ριγέ γραβάτα στις αποχρώσεις του γκρι, που ήταν στη μόδα τη δεκαετία του 70'. (Εαν επέστρεψε η μόδα και έχω μείνει πίσω, ζητώ ταπεινά συγγνώμη). Το παιδί των... λουλουδιών!

* Από την άλλη, η γραβάτα του Παπανδρέου, ήταν απλά για κλάματα. Το μόνο χειρότερο που μπορούσε να κάνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ήταν να είχε δανειστεί γραβάτα από τον Θανάση Γιαννακόπουλο.

* Απεναντίας, οι γραβάτες των δημοσιογράφων ήταν τουλάχιστον ένα σκαλί πιο πάνω. Μάλιστα αυτή του Λιάτσου ήταν μπλε-ιλεκτρίκ (μόλις τώρα έκανα περίφανη την κοπέλα μου που έμαθα το συγκεκριμένο χρώμα), αν και ο εκφωνητής του STAR, μου έδινε την εντύπωση, ότι θα ρωτήσει τον πρωθυπουργό, για την πολιτική ευθύνη της έβδομης θέσης του Σάκη Ρουβά.

* Στην αρχή του debate όμως ήταν που πραγματικά ένιωσα αμόρφωτος και όντως μετά έγινα σοφότερος, όταν η συμπαθέστατη Χούκλη, μας ενημέρωσε ότι οι πολιτικοί θα έχουν στη διάθεσή τους ενάμιση λεπτό για να απαντήσουν, δηλαδή 120 δευτερόλεπτα, όπως χαρακτηριστικά μας είπε!

* Σχετικά με την κομμωτική, την παράσταση από το πάνελ των δημοσιογράφων, έκλεψε ο Ευαγγελάτος, με το ένα κουτάκι τζελ που είχε στο... κοκαλομένο μαλλί του. Από την άλλη ο Καρατζαφέρης, λάνσαρε το... look playmobil, μιας και φαινόταν σαν να είναι τοποθετήσει στο κεφάλι του την περούκα των γνωστών μικρών παιχνιδιών.

* Το μουστάκι του Παπανδρέου ήταν ατημέλητο και ελαφρώς αξύριστο. (μπορεί και... ψωριασμένο).

* Το πιο φτηνιάρικο ρολόι, φορούσε η ταπεινή Παπαρήγα, ενώ μόνο ο Αλαβάνος, το φορούσε στο δεξί χέρι, ακολουθώντας το παλιό γνωστό σλόγκαν ρολογιών, "φοριέται και στο δεξί, σαν κόσμημα".

*Τη ρελάνς όμως έκανε η Αλέκα με το διακριτικό μενταγιόν της, ασφαλώς σε κόκκινη απόχρωση.

* Με απογοήτευσε το βάψιμο της Κοσιώνη, το οποίο την έδειχνε πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία της, κάτι που ίσως να έγινε σκόπιμα για να προσδώσει κύρος στην όλη διαδικασία. Κρίμα γιατί η Σία είναι πολύ πιο ωραία από κοντά και χάσαμε όλοι την ευκαιρία να δούμε ένα όμορφο πλάσμα, ανάμεσα στους όχι και ιδιαίτερα ωραίους παρευρισκόμενους στο στούντιο της ΕΡΤ.

* Μου εκδηλώθηκε η απορία, πόσα σολάριουμ να έχει κάνει η Τρέμη, έτσι ώστε να έχει αποκτήσει αυτό το σοκολατένιο χρώμα, που με λίγη δόση κακίας, μπορεί να ταυτιστεί με το χρώμα των αθίγγανων.

* Ανακάλυψα τη φοβία της Αλέκας. Οχι κύριοι, δεν φοβάται τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές (αυτούς του ςέχει για πρωινό), ούτε το ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάται τους οδοντιάτρους και αυτό αποδεικνυέται από την απουσία ενός δοντιού στην κάτω οδοντοστοιχία.

* Και τέλος, το τεστ για δυνατούς λύτες. Μόνο οι ιδιαίτερα παρατηρητικοί θα πρόσεχαν ότι ενώ οι πλάτες από τις καρέκλες όλων των πολιτικών φαινόταν καθαρά, μόνο στον Καρατζαφέρη αυτήν κάποιες φορές ήταν... αόρατη. Μάλιστα κάποιες άλλες στιγμές που έκανε την εμφάνισή της, ήταν τόση αμυδρή, που εμφανιζόταν μόνο οι δύο γωνίες της ελάχιστα, στο ύψος των ώμων του προέδρου του ΛΑΟΣ, έτσι ώστε να φαντάζει σαν να φοράει επωμίδες!!!

Πριν ολοκληρώσω, να αναφέρω και ορισμένες περιπτώσεις που οι πολιτικοί αρχηγοί... πέταξαν την μπάλα στα μνήματα* (κοινώς δεν αναφέρθηκαν καν στο θέμα το οποίο ρωτήθηκαν). Θυμίζω ότι δεν έχω ακούσει όλες τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, οπότε συγχωρήστε μου τις όποιες παραλήψεις. Οταν ζητήθηκε από τον Καραμανλή να απαντήσει με το χέρι στην καρδιά αν μετά τις Ευρωεκολγές θα μπουν νέοι φόροι, κι αν ναι, γιατί δεν το ανακοινώνει τώρα, ο πρωθυπουργός στην απάντησή του, όχι απλά δεν το διευκρίνισε, αλλά ούτε καν άρθρωσε τη λέξη "φόροι". Ο ίδιος σε ερώτηση για ποιό λόγο οι πληγέντες της Ηλειάς δεν έχουν πάρει ακόμα τα χρήματα που δικαιούνται, απάντησε ότι θα τα πάρουν και ότι δεν χάνουν τα χρήματα τους. Πανομοιότυπη απάντηση έδωσε και για τα χρήματα των ωρομισθιων.
Την μπάλα στα μνήματα όμως πέταξε και η Παπαρήγα, όταν της τέθηκε το ερώτημα: "Αφού υποστηρίζετε ως ΚΚΕ, ότι άπαντες πρέπει να αμοίβονται με 1400Ε, ποσό που θεωρείτε ότι πρέπει να είναι ο χαμηλότερος μισθός, γιατί δεν δίνεται έσεις το καλό παράδειγμα με τους εργαζομέμους στα γραφεία του κόμματός σας", η απάντηση ήταν να θεσπιστεί πρώτα ο νόμος και θα το κανούν μετά και αυτοί. Τέλος ο Καρατζαφέρης πέταξε την μπάλα όχι απλά στα... μνήματα, αλλά στο διπλανό χωριό, στη ερώτηση για το τι θέση θα έπαιρνε αν διαδήλωναν Ελληνες Ορθόδοξοι στο Ντουμπάι, επειδή οι Αρχές έσκισαν τη Βίβλο. Ιδια "ποδοσφαιρική" ικανότητα επέδειξε και στο ερώτημα της διδασκαλιάς της μουσουλμανικής θρησκείας σε κάποια σχολεία.

Με τις υγείες μας. Μετά το 150λέπτο υπερθέαμα, έγινα σοφότερος και βοηθήθηκα τα μάλα για να πάρω την απόφασή μου, στο τι θα ψηφίσω στις 7 Ιουνίου. Αν έπρεπε να διαλέξω κάτι από αυτά που παρακολούθησα στο debate, τότε "δαγκωτό" θα ψήφιζα το μαύρισμα της Ολγας Τρέμη και θα έτρεχα ημίγυμνος σε κάποια παραλία.



*Για τους μη γνωρίζοντες την ποδοσφαιρική φρασεολογία, εξηγώ. Συνήθως στις μικρές πόλεις και στα χωριά, τα γήπεδα είναι δίπλα στα νεκροταφεία. Οταν λοιπόν οι παίκτες δεν επιθυμούν να παίξουν ποδοσφαίρο και θέλουν αν αποφύγουν την πίεση των αντιπάλων, στέλνουν την μπάλα όσο πιο μακριά μπορούν για καθυστέρηση. Συνήθως λέμε ότι στέλνουν την μπάλα στην εξέδρα, αλλά στα μνήματα είναι ακόμα πιο μακριά!!!!


