| Jack Dalton | Comments ]

Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία έχω ψιλοχαθεί και τόσες μέρες περίμενα ένα συγκλονιστικό θέμα για να επανέλθω δριμύτερος! Δεν σας κρύβω ότι είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, όταν ξαφνικά, χτες το πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, πήγα στο περίπτερο κάτω από τη δουλειά μου να πάρω τσιγάρα. Ο περιπτεράς είχε κόσμο να εξυπηρετήσει, ευτυχώς γιατί είναι φίλος και όσο περίνενα, έριξα μια ματιά στις κρεμασμένες εφημερίδες. Bingo! Η Espresso με έβγαλε με το πρωτοσέλιδό της από τη... συγγραφική ξηρασία μου. Ο τίτλος; "Κι άλλος πρίγκιπας στην ΑΕΚ" και μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση ο τίτλος "πρίγκιπας" δεν είναι χαρακτηρισμός της εφημερίδας, αλλά δυστυχώς κυριολεκτικός, αν και πρέπει να τονίσω ότι είναι έκπτωτος πλέον! Για όσους δεν γνωρίζουν το δημοσίευμα έκανε λόγο για το ενδεχόμενο ανάληψης της προεδρίας της ΑΕΚ από το δευτερότοκο γιο του ΤΕΩΣ (Κωνσταντίνου Γλίγκξμπουργκ και μην ακούσω βλακείες πέρι βασιλιά), Νικόλαο.

Μέσα στο θολωμένο μου μυαλό, αμέσως ήρθαν ασυνάρτητες εικόνες που συνέδεαν την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία και οι εικόνες αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στο... φτωχό μου το μυαλό, που λέει και ο Πανούτσος, ένα ασύλληπτο σενάριο για τη διοίκηση της Ενωσης. Το αποτέλεσμα δεν γνωρίζω πως θα ήταν τελικά, διότι αμέσως με σκούντησε ο διπλανός, που περίμενε στην ουρα για να πάρει και αυτός τα τσιγάρα του, όμως πρόλαβα να σκεφτώ τα δεδομένα που αποτελούν σημεία επαφής του Νικόλαου και της ΑΕΚ και σε αυτά θα αναφερθώ.

1. Απαντες γνωρίζουν ότι οι ρίζες της ομάδες προέρχονται από τη Μικρά Ασία και συχνά πυκνά, ακόμα και σήμερα οι οπαδοί της κάνουν λόγο (είτε μέσω συνθημάτων είτε μέσω πανό) στις χαμένες πατρίδες. Επειδή οι πρόσφυγες και οι χαμένες πατρίδες μας τελείωσαν, ας συμβιβαστούμε με το Νικόλαο και το... χαμένο αξίωμα! Αλλωστε και η οικογένεια του, την Ελλάδα, μάλλον σαν χαμένη πατρίδα τη βλέπει!






2. Ποιος θα ήταν ο πλέον κατάλληλος για να αναλάβει της τύχες της ΑΕΚ (η οποία έχει το προσωνύμιο "Βασίλισσα") σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση, από το γιο ενός (έστω ΤΕΩΣ) Βασιλιά; Φυσικά ουδείς άλλος από το Γλιγκξμπουργκ-ακι!

3. Δεν έχει πολύ καιρό που ο Ντούσαν Μπάγεβιτς ανέλαβε για τρίτη (!) φορά την τεχνική καθοδήγηση της ομάδας. Τον Σέρβο, που τον αποκαλούν πρίγκιπα, (άλλοι του Νερέτβα και άλλοι του Ποδονίφτη, δεν έχει σημασία) δεν μπορούν να να κουμαντάρουν οι διοικούντες της ομάδας, μιας και ο ίδιος τους θεωρεί... παρακατιανούς. Αρα, μόνο με την έλευση ενός (έστω παραπλισμένου) πρίγκιπα θα υπάρξει αγαστή συνεργασία διοιήκησης - προπονητή, οπότε και πάλι καταλήγουμε στο Νικόλαο.

4. Οπως καλά γνωρίζετε όλοι, οι -και καλά- γαλαζοαίματοι, επιβάλεται να είναι πάντα σικάτοι. Με την επιλογή της ΑΕΚ, ο Κοκογιός δεν θα πέσει σε στυλιστικό ατόπημα, αν σε ματς της ομάδας του φορέσει την... σκονισμένη του κορώνα στο κεφάλι, μιας και το χρυσαφί της χρώμα συνδυάζεται άψογα με τις κίτρινες εμφανίσεις του δικεφάλου.

5. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε συνηθίσει στην ΑΕΚ, οι ισχυρές προσωπικότητες της να σχετίζονται ερωτικά με λαμπερές παρουσίες της σόουμπιζ. Ο αρχηγός Δέλλας με τη Γωγώ και φυσικά ο πρώην πρόεδρος, Ντέμης Νικολαϊδης με τη Βανδή! Εδώ ο γιος του Κοκού, έχει να επιδείξει ακόμα πιο αστραφτερή σχέση, που αυτομάτως τον ανεβάζει ένα επίπεδο πιο πάνω από τους υπόλοιπους. Ο Νικόλαος είναι γνωστός για τα γλέντια του και κυρίως για τις σχέσεις του με αιθέριες υπάρξεις, με κορυφαία όλων την Ελ Μακ Φέρσον. Μάλιστα η "προϋπηρεσία" του με την καλονή από την Αυστραλία που είχε το παρατσούκλι " The Body" μπορεί να τον βοηθήσει τόσο να... ξαθάψει το ακατέργαστο διαμάντι που ανήκει στο ρόστερ της ΑΕΚ και δεν τον έχουμε δει ακόμα, το συμπατριώτη της Ελ, το Νέιθαν Μπερνς, όσο και να πειθαρχήσει τον άτακτο Εντίνιο, που αποκαλείται κι αυτός από τους συμπαίκτες του ως ο "the body", με τους κοιλιακούς σαν παγοκύστες που διαθέτει!!!

6. Επειδή όμως όλα αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ...trendy στις μεγαλύτερες γεννιές, ας παραθέσω και μια άλλη παράμετρο, μήπως και πείσω και τους γηραιότερους. Μόνο ένας Νικόλαος, μπορεί να ξαναφτιάξει το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλδεια που όλοι επιθυμούν και έφερε το όνομα του ΝΙΚΟΥ Γκούμα. Το έχει το όνομα που λένε...

7. Για να προλάβω τις "Κασσάνδρες" που από τη πρώτη στιγμή θα εναντιωθούν στο ενδεχόμενο ανάληψης της ηγεσίας από τον δευτερότοκο γιο της οικογένειας Γλίγκξμπουργκ, με το αιτιολογικό τι σχέση έχει αυτό το παιδί με τον αθλητισμό και με τι παραστάσεις θα ασχοληθεί τώρα με αυτόν το τομέα, έχω την πληρωμένη απάντηση έτοιμη. Ποιος άλλος πρόεδρος είχε πατέρα Ολυμπιονίκη κύριοι; Μόνον αυτός. Γιατί μπορεί να καταλογίζουμε ό,τι θέλουμε στον Κωνσταντίνο (ακόμα και το δεσμό του με τη Βουγιουκλάκη), όμως το Ολυμπιακό μετάλλιο στην ιστιοπλοϊα με τα ελληνικά χρώματα, το κέρδισε ο άνθρωπος!

