| Joe Dalton | Comments ]

Η ελεύθερη μετάφραση του τίτλου θα μπορούσε να είναι "Η ευθύνη της διοίκησης". Συνήθως αναφέρεται στην δυσκολία του να διοικείς και να ηγηθείς στρατιωτών στη μάχη λαμβάνοντας αποφάσεις που συνήθως μόνο εύκολες δεν είναι. Η παραπάνω φράση εκτιμώ ότι αν μεταφραστεί ελεύθερα σε "Η φθορά από τη διοίκηση" ταιριάζει απόλυτα στον εκάστοτε που κατέχει τον Ελληνικό πρωθυπουργικό θώκο.

Τα ΜΜΕ πριν προλάβουν να ασχοληθούν με το θέμα της συνταξιοδότησης των γυναικών που εργάζονται στο δημόσιο τομέα (ναι το θέμα αφορά αποκλειστικά αυτές και όχι τις ασφαλισμένες στον ιδιωτικό που δεν απολαμβάνουν τα προνόμια των συναδέλφων τους του δημοσίου...) αναλώθηκαν στο σχολιασμό και στις εκτιμήσεις γύρω από ένα δημοσίευμα που μιλούσε για κουρασμένο πρωθυπουργό.

Προσωπικά και ζώντας τη Νέα Δημοκρατία εκ των έσω θεωρώ ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό ο πρωθυπουργός να αισθάνεται κουρασμένος μετά από 12 χρόνια στη προεδρία του κόμματος. Τα πάντα κινούνται γύρω του και απαιτούν την παρέμβαση του. Ο Γραμματέας του κόμματος έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης και φόρτο εργασίας αλλά η ουσιαστική δύναμη κρούσης είναι πάντα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Μία ματιά μόνο, στα ενημερωτικά sms του κόμματος για το πρόγραμμα του πρωθυπουργού, προεκλογικά θα έπειθε και τον πλέον δύσπιστο.

Η Νέα Δημοκρατία ποτέ δεν υπήρξε περισσότερο αρχηγοκεντρική. Ο Μιλτιάδης Έβερτ αμφισβητούνταν έντονα από το προηγούμενο καθεστώς. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ποτέ δεν ήταν αποδεκτός από το κόμμα, πολύ θα ήθελε να απολαμβάνει το status του νυν αρχηγού του κόμματος, αλλά δυστυχώς για τον ίδιο δεν το πέτυχε. Η κόντρα των δύο εν πολλοίς οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία στα χέρια του Κωνσταντίνου Καραμανλή μιας και το κόμμα είχε ανάγκη από ένα φρέσκο πρόσωπο.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε μεγάλο έρεισμα αλλά όπως και ο Γεώργιος Ράλλης δεν πρόλαβε να αφήσει το στίγμα του. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος ήταν ένα είδος τοτέμ, τεράστια προσωπικότητα με εθνικές και όχι μόνο κομματικές διαστάσεις.

Τη σήμερον ημέρα τα πάντα κινούνται γύρω από το Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η συμπεριφορά του κόμματος θυμίζει αρκετά (όχι τόσο στη λατρεία του κόσμου προς το πρόσωπο του) το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ίδιος τελευταία κάνει ανοίγματα κυρίως προς την ΟΝΝΕΔ από την οποία προέρχεται, περιοδεύει στην επαρχία και γενικώς αποδεικνύει ότι μπορεί να έχει κουραστεί αλλά δεν παύει να είναι παρών και να προσπαθεί μόνος του να κρατήσει το κόμμα σε εγρήγορση.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν νομίζω ότι είναι πόσο έχει κουραστεί και αν έχει. Το πρόβλημα είναι η φθορά που του έχει φέρει η διοίκηση. Καθημερινά οφείλει να διαχειριστεί πράγματα και καταστάσεις - ιδιαιτέρως επιβαρυμένα από την οικονομική κρίση - που κάνουν κάθε απόφαση και πιο δύσκολη.

Ο Averell κάποτε έγραψε ότι είναι άτολμος ή ανίκανος. Αν είχε άλλος Έλλην πρωθυπουργός τη συμπεριφορά του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και όχι μόνο (συμφωνία για αγωγό με Ρωσία, όχι στην ένταξη FYROM στο ΝΑΤΟ, κατάργηση μονιμότητας στις ΔΕΚΟ κλπ.) θα τον είχαμε αναγάγει σε Εθνικό ήρωα. Όσο για το ανίκανος, συγνώμη αλλά αρκεί μια ματιά στις πρώτες αντιδράσεις στην οικονομική κρίση που απέτρεψαν τον πανικό και το κλείσιμο τραπεζών για να αξιολογήσουμε αν είναι ή όχι ικανός. Άλλωστε ακόμα και τώρα που η φθορά της εξουσίας είναι μεγάλη παραμένει στα μάτια του κόσμου ο ικανότερος για να διαχειριστεί τη χώρα.

Λογικά κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί τις πταίει για τη κάκιστη εικόνα της Νέας Δημοκρατίας στις δημοσκοπήσεις και για το εμφανές πάγωμα των ψηφοφόρων της; Εν πολλοίς εκτιμώ ότι το πρόβλημα ήταν το ζήτημα της μονής Βατοπεδίου και το ό,τι σήμαινε αυτό για την ψυχολογία της παράταξης.