ΥΓ. Καταγγέλω τις σκοτεινές δυνάμεις που προσπάθησαν με δόλια μέσα να με κάνουν να σωπάσω και με διέγραψαν από το blog. Δεν θα με φιμώσετε! ΧΑΧΑΧΑ!
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ομολογώ ότι δεν παρακολούθησα το Debate. Η παρουσία των AC/DC στο ΟΑΚΑ ήταν αυτονόητο ότι θα είχε για εμένα και ίσως όλους τους rockers της γενιάς μου μεγαλύτερη αξία. Άλλωστε με λίγο zapping το βράδυ και ανάγνωση το επόμενο πρωινό μπορείς να μάθεις όσα σε ενδιαφέρουν.

Αυτά που έμαθα λοιπόν ήταν ότι δεν είχαμε debate μιας και δεν είχαμε ανταλλαγή απόψεων και επιχειρηματολογία αλλά αντίθετα είχαμε για πολλοστή φορά μία κοινή συνέντευξη τύπου με κλειστές θεματολογίες και ερωτήσεις. Το χειρότερο δε ήταν ότι η συζήτηση αν και πολιτική δεν είχε καθόλου σχέση με το διακύβευμα των εκλογών της 7ης Ιουνίου. Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις ήταν εσωτερικής κατανάλωσης.

Μου άρεσε το γεγονός ότι επιτέλους οι πολιτικοί έριξαν "μπηχτές" ο ένας για τον άλλον κατά τη διάρκεια των μονολόγων τους. Ο Αλέκος Αλαβάνος μάλιστα προσπαθούσε να υποκαταστήσει τους δημοσιογράφους και έκανε ο ίδιος ερωτήσεις προς τον πρωθυπουργό, τις οποίες όπως ήταν αναμενόμενο αγνοούσε επιδεικτικά ο πρωθυπουργός μιας και ο εκπρόσωπος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν στη λάθος πλευρά του πάνελ.

Γενικότερα όμως δεν θεωρώ ότι το συγκεκριμένο Debate προσέφερε κάτι στην διαδικασία των Ευρωεκλογών. Αντίθετα έχω μεγάλες προσδοκίες από το αντίστοιχο που θα διεξαχθεί στο διαδίκτυο από το Deb8 (http://www.deb8.gr). Σε αυτό θα συμμετάσχουν με πολύ πιο "ανοικτούς" και διαδικτυακούς όρους άνθρωποι που θα μιλήσουν κατά βάση για την Ευρώπη.

Τη ΝΔ θα εκπροσωπήσει η Ρόδη Κράτσα, το ΠΑΣΟΚ ο Σταύρος Λαμπρινίδης (ο οποίος μου έκανε ιδιαίτερα θετική εντύπωση στην εκδήλωση προς τιμήν του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη),
το ΚΚΕ ο Αθανάσιος Παφίλης, το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο Νικόλαος Χουντής, το ΛΑ.Ο.Σ. ο Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος ενώ θα συμμετάσχει και ο star των ημερών Μιχαήλ Τρεμόπουλος που θα εκπροσωπήσει τους Οικολόγους Πράσινους και σίγουρα θα κληθεί να απαντήσει για τις θέσεις του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα για τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα ζητήματα σε σχέση με τη FYROM.

Το συγκεκριμένο debate θα έχει πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά για την ελληνική πραγματικότητα. Θα έχει συμμετοχή από το κοινό στη κατάρτιση των ερωτήσεων, θα έχει κοινές ερωτήσεις προς όλους γενικώς δείχνει να είναι σαφέστατα πιο ενδιαφέρον. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο http://www.deb8.gr/2009/05/politesepikefalis/.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]







Καταλαβαίνεις ότι γερνάς, όταν φεύγουν από την ζωή άνθρωποι που θαυμάζεις. Όχι τόσο εξ αιτίας τού αναπόφευκτου συνειρμού που προκαλεί η είδηση τής απώλειας, της εντύπωσης δηλαδή πως λιγοστεύουν, στην αλυσίδα των θνητών, οι κρίκοι που σε χωρίζουν από τον θάνατο. Όποτε φεύγει ένας σπουδαίος, ανακλαστικά σχεδόν αναλογίζομαι πόσο λίγα πράγματα έχω επιτύχει, πόσο πολλά θα ήθελα (ή θα ‘πρεπε) να επιτύχω, πόσο λίγος είναι ο χρόνος που μου απομένει για να τα κυνηγήσω – λες κι η αποδημία τού ανδρός μεταφέρει μέρος από τις ευθύνες του, τις επιδιώξεις του, τα ανεκπλήρωτα όνειρά του στους δικούς μου ώμους, διαταράσσοντας εκ νέου την ισορροπία ενός κορμού που γέρνει ήδη από υποχρεώσεις, απογοητεύσεις, συμβιβασμούς.

Η βαρύτητα τής απώλειας τού Μιχάλη Παπαγιαννάκη για την ελληνική πολιτική σκηνή είναι αυταπόδεικτη: σε καιρούς όπως αυτοί που διανύουμε, καιρούς αναξιοπιστίας, απαξίωσης κι ελαφρότητος, ελάχιστοι μπορούν να καυχηθούν για την ακεραιότητα, την αφοσίωση, την ευρυμάθεια, την οξυδέρκεια και την δράση τους όπως εκείνος μπορούσε. Για την Αριστερά το πλήγμα είναι μεγαλύτερο, κι ας μην το αντιλαμβάνονται ακόμη τα δημοσίως πενθούντα στελέχη της: ψυχή και ουσιαστικός “αρχηγός” των Ανανεωτικών, το ιδεολογικό αντίβαρο στους “αριστεροχαρούμενους” τής Κουμουνδούρου απειλεί, με την φυγή από τα εγκόσμια, να αφήσει έρμαιο τον πολύπαθο χώρο στους τυφώνες που γεννούν οι φαντασιώσεις κολλημένων στην εφηβεία “νεοφώτιστων”.

Χρόνια τώρα ονειρευόμαστε με τον William το “ιδανικό κόμμα” – μια παράταξη απαρτιζόμενη από μια dream team πολιτικών υψηλής ευφυΐας και διάθεσης για ουσιαστική προσφορά, που θα προέρχονται απ’ όλες τις πλευρές τού φάσματος. Η αίσθηση που με κυριεύει απόψε είναι ότι “το κόμμα” έμεινε δίχως αρχηγό. Γιατί ο εκλιπών προσέφερε νησίδες λογικής, λέμβους οξύνοιας και σωσίβια χιούμορ σ’ όσους απειλούνταν με πνιγμό από τους χειμάρρους βλακείας που έχουν πλημμυρίσει το Κοινοβούλιο, τα μέσα ενημέρωσης, την καθημερινότητά μας. Δεν μπορώ ν’ αποδιώξω τον, αδικαιολόγητο ίσως, φόβο πως ο μοναδικός για τα μέτρα μας τρόπος σκέψης του μπορεί να μείνει δίχως εκπρόσωπο, δίχως διάδοχο αν θέλεις, τώρα που δεν θα είναι ο ίδιος παρών.

Υπήρξαν (και υπάρχουν) άνθρωποι των οποίων η απουσία, ενώ δεν επηρεάζει κανέναν από μας με ορατό και άμεσο τρόπο, αφήνει εν τούτοις τα αποτυπώματά της στην συλλογική και συναισθηματική μας συνείδηση, ακριβώς επειδή και η παρουσία τους στα πράγματα είχε/έχει αντίστοιχο (ή και μεγαλύτερο) αντίκτυπο. Κάποιοι είναι “οικουμενικοί”, κάποιοι αφορούν λίγους. Γι’ αυτούς, για τους δικούς μου “εκλιπόντες ήρωες”, το παρόν κείμενο ας διαβασθεί κι ως ένα οφειλόμενο από χρόνια in memoriam. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ένας άνθρωπος του οποίου το χέρι θα ήθελα να ‘χω σφίξει, υπήρξε αρκετά σημαντικός, ώστε ν’ αποτελεί ταυτόχρονα αφετηρία και κατάληξη αυτής της αφιέρωσης.