8. Τέλος, για αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στους συμβολισμούς, ένα πράγμα έχω να πω. Το παιχνίδι της ΑΕΚ που παρακολούθησε από κοντά ο Νικόλαος, ήταν αυτό στις 6 Μαρτιού στο Παρίσι, κόντρα στη Παρί Σεν Ζερμέν για το κύπελλο UEFA. Σημαντική λεπτομέρεια, που όμως κάνει τη διαφορά. Το ματς έγινε στο γήπεδο "Parc Des Princes", δηλαδή στο πάρκο των πριγκίπων...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]


  • Που βρέθηκαν τα χρήματα για επίδομα θέρμανσης, επίδομα αγρότη, επίδομα ανέργων και μείωση της στρατιωτικής θητείας; Τα είχε μαζέψει ο Γ.Αλογοσκούφης και δεν τα έδινε; Αν είναι έτσι γιατί εδιώχθη; Μόνο γιατί προσπάθησε να είναι χρήσιμος παρά αρεστός;

  • Αν δεν υπάρχουν τα χρήματα, πρέπει να κατηγορηθεί κάποιος για απιστία; Αν ναι ποιος;

  • Οι αγρότες επιδοτούνται για να παράξουν, οι τράπεζες για να δανείσουν, οι ιδιωτικές εταιρείες μέσω των τραπεζών για να λειτουργήσουν και οι ελεύθεροι επαγγελματίες παρακαλούν όλοι αυτοί να έχουν χρήματα για να πωλήσουν τις υπηρεσίες τους. Οι υπόλοιποι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Μήπως να ονομάσουμε τη χώρα Λαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδος, για να τελειώνουμε;
  • Είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι όλοι αυτοί που ζουν στην Πατησίων και το βράδυ παρκάρουν μέσα στα πάρκα;
  • Αγοράζεις μερικά στρέμματα άχρηστης φαινομενικά γης, προσδοκώντας μία φωτογραφική ρύθμιση που θα αλλάξει τους όρους δόμησης για να χτίσεις ένα νέο εμπορικό κέντρο. Χρησιμοποιείς ως μοχλό πίεσης μία ποδοσφαιρική ομάδα για να το επιτύχεις. Το μόνο που σου φαίνεται να υποκρύπτει ιδιοτελή συμφέροντα είναι οι ΦΥσιολατρες για τον Κορμοράνο και Ισως το Αγριογούρουνο;
  • Λες το συνεργείο για το αμάξι μου να ανήκει σε περιοχή Natura;
  • Υπάρχει κανένας άλλος που να πιστεύει ότι το Τ.Ε.Ο. είναι οργάνωση φάντασμα κι ότι τα λεφτά από τα διόδια φθάνουν ίσα ίσα για να πληρωθούν όλοι οι υπάλληλοί του;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα η Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ θα εκλέξει νέο πρόεδρο. Αξίζει λοιπόν να κάνουμε μία αναφορά στον απερχόμενο ηγέτη της ο οποίος δίδαξε σε όλους όσους ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά πως ακριβώς παίζεται το παιχνίδι. Όποιος παρατηρήσει προσεκτικά το πως διαχειρίστηκε την κατάσταση θα διαπιστώσει ότι υπήρξε επιμελής μαθητής των διδαγμάτων του Νικολό Μακιαβέλι.

Τα έργα και οι ημέρες του ως πρόεδρος της ΕΠΟ δεν με αφορούν παρότι κανείς δεν μπορεί να μην του πιστώσει ότι επί των ημερών του η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το Euro του 2004. Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον είναι η μοναδική του ικανότητα να ελίσσεται και να ελέγχει το "σύστημα". Οι περισσότεροι αν όχι όλοι όσοι ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά δρώμενα και θεωρούν εαυτούς παράγοντες δεν είναι άξιοι ούτε να του δέσουν τα κορδόνια.

Η ΕΠΟ δεν είναι η βιτρίνα που θεωρούν ορισμένοι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ κλπ. Η ψήφος του κάθε επαγγελματικού σωματείου δεν έχει καμία αξία. Σημασία έχουν οι τοπικές ενώσεις. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ελέγχεις επί μακρών το σύστημα μιας και δεν έχεις να κάνεις με μία κλειστή λίγκα συνδικαλιστών και παραγόντων.

Πρέπει λοιπόν ανά πάσα στιγμή να διαθέτεις δομές που σου επιτρέπουν να ελέγξεις τις ενώσεις. Αυτό είναι από μόνο του δύσκολο. Οι καταστάσεις και οι συμμαχίες στις ενώσεις αλλάζουν εύκολα και πρέπει να έχεις πολύ ισχυρούς μηχανισμούς για να καθορίζεις τις εξελίξεις. Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση είναι απέναντι σου, δεν παίρνεις κρατικές επιχορηγήσεις, σε βρίζουν και σε αποκαλούν κατάπτυστο τα ΜΜΕ και σε κυνηγούν με μίσος οι πρώην "φίλοι" σου.

Ανεξάρτητα από τις δυσμενείς για τον ίδιο συνθήκες λοιπόν ο Βασίλης Γκαγκάτσης έδωσε ρεσιτάλ στη διάρκεια της προεδρίας του. Προερχόταν από λεγόμενο σύστημα της παράγκας. Φρόντισε να μείνει κοντά σε αυτό ώστε να μάθει τα κόλπα.

Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Νικόλο Μακιαβέλι με του που ανήλθε στην εξουσία ξεριζώσε το σύστημα του προηγούμενου "ηγεμόνα" ώστε να διασφαλίσει ότι κανένας δεν θα τον επιθυμήσει εκ νέου. Άρχισε με μεθοδική δουλειά να "γυρίζει" τις ενώσεις και να τις ελέγχει απευθείας ο ίδιος. Έτσι δημιούργησε ένα αρραγές μέτωπο από ανθρώπους που συμπεριφέρονταν ως "μουτζαχεντίν" για χάρη του.

Διαπίστωσε γρήγορα το μεγάλο όπλο του ως ηγεμόνας της ΕΠΟ. Ο έλεγχος της διαιτησίας. Οι Έλληνες από τη φύση μας είμαστε λίγο του παρασκηνίου. Μας αρέσει να νιώθουμε ότι κάτι άλλο γίνεται μεγαλύτερο από εμάς και να θέλουμε να συμμετάσχουμε σε αυτό. Ο Βασίλης Γκαγκάτσης φρόντισε το παρασκήνιο και το "μύθο" της διαιτησίας να το κρατήσει όσο πρέπει ζωντανό, είτε ως μπαμπούλα είτε ως εργαλείο. Παράλληλα με τρομερή ευελιξία φρόντισε να δώσει σε όλους να καταλάβουν ότι κουμάντο έκανε αυτός και όχι οι "πρώην" φίλοι του.

Φρόντισε τέλος να αποκτήσει και ισχυρούς συμμάχους. Έπαιξε το χαρτί της FIFA και της UEFA όποτε αυτό κρίθηκε απαραίτητο. Έτσι βγήκε νικητής στη διελκυνστίδα με το Υφυπουργείο Αθλητισμού. Η κατάκτηση του Euro παρότι κανείς δεν νομίζω να πιστεύει ότι ήταν προϊόν προγραμματισμού του κέρδισε και τον απαραίτητο χρόνο για να εγκαθιδρύσει ακόμα καλύτερα το σύστημα του. Του έδωσε και "ρευστότητα" για να αντιμετωπίσει την έλλειψη επιχορηγήσεων από το κράτος.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να δημιουργηθεί μία τόσο ισχυρή δομή που άντεχε σε μηνύσεις, ελέγχους από το ΣΔΟΕ, προσωπικές επιθέσεις από διάφορους δημοσιογράφους που τον είχαν αναγάγει σε ομόλογο του φίλου του William (τον Άλλο). Σαν κερασάκι στη τούρτα ο Βασίλης Γκαγκάτσης αφού απέδειξε εκ νέου ότι μπορεί να κάνει πλάκα στους αντιπάλους του, εξελέγη πρόεδρος εκ νέου δια περιπάτου και μετά παραιτήθηκε καβάλα στ' άλογο ορίζοντας για διάδοχο ένα δικό του "παιδί".

Η επόμενη μέρα δεν ξέρω τι θα επιφυλάξει στο Βασίλη Γκαγκάτση. Ο Ντέμης Νικολαϊδής ισχυριζόταν ότι του χάλασε τα σχέδια με το να ανακοινώνει ότι θα πάει να δουλέψει στον Ολυμπιακό. Ανέκαθεν του Ντέμη Νικολαϊδη του φταίνε άλλοι για το γεγονός ότι αποδείχθηκε λίγος οπότε η αναφορά του σε κάποιον που του έκανε "πλάκα" σε παραγοντικό επίπεδο δεν εκπλήσσει

Εγώ προσωπικά προτείνω στο ΠΑΣΟΚ μιας και είναι γνωστό ότι ο Βασίλης Γκαγκάτσης ανήκει στις τάξεις του να τον αξιοποιήσει. Είναι ο μόνος που μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και το Κώστα Λαλιώτη στη δημιουργία νέων ισχυρών κομματικών μηχανισμών που θα επιτρέψουν στο ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει κόμμα με δομές και διαδικασίες.

