| Averell Dalton | Comments ]

Θεάτρου τύμβος



Το αυτοκίνητο κάτω απ’ το μπαλκόνι σου κορνάρει για να κατεβείς. Ακολουθεί μήνυμα στο κινητό – “τελείωνε, θα χάσουμε την αρχή!”. Το ρολόι σου δείχνει έξι το απόγευμα, και συλλογίζεσαι πως η τελευταία φορά που ξεκίνησες για κάπου τρεις ολόκληρες ώρες νωρίτερα απ’ την ώρα που θα ‘πρεπε να είσαι εκεί ήταν τότε, που πήγατε με τους άλλους πορεία στο “Καραϊσκάκη” για το ντέρμπι. Η ανάμνηση και μόνο σε κουράζει. Αναστενάζεις – “Επίδαυρος είναι αυτή”, λες στον εαυτό σου, κι αυτήν την παράσταση δεν θα την έχανες με τίποτα. Αποφασίζεις να διώξεις τις κακές σκέψεις με την βοήθεια λίγων κλασικών στίχων τού Eric Idle, συνοδευόμενων από το απαραίτητο whistling, και κατεβαίνεις.

Το αυτοκίνητο είναι γρήγορο κι ο οδηγός τζιμάνι, κι έτσι η διαδρομή ως την Κόρινθο αποδεικνύεται παιχνιδάκι. Μετά, βέβαια, αφήνετε την εθνική και πιάνετε τον επαρχιακό. Είναι λες και βρίσκεσαι στην Κηφισίας σε ώρα αιχμής: ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, το ΚΤΕΛ τής γραμμής, μοτοσικλέτες σε εκνευριστικά ριψοκίνδυνους ελιγμούς, η Αθήνα μετακομίζει στην Επίδαυρο, όλοι θέλουν να δουν την ίδια παράσταση με σένα. Ενώ καταλαμβάνεσαι, αργά αλλά σταθερά, από την ψυχολογία τής μάζας, ο οδηγός αποφασίζει ξαφνικά να μπει στο κλαμπ αυτών που πάτησαν την βοηθητική λωρίδα. Για λίγα μέτρα τσουλάτε καλούτσικα, κι ύστερα κάποιος από το κυρίως ρεύμα κάνει μιαν απότομη τιμονιά δεξιά, ακριβώς μπροστά σας, προτιμώντας να τρακάρει από το ν’ ανεχθεί τόσην αδικία. Το τρακάρισμα αποτρέπεται την τελευταία στιγμή, οι οδηγοί λογοφέρνουν, “περνιέσαι για έξυπνος;”, λυσσά ο άλλος, “όχι ιδιαίτερα”, απαντά ο δικός σου χαμογελώντας – η συνοδηγός στο άλλο αυτοκίνητο λύνεται στα γέλια, ο συνοδός της απομακρύνεται βράζοντας, περνάτε το υπόλοιπο τής εξαντλητικής διαδρομής υμνώντας την ευφυέστερη επίδειξη μετριότητας στην Ιστορία.

Στο θέατρο πλέον, κι αφού χρειάσθηκε, για δυο μπουκαλάκια νερό, να στηθείς επί τέταρτο στην ίδια ουρά με άτομα που προφανώς συνδέουν αιτιωδώς την ψυχαγωγία με την κατανάλωση διατροφικής σαβούρας (“Μα κι οι αρχαίοι δεν πήγαιναν στο θέατρο οργανωμένοι για picnic;”, έχεις έτοιμη την άφεση), τα φώτα, επί τέλους, σβήνουν. Τα διάχυτα μουρμουρητά και σχόλια που προκαλεί στο κοίλον η, υπό τύπον πρελουδίου, σιωπηρή επίδοση τού χορού σε φαινομενικά ακανόνιστες γυμναστικές ασκήσεις, δεν αποτελούν καλό προμήνυμα, αλλά γενικά είσαι αισιόδοξος για την συνέχεια. Κι ενώ έχουν περάσει δέκα λεπτά από την στιγμή που το μεταφρασμένο κείμενο τής “Αντιγόνης” άρχισε να χαϊδεύει τ’ αφτιά των εκδρομέων, εμφανίζεται, ήδη από το πρώτο μέρος, απρόσκλητος, ο από μηχανής θεός: η τυπική ελληνική πενταμελής οικογένεια.