* “Η πολιτική ενοποίηση τής Ευρώπης είναι η πιο αριστερή πρόταση που γνωρίζω όταν συζητάμε την πορεία τού κόσμου”, και “ακόμα κι αν 27 στις 27 κυβερνήσεις τής Ε.Ε. ήσαν δεξιές και αποφάσιζαν να προωθήσουν τη Συνθήκη που αρχίζει δειλά-δειλά να πολιτικοποιεί την Ένωση και τα προβλήματα, δικά της και του κόσμου, η εξέλιξη θα έπρεπε να χαιρετιστεί χωρίς επιφυλάξεις από την Αριστερά…”. Θαρρώ, χωρίς να το γνωρίζω, πως η “πολιτική διαθήκη” τού Μιχάλη Παπαγιαννάκη θα πρέπει να μοιάζει πολύ σ’ εκείνο το άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην Αυγή τής 18ης Οκτωβρίου. Βρες το στο http://www.mpapagiannakis.gr/?p=866.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και που γενικώς η ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης είναι κεκτημένο όλων των Ελλήνων. Βέβαια επειδή οι Αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν λίγο πιο σοφοί από εμάς και είχαν διαπιστώσει με τι ακριβώς είχαν να κάνουν επέμεναν και στο "Παν μέτρον άριστον".

Οι απόγονοι τους - εμείς δηλαδή - αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το χόμπι και να έχουμε και εμείς άποψη για όλους και όλα. Βέβαια επειδή είμαστε και ολίγον τι εξελιγμένο μοντέλο επιλέξαμε να αγνοήσουμε και τις προτροπές για το μέτρο που είναι άριστο. Αρχικά ήταν τα παραδοσιακά ΜΜΕ που γεμίσανε ειδικούς και εν συνεχεία ακολούθησε το διαδίκτυο. Όλοι, εμείς φυσικά δεν αποτελούμε εξαίρεση καθότι γνωστές ψωνάρες άπαντες οι Daltons, θεωρούν ότι μέσα από ένα blog έχουν κάτι να πούνε.

Το παράδοξο της ιστορίας λοιπόν δεν είναι ότι όλοι έχουμε κάτι να πούμε, είναι τι είναι επιτέλους αυτό που λέμε. Διαβάζω λοιπόν τις τελευταίες μέρες στις εφημερίδες και παρακολουθώ τους διάφορους πολιτικούς αναλυτές (οι οποίοι αν τους βάλεις να κάνουν εκλογές στη πολυκατοικία τους για διαχειριστή θα χάσουν τα αυγά και τα πασχάλια) να σχολιάζουν ότι η αποχή είναι μήνυμα στο δικομματισμό και διάφορα άλλα όμορφα και εύηχα.

Η δική μου η άποψη την οποία εκφέρω είναι ότι η αποχή πιο πολύ από μήνυμα στο δικομματισμό είναι ηχηρό μήνυμα προς τα λεγόμενα μικρά κόμματα. Είναι η ταφόπλακα στα όνειρα και τις ελπίδες τους μιας και υποδηλώνει ότι κανείς δεν τους θεωρεί άξιους και ικανούς να προσφέρουν κάτι διαφορετικό στη πολιτική σκηνή. Στη συγκεκριμένη κατηγορία δεν περιλαμβάνω το ΚΚΕ μιας και εκεί έχουμε να κάνουμε με διαφορετική περίπτωση.

Μικρά κόμματα που διεκδικούν τη διαφορετικότητα και προσπαθούν να αλιεύσουν ψήφους ως εναλλακτική επιλογή είναι κατά βάση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ο ΛΑ.Ο.Σ. Τα συγκεκριμένα δύο κόμματα βαυκαλίζονται ότι είναι η εναλλακτική επιλογή και ότι προσφέρουν τη διαφορετική ματιά αριστερά και δεξιά από τα δύο μεγάλα κόμματα. Όταν όμως φτάσει η ώρα της δεδομένα χαλαρής ευρωπαϊκής ψήφου αντί να κερδίσουν τις ψήφους εκείνες που θα δυναμώσουν τη φωνή τους, τις χάνουν από την αποχή.

Αν ήμουν στέλεχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και του ΛΑ.Ο.Σ. θα προβληματιζόμουν σοβαρά με το γεγονός. Πως περιμένω να γίνω ενεργός παίκτης όταν κανείς δεν με υπολογίζει ως εναλλακτική λύση.

Μία άλλη κατηγορία είναι οι Οικολόγοι. Αυτοί είναι το κόμμα της μόδας. Η οικολογία είναι στα πάνω της και 5 τύποι που δηλώνουν οικολόγοι χάρη και στο "σπρώξιμο" από ένα εκδοτικό συγκρότημα βρίσκονται στα επίκεντρο. Βέβαια το συγκεκριμένο ισχύει όσο δεν εμφανίζονται. Γιατί όποτε εμφανίζονται και μιλάνε για πολιτική χάνουν ψήφους. Διότι η οικολογία είναι στάση ζωής δεν είναι πρόγραμμα εξόδου από την οικονομική κρίση για παράδειγμα.

Ξεχωριστή αναφορά θα κάνω στο κόμμα της ΔΡΑΣΗΣ. Ο Στέφανος Μάνος κάθε φορά βρίσκει ένα τρόπο να μας πείσει ότι το χούι φεύγει τελευταίο. Όπως έγραφα και σε ένα υστερόγραφο κάποτε, δύο πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Μάνος, Κοντογιανόπουλος) μαζί με ένα στέλεχος του (Μπουτάρης) έφτιαξαν ένα κόμμα για να διεκδικήσουν ψήφους της Νέας Δημοκρατίας. Είναι από μόνο του αστείο.

Όχι όσο αστεία είναι εικόνα του συμπαθούς κατά τα άλλα Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη να προσπαθεί να μιλήσει για πολιτική. Ούτε όσο αστείο είναι μία παρέα από συνταξιούχους της ζωής και της πολιτικής (οι βασικοί συντελεστές είναι περασμένα 67 και ο Δήμου πάει για τα 75...) να προσπαθεί να μας πείσει ότι πρεσβεύει το φρέσκο και το διαφορετικό.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι μικροί. Οικολόγοι, κυνηγοί, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ανένταχτοι, ενταγμένοι γενικώς διάφοροι. Θα κάνω μία ιδιαίτερη μνεία στους αγαπημένους του αδελφού μου του William. Τη "Φιλελεύθερη Συμμαχία" που είναι υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης των ναρκωτικών, υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, υπέρ του κάθε πικραμένου γενικώς. Φιλελευθερισμός και αναρχία στη περίπτωση τους συναντιούνται με ένα ξεχωριστό μαγικό τρόπο.

Κλείνοντας να υπενθυμίσω απλά ότι πολλοί αναζητούν αγωνιωδώς τον Μπερλουσκόνι της Ελλάδος - την ίδια ώρα που ο Γεώργιος Παπανδρέου νομίζει ότι είναι ο Obama της Ελλάδας αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα - ακόμα όμως δεν συνειδητοποιούν ότι οι συνθήκες που οδήγησαν στο φαινόμενο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία δεν έχουν σχέση με τις αντίστοιχες που επικρατούν στην Ελλάδα. Επίσης κανένας, ακόμα και ο ιδιαίτερα χαρισματικός επικοινωνιακά Ανδρέας Βγενόπουλος, δεν είναι σε θέση να πλησιάσει ούτε κατά διάνοια τη χαρισματική προσωπικότητα του Καβαλιέρε που του επιτρέπει να γοητεύει τους ψηφοφόρους και να εκνευρίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Υ.Γ.1. Το ΚΚΕ θα είναι ο μεγάλος νικητής των Ευρωεκλογών αν τα σενάρια περί αποχής ισχύσουν. Ο λόγος; Απλός όταν έχεις πολύ ισχυρή βάση και δομημένο μηχανισμό ο κόσμος σου θα κατέβει να ψηφίσει. Το ΚΚΕ έχει τέτοιο μηχανισμό. Οπότε αν οι δικοί σου κατεβαίνουν και των άλλων δεν έρχονται ανεβάζεις τα ποσοστά σου.