Τη Νέα Δημοκρατία πολλοί την εμπιστεύτηκαν γιατί πρέσβευε μία πιο καθαρή εικόνα πολιτικής, χωρίς σκάνδαλα και χωρίς την αλαζονική συμπεριφορά του ΠΑΣΟΚ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άλλωστε έχει ακόμα και σήμερα μεγάλο επικοινωνιακό χάρισμα ακριβώς επειδή όταν μιλάει ο κόσμος τον εμπιστεύεται παρά τη προφανή προσπάθεια μεγάλης μερίδας του τύπου να αποδομήσει την εικόνα του.

Η παραδοχή ότι υπήρξαν περιπτώσεις που τα στελέχη της Νέα Δημοκρατίας εμπλέκονταν σε σκάνδαλα και προκαλούσαν με το βίο τους αποθαρρύνει παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος που σε συνδυασμό με τη τραγική κατάσταση της οικονομίας (ελέω και της κρίσης) μεγαλώνει το πρόβλημα.

Τι μπορεί να αλλάξει την εικόνα; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Η παρουσία του και η εικόνα του μπορούν να δώσουν στους πολίτες αίσθημα ασφάλειας που σε καμία περίπτωση δεν νιώθουν όταν μιλάει ο Γεώργιος Παπανδρέου, η ανεύθυνη πολιτική του οποίου δεν πείθει και για αυτό είναι κολλημένο το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις κάτω από το 35%.

Οι Ευρωεκλογές και η δεδομένη χαλαρή τους ψήφος μπορούν να παίξουν ρόλο στο να κερδίσουν πολιτικό χρόνο στη Νέα Δημοκρατία. Αν ενδιάμεσα η παγκόσμια οικονομική κατάσταση αρχίσει να ανακάμπτει και ο Τουρισμός παραμείνει σε υψηλά επίπεδα (πτώση 15% στο τουρισμό σε σχέση με τα εξωφρενικά νούμερα της τελευταίας τριετίας είναι παραπάνω από ανεκτή) μπορεί να δώσει στη χώρα την ανάσα που χρειάζεται και την ελπίδα ότι θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς η κρίση να μας έχει αγγίξει στη πράξη.

Υ.Γ.1. Αλήθεια William έγραφες κάποτε για αποφάσεις που πρέπει να παρθούν χωρίς να σκέφτεται η κυβέρνηση το πολιτικό κόστος. Αυτή για τη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων και των μηδενικών αυξήσεων στο δημόσιο μπορεί να σε βρίσκει αντίθετο αλλά ακόμα και εσύ οφείλεις να παραδεχτείς ότι είναι απόφαση με μεγάλο πολιτικό κόστος.

Υ.Γ.2. Το ότι δύο πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και ένα δηλωμένο στέλεχος του έφτιαξαν κόμμα για να στοχεύσουν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο παγκοσμίως.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, αγαπητοί επικοινωνιολόγοι της Ν.Δ. Η ζωή κάνει κύκλους και καλό είναι να θυμάσαι όλα τα σημεία της. Όπως τότε που ο πρωθυπουργός έπεφτε, παίζοντας μπάλλα και τα μέσα κατόρθωναν να δίνουν πολιτικές προεκτάσεις σε κάτι που έχει συμβεί σε όλους μας. Τότε η Ν.Δ. προηγείτο σε όλους τους δείκτες των δημοσκοπήσεων εκτός από έναν, την "καταλληλότητα για πρωθυπουργό". Σας έρχεται στο νου καμμία ιστορία με ποδήλατο;
Από τότε, έχουν περάσει πολλά χρόνια, "οι νταβατζήδες" δε φαίνονται ιδιαίτερα αποδυναμωμένοι και η "καταλληλότητα" είναι ο μόνος δείκτης που δεν αλλάζει. Πέντε χρόνια στο απυρόβλητο δεν είναι και λίγα. Τώρα, αν αξιοποιήθηκαν όσο έπρεπε ή όχι είναι θέμα για μεγαλύτερο κείμενο. Πάντως, μία λάθος κίνηση στην τελευταία ΔΕΘ ήταν η αρχή. Το τέλος φαίνεται να έρχεται όταν μία δήλωση ρουτίνας, γίνεται ανέκδοτο. Γιατί, τί πιο λογικό από έναν κουρασμένο πρωθυπουργό; Θεωρεί κανείς ότι είναι εύκολη και ξεκούραστη δουλειά; Για όσους πάντως η κούραση δεν παίζει ρόλο στην απόφαση που θα πάρουν, ένας τίτλος υπάρχει και είναι...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


- Ελευθερία ή θάνατος!
- Δεν τ' αφήνουμε καλύτερα, πάτερ; Τόσα χρόνια είμαστε στα βουνά. Έχουμε κουραστεί...
.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Άδειο το βλέμμα. Το βήμα αβέβαιο.
Ο άνθρωπος απέναντι, βουνό απροσπέλαστο.
Στρέφεσαι δίπλα, να πάρεις κουράγιο,
σε βήμα ασταθές, σε πουκάμισο άδειο.