Υ.Γ. Όπως θα προσέξατε το παρόν κείμενο έχει ετικέτα Πολιτική. Ο λόγος ειναι ότι τα όσα έκανε ο Βασίλης Γκαγκάτσης είχαν ελάχιστη σχέση με το ποδόσφαιρο.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

William: Τί έγινε με την Εύα και το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού;

Άλλος: Τίποτα δεν έγινε, απλώς η Εύα μας δούλεψε όλους. Είχε νευριάσει με τον Αδάμ που την άφηνε μόνη της για να παίξει τάβλι με Εκείνον και έφαγε το μήλο.

W: Ποιος την παρέσυρε όμως; Μη μου πεις ότι το φίδι δεν ήταν εκεί.

Α: Φυσικά και ήταν εκεί. Αυτό όμως δε σημαίνει τίποτα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μία από τις επιλογές που είχα κερδίσει τον καιρό της Δημιουργίας, όταν ακόμη παίζαμε χαρτιά με Εκείνον ήταν να φτιάξω ένα ερπετό. Εκείνος, είχε ήδη φτιάξει κάτι φανταχτερές σαύρες-μεγαθήρια με χρώματα, φωτιές και φτερά. Μερικές φορές του αρέσει να επιδεικνύεται και ξεχνάει τα πάντα. Σχεδίασα λοιπόν το φίδι. Έξυπνο, ευέλικτο και ικανό να επιβιώνει χωρίς φαγητό και νερό για μήνες. Έσκασε από τη ζήλια Tου. Το θεώρησε μεγάλη προσβολή που εγώ Τον επανέφερα στο αρχικό σχέδιο της λιτής γραμμής και της ισορροπίας μεταξύ των ειδών. Από τότε, μισούσε τα φίδια. Όταν είπε η Εύα το «Κύριε ο όφις με εξηπάτησε» δεν ήθελε και πολύ για να το πιστέψει και μας πήρε όλους ο διάολος (περίεργη έκφραση δε βρίσκεις;). Αργότερα, έκανα Ε.Δ.Ε. και αποδείχθηκε ότι ο όφις απλώς καθόταν σε ένα κλαδί όπως κάνει πάντα. Η Εύα τον ρώτησε τη συμβουλή του για το αν έπρεπε να φάει το μήλο ή όχι κι εκείνος της είπε ότι τον ίδιο ποσώς τον ενδιέφερε για το τι θα γινόταν αν το έτρωγε. Το έφαγε, το έδωσε και στον Αδάμ κι όταν ήρθε η ώρα της απολογίας τα έριξε στο φίδι. Δεν μπορώ να πω, με εντυπωσίασε η ετοιμότητά της. Οι άλλοι φυσικά τη λυπήθηκαν που ξεγελάστηκε.

W: Δεν έκανες τίποτα, για να λάμψει η αλήθεια;

Α: Εσύ, Γουλιέλμε, ποιόν θα πίστευες, εμένα ή μια δακρυσμένη Εύα να σου λέει «Δεν είναι αυτό που νομίζεις»; Γίναμε φίλοι, όμως, όποτε θέλει να σκαρώσει κάτι έρχεται σε μένα για βοήθεια.

W: Άρα κι εσένα σε κατάφερε.

Α: Με μένα είναι αλλιώς.

W: Κατάλαβα...

Δευ

Τρί

Τετ

Πέμ

Παρ

Σάβ

Κυρ

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Holidays and Observances: 1: Πρωτοχρονιά New Year's Day, 6: Θεοφάνεια Epiphany, 30: Τριών Ιεραρχών The Three Holy Hierarchs

*Το ημερολόγιο 2009 επρόκειτο να το βγάλουμε σε έντυπη μορφή και να το μοιράσουμε σε όλους εσάς τους δαιμονισμένους αναγνώστες. Ας ελπίσουμε το νέο χρόνο να είμαστε πιο δραστήριοι.

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]


"Και τι τους πείραξε, δηλαδή, που ήρθε ο Παπαθανασίου στο γραφείο μου αντί να πάω εγώ από κει; Σκέψου τι θα γράψουν, όταν φωνάξω τον Κωστάκη για ενημέρωση..."
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Το σκηνικό, αν το καλοσκεφθείς, θύμιζε θερινό σινεμά – καρέκλες στοιχισμένες απέναντι από την υπερυψωμένη σκηνή, με σκόρπια τραπεζάκια ανάμεσά τους για ν’ ακουμπάς ποτό, ποικιλία τυριών ή τους αγκώνες σου, και δυο σειρές υπομονετικών ανθρώπων να προσμένουν την προσέγγισή τους στα μπαρ στο πίσω μέρος, χαζεύοντας την παράσταση. “Ιεροσυλία”, διαμαρτύρεται ο ελιτιστής μέσα μου – “χαλάρωσε”, τον επανέφερε ο αράπης, “και στα clubs κάπως έτσι γίνεται…”. Αναζητώ την άκρη τού νήματος, τον ειρμό τού κομματιού που έπιασα από την μέση (εφ’ όσον ήθελες ν’ ακούσεις και το Echoes τού Φακανά και τον Carter, έπρεπε ή να αναστατώσεις όλη την αίθουσα φεύγοντας νωρίτερα από την πρώτη παράσταση, ή να χάσεις δέκα λεπτά από την δεύτερη), καθώς προσπαθώ να εξηγήσω όσο πιο χαμηλόφωνα γίνεται στην κοπέλα πίσω από τον πάγκο ότι θέλω από το μαύρο Johnnie κι όχι από το κόκκινο – κι αφού ξεκαθαρίσαμε, προς ανακούφισή μου, ότι όποιος από την παρέα μου είχε την έμπνευση να παραγγείλει Daiquiri για να παρακολουθήσει τον μπασίστα, που κάποτε έπαιξε δίπλα στον Miles, θα έμενε στεγνός. “Εννοείτε Johnnie malt!” ,απεφάνθη η κοπέλα, με την βεβαιότητα τού γευσιγνώστη. Προδίδοντας όλες τις αρχές μου και την φυσική μου ροπή προς τον σουρεαλισμό, συγκατένευσα – το αποτέλεσμα μετράει. Πήρα ποτό και φυστίκια και γύρισα στην θέση μου, όχι πολύ μακριά από το σημείο, όπου η κοπέλα που με σέρβιρε θα επιδιδόταν αργότερα με τους συναδέλφους της σ’ ένα μπαράζ σπασίματος ποτηριών και καλαθόσφαιρας με άδεια μπουκάλια. Jazz με αλεατορικά στοιχεία – αυτό το φεστιβάλ είχε ξεπεράσει κατά πολύ τις πειραματικές μου προσδοκίες.

Η πρώτη επαφή με την πελώρια Αίθουσα Banquet τού Μεγάρου Μουσικής σε ψαρώνει. Μπαίνεις από την πίσω πλευρά ενός ημικυκλικού εξώστη κι έχεις “πιάτο” μια οβάλ σάλα, που θυμίζει έντονα night club στο Chicago τής ποτοαπαγόρευσης. “Ιδανικό για jazz”, συλλογίζεσαι. Ύστερα “προσγειώνεσαι” στην πλατεία – that is, ένα μέτρο κάτω από το επίπεδο τής σκηνής. Οι καρέκλες είναι χαμηλές, το δάπεδο δίχως κλίση, μοιραία λοιπόν οι καθυστερημένοι των τελευταίων καθισμάτων παθαίνουν κράμπες από το διαρκές τέντωμα, ή, στην περίπτωσή μου, το παίρνουν απόφαση και απολαμβάνουν τις τονικές ακολουθίες χαζεύοντας το εντυπωσιακό ταβάνι, λες και βρίσκονται στο Πλανητάριο. Αυτά, μέχρι την στιγμή που η υπομονή αυτών που ήλθαν για να δουν εξαντλείται: τις τονικές ακολουθίες συνοδεύουν πλέον μουρμούρα κι αντεγκλήσεις ανθρώπων που προσπαθούν να τεντωθούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. “Έπρεπε να μοιράζουν μάσκες νυκτός”, οργίσθηκα σιωπηρά. Ή, καλύτερα, να σου απευθύνουν κατά την είσοδό σου την ερώτηση: “Τι ήλθες να κάνεις εδώ;”. Κι αν απαντήσεις, “να δω τον τάδε”, να σου επιστρέφουν το αντίτιμο τού εισιτηρίου και να σε κερνούν cocktails στο φουαγέ με τις τηλεοθόνες.