Υ.Γ.2. Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι ένας άνθρωπος με εξαιρετικό χιούμορ. Μόνο ένας τέτοιος θα παραχωρούσε στο Δημοσθένη Βεργή τη Πλατεία Κολωνακίου για να στήσει το κεντρικό του προεκλογικό περίπτερο.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Η αρχική ιδέα του William, ήταν να προσφέρει στους αναγνώστες μερικά links ικανά να τους ενημερώσουν για το διακύβευμα των φετινών ευρωεκλογών. Αποφάσισε όμως, να μην το πράξει κι ο λόγος είναι προφανής. Δεν υπάρχει απλός πολίτης που να ενδιαφέρεται σοβαρά για το αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου. Πολλοί σπεύδουν να κατηγορήσουν γι'αυτό, τους "Ελληνάρες" που δε βλέπουν πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Όμως, το ίδιο ενδιαφέρον προκαλούν οι ευρωεκλογές και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και είναι λογικό. Το ευρωκοινοβούλιο είναι ένα τεράστιο σε όγκο σώμα που πρακτικά δεν αποφασίζει τίποτα. Οι σοβαρές πολιτικές αποφάσεις για τη λειτουργία της ένωσης λαμβάνονται στα συμβούλια των υπουργών και στις διασκέψεις κορυφής. Εκεί όπου 27 εκπρόσωποι εθνικών κυβερνήσεων μεταφέρουν επιδιώξεις, ίσως και ιδεολογίες, αντιπαρατίθενται και τελικά διαμορφώνουν μία ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική. Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Μακάρι αυτό το τεράστιο εντευκτήριο να είχε λόγο για τις εξελίξεις στην Ε.Ε. Αν είχε όμως, πιστεύει κανείς πραγματικά ότι το ενδιαφέρον των Ελλήνων πολιτικών θα ήταν αυτό που βλέπουμε σήμερα; Ακόμη και οι επικεφαλής των ψηφοδελτίων από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν αποκλείουν τη συμμετοχή τους σε μία μελλοντική κυβέρνηση του κόμματός τους, αν βέβαια τους ζητηθεί (τους ικετεύσει ο επόμενος πρωθυπουργός μην έχοντας άλλον ικανό να διαχειρισθεί τα προβλήματα αυτού του τόπου). Έτσι, τα προγράμματα των κομμάτων για τις ευρωεκλογές συνοψίζονται ως εξής:




  • Νέα Δημοκρατία: Πρέπει να της είμαστε αιωνίως ευγνώμονες για την ένταξη στην Ε.Ο.Κ. το 1981. Τι να πουν οι ψηφοφόροι στις υπόλοιπες εννέα χώρες της κοινότητας εκείνης της εποχής; Θα έχουν άδικο να μαυρίζουν τα αντίστοιχα κόμματα που μας δέχθηκαν; Κατά τα άλλα, όταν τα στελέχη της θα βρίσκονται στη δύσκολη θέση να πρέπει να πουν κάτι λίγο πιο φρέσκο η απάντηση θα έχει να κάνει με την ευρωπαϊκή ακτοφυλακή. Εκπαιδευμένοι ήρωες, αντίστοιχοι του Bruce Willis θα διασφαλίζουν τα Ελληνικά χωρικά ύδατα (των 6 μιλίων φυσικά-εκτός αν το Δίκαιο της Θάλασσας εφαρμοσθεί επιτέλους από την ατρόμητη Ευρωβουλή). Στον ελεύθερο χρόνο τους θα ρίχνουν και μια ματιά στο Αγαθονήσι μήπως και καταφέρουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.


  • ΠΑ.ΣΟ.Κ.: Το κεντρικό τους σύνθημα μοιάζει να επικεντρώνεται στη διλημματική αντιπαράθεση μεταξύ σοσιαλισμού και βαρβαρότητος. Όπου διαβάζει "βαρβαρότητα", ο αναγνώστης θα πρέπει να αντιλαμβάνεται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επίμονα "πολέμησαν" τόσο οι Εργατικοί στην Αγγλία, όσο και οι κυβερνήσεις του Κ.Σημίτη. Η ΠΑΣΟΚ-VISA που συζητούν θα είναι άλλο ένα όπλο στη σοσιαλιστική φαρέτρα. Τέλος, εννοείται ότι το Κίνημα θα ασχοληθεί και με τα καθ'ημάς όπου θα επιδιώξει να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή φθορά στη Ν.Δ.

  • ΣΥ.ΡΙΖ.Α : Οικολογία-Ευρώπη των λαών-35ωρο-κοινωνική συνοχή και μία Ευρωπαία μετανάστις χωρίς εκλογικά δικαιώματα. Ο William απογοητεύεται όλο και περισσότερο, αλλά αυτό είναι μάλλον καλό για ένα αριστερό κόμμα. Μακάρι να πάρει το διψήφιο ποσοστό για να αποκατασταθεί και η αδικία εις βάρος ενός εκ των πιο σοβαρών Ελλήνων ευρωβουλευτών.

  • Κ.Κ.Ε.: Τα γνωστά αντιευρωπαϊκά. Αν μη τι άλλο σταθεροί στις απόψεις τους. Αν αποφύγουν τις κλασσικές απαντήσεις που ξεκινούν από το ότι όλα τα προβλήματα έχουν τη ρίζα τους στο σύστημα και επισημάνουν, όταν χρειασθεί, ότι αυτοί που διαμαρτύρονται για το πρόωρο κλείσιμο της Βουλής ψήφισαν εν μία νυκτί το Ευρωσύνταγμα ίσως μαζέψουν και μερικούς μη κομμουνιστές.

  • ΛΑ.Ο.Σ :Σουπερμάρκετ

  • Οικολόγοι: Μακάρι να πάνε καλά, μόνο και μόνο για να έχει πλάκα το βράδυ της 7ης Ιουνίου



Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σε αυτό το blog έχουμε κάνει κατά καιρούς αναφορές σε πρόσωπα της πολιτικής σκηνής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνω κατάχρηση του blog αν θέλετε και θα μιλήσω για ένα νέο άνθρωπο που δεν είναι "φτασμένος" πολιτικός και δεν πρωταγωνιστεί στα πρωτοσέλιδα. Είναι δε και πολύ στενός προσωπικός μου φίλος οπότε δεν είμαι και αντικειμενικός, αλλά θα προσπαθήσω γιατί από τη Κυριακή και πρωί έγινε στην ουσία σύμβολο για μία ολόκληρη γενιά ΟΝΝΕΔιτων.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα δώδεκα χρόνια που ηγείται του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας έχει αλλάξει αρκετά πράγματα. Έκανε τις συγκρούσεις του και τους συμβιβασμούς του, προώθησε κάποιους ανθρώπους και σε γενικές γραμμές πάντα έδειχνε τη συμπάθεια του και το δέσιμο του με την ΟΝΝΕΔ από την οποία άλλωστε προέρχεται. Για πολλούς αυτό το δέσιμο των ΟΝΝΕΔιτων δεν λέει πολλά πράγματα για τους ΟΝΝΕΔιτες όμως είναι πολύ ισχυρό. Είναι όμως η πρώτη φορά που δίνει τόσο εμφατικά μία τόσο σημαντική ευκαιρία σε κάποιον που εκφράζει την ΟΝΝΕΔ.

Οι λόγοι που το επέλεξε; Πολλοί. Ο κυριότερος όμως κατά τη προσωπική μου άποψη το γεγονός ότι η ΟΝΝΕΔ τα τελευταία χρόνια υπό την καθοδήγηση του Γεωργίου Παπανικολάου έκανε άλματα προόδου σε θέματα εξωστρέφειας και έκανε τη παρουσία της πάρα πολύ έντονη.

Ο Γ. Παπανικολάου ξεκίνησε τη συνδικαλιστική του δράση, στα αμφιθέατρα της Νομικής. Η καλή του δουλειά εκεί και η γενικότερη του παρουσία τον έφερε στη θέση του Γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ. Εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Οι σχέσεις οργής που είχε με την απερχόμενη διοίκηση τον ανάγκασαν τον πρώτο του χρόνο να διοικήσει την οργάνωση όντας συντριπτική μειοψηφία στη Γραμματεία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ.

Η πληθωρική του παρουσία, η έμφυτη ευγένεια του και το γεγονός ότι δεν κρατούσε ποτέ κακία σε κανένα και συζητούσε με όλους έχοντας ως πρώτο ζητούμενο το καλό της οργάνωσης, τον βοήθησε να γυρίσει το κλίμα υπέρ του και να φέρει τα υψηλότερα ποσοστά της ΔΑΠ μετά τις αρχές της δεκαετίας του 90. Στα τρία χρόνια που έμεινε στη θέση του γραμματέα απέκτησε πολλούς πιστούς φίλους. Αναδείχτηκε ως ηγέτης και μέσα από μία δύσκολη εσωκομματική ζύμωση κέρδισε το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου της ΟΝΝΕΔ και εξελέγει μετά από ένα δύσκολο συνέδριο στη Χαλκίδα το 2004.