Στο μπαρ σπαρταρά ξανθομάλλης ροφός
κι εσύ τον χορεύεις, ντυμένος σοφός.
Παλιά ιστορία τού εγώ σου η νόσος;
Απόψε θριαμβεύεις, λογάς και καμπόσος.

Ξεσηκώνεις ατάκες, δοκιμάζεις στολές -
στον καθρέφτη σου πρόβες έχεις κάνει πολλές.
Με στόμφο απαγγέλλεις των άλλων τους στίχους
μ' ακόμα να βγάλει το κουφάρι σου ήχους...



Άγγελος Μαύρος, "Στον Καιάδα"
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Πάγια άποψή μου για το συγκεκριμένο μπλογκ ήταν ότι με δεδομένη την ποικιλία απόψεων και εκπροσώπων, θα ήταν υπερβολή αν κάποιος βομβάρδιζε με κείμενα το ένα μετά το άλλο, χωρίς να αφήνει τουλάχιστον τη δυνατότητα εναλλαγής στην πρώτη σελίδα. Γι'αυτό λοιπόν παρακαλώ τόσο τους λοιπούς Daltons, όσο και τους επισκέπτες μας να δείξουν κατανόηση για τη σημερινή καταπάτηση αυτού του κανόνα.

Και να θέλεις να ηρεμήσεις, αυτή η κυβέρνηση δε σε αφήνει με τίποτα. Μάλλον το κάνει επίτηδες. Θεωρεί ότι αν μας πιάσει όλους νευρικό γέλιο από τη συνεχόμενη επίδειξη αφέλειας, θα γλυτώσει από το ξεφωνητό που της αξίζει.