Μάταια προσπαθούσε το κουαρτέτο τού Ron Carter να δώσει τον τόνο. Άλλωστε, με το “δυνατό” όργανο τού σχήματος (το πιάνο) να κάνει ό,τι μπορεί για να μην καπελώσει το μπάσο τού front man, το παιχνίδι μοιάζει χαμένο από χέρι, ιδίως ενώπιον ακροατηρίου άσχετου με το άθλημα, και, επομένως, ανυπόμονου. Αφού πειραματίσθηκαν με το πόσες φορές μπορούν να γυρίσουν έναν lounge ρυθμό σε κανάστα και τανάπαλιν, κάνοντας ξαφνικά το Daiquiri να μην φαίνεται τόσο άσχετο, οι μουσικοί καταστάλαξαν στο lounge. Το “My Funny Valentine” άλλαξε για λίγο το κλίμα, κι ας μην ακούγεται το ίδιο χωρίς πνευστά – αριστοτεχνικές εδώ οι ερμηνείες. Στο σύνολό του, όμως, το πρόγραμμα απαιτούσε την προσήλωση τού ακροατή – κι εδώ οι ακροατές δεν περίσσευαν. Προϊόντος τού χρόνου, οι κάθε λογής αταίριαστοι αφοσιώθηκαν στο ν’ αναζητούν στο πλήθος τους γνωστούς με τους οποίους χάθηκαν κάπου ανάμεσα στις αίθουσες, να χειρονομούν σ’ αυτούς που εντόπιζαν, να μετρούν με τον ουρανίσκο τα διαφορετικά είδη τυριών δίχως ιδιαίτερη συστολή – και να επιτείνουν εκείνη την βουβή-ή-όχι-και-τόσο φασαρία που αποσυντονίζει και τους υπόλοιπους. “Τα μεγάλα ακροατήρια σκοτώνουν την Τέχνη”, επανήλθε αδυσώπητο το Αξίωμα τού comme il faut Κουλτουριάρη. “Χίλιες φορές στο Guru…”.

Το show φθάνει στο τέλος του. Μαντεύεις πόσα έχει ακούσει ο καθένας από τους γύρω σου από τον τρόπο με τον οποίο επευφημεί τους καλλιτέχνες – γενικός κανόνας: όσο περισσότερη φασαρία κάνεις στο μπιζάρισμα, τόσο λιγότερα έχεις καταλάβει. Το ωραίο είναι που, όσο κι αν βαρέθηκες στην πορεία, δεν το κουνάς από την θέση σου αν δεν ακούσεις και το encore – πιάνεις την μύτη σου και καταπίνεις την τελευταία γουλιά, για να μπορείς να λες αργότερα “ήμουν κι εγώ εκεί…”. Τα φώτα ανάβουν, κάποιος ταλαίπωρος προσπαθεί να απεγκλωβισθεί και παρασύρει ένα από τα τραπεζάκια, αναποδογυρίζοντάς το. “Τς, τς”, κάγχασε ο ελιτιστής, “μπουζούκια το κάναμε το Μέγαρο…”. Ο αράπης δεν βρήκε κάτι να του απαντήσει.



Υ.Γ.: Πέρα από την γκρίνια, η Μεγάλη Νύχτα τής Jazz στο Μέγαρο Μουσικής σχεδιάσθηκε στην πραγματικότητα ως το Μεγάλο Πάρτι τής Jazz – και, ως τέτοιο, πέτυχε απόλυτα τον στόχο της. Οπουδήποτε αλλού θα διαβάσεις, πιθανότατα, διθυράμβους: από τον χώρο παρέλασε η μισή Αθήνα, που απόλαυσε ένα μεστό κατά γενική ομολογία πρόγραμμα κι είχε την ευκαιρία να πειραματισθεί στο πιάνο και το κοντραμπάσο, καθώς και στο πολυαναμενόμενο jam session (το οποίο, ατυχώς, έχασα λόγω ανειλημμένης υποχρέωσης). Καλλιτεχνικά, οι Έλληνες συμμετέχοντες το πήραν, ως είθισται, πιο “ζεστά” από τους ξένους (τα σέβη μου στους Φακανά και Πατερέλη). Ο Marcus Roberts έπαιξε σπουδαίο πιάνο όταν χαλάρωσε, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάζεται να βλέπεις για να νοιώθεις (πιθανώς κι ότι νοιώθεις περισσότερα όταν δεν βλέπεις). Το κατά πόσον η jazz νοιώθει καλύτερα στα σαλόνια τού Μεγάρου απ’ ό,τι στα καταγώγια που την κοιλοπόνεσαν, είναι μια άλλη ιστορία…
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Της πιάνεις το χέρι και της λες : « Είσαι πολύ όμορφη σήμερα». Σου απαντάει με ένα σφίξιμο του χεριού και μια ατάκα περί του πόσο χαρούμενη είναι που επιτέλους, ύστερα από μία κουραστική μέρα μπορεί να κάτσει και να μιλήσει μαζί σου. Την αγκαλιάζεις και προσπαθείς να τη φιλήσεις. Εκείνη ανταποκρίνεται στοργικά και σου δίνει ένα πεταχτό φιλί. Παρ’όλο που κάτι ψυχανεμίζεσαι, επιμένεις. Προτείνεις να φύγετε από το μπαράκι ή την καφετέρια και να πάτε κάπου που να μπορείτε να είστε μόνοι σας. To emphasize, που λένε και κάποιοι ελληνολάτρες Βρετανοί, βάζεις διακριτικά το χέρι σου εκεί που όλα τα γκαρσόνια ξέρουν ότι είναι, άσχετα αν δε φαίνεται την ώρα που διακριτικά σε σερβίρουν. « Έχω πονοκέφαλο», σου λέει και το τελετουργικό λαμβάνει τέλος. Αντίστροφα, κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις όταν την Τετάρτη το βράδυ, είκοσι λεπτά πριν αρχίσει το νέο έπος του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη, σε αντιμετωπίζει με λίγο πιο θερμό τρόπο από το συνηθισμένο. Στο τέλος προφασίζεσαι υπερκόπωση κι άγχος από τη δουλειά και με προσεκτικό τρόπο ανακοινώνεις ότι πρέπει να γυρίσεις σπίτι γιατί θα έρθουν οι κολλητοί για μπύρες και συμπαράσταση στον φρεσκο-χωρισμένο της παρέας. Την περίπτωση που θέλετε το ίδιο πράγμα δεν την εξετάζουμε εδώ αφού σε επίπεδο επικοινωνίας δεν παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.

Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, ανέκαθεν ήταν μία σύνθετη διαδικασία. Από τη στιγμή που ο πραγματικά ζουμερός διάλογος που συνοψίζεται στο: -Αγκού;
-Τς...
αντικαταστάθηκε από πονοκεφάλους, υπερκοπώσεις και άγχη, η λογοτεχνία άνθισε και οι άνθρωποι επιδίδονται σε ατελείωτες συζητήσεις περί των πάντων. Εξαίρεση, στους άλλους τομείς μόνο κι όχι στο φλερτ, ήταν πάντα οι πιο νέες γενιές. Αυτές ανέπτυσσαν τη δική τους ιδιόλεκτο και με αυτή επικοινωνούσαν, σε πείσμα των μεγαλυτέρων που εξεγείρονταν για το κατάντημα της γλώσσας και λοιδορούσαν λέξεις και φράσεις οι οποίες για τα αυτιά τους ήταν ακατάληπτες. Κύριο χαρακτηριστικό των νεανικών πειραματισμών με τη γλώσσα ήταν πάντα η οικονομία. Μία λέξη αρκεί για να περιγράψει συναισθηματική κατάσταση, συμπεριφορές και επιθυμίες πολύ πιο σύντομα απ’ότι μια παράγραφος.
Από αυτήν την περίοδο η λέξη που έχει μείνει ως κατάλοιπο στο λεξιλόγιο μου, είναι η λέξη «λάσπη» και τα εξ’αυτής παραγόμενα. Τη γνωριμία μαζί της, την οφείλω (αν θυμάμαι καλά) σε έναν από τους παλαιότερους φίλους μου. Η ερμηνεία της προσεγγίζει περισσότερο τις λέξεις βούρκος ή τέλμα. Το ρήμα «λασπώνω» χρησιμοποιείται για να καταδείξει συμπεριφορά που οδηγεί τα πράγματα σε ακινησία και είναι κάτι που για ένα περίεργο λόγο συναντώ συνεχώς. Από τότε θυμάμαι, κανονίζαμε να πιούμε ένα ποτό κι όταν φθάναμε στο σημείο συνάντησης, ξεκινούσε μία κουβέντα για το ποιες άλλες επιλογές υπήρχαν. Αφού λοιπόν τις εξετάζαμε αναλυτικά μία προς μία, καταλήγαμε να πίνουμε ποτά σε κάτι μέρη που δε θα μπορούσε να φανταστεί άνθρωπος.
Η συνάντηση με τους υπόλοιπους Daltons μου έδειξε ότι η λάσπη είναι ζωντανή ως κίνημα. Πας για παράδειγμα για μπύρες με τη συμμορία. Καταθέτεις προς συζήτηση την ιδέα να πάτε όλοι μαζί μία εβδομάδα, το καλοκαίρι στην Ανάφη διακοπές. Αντί να σου πουν ναι ή όχι, ξεκινάει ένας καταιγισμός ιδεών που αποσκοπούν να εξελίξουν το δικό σου πρωτόλειο. Δύο ώρες και αρκετά λίτρα μετά, έχουμε φθάσει να κανονίζουμε τις λεπτομέρειες του ταξιδιού στο Κίνγκστον Τάουν, όπου κάποιος έχει ένα παλιό γνωστό και θα μας πάει σε μία βίλα που είχε χτίσει ο Χέφνερ μαζί με τον Καλούση και τελικά ξεχάστηκε με το μπαλέτο μέσα. Δύο μήνες αργότερα, στις επόμενες μπύρες, κάποιος θα θυμηθεί το σχέδιο και θα το αναφέρει ως δέσμευση που δεν τηρήσαμε. Θα γίνει μια σύντομη σουρεαλιστική συζήτηση των τριών ωρών για να αποδοθούν ευθύνες και το ταξίδι στην Ανάφη που ήταν κατά τι πιο εφικτό δε θα γίνει ποτέ. Με αντίστοιχο τρόπο, έχουμε γίνει διάσημοι δημοσιογράφοι, μεγαλοπαραγωγοί και έμποροι μπάμιας, καφέ από την Βραζιλία και πεπονιών από το Άργος. Το παρόν μπλογκ, απλώς προέκυψε από την αδυναμία μας να κανονίσουμε δεύτερη συνάντηση για να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες.
Αυτή είναι λοιπόν και η συμβουλή της ημέρας : Αν πραγματικά θέλετε να προχωρήσει μία εφικτή ή όχι, ιδέα που έχετε, ξεκινήστε τη. Οι περισσότεροι θα την ακολουθήσουν, αν πραγματικά είναι καλή. Αν τη συζητήσετε για πολύ, το πιο πιθανό είναι μετά από λίγο καιρό να τη θυμάστε ως αυτή που σας οδήγησε ένα βήμα πριν τη μεγάλη καριέρα στο Χόλυγουντ.

*Ενημερώνω τους λοιπούς ότι το ημερολόγιο των Daltons προχωράει με γοργούς ρυθμούς και τον Μάρτιο του 2010 θα εκδοθεί με μία μικρή καθυστέρηση 15 μηνών.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τελικά προχώρησε στον αναμενόμενο ανασχηματισμό. Η υπόθεση Βατοπεδίου, η γενικότερη οικονομική δυστοκία και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα - κυρίως των δημοσκοπήσεων - τον είχαν κάνει αναγκαία επιλογή. Ο ανασχηματισμός διέψευσε όλα τα σενάρια και τις αναλύσεις αποδεικνύοντας για μία ακόμα φορά πως το Μαξίμου διαθέτει επί πρωθυπουργίας Καραμανλή το πιο "σιωπηλό" επιτελείο. Αποδεδειγμένα κανένας δεν μπορεί να πάρει πληροφορίες για το οτιδήποτε. Άξιο αναφοράς και χρήσιμο για τη συνέχεια αυτό.

Ας περάσουμε λοιπόν στη περίφημη ανάλυση του ανασχηματισμού. Εκτιμούσα ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα διατηρούσε τον Γεώργιο Αλογοσκούφη στη θέση του επειδή ο ίδιος θεωρεί την μέχρι τώρα οικονομική πολιτική σωστή. Αντιλαμβάνεται ότι παρέλαβε μία δύσκολη οικονομική κατάσταση προϊόν της δημιουργικής λογιστικής. Πήρε μεγάλο ρίσκο με την απογραφή που έφερε στο φως τα πραγματικά μεγέθη και είναι βέβαιο ότι η απογραφή και όσα καλά και κακά είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν αποφάσεις αποκλειστικά του Γεωργίου Αλογοσκούφη.

Η προαγωγή του καθόλα άξιου Ιωάννη Παπαθανασίου και η κατ' ουσίαν διατήρηση του οικονομικού επιτελείου δείχνει ότι δεν είναι ώρα (εν μέσω παγκόσμιας κρίσης) για δραστικές αλλαγές και αναταράξεις. Στόχος ήταν να μπει κάποιος που έχει αίσθηση της αγοράς (ποιος καλύτερος από το πρώην πρόεδρο του ΕΒΕΑ) γιατί σε αυτή τη περίοδο την αγορά τη θέλεις σύμμαχο και όχι εχθρό. Η αλλαγή θα φέρει κατά την εκτίμηση μου και ένα δραστικό ανασχηματισμό στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ. Τέτοιου είδους ανασχηματισμός έχει μεγαλύτερη σημασία ορισμένες φορές από την αλλαγή υπουργού.


Αντίστοιχο σκεπτικό δείχνει η επιλογή για το Υπουργείο Ανάπτυξης. Στόχος είναι να κινηθούν οι μηχανισμοί καλύτερα. Να προχωρήσουν τα ενεργειακά ζητήματα και να βοηθηθεί η αγορά. Η άμεση δήλωση του για τα καρτέλ και οι δραστικές κινήσεις για το θέμα του φυσικού αερίου δείχνει τον τόνο που θα προσπαθήσει να περάσει ο νέος Υπουργός.

Οι υπόλοιπες κινήσεις (ή μάλλον μη κινήσεις) του ανασχηματισμού ήταν κάπου λογικές. Στο Υπουργείο Απασχόλησης η Φάνη Πάλη Πετραλιά τοποθετήθηκε με σκοπό να τελειώσει με τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις το ασφαλιστικό. Το έφερε εις πέρας παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος και τώρα πρέπει να παρακολουθήσει την υλοποίηση του σχεδιασμού. Θα ήταν πραγματικά αχαριστία να φύγει από τη κυβέρνηση.

Στο Υπουργείο Ναυτιλίας, ο Αναστάσιος Παπαληγούρας με τα βίας έχει κλείσει τρίμηνο. Δεν ήταν για αλλαγές ιδίως αν αναλογιστούμε ότι ξεμπέρδεψε με συνοπτικές διαδικασίες το θέμα του ΟΛΠ και την πριμοδότηση των άγονων γραμμών. Στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, έγινε μία μεγάλη μεταρρύθμιση μετά από μεγάλη πίεση από τους έγκλειστους στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Η μετατόπιση του Υπουργού στο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν είναι τόσο καραμπόλα όσο τοποθέτηση ενός γνώστη των θεμάτων (έχει ξαναπεράσει από το πόστο) σε ένα υπουργείο που είναι πιο κοντά στις καταβολές του (βουλευτής Τρικάλων).