Οι εμπειρίες που αποκόμισε από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με τις "κόντρες" και τις δυσκολίες τον βοήθησαν να σταθεί καλά και στη θέση του προέδρου. Αντιμετώπισε με επιτυχία και διπλωματία τις διάφορες κρίσεις και κατάφερε να ενώσει την οργάνωση σε μεγάλο βαθμό.
Στο εσωκομματικό μέτωπο κάθε μέρα που περνούσε, ενίσχυε την θέση του. Ακόμα και οι πάλαι ποτέ ορκισμένοι εχθροί του σιγά σιγά τον αποδέχτηκαν και βρέθηκαν στο πλευρό του. Η πανηγυρική επανεκλογή του στη θέση του προέδρου το 2007 ήταν το φυσικό επακόλουθο.

Εκεί όμως που έκανε πραγματικά μεγάλη διαφορά ήταν στη γενική παρουσία της οργάνωσης. Η ΟΝΝΕΔ για αρκετά χρόνια έβραζε στο ζουμί της. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μπορεί να σάρωνε στις φοιτητικές εκλογές και η αύρα της να είχε αντίκτυπο στην ΟΝΝΕΔ όμως σε επίπεδο σχέσεων με το κόμμα τα πράγματα δεν ήταν καλά. Η δε παρέμβαση στη κοινωνία ήταν περιορισμένη μιας και η απαξίωση της πολιτικής είχε αντίκτυπο στις πολιτικές νεολαίες.

Ο Γεώργιος Παπανικολάου διέγνωσε το πρόβλημα και αποφάσισε να κάνει την οργάνωση πιο εξωστρεφή. Η φοβικότητα και οι κλειστές πόρτες δεν συνάδουν με το χαρακτήρα του και αυτό ήταν εμφανές. Επέλεξε να οργανώσει φεστιβάλ μακρυά από την Αθήνα, πρώτα στη Λήμνο, μετά στη Λευκάδα και στην Ολυμπία.
Εξέδωσε το free press περιοδικό Nuevo και οργάνωσε σειρά Συνδιασκέψεων σε όλη την Ελλάδα εν όψη της Συνδιάσκεψης Αρχών και Θέσεων της ΟΝΝΕΔ. Τέλος προχώρησε στη δημιουργία διαδικτυακού ραδιοφώνου.

Όσον αφορά τις σχέσεις με το κόμμα; Χάρη στη προσωπικότητα του κατάφερε να τις αποκαταστήσει και να κάνει την ΟΝΝΕΔ εκ νέου ισότιμο συνομιλητή. Μετά από καιρό είδαμε στελέχη της οργάνωσης να "προάγονται" σε κομματικές θέσεις χάρη στη δική του παρέμβαση και το εμφατικό έργο της οργάνωσης. Επί των ημερών του δε έγινε πράξη και η μετακόμιση της οργάνωσης σε μεγαλύτερα και καλύτερα γραφεία, μιας και η παραδοσιακή έδρα της οργάνωσης στη συμβολή των οδών Εμ. Μπενάκη & Νικηταρά δεν μπορούσε πλέον να στεγάσει την οργάνωση που είχε μεγαλώσει πολύ.

Τα παραπάνω για πολλούς μπορεί και να ακούγονται εύκολα, όμως δεν είναι. Όποιος έχει περάσει από τη καθημερινότητα της πολιτικής ξέρει ότι οι πόρτες δεν ανοίγουν εύκολα. Ο Γιώργος τις άνοιξε πάντως κυρίως με το χαμόγελο και με τη διεκδικητικότητα του.

Στα πλην του; Για κάποιους το γεγονός ότι αν βάλει κάτι στο μυαλό του δύσκολα αλλάζει γνώμη. Επίσης ορισμένες φορές ενθουσιάζεται και εμπιστεύεται εύκολα. Το σίγουρο είναι πως έχει πάντα καλές προθέσεις. Άλλωστε όπως είπα και στην αρχή είναι στενός προσωπικός μου φίλος οπότε του συγχωρώ και τα ελαττώματα του.

Συνοψίζοντας η ανάδειξη του σε υποψήφιο ευρωβουλευτή σε εκλόγιμη θέση είναι και κατά κάποιο τρόπο και δικαίωση για τον ίδιο. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν δύσκολα για το Γιώργο. Η απώλεια του πατέρα του πολλαπλασίασε τις ευθύνες του τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό μιας και το δικηγορικό γραφείο που διατηρούσε ο πατέρας του πέρασε στα χέρια του ίδιου και του αδελφού του. Άντεξε και τα ύπουλα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη όταν πέρσι το καλοκαίρι δεχόταν πρωτοσέλιδες κατασκευασμένες επιθέσεις με λιβελογραφήματα από εφημερίδα και πλέον μπορεί να προετοιμάζεται ψυχολογικά για την επόμενη μέρα του σαν Ευρωβουλευτής.


Υ.Γ. Όπως ξεκαθάρισα και στην αρχή το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί κατάχρηση του blog. Οπότε συγχωρέστε με για το προσωπικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης ανάρτησης.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα είναι μέρα φοιτητικών εκλογών. Εκλογές που η σημασία τους κατά βάση περιορίζεται στο φοιτητικό μικρόκοσμο του καθενός. Οι φοιτητικές εκλογές που διεξαγόντουσαν στη σχολή μου, σε συνδυασμό με τις σπουδές μου ως μηχανικός με έμαθαν ότι οι εκλογές είναι απλά μαθηματικά στη βάση τους. Σημασία έχει το ποσοστό σου και το μέτρο πολύ περισσότερο από το πόσες ψήφους πήρες τελικά.

Ο κανόνας ισχύει στο σύνολο των εκλογικών αναμετρήσεων, ανεξάρτητα του πόσο μεγάλη είναι η κάλπη και πόσο σημαντικό είναι το διακύβευμα. Τα παραπάνω όμως φαίνονται πολύ δύσκολα για πολλούς πολιτικούς αναλυτές που διαβάζω και βλέπω το τελευταίο καιρό εν όψη των Ευρωεκλογών. Το χειρότερο δε είναι ότι αυτή την άγνοια περί των μαθηματικών των εκλογών την έχουν και πολλά κόμματα. Η αφορμή για το άρθρο είναι ο αριθμός των εδρών που ευελπιστούν κάποια μικρά κυρίως κόμματα ότι θα πάρουν.

Στις εκλογές λοιπόν ρόλο παίζει κατά βάση το σύστημα διεξαγωγής και κυρίως το ποσοστό που θα πάρεις. Στο παράδειγμα μας των Ευρωεκλογών λοιπόν όπου έχουμε εκλογές με απλή αναλογική το μέτρο για τις 22 έδρες που θα μοιραστούν τα κόμματα είναι: 4,55%. Κρατήστε αυτό το νούμερο θα σας χρειαστεί.

Αυτό πως μεταφράζεται σε απλά Ελληνικά; Ότι για κάθε 4,55% που συγκεντρώνει κάποιο κόμμα αντιστοιχεί μία έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτά σε επίπεδο πρώτης κατανομής γιατί σε επίπεδο δεύτερης παίζουν ρόλο τα υπόλοιπα καθώς και ο κανόνας που μιλάει για το 3% που απαιτείται κατ' ελάχιστο για να μπει κάποιο κόμμα στην Ευρωβουλή.

Άρα αν δεχτούμε ένα πολύ large υποθετικό σενάριο με τα ακόλουθα ποσοστά στα λεγόμενα και μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης θα έχουμε τις ακόλουθες πιθανές έδρες:

ΚΚΕ 8%= 1 έδρα + 3,45% υπόλοιπο
ΣΥΡΙΖΑ 8%= 1 έδρα + 3,45% υπόλοιπο
ΛΑΟΣ 5% = 1 έδρα + 0,45% υπόλοιπο
Οικολόγοι 4,5% = 0 έδρες + 4,5% υπόλοιπο
Λοιπά κόμματα 4% κανένα εξ αυτών δεν περνάει το όριο του 3%

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το ακόλουθο σενάριο με μεγάλη διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ έχουμε:

ΠΑΣΟΚ 37%: 8 έδρες + 0,6% υπόλοιπο
ΝΔ 33,5% : 7 έδρες + 1,15% υπόλοιπο

Άρα έχουμε 18 έδρες στη πρώτη κατανομή και 4 ακόμα να μοιραστούν στη Β'. Στα οποία υπόλοιπα η σειρά είναι:

Οικολόγοι Πράσινοι 1 έδρα
ΚΚΕ 1 έδρα
ΣΥΡΙΖΑ 1 έδρα
ΝΔ 1 έδρα
ΠΑΣΟΚ 0
ΛΑΟΣ 0

Στο ακραίο αυτό σενάριο λοιπόν παίρνουν από 8 έδρες τα δύο μεγάλα κόμματα, από δύο τα κόμματα της αριστεράς και από μία έδρα το ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι. Βέβαια κάποιος θα πει και δικαίως ότι δεν μπορεί να έχουν σχεδόν 20% τα εξ αριστερών κόμματα του ΠΑΣΟΚ και αυτό να έχει 37%. Η απάντηση είναι ότι συμφωνώ αλλά αυτό θα το αναλύσω στο επόμενο μάθημα για τα μαθηματικά της κάλπης.