  • Κουκούλες : Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Αφού δεν τους συλλαμβάνει κανείς, τί νόημα έχει να ονομάσουμε κακούργημα την πράξη αν γίνεται υπό την κάλυψη κουκούλας; Μας κοροϊδεύουν; Αντιμετώπιση του προβλήματος είναι να επικρατήσει η φίλαθλος αντίληψη ότι δεν πρέπει να κερδίζεις με άνομο τρόπο; Απευθύνονται σε αναρχικούς. Ο τρόπος που επέλεξαν είναι να τους ξεκαρδίσουν στα γέλια και να τους εκτονώσουν; Μήπως να τρομάξουμε και τις τρομοκρατικές οργανώσεις με αυστηρότερες ποινές αν δεν έχουν καταθέσει καταστατικό στο πρωτοδικείο; Μήπως να προβλέψουμε ειδική ρύθμιση για αυτούς που σπάνε βιτρίνες ξυπόλητοι; Να τους δίνουμε άλλη μία δώρο ως ανταμοβή για τη γενναιότητα. Μήπως όποιος δεν μπορεί να κυβερνήσει, απλώς νομοθετεί;
  • Αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους : Στη συγκεκριμένη σχέση, το κράτος είναι ο εργοδότης. Αυτό, λοιπόν αποφασίζει ανά έτος πόσο αποτιμά την εργασία των υπαλλήλων του και προσαρμόζει τους μισθούς με βάση τις οικονομικές του δυνατότητες. Το να αποφασίζει λοιπόν την παροχή εφ'άπαξ φιλοδωρήματος (οποιουδήποτε ύψους) χωρίς αυτό να αντιστοιχεί σε παρεχόμενη εργασία και να κρατά για τον εαυτό του το δικαίωμα να κρίνει αν η ίδια εργασία , κατά τα επόμενα έτη, θα αποδίδει τα ίδια ή διαφορετικά οφέλη δε λέγεται καν πολιτική ευνομούμενου κράτους. Λέγεται χυδαιότητα και αποικιοκρατία.
  • Έχεις υποβάλει δήλωση το 2007 και νόμιζες ότι καθάρισες; Δήλωσες εισόδημα άνω των 60.000€ και υπερηφανευόσουν ότι είσαι ευσυνείδητος πολίτης; Αγαπητέ μου είσαι, απλώς, βλαξ. Τη "φιλελεύθερη" κυβέρνηση μας δεν την ενδιαφέρουν αυτά. Δεν την ενδιαφέρει η μεγάλη κλίμακα φορολόγησης που υφίστασαι για αποδώσεις κι εσύ στο κράτος αυτό που πρέπει. Δώσε άλλο ένα χιλιάρικο, γιατί το μόνο μοντέλο διοίκησης που υπάρχει σε αυτή τη χώρα εφαρμόσθηκε επί τουρκοκρατίας. Γιατί δε φθάνει που πληρώνεις φόρο για αστυνομία ικανή να προστατεύσει εσένα και τους συμπολίτες σου από 100 βανδάλους που μπορεί να εμφανισθούν στο Κολωνάκι μέρα μεσημέρι. Τώρα θα πληρώσεις και τις αποζημιώσεις για την ανικανότητα αυτών που θα έπρεπε να στείλουν την αστυνομία εκεί. Γι'αυτό υψηλόμισθε φίλε μου, του χρόνου φτιάξε μια offshore εταιρεία, στείλε τα λεφτά σου εκεί και μην ανησυχείς. Ποτέ αυτό το κράτος δε ζήτησε λεφτά από τους φοροδιαφεύγοντες. Όσο για τη συνείδησή σου, ένα έχω να πω. "Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό"
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Κάθεστε λοιπόν στο μπαρ και προσπαθείς με κάθε τρόπο να εντυπωσιάσεις. Εκείνη, μάλλον το έχει ξαναζήσει όλο αυτό και ελπίζει ότι μετά την πρώτη ώρα θα ηρεμήσεις και θα αρχίσεις να μιλάς κανονικά. Πιθανότατα αυτό θα γίνει και όλα θα πάνε καλά.
Λίγες εβδομάδες μετά, εσύ, ένας παρ’ολίγον παίκτης του ΝΒΑ και μαθηματικό μυαλό από τα λίγα που γέννησε αυτός ο τόπος κι άλλοι δύο, ένας πρώην πρόεδρος δεκαπενταμελούς κι ένας που υπηρέτησε στον Έβρο αγορεύετε γύρω από ένα τραπέζι, ενώ οι υπερήφανες συνοδοί παρακολουθούν όλο καμάρι. Αφού λοιπόν έχετε βρει τη λύση για την αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους, έχετε σχολιάσει την εξωτερική πολιτική και έχετε καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι αυτό που λείπει από τη χώρα είναι το φιλότιμο, πιάνετε τα αθλητικά. Αυτό είναι το σινιάλο. Τώρα μπορούν να πάψουν να υποκρίνονται ενδιαφέρον και να συζητήσουν για την ακρίβεια και τη νέα μάσκαρα που κυκλοφόρησε, χωρίς τύψεις ότι δε στηρίζουν το άλλο τους μισό. Εξάλλου, αυτό που ήθελες σε όλη σου τη ζωή, το βρήκες. Κάποια να σε αγαπάει, να σε προσέχει και το κυριότερο να σε θαυμάζει.
Για το «ισχυρό» φύλο τα πράγματα είναι απλά. Ένα μεγάλο ποσοστό εξ’ημών, περίπου το 93%, αυτό που εννοεί όταν συμπληρώνει «...και έξυπνη» στην παράγραφο που περιγράφει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ιδανικής συντρόφου, είναι: «τόσο, ώστε να καταλαβαίνει πόσο σπουδαίος είμαι». Ας το παραδεχθούμε, αυτό που τελικά χρειαζόμαστε είναι η αποδοχή. Η αίσθηση ότι είμαστε μοναδικοί, ότι ένα κλικ λείπει για να κάνουμε τη διαφορά σε αυτόν τον πλανήτη. Το γεγονός ότι μάλλον δε θα είμαστε εμείς αυτοί, αλλά κάποιος άλλος οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες όπως η ατυχία ή τα διεθνή κυκλώματα που μας πολεμούν.
Για τις γυναίκες τα πράγματα είναι, όπως πάντα, πιο σύνθετα. Το 46% εξ’αυτών είτε λόγω ανατροφής, είτε λόγω γονιδίων αναζητούν αυτό ακριβώς. Κάποιον μπερδεμένο και πολυσύνθετο, τον οποίο θα μπορούν να θαυμάζουν και να αποθεώνουν όποτε απαιτείται. Τελικά τον βρίσκουν, μαγεύονται από τις συναρπαστικές αερολογίες που αυτός εκστομίζει και προσφέρουν ευτυχισμένα το απαιτούμενο στήριγμα για όσο καιρό μείνουν μαζί του. Το 47%, είναι λίγο πιο ψυλλιασμένο. Δεν βρίσκει και τόσο μεγάλο νόημα σε αυτά που ακούει, μερικές φορές αμφιβάλλει κιόλας, όμως δε θεωρεί ότι το Κυπριακό, το Μεσανατολικό ή η εξωτερική πολιτική της ΝΔ είναι θέματα με τα οποία αξίζει να ασχολείται. Ξέρει όμως ότι αυτός τον οποίο έχει επιλέξει, χρειάζεται τα παλαμάκια του όταν πει ή κάνει κάτι σπουδαίο. Τα δίνει λοιπόν γενναιόδωρα και κερδίζει έναν ευτυχισμένο σύντροφο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, παρατηρείται η αργοπορία στην εκδήλωση των σημάτων αποδοχής. Την ώρα που εσύ απαγγέλλεις τα αποσπάσματα από το best seller, πλέον, « Ο ακαταμάχητος ΕΓΩ» σε κοιτά με απάθεια. Ούτε μαλλιά χαϊδεύει, ούτε πόδια σταυρώνει προς το μέρος σου. Κάποια στιγμή, όμως, αποφασίζει ότι εσύ είσαι ο εκλεκτός και τότε ωσαννά!!! Έχεις βρει τη θαυμάστρια που πάντα ονειρευόσουν. Όχι μόνο βλέπεις τα σημάδια που γράφουν τα περιοδικά, αλλά φθάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι πως μπορούσες τόσα χρόνια να υποτιμάς τον εαυτό σου.