Αποφασισμένοι να τροφοδοτήσουν τα τρία γεννήματά τους με υψηλού επιπέδου παιδεία από νωρίς (το μεγαλύτερο ήταν-δεν-ήταν επτά χρόνων), αλλά όχι αρκετά αποφασισμένοι ώστε να φθάσουν στην ώρα τους, οι στοργικοί γονείς αναστατώνουν ολόκληρο το διάζωμα με την αγωνία τους να βρουν πέντε συνεχόμενες κενές θέσεις. Όταν αυτό αποδεικνύεται αδύνατον, ενεργούν αστραπιαία για πρώτη (και τελευταία, ως έμελλε να δειχθεί) φορά – και καταλαμβάνουν τις τελευταίες κενές θέσεις εκατέρωθεν της δικής σου. Οσμίζεσαι την καταστροφή, όχι όμως και το μέγεθός της: για το υπόλοιπο τής παράστασης θα αγωνίζεσαι να διαφυλάξεις την συγκέντρωσή σου μέσα σ’ έναν ορυμαγδό από ψαχούλεμα σε τσάντες, πατατάκια και νερά που πηγαινοέρχονται, εντολές τύπου “πεινάω”, “διψάω”, “κουράστηκα”, “κατουριέμαι” και “καθίστε φρόνιμα”, και παραινέσεις για ησυχία από τους γύρω. Α, και το σταθερό, καθησυχαστικά μονότονο κλικ τής φωτογραφικής μηχανής τού απαραίτητου Κορεάτη, που έχει καταλάβει, με αποκαλυπτικά μερφικό τρόπο, την θέση ακριβώς πίσω σου.

Δέκα λεπτά πριν το τέλος, ο πάσχων από το σύνδρομο τού γηπέδου πατέρας τραβά κακήν κακώς την οικογένεια προς την έξοδο, “για να προλάβουμε την κίνηση”. Νέα αναστάτωση, κι εκεί που νομίζεις ότι τα βάσανά σου τελείωσαν, έρχεται ένα εύρημα τού σκηνοθέτη (να δώσει τον ρόλο τής αυτοκτονούσας Ευρυδίκης σε άνδρα ηθοποιό) να βάλει το κερασάκι: το πηγαίο “πλάκα μας κάνεις;” κάποιου στ’ αριστερά αντηχεί στο κοίλον, ξεσπούν σε διάφορα σημεία χάχανα ανθρώπων που, κατά τα φαινόμενα, χρειάζονταν αυτό το σινιάλο για να γελάσουν με κάτι που τους φαίνεται αστείο, η παράσταση ολοκληρώνεται μέσα σε απροκάλυπτη θυμηδία, που υποδαυλίζεται από την εμφανή αδυναμία τού σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή να δώσει στον θρήνο τού Κρέοντα μιαν ιδέα τραγικότητος. Κάθε διάθεση να υπερασπισθείς το εγχείρημα έχει καμφθεί, εξανεμίζεται δε ολότελα από τον δίωρο γολγοθά τής επιστροφής.

Επιμύθιον: ίσως στους αρχαίους χρόνους να ήταν αλλιώς, στον καιρό μας πάντως τα μεγάλα θέατρα, τα μεγάλα ακροατήρια σκοτώνουν την εμπειρία τής Τέχνης. Λίγο επειδή στερούμεθα παιδείας, λίγο γιατί είμαστε επιρρεπείς στην ύβρη τής ιδιωτείας, λίγο διότι είναι φυσικό να μη αντιλαμβανόμαστε όλοι τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο, οι Έλληνες (κι ίσως όχι μόνον) δεν έχουμε κοινό τόπο, κοινά ήθη και συμπεριφορές απέναντι στον πολιτισμό. Κι αυτό είναι, ως ένα βαθμό, ανεκτό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν επιμένουμε, εμείς οι αμύητοι επηρμένοι, να μπουκάρουμε όταν ακούγεται το “τας θύρας”, για να γίνουμε λάθρα κοινωνοί τού μυστηρίου, αντί να μένουμε αιδημόνως απ’ έξω. Γι’ αυτό σου συνιστώ θερμώς να το σκεφθείς διπλά, πριν βγεις στον πηγαιμό για την Επίδαυρο φέτος το καλοκαίρι. Αν ανήκεις στους πιστούς, έχεις πολλές πιθανότητες να βιώσεις εμπειρίες κατώτερες των προσδοκιών σου. Αν, από την άλλη, σε διαφεντεύει η ψυχολογία τού τουρίστα, δεν αποκλείεται να καταστρέψεις το βράδυ κάποιου, που βρίσκεται εκεί για καλό λόγο.