Προς το παρόν το συγκεκριμένο παράδειγμα το έδωσα μήπως και σταματήσουν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι να προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε την αριθμητική που ξέρουμε. Διότι για να βγάλει ο ΣΥΡΙΖΑ 3 ευρωβουλευτές ή το ΛΑΟΣ 2 πρέπει να γίνουν πράγματα και θαύματα. Θαύματα του τύπου να περνάει ο ένας το 10% και ο άλλος το 6%. Και τέτοια θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Κανονικά, το παρόν κείμενο θα αναφερόταν στις ευρωεκλογές και τη σημασία τους. Θα αποτελούσε τη συνεισφορά του William τόσο στη νέα κατηγορία κειμένων αυτού του ιστολογίου όσο και σε σας τους πιστούς αναγνώστες οι οποίοι ζαλισμένοι ακόμη από το χθεσινό ξενύχτι, δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από εκείνη τη φωνή μέσα σας, που πεισματικά επαναλαμβάνει : " Τί έκανα στραβά και δε μου έκατσε; Ποιές είναι άραγε οι θέσεις των κομμάτων για τις ευρωεκλογές;"Επειδή, λοιπόν, σε αυτά τα σύνθετα ερωτήματα οι κυριακάτικες εφημερίδες απαντούν προσφέροντας cd με τίτλο "Γ.Πλούταρχος-best of" ή αντίστοιχα άλλων μεγάλων καλλιτεχνών, αυτός (ο William) αναγκάστηκε να επαναπροσδιορίσει τη θεματολογία του και να προσφέρει μία απλή και δροσερή σαλάτα από ιδέες.
Γιατί αυτό το blog μπορεί να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις ακόμη και στα πιο σύνθετα ερωτήματα. Στην ουσία είμαστε μια υπεραγορά, ένα ιδεοπωλείον του κυβερνοχώρου (Jack Dalton,2009). Έτσι:
  1. Είστε ζαλισμένοι, γιατί ξεχάσατε τον κανόνα της ήπιας μετάβασης από τη μία εποχή στην άλλη: "Την πρώτη νύχτα της άνοιξης που θα αποφασίσεις ότι ήρθε η στιγμή να αποχαιρετήσεις το ουίσκι για πέντε μήνες, μην πιεις παραπάνω από δυο-τρεις βότκες. Ο κανόνας αντιστρέφεται το φθινόπωρο."
  2. Δεν σας έκατσε, γιατί την ώρα που σας μιλούσε για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει στη δουλειά και το άγχος που αυτά προκαλούν, εσείς απαντήσατε :"Μοιάζω με στέλεχος της ΓΣΕΕ;"
  3. Συνοπτικά, οι θέσεις των κομμάτων μοιάζουν με έκθεση αριστούχου στις πανελλαδικές. Πέντε σελίδες με αγάπη για την κοινωνία, τους θεσμούς, το περιβάλλον την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών. Bonus, η έκτη σελίδα που κλείνει το μάτι στον αναγνώστη και αναφέρεται στη δυναμική διεκδίκηση των εθνικών μας αιτημάτων (δηλαδή πώς θα πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα από τους επί πέντε σελίδες αγαπημένους Ευρωπαίους). Ο William θα επανέλθει με διεξοδική ανάλυση.

Αν και μία από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες αθλήτριες όλων των εποχών, η Πηγή Δεβετζή δεν έχει κατορθώσει ως τώρα να πάρει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Βρίσκεται πάντα μέσα στις καλύτερες του αγωνίσματος της, έχει διακρίσεις σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις και συμμετέχει σε άπειρα μήτινγκ στίβου καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς (=περνάει από αναρίθμητους ελέγχους και αποδεικνύει ανά τακτά χρονικά διαστήματα ότι δίκαια βρίσκεται στην ελίτ του γυναικείου τριπλούν). Το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, μπορεί να μην το πάρει ποτέ, όμως για τους φιλάθλους του στίβου ανά την υφήλιο θα είναι πάντα ένα μεγάλο όνομα. Αντίθετα, η Βούλα Πατουλίδου, ποτέ δεν έφθασε σε παρόμοιο επίπεδο, όμως έχει στην κατοχή της ένα χρυσό κι ο William τη θαυμάζει γι'αυτό. Ποτέ πριν και μετά από εκείνη τη νύχτα στη Βαρκελώνη δε βρέθηκε στην κορυφαία πεντάδα των 100μ. μετ'εμποδίων. Ευφυώς σκεπτόμενη, άλλαξε αγώνισμα και συνέχισε με τα άλματα όπου κι εκεί δεν πέτυχε κάτι σπουδαίο. Απέδειξε, όμως, πόσο αγαπάει τον αθλητισμό και πόσο εύκολο της ήταν να ξεπερνά το μέσο όρο σε ό,τι αποφάσιζε να κάνει τη δεδομένη στιγμή.

Τί θέλει να πει ο William; Είναι απλό. Τη στιγμή που η Devers πέφτει πάνω στο εμπόδιο, κάποια από τις υπόλοιπες πρέπει να ορμήξει και να αρπάξει την πρωτιά. Η Βούλα βρίσκεται εκεί. Αυτό είναι και το μήνυμα της ημέρας. Είναι σπάνιο να είσαι το αντίστοιχο της Π.Δεβετζή σε ταλέντο, εργατικότητα και αφοσίωση. Αν είσαι, ακόμη και να μην πάρεις το χρυσό, μια θέση στην ελίτ της κατηγορίας σου θα την κατακτήσεις. Αν όμως δεν είσαι, τότε να ξέρεις ότι κάποτε θα τύχει η στιγμή που θα έχεις την ευκαιρία σου για κάτι μεγάλο. Αρκεί, με ψυχή και επιμονή να κάνεις τα πάντα ώστε να βρεθείς εκεί.

*α) Όχι, δεν έχει παραβιασθεί ο κανόνας της ήπιας μετάβασης στη βότκα. β) Πριν πετάξεις την ατάκα με τη ΓΣΕΕ και για να περάσει η ώρα, φαντάζεσαι τον εαυτό σου ως Βούλα Πατουλίδου και πιστεύεις ότι θα έρθει η στιγμή που θα δικαιωθείς. Φευ! γ) Μετά τον ανελέητο βομβαρδισμό επί μία εβδομάδα, ας συγχωρεθεί όποιος συνελήφθη να σιγοτραγουδά Γ. Πλούταρχο. δ) Ο William, για την επόμενη εβδομάδα θα μιλά για τον εαυτό του σε γ' πρόσωπο. Αφ'ενός μεν, αποτίει φόρο τιμής στον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, αφ'ετέρου δε, χρειάζεται αυτήν την αποστασιοποίηση από το εγώ-αυτή τη μικρή σχιζοφρένεια, ώστε να μπορέσει αντικειμενικά να ασχοληθεί με τις κρίσιμες επερχόμενες ευρωεκλογές.

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]
















- Μην ανησυχείς, πρόεδρε, σε στηρίζω...