Τέλος, αφού επισημανθεί ότι 47%+46%=93% (για όσες συναρπάζονται από προσθέσεις), μένουν δύο επτάρια. Αυτά που κάνουν τη διαφορά και δίνουν την ποικιλία. Το θηλυκό 7% είναι το πιο ζόρικο. Ξέρει πολύ καλά με ποιον έχει να κάνει, σε ζυγίζει με τη μία και δε σου δίνει το μπράβο παρά μόνον αφού έχεις ανακαλύψει την πενικιλλίνη. Εκεί, τα σημάδια της αποδοχής δε θα τα δεις ποτέ. Όση ώρα κι αν περάσεις στην μπάρα προσπαθώντας, τα μαλλιά δε θα τα χαϊδέψει· κι αν το κάνει θα σπεύσει να το μετριάσει με κάτι καυστικό για σένα και την αυτοπεποίθησή σου. Φήμες λένε ότι κάποιες το κάνουν συνειδητά για να σε κάνουν να προσπαθείς όλο και περισσότερο. Ίσως και να είναι έτσι. Τουλάχιστον αυτό υποκρύπτει μια υποτυπώδη αποδοχή. Δείχνει ότι επιλέγουν εσένα ως επόμενο Αλ.Φλέμιγκ και σε ωθούν όσο μπορούν περισσότερο. Κάποιες άλλες το κάνουν γιατί αυτό νιώθουν. Εκεί το «μπράβο» είναι μοναδικό και κανείς δεν ξέρει τα κριτήρια με τα οποία αποδίδεται. Μάλλον δεν αποδίδεται, γιατί δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Τί έχει σημασία, θα έχεις άπλετο καιρό να το κουβεντιάσεις με τον μπάρμαν, αφού μετά την πρώτη ώρα θα έχετε μείνει εσύ, αυτός και το ουίσκι. Έτσι, ίσως οδηγηθείς στο ανδρικό 7% που απελπισμένο πια δεν προσδοκά αποδοχή από τη σύντροφό του. Απλώς μεγαλουργεί ( ή εκτονώνεται σε κάποιο blog, για να προλάβω τους κακεντρεχείς).
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Είναι Σάββατο βράδυ και μετά το σινεμά χρειάζεσαι ένα ποτάκι ή δύο. Ίσως και τρία. Μπορεί και τέσσερα, αλλά αυτό είναι θέμα προσεχούς κειμένου. Μετά λοιπόν μία σύντομη διαπραγμάτευση, μπαίνετε στο μπαρ και για καλή σας τύχη βρίσκετε ένα σκαμπό για εκείνη και χώρο ενός αγκώνα στη μπάρα για εσένα. Όλα μοιάζουν ιδανικά κι εσύ είσαι έτοιμος για ακόμη μία επίδειξη ευφυΐας, γνώσεων και ωριμότητας. Όμως ο μπάρμαν αργεί να έρθει για την παραγγελία σας. Εσύ έχεις ξεκινήσει με τον πρόλογο από το δοκίμιο «Ο ακαταμάχητος ΕΓΩ» που έχεις συγγράψει μετά από χρόνια παρατήρησης βλεμμάτων γεμάτων πλήξη και προσποιητό ενδιαφέρον. Διστάζεις να προχωρήσεις στα καλά σημεία του δοκιμίου, όπως τότε που ύψωσες το ανάστημά σου και κοίταξες με εμφανή περιφρόνηση το αφεντικό σου όταν σου ζήτησε να δουλέψεις και Σάββατο. Εξάλλου, για το κεφάλαιο «Δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου» χρειάζεσαι το ποτό σου. Ανάβεις τσιγάρο τουλάχιστον και ψάχνεις την οπτική επαφή για να παραγγείλεις. Έχουν ήδη περάσει δέκα λεπτά και έχει αρχίσει να δυσανασχετεί. Τελικά καταφέρνεις να ζητήσεις δύο ποτά και ελπίζεις να έρθουν πριν ο λαιμός σου ξεραθεί εντελώς. Ο χρόνος,λοιπόν, είναι κάτι σχετικό και το σωστό μπαρ σου έχει σερβίρει το ουίσκι πριν σβήσει το τσιγάρο.
H συζήτηση δεν πάει καλά. Το συναρπαστικό σου χιούμορ δε φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση και από το σκηνικό που απαιτείται για να προχωρήσεις, εξακολουθεί να λείπει το ποτήρι στο δεξί χέρι που σε κάνει να δείχνεις επικίνδυνος όσο πρέπει και τόσο αυτοκαταστροφικός ώστε να ξυπνάς προστατευτικά συναισθήματα. Την ώρα που επιτέλους φθάνει, εκείνη, έχει ήδη αρχίσει να παίζει με τον αναπτήρα και να χαζεύει τα ποτά στην μπάρα απέναντι. Επιτέλους, ήρθε η ώρα να περάσεις στο κεφάλαιο « Το μεγάλο ταλέντο που χάθηκε» με αναφορές είτε στο τρίποντο που είχες βάλει στον τελικό του γυμνασίου (όπου κάποιος παλαίμαχος σε είδε και είπε στον μπαμπά σου ότι αν δουλέψεις θα φθάσεις ως και στα κολλέγια των Η.Π.Α) είτε στο δύσκολο ολοκλήρωμα που έλυσες στο λύκειο και έκανε το μαθηματικό σου, να σε γράψει συνδρομητή στα περιοδικά της μαθηματικής εταιρείας για ένα χρόνο. Όμως, κάτι πάει στραβά. Μιλάς αγχωμένα και βιαστικά και για αυτό ευθύνεται το πρώτο κρίσιμο τέταρτο που σε αποσυντόνισε. Έχεις χάσει το ρυθμό σου κι όπως όλοι ξέρουμε τα περισσότερα πράγματα σ’αυτήν τη ζωή θέλουν το τέμπο τους.
Την κοιτάς και ψάχνεις να βρεις όλα εκείνα τα σημάδια που διάβαζες στα περιοδικά. Επιτέλους, γιατί δεν περνάει το χέρι απ’τα μαλλιά της; Γιατί δεν στρέφει τα πόδια προς το μέρος σου; Γιατί δε γελάει με τα χαζά αστεία που της λες; Ίσως τελικά να μην είσαι όσο συναρπαστικός νόμιζες. Ίσως όλα αυτά να τα έχει ξανακούσει τόσες φορές που να μην έχει το κουράγιο ούτε να χαμογελάσει. Θέμα απόρριψης, αρχικής τουλάχιστον, δεν υπάρχει. Αυτό μάλλον έχει λυθεί στα προηγούμενα επεισόδια. Πώς όμως είναι δυνατόν όλοι να σε θαυμάζουν και εκείνη να σε αντιμετωπίζει ως κάτι συνηθισμένο; Μην ανησυχείς, αγαπητέ φίλε, σύμφωνα με τη «θεωρία της αποδοχής» που θα διαβάσεις σε δυο τρεις μέρες, μόλις ολοκληρωθούν οι κλινικές μελέτες και ξεκαθαρίσουν τα ποσοστά, θα διαπιστώσεις ότι οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου. Μάλλον θα έχεις κι εσύ το «στήριγμά» σου.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]






