*Αν η αρχαία Επίδαυρος βρισκόταν σε απόσταση λίγων λεπτών από το σπίτι μου, σίγουρα θα έμπαινα στον πειρασμό να παρακολουθήσω από το φετινό φεστιβάλ: την Έλεν Μίρρεν και το Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας στην “Φαίδρα” τού Ρακίνα. Τον “Πόλεμο των υιών τού Φωτός κατά των υιών τού Σκότους”, του Άμος Γκιτάι, με την Ζαν Μορό. Το “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” τού Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες. Και τις “Νεφέλες” σε σκηνοθεσία Μαστοράκη και μουσική Κραουνάκη. Αναγκαστικά θα μείνω στο σπίτι μου, προσδοκώντας ανέβασμα των παραστάσεων και στην Αθήνα. Συμβουλή προς αμετανόητους: δοκιμάστε να συνδυάσετε την παράσταση τής αρεσκείας σας με τριήμερο στην εξοχή. Κλείστε δωμάτιο στο χωριό και απολαύστε τις χάρες τής υπαίθρου, αποφεύγοντας το μαρτυρικό πήγαινε-έλα παρέα με τα πολιτιστικά πρόβατα. Θα περάσετε όμορφα, θα το χαρείτε περισσότερο, θα κερδίσετε και τον έπαινο από τούτο το blog για την στήριξη που θα παράσχετε στον ψυχορραγούντα τουρισμό.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Περιδιαβαίνοντας στο καθαρτήριο, είδα πολλούς να περιμένουν την εκδίκαση της υποθέσεως τους με εμφανή αγωνία. Στην άκρη, όμως, του διαδρόμου, καθόταν ένας γεράκος με γενειάδα και λευκό χιτώνα. Απομονωμένος από τους υπολοίπους και γαλήνιος, τους παρακολουθούσε να διηγούνται ο ένας στον άλλο τις «παρεξηγήσεις» που τους οδήγησαν στην απόρριψη από τον Κριτή και στην αναμονή για ακρόαση από Εκείνον αυτοπροσώπως. Τον ρώτησα, λοιπόν να μου πει την ιστορία του και ιδού:
-Τί κάνεις εδώ γέροντα; Ποια κακιά στιγμή σε έφερε εδώ;
-Εσύ πρέπει να είσαι ο Γουλιέλμος, ένας από τους επισκέπτες. Έχω ακούσει για σας. Εγώ νέε μου, είμαι ένας αναμάρτητος δεν έχω πειράξει ούτε μύγα. Ένα συζυγικό καυγαδάκι με έφερε εδώ. Χιλιάδες χρόνια πριν, πήρα τη γυναίκα μου και φύγαμε για Σαββατοκύριακο. Στο δρόμο, άρχισε τη γκρίνια: «Πως οδηγείς έτσι ;Θα μας σκοτώσεις», «Δεν τη βλέπεις τη διπλανή άμαξα; Θα αναποδογυρίσουμε» «Πάλι ήπιες κρασί; Θα μας σταματήσουν για έλεγχο». Εγώ, συνηθισμένος στην γκρίνια δεν έδινα σημασία, οδηγούσα αμέριμνος και σφύριζα το αγαπημένο μου τραγουδάκι. Κάποια στιγμή μου γκρίνιαξε ότι δεν της άρεσε η μουσική μου. Δεν είπα τίποτα ούτε τότε, ούτε όταν έβγαλε ένα παπαγαλάκι και το έβαλε να τραγουδάει τα καλύτερα του Μ. Χατζηγιάννη. Όταν όμως άρχισε την γκρίνια για τις αρματοδρομίες που είχα κανονίσει με τους φίλους μου να παρακολουθήσουμε από κοντά, ξέφυγα, έχασα τον έλεγχο κι άρχισα να φωνάζω στη μέση του δρόμου. Κάποια στιγμή που κόπασε ο θυμός μου, προσπάθησα να της μιλήσω. Τότε μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα: «Βλέπεις άλλον παντρεμένο να πηγαίνει στο στάδιο; Δεν καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες; Απορώ τί κάνω εγώ μαζί σου». Αυτό ήταν, μια μεγάλη ιδέα πέρασε από το μυαλό μου: «Κοίτα πίσω, το μαγαζί που περάσαμε κάνει εκπτώσεις».
Εκείνη τη στιγμή, εμφανίσθηκε ο Κριτής : «Παρακαλείται ο Λωτ να προσέλθει έφθασε η ώρα της κρίσεως». Ο γεράκος σηκώθηκε, με χαιρέτησε και κατευθύνθηκε προς το Δωμάτιο.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Στην αρχή μοιάζει με ανέκδοτο.
- 80% των γυναικών στις χώρες τους θα είναι ξανθές;
-Οι πρωτευουσες των χωρών τους θα είναι κατεστραμμένες μετά το final four του Βερολίνου; Αν ναι, η Σουηδία που κολλάει; Μήπως τα ματς Άρη-ΠΑΟΚ για τα πλει οφ γίνουν στη Στοκχόλμη;
Μετά προσπαθείς να απαντήσεις σοβαρά.