Στο Υπουργείο Εξωτερικών, στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και στο ΥΠΕΧΩΔΕ ισχύει το ηρεμία τάξη ασφάλεια. Προφανώς η δεδομένη κομματική ισχύ των στελεχών παίζει το ρόλο της αλλά το ίδιο λέγαμε και για το Γεώργιο Αλογοσκούφη. Άξια ιδιαίτερης μνείας χρίζει η κίνηση που έγινε στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Η τοποθέτηση του Χρήστου Μαρκογιαννάκη σε ρόλο Αναπληρωτή Υπουργού με ευθύνη το πάλαι ποτέ Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως απαντά κατά κάποιο τρόπο στις αιτήσεις των "νοικοκυρέων". Η χαλαρή στάση της αστυνομίας το τελευταίο διάστημα παρά το ότι ήταν ίσως επιβεβλημένη μετά την έκρηξη οργής του Δεκεμβρίου τελικά θεωρήθηκε αδυναμία. Πλέον θα πρέπει να αναμένουμε σκληρότερη στάση. Δεν το κρίνω ως πρακτική το αναφέρω ως γεγονός.

Ο προκάτοχος του απέτυχε. Προσωπικά θεωρώ ότι απέτυχε λόγω της τελείως διαφορετικής κουλτούρας των ενόπλων δυνάμεων (και δη του ναυτικού) με τα σώματα ασφαλείας. Οι αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού μαθαίνουν να ζούνε και να κινούνται σε κλειστούς χώρους (όποιος έχει περάσει 5 μέρες σε πολεμικό πλοίο καταλαβαίνει) όπου η χαμηλοί τόνοι και η αυστηρή πειθαρχία είναι δεδομένοι.

Αντίθετα οι αστυνομικοί είναι κατά βάση απείθαρχοι και η αποστολή τους πολύ διαφορετική. Διαθέτουν συνδικαλιστικά όργανα και στη πλειοψηφία τους δεν έχουν λάβει την απαραίτητη "παιδεία" όταν έπρεπε για να φέρνουν εις πέρας την αποστολή τους. Δυστυχώς ο προερχόμενος από το Πολεμικό Ναυτικό Υφυπουργός θεωρούσε κάποια πράγματα αυτονόητα (το χούι φεύγει δύσκολα και 35+ χρόνια στο στράτευμα αφήνουν κουσούρια). Αυτό του στοίχισε την υστεροφημία του στην πολιτική.

Για το τέλος μια ξεχωριστή αναφορά στο Υπουργείο Παιδείας με αρκετά παραπολιτικά. Η τοποθέτηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου εκεί δείχνει πρόθεση. Πρόθεση να αξιοποιηθεί το Υπουργείο για να οικοδομηθούν ξανά οι σχέσεις με τη νεολαία. Η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς εδώ και αρκετά χρόνια υπολειτουργεί. Στο παρελθόν υπήρξε όργανο για τη δημιουργία του περίφημου μηχανισμού του Κώστα Λαλιώτη. Από εκεί και πέρα προσωπικά θεωρώ ότι η αποδοχή της θέσης είναι ρίσκο που μπορεί να βοηθήσει αρκετά τις βλέψεις του Άρη Σπηλιωτόπουλου.

Αν επιτύχει αλλάζει τις ισορροπίες. Μπορεί να ισχυροποιηθεί αρκετά κομματικά. Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος είναι νέος στην ηλικία (παρότι αποφεύγει να αναφέρει την ηλικία του στο βιογραφικό του) δεν προέρχεται από την νεολαία της ΝΔ (παρά τις περί αντιθέτου δηλώσεις του στο βιογραφικό του) αλλά έχει στο επιτελείο του ορισμένα από τα καλύτερα στελέχη της ΟΝΝΕΔ της περιόδου προεδρίας του Ιωάννη Οικονόμου (την σχέση τους πλήρωσε στο παρελθόν ο πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ).

Στο πρόσφατο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας κατέβασε υποψηφίους ως ανεξάρτητη τάση. Αν αναλογιστούμε ποιες ήταν οι άλλες τάσεις πλην της κεντρικής Καραμανλικής πτέρυγας (Ντόρα Μπακογιάννη, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Γεώργιος Αλογοσκούφης) αντιλαμβανόμαστε ότι η επιλογή του εμπεριείχε μεγάλη δόση ρίσκου. Ήταν ο μόνος που δεν κατείχε Υπουργείο και δεν μπορούσε να έχει εύκολη επιρροή σε ομάδες στελεχών. Κατάφερε να καταγράψει μία αξιοπρόσεκτη δύναμη και να θεωρείται πλέον ανεξάρτητος "παίκτης". Η τοποθέτηση στη φαρέτρα του της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς αυτομάτως του δίνει την ευκαιρία να εξελιχθεί σε πολύ ισχυρό κομματικό παράγοντα με μεγάλη επιρροή στην μεθεπόμενη μέρα της Νέας Δημοκρατίας .