- Ρε παιδιά, αυτός μέσα ψάχνει για μ...κες...




Δεδομένου ότι η θέση τής κυβέρνησης για τα όσα διημείφθησαν μεταξύ των πολιτικών αρχηγών την Πέμπτη καθρεπτίζεται στο περιεχόμενο του πρωθυπουργικού διαγγέλματος που ακολούθησε, ιδού η “ψευδοαριστερή” ματιά στους έξι (κατ’ ουσίαν, τέσσερις) καραμανλικούς “πυλώνες”, όπως τους ονομάζει ο Joe.

1.“Τήρηση των κανόνων τής Ε.Ε.” για την Ελλάδα σημαίνει βέβαιη επιτήρηση, πάγωμα παροχών στους μη έχοντες, αναπόφευκτη επιβολή νέων φόρων σε βάθος χρόνου για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών αναγκών. Την ώρα που άλλοι “υπάκουοι” εταίροι μας, όπως η Γαλλία και η Ισπανία, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις οδηγίες τής Κομισιόν, ο Έλληνας πρωθυπουργός γίνεται ξανά το βολικό υποχείριο, και θα υποχρεωθεί τελικώς να πράξει όλα όσα, ως πανταχόθεν πληροφορούμεθα, “δεν είναι στις προθέσεις του”, για να φαίνεται ότι η Ευρώπη έχει κεντρική γραμμή. Κι όταν όλοι οι άλλοι θα αποκλίνουν σκοπίμως από το Σύμφωνο Σταθερότητας, εμείς θα είμαστε σταθεροί.

2-3-4 (γιατί οι οπαδοί μας λατρεύουν τις επαναλήψεις). Το δημόσιο χρέος έχει υπερβεί τις διαστάσεις τής εθνικής οικονομίας. Πώς ακριβώς σκοπεύεις να το καλύψεις, όταν η χώρα δεν παράγει απολύτως τίποτα; Οι πενιχροί πόροι που θα εξοικονομηθούν από την “περιστολή των δημοσίων δαπανών”, αλλά κι από όποιους νέους φόρους αναγκασθεί να επιβάλει η κυβέρνηση, θα εξαφανισθούν στην μαύρη τρύπα τού ελλείμματος πριν προλάβεις να πεις “Αλμούνια”. Αντί να σηκώσει τα μανίκια και να καταστρώσει εδώ και τώρα σχέδιο για την δημιουργία παραγωγικών δομών, ο οραματιστής πρωθυπουργός μας επιχειρεί να μας πείσει ότι μπορούμε να χτίσουμε σωρεύοντας βότσαλα στον πάτο τού Αιγαίου.

5. Τον καιρό που (ατυχώς) όλοι μας ερίζαμε για το ποιοι και πόσοι τρόποι υπάρχουν για να σκορπίσει κανείς 28 δισ. ευρώ, κάποιος William Dalton σημείωνε από αυτό εδώ το βήμα: “Από τη σωτηρία της οποιασδήποτε τράπεζας, την (περιστασιακή) ανακούφιση όλων μας και την ευκαιρία για μία ακόμη επανεκλογή, ίσως είναι καλύτερο να αποφασίσει (σ.σ. ο πρωθυπουργός) να χτίσει δομές απαραίτητες όσο ποτέ στην Ελλάδα. Ας συζητήσουμε επιτέλους για το πού πρέπει να πατάει η οικονομία μας, αν αυτό είναι γεωργία και τουρισμός ας το σχεδιάσουμε σοβαρά…”. Στοχευόμενες “δράσεις” (sic) δεν αρκούν για την Ελλάδα. Απαιτείται εκ βάθρων γκρέμισμα και χτίσιμο εξ αρχής.