Μήπως την παιδεία; Μπα! Μήπως τη δημόσια τάξη; Μάλλον όχι. Τί είναι τέλος πάντων αυτό που θα έχουμε κοινό με τους Σουηδούς και τους Γερμανούς και δεν το ξέρουμε; Το δισέλιδο το οποίο θέτει το ερώτημα, υπογράφεται απο το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κι αυτούς που πίστεψαν ότι η απάντηση είναι η προσφερόμενη δημόσια υγεία, τους καλωσορίζουμε στην Ελλάδα και περιμένουμε εναγωνίως τα αποτελέσματα της τριακονταετούς έρευνάς τους για τη χαμένη Ατλαντίδα.
Αφού λοιπόν το υπουργείο μας ενημερώνει ότι αναφέρεται στο κάπνισμα και ότι ήδη στη μισή Δυτική Ευρώπη έχει εφαρμοσθεί η απαγόρευσή του σε δημόσιους χώρους, συνεχίζει με την ανακοίνωση ότι: Η νέα εποχή είναι ήδη εδώ και δεν θέλει ανθρώπους που πάσχουν από στεφανιαία νόσο, αποφρακτικές πνευμονοπάθειες, καρκίνο. Ώστε η νέα εποχή είναι εδω; Πότε ήρθε και δεν ενημερωθήκαμε; Πόσο θα κάτσει; Θέλει κι άλλα από μας; Πώς μπορώ να της μιλήσω ; Τί θα κάνουν όσοι έχουν ήδη όλες αυτές τις ασθένειες και δεν είναι επιθυμητοί; Μήπως να τους σκοτώσουμε για παραδειγματισμό; Η κοινωνία της τεχνολογίας χάνει 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως, συνεχίζει το υπουργείο, ενώ η διακοπή μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο κατά 50%. Ποιά είναι η κοινωνία της τεχνολογίας; Ποιούς περιλαμβάνει; Είναι παγκόσμια ή οι πληθυσμοί της υποσαχάριας Αφρικής εξαιρούνται; Περιλαμβάνει και τους Έλληνες αγρότες;
Μήπως θέλετε και οικονομική ανάλυση; Το κόστος των άμεσων δαπανών από ασθένειες που οφείλονται στο κάπνισμα υπολογίζεται στο 1% του ΑΕΠ. Ωραία, και τα έσοδα από τον διαρκώς αυξανόμενο φόρο στα τσιγάρα πόσα είναι; Αυτό είναι και επιχείρημα για την κατάργηση του αλκοόλ; Αν είναι, πείτε το μας από τώρα να αρχίσουμε να φτιάχνουμε κάβες.
Πάμε και στην ουσία. Από 1 Ιουλίου 2009 απαγορεύεται η κατανάλωση προϊόντων καπνού ( και το μάσημα ταμπάκο;) σε όλους τους δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους κλείστους ή στεγασμένους που χρησιμοποιούνται για παροχή εργασίας, διασκέδασης, αναμονής, εστίασης, μαζικής μεταφοράς. Δεκτό, αλλά αν θέλω να αγοράσω ένα χώρο και να τον κάνω Smoking Club, ποιόν ενοχλώ; Γιατί είμαι υποχρεωμένος να παρέχω υπηρεσίες διασκέδασης μόνο σε μη καπνίζοντες;
Καθώς σε αυτό το ιστολόγιο έχει ξαναγίνει διάλογος σχετικά με την επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος σχεδόν παντού, δεν υπάρχει λόγος παραπάνω ανάλυσης του νόμου. Μάλιστα την άποψη ημών των καπνιστών την υπερασπίσθηκε ένας μη καπνιστής, ο Averell σε ένα κείμενο που αξίζει να το διαβάσετε (
http://thedaltonspolitics.blogspot.com/2008/08/75.html) όσοι δεν έτυχε. Ένας άλλος μη καπνιστής, το Τρυφερό Πόδι, φρόντισε να δώσει και την άλλη διάσταση(http://thedaltonspolitics.blogspot.com/2008/09/rita-hayworth.html), αυτή όσων υποφέρουν κυρίως από την υπερβολή στην εξάσκηση ενός νομίμου, εως τώρα, δικαιώματος.
Αυτό που κυρίως ενοχλεί είναι η καταχώρηση και το ύφος της. Ευχαριστώ λοιπόν, τον κ. Αβραμόπουλο που θα με σώσει κι ας μην το ζήτησα. Άλλωστε αν δε ζήσω για να δουλεύω μέχρι τα 67, η κοινωνία της τεχνολογίας θα απογοητευθεί πολύ από μένα και η νέα εποχή δε θα με θέλει καθόλου. Τέλος, με την ευκαιρία, θα ήθελα να του προτείνω να κάνει κάτι ώστε να μοιάζουμε στη Γερμανία και τη Σουηδία και στην υπόλοιπη πολιτική υγείας. Έτσι θα μπορεί να ανταγωνίζεται καλύτερα τις βόλτες του υπουργού πολιτισμού στα μουσεία και της υπουργού εξωτερικών γενικώς.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στο παρελθόν, στη προσπάθεια μου να εξηγήσω γιατί θα στήριζα τον McCain αν ήμουν Αμερικανός ψηφοφόρος εξηγούσα ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν καθορίζεται από τον εκάστοτε πρόεδρο. Είναι αποτέλεσμα συνολικής στρατηγικής και ανεξάρτητη του ποιος διοικεί. Απλά αν αυτός είναι έμπειρος αποφεύγει κακοτοπιές και αν είναι άπειρος κάνει επικοινωνιακά λάθη στη διαχείριση καταστάσεων και κρίσεων.