Πώς είναι δυνατόν να μην παραπέμπεται προς περαιτέρω διερεύνηση των ευθυνών του βουλευτής και τέως υπουργός, όταν οι συνάδελφοί του που πήραν θέση επί του θέματος (κοινώς, οι 290 που ψήφισαν είτε “ναι”, είτε “όχι”) τάχθηκαν κατά πλειοψηφία υπέρ της παραπομπής; Απλό: επί δύο συναπτές διαδικασίες αναθεώρησης τού Συντάγματος, και παρά τις προτάσεις που κατετέθησαν, οι Πατέρες τού Έθνους επέλεξαν ν’ αφήσουν τις σχετικές διατάξεις στην ησυχία τους. Όπως είπε κι από του βήματος ο Αριστοτέλης, “αύριο μπορεί να είστε εσείς”! Μεταξύ κατεργαραίων…

Πώς γίνεται, αλήθεια, και οι έξι βουλευτές τής συμπολίτευσης, που καταφανώς αμφέβαλλαν για την αθωότητα τού Παυλίδη, προτίμησαν να οχυρωθούν (και να οχυρώσουν και την παράταξή τους) πίσω απ’ την ασπίδα τού “δεν παίρνω θέση”, αντί να διευκολύνουν την δουλειά τής Δικαιοσύνης; Εύκολο: το μόνο που βρίσκεις μέσα στο μαντρί είναι πρόβατα – κι αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές, το συγκεκριμένο μαντρί θα στενέψει σημαντικά. Άντε τώρα να βγάλεις από πάνω σου την ρετσινιά τού κουκουλώματος – αλλά, θα μου πεις, κι η Ελλάς ένα μεγάλο μαντρί δεν είναι; Όταν οι εντυπώσεις ξεθωριάσουν, τους ίδιους “άτεγκτους” δεν θα ψηφίσεις;

Πώς ανέχεται ο πρωθυπουργός, που έκτισε την καριέρα του κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας κι απέλυσε τον Τσιτουρίδη για μια παράτυπη μετεγγραφή, να στηρίζει την κυβέρνησή του στην ψήφο ενός υπόπτου για ηθική αυτουργία σε εκβίαση, τον οποίο ούτε η παράταξή του μπήκε στον κόπο να αθωώσει; Πώς καταδέχεται να τον παρακαλεί να παραιτηθεί, “για το καλό τής παράταξης”; Τα ‘χουμε ξαναπεί αυτά: ο άνθρωπος είναι άτολμος.

Πώς τολμούν οι “γαλάζιοι” συνάδελφοι τού τέως υπουργού Αιγαίου, ενώ τον απήλλαξαν από τον έλεγχο τής Δικαιοσύνης, να τον καλούν “να δώσει πειστικές εξηγήσεις στο κόμμα”; Στοιχειώδες: όπου δεν υπάρχει τσίπα, υπάρχουν ωραίες ιδέες.

Πώς κρατιέται ο χειμαρρώδης Ρόδιος πολιτικός και δεν παραιτείται, για ν’ αποδείξει διά της νομίμου οδού την αθωότητά του και να κλείσει μια και καλή τα στόματα όσων τον συκοφαντούν; Όποιος έχει κεφάκια (και φράγκα) να μπλέξει με την Δικαιοσύνη, ας απαντήσει.

Την ώρα που οι “γαλάζιοι” πολιτευτές βιάζονται να ξεμπερδεύουν με τις φαρσοκωμωδίες, για να παίξουν ανενόχλητοι με το διακύβευμα των Ευρωεκλογών, ο Αριστοτέλης Παυλίδης αναδύεται από την κολυμβήθρα τού Συντάγματος, πάλλευκος σαν τα πέντε καθαρτήρια ψηφοδέλτια, και προσγειώνεται δαφνοστεφής στα πάτρια, όπου ενδέχεται να γκρεμίσουν και τα τείχη τής παλιάς πόλης για να τον τιμήσουν επειδή αθωώθηκε χάρη στα εκτός έδρας γκολ. Εν τω μεταξύ, η (ήδη από καιρό σε καθεστώς ακυβερνησίας) χώρα διολισθαίνει περαιτέρω σε κατάσταση αναλγησίας, ιδεολογικού και ηθικού κώματος, με τις ευλογίες των κυβερνώντων, που επιμένουν να διαλέγουν την ευθεία αντί για τον ανήφορο, το κουκούλωμα αντί για την διαλεύκανση, τους τύπους έναντι τής ουσίας, το όποιο διακύβευμα έναντι τής προάσπισης θεμελιωδών αξιών. Κι ενώ αδυνατούν ν’ αντιληφθούν ότι στην φαρσοκωμωδία που έστησαν άλλοι τσαρλατάνοι δεν υπάρχουν εκτός απ’ τους ίδιους, ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο για την πολιτική διαπαιδαγώγηση των οπαδών τους, που συναγωνίζονται πλέον με αξιώσεις τους ταγούς τους στην επίδειξη κακομοιριάς, μπαγαποντιάς, τσαρλατανισμού, ιδιοτέλειας. Ο Παυλίδης θα φύγει, μα οι υποψήφιοι αντικαταστάτες του εκκολάπτονται – κι αυτήν την φαρσοκωμωδία που ξορκίζετε, κύριοι, θα την βρούμε μπροστά μας όλοι.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τώρα που η φαρσοκωμωδία με τον Αριστοτέλη Παυλίδη τελείωσε άδοξα, αξίζει το κόπο να φύγουμε λίγο από τα τετριμμένα και να μιλήσουμε για την εκλογική διαδικασία που έρχεται. Τις Ευρωεκλογές.

Είχα τη χαρά και τη τύχη να συμμετάσχω στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP) που διεξήχθη στη Βαρσοβία 29-30 Απριλίου 2009. Στο πλαίσιο του συνεδρίου είχα τη τιμή να παρακολουθήσω ζωντανά ηγέτες από όλη την Ευρώπη, ανάμεσα τους τον τεράστιο Lech Walesa, τον Silvio Berlusconi, την Angela Merkel, τον Wilfried Martens, τον Jose Manuel Baroso και φυσικά τον δικό μας Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Στα πλαίσια του συνεδρίου και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ζύμωσης για να καταλήξουμε στο μανιφέστο του EPP για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές συνειδητοποίησα ότι στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές. Το διακύβευμα τους και τα ζητούμενα είναι terra incognitta στη χώρα μας.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα δεν κάνει κουβέντα για το μανιφέστο που στηρίζει το PSE (Το σοσιαλιστικό Κόμμα της Ευρώπης) και μιλάει για δημοψήφισμα και απάντηση στη κυβέρνηση κλπ. Τα κόμματα της αριστεράς είναι γνωστό ότι δηλώνουν αντιευρωπαϊστές και επιθυμούν να φύγουμε από την Ε.Ε. (το γιατί συμμετέχουν στις Ευρωεκλογές άπαξ και δεν θέλουν να συμμετέχουν στην ΕΕ έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μας εξηγήσει κάποιος αλλά δεν πειράζει). Όσο για το ΛΑ.Ο.Σ. και τους λοιπούς συγγενείς ας το αφήσουμε καλύτερα.

Η Νέα Δημοκρατία δείχνει να προσανατολίζεται σε μία πιο καθαρή Ευρωπαϊκή καμπάνια. Οι συγκυρίες την ευνοούν μιας και είναι δεδομένο ότι η Ευρώπη είναι το δικό της γήπεδο. Δεν είναι μόνο η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση που αποτελεί δική της επιτυχία είναι και το γεγονός ότι στο μανιφέστο του EPP κατάφερε να περάσει πάγιες θέσεις της με μεγάλη σημασία για τη χώρα.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι η προεκλογική ατζέντα θα είναι αρκετά μπερδεμένη. Οι μεν θα πιέζουν να πηγαίνει η κουβέντα σε τοπικό επίπεδο και οι δε σε Ευρωπαϊκό. Η αλήθεια είναι όμως ότι η ατζέντα οφείλει να είναι αποκλειστικά Ευρωπαϊκή. Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές εκλέγονται για να προασπίζουν τις θέσεις της χώρας αλλά επίσης για να υπηρετήσουν και το ευρύτερο Ευρωπαϊκό όραμα (το όποιο έχει ο καθένας και αν έχει).

Εν κατακλείδι τα δύο μεγάλα κόμματα με τη συμμετοχή τους στο EPP και το PSE αντίστοιχα και με τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες τους, δεσμεύονται να στηρίξουν συγκεκριμένες πολιτικές για την επόμενη πενταετία. Το περίγραμμα και η λογική των προτάσεων και των θέσεων τους αναλύονται στο Μανιφέστο των αντίστοιχων σχηματισμών στους οποίους μετέχουν. Παραθέτω τα δύο κείμενα και επιφυλάσσομαι για περισσότερη κουβέντα για το θέμα στο μήνα που διανύουμε.

Μανιφέστο EPP (ΝΔ)
Μανιφέστο PSE (ΠΑΣΟΚ)


Υ.Γ.1. Παρακολουθώντας την ομιλία του Lech Walesa συνειδητοποίησα ότι η αναλογία σε Ελληνικό επίπεδο θα ήταν να εκλεγόταν πρωθυπουργός ένας αρχισυνδικαλιστής της ΓΣΕΕ. Φανταστείτε τον Πολυζωγόπουλο ή τον Μανώλη πρωθυπουργό και έχετε στο μυαλό σας την εικόνα.