6. Φυσικά και έχουμε υποχρέωση αυτοσυγκράτησης. Μένει μονάχα ν’ αποφασισθεί το κατά πόσον αποτελεί εξωπραγματική διεκδίκηση, φερ’ ειπείν, να μην χρειάζεται να εξευτελίζεσαι επειδή δεν σου φθάνουν τα 500-700 ευρώ τον μήνα για να ζήσεις, να μην χρειάζεται να παρακαλάς για να σου δώσουν δουλειά κ.ο.κ.

Οι έξι “στοιχειώδεις παραδοχές” στο “πλαίσιο συνεννόησης” που προσέφερε ο πρωθυπουργός στους πολιτικούς αρχηγούς αποτελούν, τελικώς, σχέδιο υποθήκευσης τού μέλλοντος τής χώρας. Άτολμος ή ανίκανος να διεκδικήσει περισσότερα για τους Έλληνες από τον Ευρωπαίο “μπαμπούλα”, άτολμος ή ανίκανος να τραβήξει μόνος του τον δρόμο των όσων προτείνει (εφ’ όσον πράγματι πιστεύει σ’ αυτά), άτολμος ή ανίκανος να πράξει επί τέλους αυτό για το οποίο έλαβε την λαϊκή εντολή (δηλαδή: να κυβερνήσει), ο Καραμανλής προστρέχει στους αντιπάλους του ζητώντας όχι συναίνεση, όχι συνεννόηση, αλλά συνενοχή.

Γιατί δεν ζητάς συναίνεση από τους πολιτικούς σου αντιπάλους, εφ’ όσον αρνείσαι ν’ ακούσεις τις απόψεις ή τις ιδέες τους. Δεν θέλεις συναίνεση, αν δεν είσαι διατεθειμένος να τείνεις ευήκοον ους στην κοινωνία, στις ανάγκες της και στα αιτήματά της. “Ελάτε να συναινέσουμε στο πώς θα κυβερνήσω, αλλά αφήστε τις απόψεις σας στο σπίτι”, σημαίνει “ελάτε να φάμε παρέα το ξύλο που έρχεται, ελάτε να μοιρασθούμε το πολιτικό κόστος των επιλογών μου, ελάτε να είμαστε συνένοχοι”. Κάλλιο ανεύθυνος κι αθώος, αδερφέ, παρά υπεύθυνος και συνένοχος, κερατάς και δαρμένος.

Άτολμος ή ανίκανος, ή και τα δύο, ο πρωθυπουργός μετέρχεται πολιτικάντικα κόλπα όλο και συχνότερα, αγωνιώντας να κερδίσει εντυπώσεις μάλλον, αντί ν’ αγωνιά για το πώς θα κυβερνήσει καλύτερα, πώς θα είναι περισσότερο χρήσιμος για τον τόπο, για τον λαό που τον εμπιστεύθηκε – κι ύστερα μετρά τα κουκιά κάθε βδομάδα στις κυριακάτικες δημοσκοπήσεις, μήπως κλείσει η άτιμη η ψαλίδα και μπορέσει να προκηρύξει εκλογές. Ε, λοιπόν, δεν υπάρχει ρε παιδιά κανένας καλός δημοσκόπος να του την δώσει αυτήν την εντύπωση; Ο στόχος είναι σπουδαίος: μετά τις εκλογές, κάποιοι θα συναινέσουν το δίχως άλλο.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Εταίροι ειδικού βάρους

.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Οι δημοσκοπήσεις ως γνωστών είναι στα φόρτε τους. Το τελευταίο ερώτημα φετίχ των δημοσκοπήσεων αφορά την συναίνεση των πολιτικών κομμάτων στην αντιμετώπιση της κρίσης. Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η ερώτηση έγινε ακόμα πιο συγκεκριμένη: "Τι γνώμη έχετε για τη συναίνεση που ζητάει ο πρωθυπουργός;"

Η απάντηση στο ερώτημα ήταν συντριπτικά υπέρ του πρωθυπουργού. Οπότε οι δημοσκόποι έδωσαν τη πάσα και ο πρωθυπουργός άρπαξε την ευκαιρία. Κάλεσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε σειρά επαφών για να συναινέσουν στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης. Πλέον αν συμφωνήσουν έχει το ελεύθερο να προχωρήσει στα σχέδια του αν όχι έχει βρει πολιτικά επιχειρήματα κατά της αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ με βάση τα όσα δήλωσε ο αρχηγός του κατά την έξοδο του από το Μαξίμου πιάστηκε αδιάβαστο. Όταν ο κόσμος ζητά ηρεμία και συναίνεση, το να μιλάς για πράσινη ανάπτυξη, εκλογές και να απαιτείς να συμφωνήσουν όλοι μαζί σου είναι μάλλον λάθος. Είναι προφανές ότι ο πολίτης θέλει να νιώσει ασφάλεια. Το αίσθημα ασφάλειας όμως δεν επιτυγχάνεται με εκλογές αλλά με μέτρα και με την αίσθηση ότι στο καράβι υπάρχει καπετάνιος.