Ο Barack Obama είναι αλήθεια ότι παρέδωσε μαθήματα προεκλογικής εκστρατείας. Αξιοποίησε το διαδίκτυο κατά βάση και κατάφερε αυτό που μέχρι και ένα χρόνο πριν φαινόταν ακατόρθωτο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η χρυσόσκονη κάλυψε τις δεδομένες δυσκολίες που έχει η θέση του και τις δεδομένες δικές του αδυναμίες.

Η Hillary Clinton όντας συνυποψήφια του για το χρίσμα των Δημοκρατικών τόνιζε διαρκώς την λέξη εμπειρία. Όταν έβρισκε την ευκαιρία να συνομιλήσει ανοικτά και να επεξηγήσει το πήγαινε ένα βήμα παραπέρα και μιλούσε για εμπειρία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ο αντίπαλος της - και νυν προϊστάμενος της - δεν είχε κυβερνήσει ποτέ του τίποτα. Δεν είχε καμία εμπειρία από εξωτερική πολιτική.

Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι δεδομένη εδώ και πολλά χρόνια. Οι στόχοι και τα θέλω των ΗΠΑ δεν αλλάζουν. Επιθυμεί διακαώς ένα ισχυρό σύμμαχο στις πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες και ένα ακόμα ισχυρότερο στην Μ. Ασία. Αυτά τα δεδομένα δύσκολα θα αλλάξουν και οι επιλογές του Foreign Office έχουν γίνει προ πολλού. ΠΓΔΜ και Τουρκία. Το γιατί δεν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης.

Η Τουρκία είναι ένα ισλαμικό κράτος με σύνορα που βολεύουν πάρα πολύ την Αμερικανική εξωτερική πολιτική. Πατάει στην Ευρώπη και την Ασία. Τα νότια σύνορα της είναι το Ιρακ και τα Βόρεια οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Στο έδαφος της μπορούν να στηθούν αγωγοί, βάσεις κλπ. Οπότε ιδανικός σύμμαχος.

Όσο για τη ΠΓΔΜ; Είναι και αυτή σε σταυροδρόμι. Έχει την απαραίτητη αστάθεια για να μπορεί να σηκώνει παρέμβαση και πολύ ισχυρό Αλβανικό στοιχείο πράγμα που διευκολύνει αρκετά τόσο ως μπαμπούλας για τους ίδιους τους Σκοπιανoύς όσο και ως προμετωπίδα για τις προσπάθειες στο Κόσοβο. Άλλωστε οι Αλβανοί είναι το επόμενο μεγάλο project των ΗΠΑ.