Υ.Γ.2. Τη δική τους νότα στο συνέδριο έδωσαν ο Sali Berisha και ο Γεωργιανός Mikheil Saakashvili. Ο πρώτος έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ μιας και η τοποθέτηση του ήταν κατά βάση καμπάνια για εισροή επενδύσεων στην Αλβανία.

Υ.Γ.3. Ο Nicola Gruevski ήταν παρόν. Ως παρατηρητής μιας και η Νέα Δημοκρατία έχει μπλοκάρει τη συμμετοχή του κόμματος του στο EPP. Στην ομιλία του θύμισε Μάρθα Βούρτση. Πολύ κλάμα και μιζέρια για την κακή Ελλάδα και το βέτο. Επίσης έκανε και περίπου 30 αναφορές στο Republic of Macedonia. Συνολικά όμως η εικόνα που έβγαζε ήταν της κακομοιριάς.

Υ.Γ.4. Οι Βρεττανοί είναι πραγματικά μία κατηγορία μόνοι τους. O David Cameron αποφάσισε ότι δεν εκφράζει το EPP τους Tories που είναι αμιγώς συντηρητικό κόμμα και αποφάσισαν να σχηματίσουν δική τους συντηρητική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Έτσι ένα μήνα πριν αποχώρησαν και πλέον ετοιμάζονται σαν γνήσιοι Άγγλοι στην Ευρώπη να δούμε για μία ακόμη σεζόν το έργο "Όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια"...

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Μία από τις πιο πολυπληθείς πτέρυγες του καθαρτηρίου είναι αυτή των «κοντών με τις σφεντόνες».

Προσοχή! Ο τίτλος είναι ελαφρώς παραπλανητικός. Η έλλειψη φυσικού ύψους  δεν αποτελεί κριτήριο για να ενταχθεί κανείς σε αυτή την ομάδα αν και αρκετά μέλη πληρούν κι αυτήν την προϋπόθεση. Αυτό που εξετάζεται είναι ο λόγος των ικανοτήτων προς τις επιδιώξεις τους (κοντός: Ι/Ε<1)  και το κατά πόσον ταλαιπώρησαν τους γύρω τους, εξ’αιτίας  της εμμονής  να αποδείξουν ότι είναι ξεχωριστοί. Εκείνος, αποφάσισε να τους δικάσει ομαδικά, όρισε αυτεπάγγελτα συνήγορό τους το βασιλιά Δαβίδ και ζήτησε από τους επιστάτες να τους ομαδοποιήσουν με κάποιον τρόπο. Έτσι βρέθηκαν να φορούν περιβραχιόνια  με κεντημένη πάνω μια μικρή σφεντόνα.

Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Οι περισσότεροι εξ’αυτών, δήλωσαν ότι οδηγός τους, εν ζωή, ήταν η ιστορία του συνηγόρου τους με το Γολιάθ. Μάλιστα τόλμησαν να το χρησιμοποιήσουν κι ως επιχείρημα κατά την προκαταρκτική εξέταση για να αιτιολογήσουν τη μανία με την οποία προσπάθησαν να επιτύχουν το ακατόρθωτο, χωρίς να ενδιαφερθούν για τις συνέπειες. Γι’αυτό κι Εκείνος σε μία σπάνια επίδειξη χιούμορ αποφάσισε να καλέσει το είδωλό τους  να τους υπερασπισθεί. Έτσι κι αλλιώς, είχε νεύρα μαζί του από εκείνη την ιστορία με το στρατηγό Ουρία και τη γυναίκα του. Ο μόνος λόγος που τον είχε συγχωρήσει ήταν η ανάγκη της εποχής για role models.

Κατά τα άλλα, πάντα είχε να λέει για το θάρρος που χρειάζεται να έχει κανείς για να σταθεί απέναντι σε κάτι που φαντάζει ακατόρθωτο. Υπερηφανεύεται δε, για την ευφυΐα που επιδεικνύει το δημιούργημά Του όταν βρίσκεται υπό πίεση. Από αυτήν την πλευρά, ο βασιλιάς Δαβίδ, είναι ένα ιδανικό πρότυπο για τους ανθρώπους όλων των εποχών.

Από την άλλη, όμως, ποιος θα το φανταζόταν ότι η νίκη επί του Γολιάθ θα επηρέαζε τόσο πολύ όλους τους «κοντούς» αυτού του κόσμου. Ακόμη κι Εκείνος, έμεινε εντυπωσιασμένος από τον όγκο των παλαβών που μαζεύτηκε στο καθαρτήριο. Άνθρωποι συνηθισμένοι, κάποιοι εξ’αυτών άνω του μέσου όρου σε παιδεία και ευφυΐα, που πίστεψαν ότι είναι πλασμένοι να κυβερνήσουν την υφήλιο και κατέληξαν να διαλύσουν τα πάντα, συνωστίζονται για να αποδείξουν ότι είχαν καλό σκοπό. Η αλήθεια είναι ότι δε θέλει και πολύ για να σαλέψει το μυαλό. Μία πρώτη επιτυχία, λίγη τύχη και η απαραίτητη αποδοχή από τους γύρω, είναι παράγοντες ικανοί να σε ανεβάσουν στο προσωπικό σου σύννεφο απ’όπου θα θωρείς αγέρωχος το μέλλον που σου έταξε η μοίρα.

 

 

 

 

 

Δευ

Τρί

Τετ

Πέμ

Παρ

Σάβ

Κυρ

 

 

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Φάσεις σελήνης: 1:1Q  9:Full  17:3Q  24:New  31:1Q  
1: Εργ. Πρωτομαγιά-Περιποίηση πελατών 3:ΠΑΟ γερά 15:Συνδικαλιστικές υποχρεώσεις

16:Τελικός Eurovision 21:Αγ.Κων/νου  και Ελένης

27:Τελικός CHL 29:Η Πόλις Εάλω

 

 

  • «Ή θα βρούμε το δρόμο ή θα τον ανοίξουμε». Αποδίδεται στον Αννίβα και πριν κάποια χρόνια έγινε σλόγκαν μιας από τις πιο πετυχημένες διαφημίσεις ουίσκι. Τον άνοιξε κι έφθασε έξω από την Ρώμη. Δε σκέφθηκε, όμως, ότι αυτοί οι δρόμοι είναι συνήθως διπλής κατευθύνσεως και τελικά η Καρχηδόνα ισοπεδώθηκε.
  • Το ίδιο διπλής κατευθύνσεως αποδείχθηκε κι ο δρόμος Σμύρνη-Άγκυρα, γι’αυτό και οι αφίσσες με το σύνθημα: «Ψηφίστε με γιατί απ’όλες τις ιδέες είχα τη μεγαλύτερη», βρίσκονται μόνο στην αριστερή πλευρά του Αιγαίου.
  • Στην ίδια πλευρά, λατρεύεται ως σπουδαιότερη μορφή όλων, ο Μ. Αλέξανδρος. Αν και όχι ιδιαίτερα συμπαθής στον γράφοντα, αναμφισβήτητα «ψηλός», αφού πέτυχε στο στόχο που έθεσε. Αντιθέτως, ο έτερος μεγάλος, ο  Μ. Ναπολέων, έφθασε κοντά αλλά τελικά τα έχασε όλα και δικαίως παίρνει το περιβραχιόνιο με τη σφεντόνα.

Τα κριτήρια κατηγοριοποίησης, είναι λοιπόν σαφή. Τί απέγιναν οι λίγοι που τελικά επέτυχαν το ακατόρθωτο, δεν είναι της παρούσης αλλά είναι προφανές  ότι κρίθηκαν κατά περίπτωση, αφού ο αριθμός τους επέτρεπε κάτι τέτοιο. Για την ομάδα του Δαβίδ, μάλιστα, η αρχική σκέψη ήταν να οδηγηθούν κατευθείαν στην Κόλαση με την κατηγορία της ματαιοδοξίας. Όμως, το Βιομηχανικό Επιμελητήριο Άλλου Κόσμου διαμαρτυρήθηκε ότι αυτό ισοδυναμούσε με ποινικοποίηση της ελεύθερης πρωτοβουλίας. Έτσι, παράλληλα με τη δίκη θα συζητηθεί και το θέμα της «ιδεολογικής αποπλάνησης ενηλίκων».

 

Περισσότερα...