Πλέον ο πρωθυπουργός έχει στα χέρια του την ευκαιρία που περίμενε για να περάσει στην αντεπίθεση. Έχω την εντύπωση ότι τις επόμενες μέρες η πολιτική κουβέντα θα αλλάξει όρους και ατζέντα. Πλέον θα ζητάνε όλοι εξηγήσεις για τη σχέση του ΠΑΣΟΚ με μεγαλοεπιχειρηματίες (το δείπνο του Γεωργίου Παπανδρέου μαζί τους που προβλήθηκε και επικοινωνιακά θα δώσει λαβές) και για την απουσία διάθεσης για διέξοδο από τη κρίση.





Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Άσχετα με την ερμηνεία που δίνει κανείς, δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει με την παρατήρηση της Ντόρας Νταϊλιάνα στη χθεσινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=&a=%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F&id=98895972). Ο πρωθυπουργός, έδειχνε ότι δεν αισθανόταν και τόσο άνετα στη συνάντηση κορυφής των 27 και αυτό είναι λογικό αν σκεφθεί κανείς ότι ουσιαστικά ο μόνος ρόλος που είχε ήταν να ακούσει παραινέσεις και να ελπίζει στην ελεημοσύνη της Γερμανίας. Γιατί μπορεί κάποιοι από τον ΛΑ.Ο.Σ να μιλούσαν για δυναμική απαίτηση, υπογραμμίζοντας το ότι η Ελλάς απλώς καταναλώνει, όμως υπο αυτές τις συνθήκες είναι μάλλον ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι οι μεγάλοι της Ευρώπης θα φοβηθούν το πάγωμα μιας αγοράς μικρής και κορεσμένης.

Τώρα, μπορεί να επιστρέψει και να ζητήσει συναίνεση και βέβαια να μας εξηγήσει τί σημαίνει αυτό. Γιατί, αν πρόκειται να πάρεις κάποιο μέτρο ανακούφισης των πληγέντων από την κρίση, δεν το κουβεντιάζεις με κανέναν. Το εφαρμόζεις,αιφνιδιάζεις τα άλλα κόμματα και μειώνεις τη διαφορά στις δημοσκοπήσεις. Εκτός αν σκοπεύεις να πάρεις κάποιο μέτρο με πολιτικό κόστος και θέλεις τουλάχιστον οι υπόλοιποι να μην εξασθενήσουν τα επιχειρήματά σου προς τα έξω. Σε αυτήν την περίπτωση μπράβο, αν και δε φαίνεται ότι οι επικοινωνιολόγοι της Ν.Δ. θα συναινέσουν σε αυτό. Τώρα τι σόι οικονομική πολιτική εφαρμόζεται με επικοινωνιακούς όρους είναι προς συζήτηση. Ας ξεκινήσουμε έναν εθνικό διάλογο και για αυτό. Εξάλλου έχουμε κάνει για τα πάντα, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι νόημα έχουν οι εκλογές τα τελευταία χρόνια. Αφού αυτοί που εκλέγονται να κυβερνήσουν, εκχωρούν διαρκώς αυτό το δικαίωμα χάριν της συναίνεσης και του διαλόγου με αποτέλεσμα τελικά να μη γίνεται τίποτα σε αυτή τη χώρα παρά μόνο κουβέντα για το ποιοι σέβονται ή όχι το μέσο αντί του σκοπού. Τέλος πάντων, η κυβέρνηση καθήκον έχει να κυβερνά κι όχι να ξεκινά αέναες συζητήσεις κάθε δύο μήνες. Κι αν ψάχνει χρήματα, ας θυμηθεί τι έλεγε το 2004. Τότε θα εξοικονομούσε 10 δις Ευρώ από την πάταξη της διαφθοράς.

Τέλος, για τους υπόλοιπους δεν μπορεί να πει κανείς τίποτα, παρα μόνο ότι σταματά το μυαλό του ανθρώπου όταν ακούει τι λένε. Πράσινη ανάπτυξη και "κρατικός πυλώνας" στις τράπεζες από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως πλησιάζει η ώρα της μετανάστευσης που λέει κι ο Billy. Αφού το παίζουν σοσιαλιστές ας μας πουν, σοβαρά όμως, ποια είναι η άποψή τους σε σχέση με τον ΦΠΑ. Να αυξηθεί ή να μειωθεί; Για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ο Μιχ Παπαγιαννάκης τα είπε όλα. Άλλοι είναι κρατιστές, άλλοι διεθνιστές κι άλλοι μοιάζουν με εθνικιστές. Μένει το ΚΚΕ, το οποίο μπορεί να σημειώνει μικρές καθυστερήσεις στα θέματά του, τουλάχιστον όμως τα συνέδριά του εκτός από σημαιάκια έχουν και ιδεολογική συζήτηση.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


- Κρέας ή ψάρι, Υπουργέ;

- Τίποτα από τα δύο. Όπως γνωρίζετε, είμαι χορτοφαγικός...

Περισσότερα...