Ο Barack Obama κλήθηκε να υλοποιήσει το σχέδιο. Προεκλογικά όταν τίποτα από όσα έλεγε δεν είχε πολιτικό κόστος πλησίασε το πανίσχυρο Ελληνικό Lobby των ΗΠΑ - το αντίστοιχο τουρκικό δεν έχει κανενός είδους παρέμβαση - μίλησε ακόμα και για τη γενοκτονία των Αρμενίων (θέμα ταμπού για πρόεδρο των ΗΠΑ) και γενικώς έδειξε ότι είχε άγνοια της περίστασης. Πίσω από το καταπληκτικό σύνθημα "Yes we can" συσπείρωσε όσους πίστευαν ότι θα αλλάξει πράγματα και πίστεψαν πολλοί ότι θα άλλαζε και τρόπο που οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο πλανήτη.

Τα παραπάνω όμως συνέβησαν προεκλογικά. Μετεκλογικά κλήθηκε και αυτός όπως και όλοι οι προκάτοχοι του να υλοποιήσει τη προαποφασισμένη εξωτερική πολιτική. Συναντήθηκε με το Κωνσταντίνο Καραμανλή ώστε να κρατήσει ισορροπίες. Πιέζει για να ενταχθεί η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και κατ' επέκταση στην ΕΕ και μιλάει ανοικτά περί Macedonia. Τέλος κάνει την ακόλουθη δήλωση με την άφιξη του στη Τουρκία:

"At the end of World War I, Turkey could have succumbed to the foreign powers that were trying to claim its territory, or sought to restore an ancient empire. But Turkey chose a different future. You freed yourself from foreign control"

Ο Kemal να έκανε τη δήλωση δύσκολα θα την τοποθετούσε έτσι. Η απειρία του Barack Obama τον οδήγησε σε δηλώσεις και λάθη που δύσκολα θα μπορέσει να ανασκευάσει στο μέλλον. Η λογική του λέω σε όλους ότι θέλουν να ακούσουν δεν μπορεί να λειτουργήσει εύκολα. Ο George W. Bush ήταν γκαφατζής και κακός πρόεδρος. Ήξερε όμως τουλάχιστον να τηρεί κάποια προσχήματα. Ο Barack Obama στα χνάρια του προηγούμενου χρυσού αγοριού των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ όταν κλήθηκε να κάνει τα οράματα πράξεις μοιάζει μπερδεμένος.

Το επικοινωνιακό χάρισμα και η χρυσόσκονη δεν σημαίνει ότι είσαι και ικανός να διαχειριστείς τη κατάσταση. Ο John Kenedy πρόλαβε στο λίγο που έκατσε στο προεδρικό θώκο να προκαλέσει κρίση του Κόλπου των Χοίρων και να εμπλέξει τη χώρα του στο πόλεμο του Βιετνάμ. Ο "διάδοχος" του παρά το γεγονός ότι σε αντίθεση με το προκάτοχο του επέλεξε έμπειρα στελέχη να σταθούν δίπλα του ξεκίνησε με τους ίδιους οιωνούς.

Κλείνοντας να διευκρινίσω ότι δεν θεωρώ ότι ο Barack Obama πρέπει να στηρίξει απαραίτητα την Ελλάδα μιας και δεν ζω σε γυάλα. Η Ελλάδα έχει κάνει τις επιλογές της. Η στήριξη των Σέρβων, στο παρελθόν , η άρνηση αποστολής στρατού στο Αφγανιστάν, οι ενεργειακές και αμυντικές συμφωνίες με τη Ρωσία και η σαφής τοποθέτηση στο Γαλλογερμανικό άξονα της ΕΕ θα έχουν και κόστος.

Το αν πράττουμε σωστά ή λάθος στις αποφάσεις μας θα το δείξει η ιστορία. Προσωπικά όμως προτιμώ μία εξωτερική πολιτική που βασίζεται στην αξιοπρέπεια και το συμφέρον της χώρας παρά σε δουλοπρέπεια απέναντι στον Αφέντη και η εξωτερική μας πολιτική τη τελευταία πενταετία είναι αξιοπρεπής και τολμηρή.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]


Ντυμένος ζητιάνος, καθόταν στη γωνιά του δρόμου και περιγελούσε όλους όσους κοπίαζαν για να ικανοποιήσουν ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες. Γι'αυτόν οι άνθρωποι ήταν σαν τα ζώα. Μόνο μέλημά τους έπρεπε να είναι το φαγητό και το νερό. Αλλά που να βρει άνθρωπο; Με το φανάρι τους έψαχνε.

Από τη γενέτειρά του,τη Σινώπη εξορίσθηκε ως παραχαράκτης. Από την Αθήνα, όπου λέγεται ότι φοίτησε κοντά στον Αντισθένη, φορτώθηκε σε ένα δουλεμπορικό για την Κρήτη. Εκεί όταν ρωτήθηκε για τα ταλέντα του απάντησε ότι ήξερε να διοικεί ανθρώπους. Ένας πλούσιος Κορίνθιος, εντυπωσιάσθηκε και τον αγόρασε για να διδάξει τους γιούς του. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τον Φίλιππο Β΄( έναν από τους 90 σπουδαίους Έλληνες που δεν μπήκαν στη δεκάδα) μετακινούσε το σπίτι του (ένα πιθάρι) διαρκώς για να δείχνει ότι κι αυτός κάνει κάτι και δε στέκεται άπραγος. Όταν αργότερα συνάντησε τον Αλέξανδρο (1ον στη λίστα με τους πιο σπουδαίους Έλληνες) του ζήτησε απλώς να μην του στερεί αυτό (τον ήλιο) που δεν μπορούσε να του δώσει κι όταν είδε ένα παιδί να πίνει νερό με τις χούφτες έσπασε το μόνο του περιουσιακό στοιχείο, ένα ξύλινο κύπελλο, επειδή του ήταν πλέον άχρηστο.

Σε μία χώρα που η ειδωλολατρία δε σταμάτησε ποτέ (απλώς μεταλλάσσεται) έζησε κάποιος που πραγματικά τα είχε όλα γραμμένα. Το ίδιο γραμμένη θα είχε, αν ζούσε και την άποψη μερικών χιλιάδων υπερφίαλων που πιστεύουν ότι είναι ικανοί , ομαδοποιώντας πρόσωπα και εποχές, να εκλέξουν την πανεθνική ελίτ προβάλλοντας προσωπικές και εθνικές ψυχώσεις. Για όλα τα παραπάνω, η δική μου πρόταση στην ψηφοφορία με τους μη σπουδαίους Έλληνες είναι ο Διογένης ο Κυνικός.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο τόπος έβραζε για μία ακόμη μέρα και η αγωνία χτυπούσε κόκκινο. Είχε σήμερα συνάντηση με τον "Άλλο" και την επιτροπή από τους από πάνω (...τους δροσερούς) για να συζητηθεί η ένσταση επί της έφεσης επί της ένστασης, επί της ανάκλησης της άδειας του να επισκεφτεί το φιλαράκι του (θα έλεγε τώρα τι φιλαράκι ήταν η οχιά η διμούτσουνη αλλά ας όψεται...)

Όταν έφτασα στην αίθουσα για την εξέταση της ένστασης ήταν ήδη κάθιδρος (και εγώ μεταξύ μας αυτά τα καζάνια όλο full time δουλεύουν). Κάτι η αγωνία για την εξέταση του αιτήματος του κάτι η ζέστη την είχαν κάνει τη ζημιά.

Τον πλησίασα προσεκτικά γιατί ήταν και λίγο ευέξαπτος τελευταία. Τον χαιρέτησα και ανταπέδωσε με ένα νεύμα κάτι ανάμεσα σε νωχελικό και εκνευρισμένο. Από το καιρό που έμαθε ότι το φιλαράκι του χρησιμοποίησε την απόφαση του ειδικού δικαστηρίου για να εξασφαλίσει θέση στο παράδεισο κάνει συστηματικά αιτήσεις για να του επιτραπεί να τον επισκεφθεί.

Έχω την εντύπωση ότι αν ενημερώσει τον "Άλλο" για τις πραγματικές του προθέσεις το αίτημα του θα εγκριθεί με συνοπτικές διαδικασίες αλλά προς το παρόν επιμένει να δηλώνει ότι θέλει απλά να τα πούνε μιας και έχει καιρό να τον δει. "Από τότε που με πούλησε στο δικαστήριο η καριόλα" όπως συχνά πυκνά εκμυστηρεύεται στα φιλαράκια του.


Την τελευταία φορά που απορρίφθηκε το αίτημα του είχαμε φασαρίες στην αίθουσα μιας και ο γλυκύτατος κύριος Μένιος επιτέθηκε φραστικά στον "Άλλο" όταν ο τελευταίος του εκστόμισε χαιρέκακα ένα "Δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε" σε μία παρατήρηση του για τη διαφάνεια της διαδικασίας. Ανάμεσα σε πολλές βωμολοχίες που ακολούθησαν από το κύριο Μένιο διέκρινα ένα "Ίσα μωρή χαμούρα που θα μας πεις εμάς να μη μιλάμε" Σήμερα όμως έδειχνε αισιόδοξος.

Από το καλοκαίρι του 1996 και μετά ήταν πολύ ανήσυχος. Ο νους του δεν χώραγε ότι το φιλαράκι του την είχε σκαπουλάρει ακόμα και από την επιτροπή της "Παράδεισος Α.Ε.". Πολλές φορές τον έβλεπες να περπατάει πάνω κάτω και μονολογούσε " Δεν θα το πετύχω το πούστη θα του δείξω εγώ", κάπου εκεί παρενέβαινε και προσπαθούσε να τον ηρεμήσει ο Βαγγέλης συνήθως.

Αυτός δεν ήθελε να φύγει μιας και βρισκόταν στο φυσικό του χώρο. Λόγω πρότερου βίου του είχε αναθέσει ο "Άλλος" την διαχείριση των πολιτιστικών κέντρων. Είχε κλείσει και για guest εμφανίσεις την Ρίτα και ήταν άλλος άνθρωπος τελευταία. Χμμ άλλη ψυχή μάλλον αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.


Η διαδικασία ξεκινούσε. Πρώτος το λόγο πήρε ο εκπρόσωπος της τριμελούς επιτροπής που εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της "Παράδεισος Α.Ε." (εδώ τους λένε Το Λιβάδι δεν ξέρω γιατί αλλά χαλάλι).


"Ως Παράδεισος Α.Ε θεωρούμε ότι το αίτημα για τρίωρη επίσκεψη είναι δίκαιο και σε περίπτωση που θα είναι υπό επιτήρηση και δεν θα προβεί σε ακρότητες συμφωνούμε"


Ο κύριος Μένιος έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση. Ο "Γιατρός" είχε πιάσει την επιτροπή όπως του είχε υποσχεθεί και την είχε πείσει για τις αγνές του προθέσεις. Εκεί λοιπόν ο "Άλλος" έκανε την έκπληξη. Κάλεσε για να καταθέσει τις απόψεις του τον Βαγγέλη.


Αυτός έβηξε λίγο κοίταξε στραβά ένα εκπρόσωπο του Λιβαδιού και είπε: " Εγώ το Μένιο το ξέρω πολλά χρόνια. Πληρώνει αδικήματα που δεν πρέπει γιατί είναι τίμιος. Όμως πρέπει να πω ότι δεν πρέπει να πάει επάνω γιατί έχει σαν στόχο να εκδικηθεί το φιλαρά..."


Εκεί δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του, ο κύριος Μένιος τον είχε βουτήξει από το λαιμό και φώναζε "Χαμούρα θα πεθάνεις..." κάπου εκεί τελείωσε και αυτή η ακροαματική διαδικασία. Στην επόμενη ελπίζω να κάνουν δεκτό το αίτημα του κυρίου Μένιου.

Υ.Γ. Σημαντικές Ημερομηνίες Απριλίου

1 Απριλίου: Η εθνική εορτή των απανταχού πολιτικών. Όπως έγραψε και ένας φίλος στο Facebook. Στην Ελλάδα η πρωταπριλιά ξεκίνησε πριν από 35 χρόνια και ακόμα να ξημερώσει 2 Απριλίου. Κάτι σαν τη μέρα της Μαρμότας

11 Απριλίου:Λαζάρια γιορτή σε μικρή κωμόπολη κοντά στο Αγρίνιο στην οποία αν όλα πάνε καλά το Τρυφερό Πόδι θα ντυθεί τσολιάς και θα χορέψει τσάμικο

19 Απριλίου: Πάσχα

21 Απριλίου: Η επέτειος της Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως σύμφωνα με ορισμένους και η επέτειος της πιο μαύρης σελίδας της σύγχρονης ιστορίας μας κατ' άλλους. Διαλέξτε και πάρτε.

Περισσότερα...