Υ.Γ. Για τα υπόλοιπα Υπουργεία στην ουσία δεν έχω κάτι παραπάνω να πω. Το θέμα του Κωνσταντίνου Μαρκόπουλου το αφήνω στο προσωπικό του groupie William Dalton.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Αφού όλοι έχουν κάτι να πουν για τον ανασχηματισμό, αποφάσισα κι εγώ να τον σχολιάσω και μάλιστα ανά υπουργείο.
Υπ. Εσωτερικών : Δύσκολα φαντάζομαι τον υπουργό χαρούμενο για την αντικατάσταση του Π. Χηνοφώτη από τον Χ. Μαρκογιαννάκη. Το μήνυμα είναι σαφές : "Από δω και πέρα η κυβέρνηση δε θα ανεχθεί άλλο κάψιμο της Αθήνας ( "...και να συλληφθούν οι συνήθεις" , όπως έλεγε κι αστυνόμος Ρενέ στην "Καζαμπλάνκα" ). Σε προσωπικό επίπεδο, μία συμβουλή προς τους επόμενους αρχηγούς ΓΕΕΘΑ. Δεν είναι κρίμα, μετά από τέτοια καριέρα να γίνεσαι "αποτυχημένος" υφυπουργός ο οποίος αποπέμπεται για να αποδείξει η κυβέρνηση ότι έγινε σκληρή; Εκτός αν έβαλαν τον Χ. Μαρκογιαννάκη για να οργανώσει καλύτερα την εκπαίδευση των νέων αστυνομικών.
Υπ. Οικονομίας και Οικονομικών : Αν η οικονομική πολιτική ήταν λανθασμένη γιατί αντικαταστάθηκε ο υπουργός από τον έως τώρα υφυπουργό του; Ίσως γιατί πρέπει να προβληθεί μία αλλάγη στο οικονομικό επιτελείο και στη Ν.Δ. δεν υπάρχουν πολλοί καλοί στο μέτρημα. Σε προσωπικό επίπεδο, εκτός από την ωδή που χρωστάω στον απερχόμενο, μία ερώτηση. Που θεωρείτε, κ. Αλογοσκούφη , ότι σας χρωστάει περισσότερο ο πρωθυπουργός (και φάνηκε αχάριστος ), στον νόμο για την κρατική προστασία του ΟΤΕ ή στο σχέδιο για την ενίσχυση των τραπεζών;
Υπ. Εξωτερικών : Κάποιον έπρεπε να διώξουν για το Βατοπέδιο και μία μικρή χάρη στον Βαρβιτσιώτη sr. που αποσύρθηκε τόσο διακριτικά όταν του ζητήθηκε.
Υπ.Εθνική Άμυνας : Όταν κάποιοι πάνε να σου στήσουν νέα Ίμια, δεν παίζεις.
Υπ. Ανάπτυξης : Σημαντικό υπουργείο για έναν από τους μελλοντικούς βαρώνους. Δημιουργείς καλές επαφές, την μπόρα την τρώει ο υπ. οικονομικών κι αν καταφέρεις και συμμαζέψεις την αγορά το μέλλον προδιαγράφεται λαμπρό. Εξάλλου, όπως είπαμε, στη Ν.Δ. λίγοι είναι οι καλοί στο μέτρημα. Επιβράβευση για τον καλό ,επικοινωνιάκα τουλάχιστον, χειρισμό του Μεταφορών.
Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. : (Σιωπή)
Υπ. Εθ. Παιδείας και Θρησκευμάτων : Εδώ παίζουμε το μουτζούρη. Τιμή στο θαρραλέο που διάλεξε να τζογάρει, μην έχοντας βέβαια κάτι σπουδαίο να χάσει. Από την άλλη υπάρχουν πολλοί που την θέση του υφυπουργού για πάντα τη θεωρούν κάτι σπουδαίο. Τιμή και για το ότι δεν είναι ένας από αυτούς.
Υπ. Απασχόλησης : Ουδέν σχόλιον.
Υπ. Υγείας : Σε προσωπικό επίπεδο, ένα σχόλιο: Όταν έχεις κάνει το ραντεβού στο "Διόνυσο", δεν περιμένεις καμμία χάρη από κανέναν. Σκέψου να έρθει κι η ώρα της διαδοχής.
Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης : Περίεργη ιδέα. Αν δεν είναι καραμπόλα, τότε σίγουρα προκαλεί εντύπωση ( σε μένα που είμαι απ'έξω)
Υπ. Δικαιοσύνης : Σοβαρός και συμπαθής, ο νέος υπουργός, μάλλον ανταμοιβή γι'αυτό η υπουργοποίησή του.
Υπ. Πολιτισμού : Δέχομαι στοιχήματα από τώρα για την αρχηγία μετά τον πρωθυπουργό. Ο μόνος πραγματικός σταρ της Ν.Δ. Σε προσωπικό επίπεδο αν και αντιπαθώ πολλές από τις απόψεις του, παραδέχομαι ότι μου είναι σινεφιλικά συμπαθής.
Υπ.Τουρισμού : Ό,τι πιο αξιόλογο έχει βγάλει η Ν.Δ. τα τελευταία χρόνια. Δίκαιη ανταμοιβή η υπουργοποίηση.
Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι όπως πάντα ο πρωθυπουργός διάλεξε την επικοινωνιακή αντιμετώπιση των πραγμάτων, αν και το σχήμα θα ήταν αξιοπρόσεκτο και πολύ ενδιαφέρον αμέσως μετά τις εκλογές του ΄07. Τώρα, μοιάζει να είναι αργά. Εκτός αν ο Κ.Γκιουλέκας κάνει το θαύμα του με τα ΜΜΕ.
* Ζητώ την κατανόηση όσων έζησαν τη φρίκη της βάρβαρης χρήσης του ρήματος "επικοινωνώ". Ευχαριστώ τον Averell για την επισήμανση και υπόσχομαι ότι θα βρω τί είναι αυτό που έχω ξεχάσει.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τελικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής φρόντισε να εκθέσει όλους (συμπεριλαμβανομένου και εμού) με τις ενέργειες του στον ανασχηματισμό. Αποφάσισε να βγάλει εκτός κυβέρνησης τον Γεώργιο Αλογοσκούφη και να διατηρήσει το υπόλοιπο επιτελείο του ΥΠΕΘΟ αναβαθμίζοντας τον Ιωάννη Παπαθανασίου. Σε πρώτη φάση θα γράψω ορισμένα πράγματα για τα πρόσωπα του ανασχηματισμού.

Ιωάννης Παπαθανασίου: Αναμφισβήτητα το πρόσωπο του ανασχηματισμού. Αναβάθμιση και παράδοση των κλειδιών της οικονομίας σε ένα από τα καλύτερα στελέχη της κυβέρνησης. Σαν άνθρωπος είναι πολύ προσγειωμένος και πολύ λιγότερο "πολιτικός" από τους περισσότερους. Λόγω αυτής της τελευταίας ιδιαιτερότητας του παρ' ολίγον να μην εκλεγεί στις πρόσφατες εκλογές. Δεν θα προσπαθήσει να χτίσει μηχανισμούς και επιτελεία προστασίας όπως ο προκάτοχος του. Δεν έχει στόχο τη δημιουργία κομματικού στρατού οπότε να αναμένουμε εκπλήξεις στις ΔΕΚΟ της επιρροής του ΥΠΕΘΟ.

Τα μεγάλα του στοιχήματα; Το συμμάζεμα των δαπανών, η αύξηση των εσόδων και η τόνωση της αγοράς.

Κωστής Χατζηδάκης:
Τον θεωρούσα το πλέον επιτυχημένο υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης. Έγραφα ότι το πείραμα με αυτόν, τον Άρη Σπηλιωτόπουλο και τον Ευριπίδη Στυλιανίδη θα ανοίξει πόρτες και σε άλλους. Μεγάλη αναβάθμιση για τον Κωστή Χατζηδάκη. Οι χαμηλοί τόνοι, η μεθοδικότητα και η πολλή δουλειά θα αλλάξουν τα δεδομένα σε σχέση με τον άχρωμο Χρήστο Φώλια. Κάτι μου λέει ότι θα τα βρούνε σκούρα ορισμένοι στο ΥΠΑΝ. Στα παραπολιτικά του θέματος δύο πρώην πρόεδροι ΟΝΝΕΔ στο ίδιο Υπουργείο. Ο πολύ δραστήριος και επιτυχημένος Ιωάννης Οικονόμου ως Γενικός Γραμματέας Καταναλωτή θα έχει πλέον για πολιτικό προϊστάμενο έναν από τους προκατόχους του στο προεδρικό θώκο της ΟΝΝΕΔ.

Τα μεγάλα του στοιχήματα; Ακρίβεια, ενεργειακά θέματα που πρέπει να μπούνε μπροστά, αναπτυξιακοί νόμοι και το γενικότερο συμμάζεμα της αγοράς.

Ευριπίδης Στυλιανίδης: Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή. Στην ΟΝΝΕΔ ανέλαβε να διαδεχθεί τον Κωστή Χατζηδάκη όταν αυτός μετακόμισε στην Ευρωβουλή. Τώρα αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας όσα η ξαφνική αναβάθμιση του τελευταίου άφησε στη μέση. Το καλό νέο είναι ότι με το επιτελείο που αφήνει πίσω του ο Κωστής Χατζηδάκης έχει κοινές καταβολές και με πολλούς από αυτούς μπορεί να συνεργαστεί άμεσα. Το μεταφορών άλλωστε έχει πληθώρα ΔΕΚΟ και οργανισμών και χρειάζονται "χέρια" για να τρέξει το Υπουργείο.

Τα μεγάλα του στοιχήματα; Ολυμπιακή, ΟΣΕ, Δίκτυα Οπτικών Ινών (Fiber@Home) και η εκκαθάριση του τοπίου στις οδικές μεταφορές και τις άδειες Δ.Χ. φορτηγών.

Άρης Σπηλιωτόπουλος: Παρά τις φήμες που τον ήθελαν να επιστρέφει στα παλιά του λημέρια, αυτός μπήκε στη Κυβερνητική Επιτροπή μέσω του Υπουργείου Παιδείας. Δύσκολο Υπουργείο. Η τοποθέτηση του εκεί ίσως επαναφέρει στις δόξες της το μεγάλο εργαλείο των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Οι δεδομένες κομματικές του βλέψεις ίσως βρούνε πεδίο ανάπτυξης σε αυτό το δύσκολο υπουργείο.

Τα μεγάλα του στοιχήματα; Η ηρεμία στα σχολεία και τα ΑΕΙ μετά τη καταιγίδα του Δεκεμβρίου, ένας νόμος τομή για τα λύκεια και την εισαγωγή στα ΑΕΙ και φυσικά η βελτίωση του επιπέδου της παιδείας.

Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος: Είχα σκοπό να περιοριστώ σε πρώτη φάση στους τέσσερις προαναφερθέντες απλά δεν μπορώ να αντισταθώ στο να γράψω κάποια πράγματα για τον αγαπημένο βουλευτή του William. Παλιός ΟΝΝΕΔιτης και αυτός, διετέλεσε υπεύθυνος ΜΑΚΙ και έμαθε το συνδικαλισμό στα δύσκολα μονοπάτια της νεολαίας. Πολιτικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά έφυγε μαζί με πολλούς άλλους ΟΝΝΕΔιτες το 1993 για να επιστρέψει το 1999. Πολύ ετοιμόλογος και επικοινωνιακός βρίσκεται ξαφνικά σε ένα υπουργείο με μεγάλα κονδύλια και δύσκολη αποστολή. Να κρατήσει το τουρισμό σε υψηλά επίπεδα εν μέσω διεθνούς κρίσης. Είναι η ευκαιρία να δούμε αν είναι το ίδιο καλός στις πράξεις όσο και στα λόγια.

Το μεγάλο του στοίχημα; Ο τουρισμός τι άλλο. Ίσως και κάποιες πρωτοβουλίες στα Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα.

Αντώνιος Σαμαράς: Ένα σχόλιο μόνο. Τόσο χρόνια προσφοράς στην ηθοποιία και το θέατρο ανταμείφθηκαν. Στο Υπουργείο Πολιτισμού θα είναι στο στοιχείο του.


Υ.Γ. Τα τέσσερα από τα έξι πρόσωπα στα οποία αναφέρθηκα έχουν σαν κοινό χαρακτηριστικό ότι προέρχονται από την ΟΝΝΕΔ. Σημαντικό στοιχείο για τη νεολαία της ΝΔ να περηφανεύεται ότι τόσα πολλά στελέχη της συμμετέχουν στην κυβέρνηση με πρώτο και καλύτερο το πρωθυπουργό.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Αρχικά, να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους μας.
Μια χρονιά που άρχισε με κάτι που αναμέναμε εδώ και μήνες. Τον ανασχηματισμό. Δεν θα τοποθετηθώ σε αυτόν καθέ αυτόν τον ανασχηματισμό του Καραμανλή, έτσι κι αλλίως ο πρωθυπουργός πάει κανένα τρίμηνο πίσω. Θα κάνω εγώ το δικό μου ανασχηματισμό, έτσι για να βιώσω και εγώ το όνειρο κάθε μικροαστού Ελλήνα που στην κάθε... στραβή, αναφωνεί: "Ρε κάντε με εμένα για μια μέρα πρωθυπουργό..."

Επειδή όμως είναι ακόμα χρονιάρες μέρες, δεν θα μιλήσω για πολιτική, αλλά θα καταπιαστώ με κάτι πιο... ανάλαφρο! Θα κάνω μια ποδοσφαιρική κυβέρνηση με τα υπάρχοντα υπουργεία και εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να οραματιστείτε το μέλλον αυτού του τόπου με τους παρακάτω στο τιμόνι της χώρας.

Πρωθυπουργός: Βασίλης Γκαγκάτσης
Δεν πιστεύω να εκπλήσεται κανείς. Ένας είναι ο πρόεδρος (μετά τον Καπετάνιο) και άλλωστε οι Πορτογάλοι χαζοί ήταν που στον τελικό του EURO τον ανέδειξαν ως πρωθυπουργό της χώρας και έδωσαν αυτήν τη... μαγική εικόνα στα πέρατα όλου του κόσμου; Εξάλλου όταν έχεις προεδρεύσει ολόκληρης ΕΠΟ (η οποία βρίθει από λαμόγια) στην κυβέρνηση θα κολλήσεις;






Υπουργείο Εσωτερικών: Σωκράτης Κόκκαλης
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πιστεύει ότι ο Σωκράτης κάνει κουμάντο στις εκάστοτε κυβερνήσεις και ότι δεν είναι κράτος εν κράτει, όποτε δικαιωματικά γίνεται πρώτος την τάξει Υπουργός. Αλλωστε ο Κόκκαλης στην Ελλάδα πάντοτε τα πήγαινε καλά, στο εξωτερικό είχε συνήθως προβληματάκια και βαριές ήττες.





Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών: Ανδρέας Βγενόπουλος
Και εδώ η ανάληψη των καθηκόντων από τον "mister MIG" είναι αδιαμφισβήτητη. Εδώ τώρα ο "Βγενό" κάνει με τον τρόπο του κουμάντο στην ελληνική οικονομία, δεν θα τα καταφέρει αν πάρει και το υπουργείο; Εύκολα. Είμαι σίγουρος ότι θα αποδειχθεί πολύ καλύτερος από όλους τους προκατόχους του.







Υπουργείο Εξωτερικών: Οτο Ρεχάγκελ (Υφυπουργός: Γιάννης Τοπαλίδης)
Ηταν η πιο προβλέψιμη επιλογή μου, το ξέρω, αλλά ήταν αναπόφευκτη. Δεν υπάρχει καλύτερος πρεσβευτής μας από τον προπονητή της Εθνικής ομάδας και από τον... μεταφραστή του, που όπως λέει και ο λατρεμένος μας Κώστας Βερνίκος, μας ανέβασαν στον έβδομο ουρανό αδέρφια!!!






Υπουργείο Εθνικής Αμυνας: Λουκάς Βύντρα
ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ. Ετσι γουστάρω. Απλά! Δεν γίνεται κάποιος σε αυτήν τη χώρα να ακούει την λέξη άμυνα και να μην του έρχεται στο μυαλό ο... Βυντρίνιο!!! Και δέκα ανασχηματισμούς να κάνω, το Λουκά δεν τον αλλάζω. Αμετακίνητος, όπως ακριβώς και στην ενδεκάδα του Παναθηναϊκού, ανεξαρτήτως προπονητή!



Υπουργείο Ανάπτυξης: Αρης Βωβός
Εδώ κοτζάμ διπλή ανάπλαση θέλει να κάνει στο Βοτανικό, δεν είναι ικανός να αναλάβει το υπουργείο; Αν δεν είναι αυτήν ανάπτυξη που έχει κάνει στα Β.Π. (έχοντας χτίσει τα μισά κτίρια) τότε ποιά είναι; Αυτήν του παππού Καραμανλή που τσιμεντωποίησε όλη την Αθήνα άναρχα;




Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Εργων: Αλέξης Τσίπρας (Υφυπουργός Νικήτας Κακλαμάνης)
Αφενώς διότι θα έχει πολύ γέλιο η αντιπαράθεση των θέσεών τους για το γήπεδο του Βοτανικού (που σύμφωνα με τους βάζελους είναι το μείζον θέμα του ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ) και αφετέρου για να τους δούμε και πάλι στο ίδιο συμβούλιο, αυτήν τη φορά σε αντίστροφους ρόλους. Και αν γίνει έστω και ένα έργο, εμένα να μου τρυπίσετε τη μύτη.






Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων: Νίκος Αλέφαντος (Υφυπουργός Νίκος Κωστένογλου)
Ο Κυρ Νίκος θα λέει τις ιστορίες του στα νέα παιδιά και θα διαμορφώνει το χαρακτήρα τους. "Ακου να μαθαίνεις από το δάσκαλο, τα πάντα, όλα" αναφωνεί συχνά πυκνά ο "Αλέ" και κανενας δεν διαφωνεί μαζί του. Στον τομέα του υπουργείου που έχει να κάνει με το δεύτερο συνθετικό (Θρησκευμάτων) ο Πάτερ Κωστένογλου επικράτησε στο νήμα του Αγγελου Αναστασιάδη, μιας και έχει πιο γαλήνιο προφίλ και ταιριάζει στην κυβέρνησή μας. Σεμνά και ταπεινά!




Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας: Χρήστος Πανόπουλος
Ο γνωστός και ως... περίεργος είναι ταμάμ για αυτή τη θέση. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα απολύει τους προπονητές του, οπότε δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας (άσχετα να ταυτόχρονα δημιουργεί και νέουε ανέργους) και ταυτόχρονα, ως ιδιοκτήτης της Skoda ΒΙΑΜΑΡ φροντίζει για να έχουν τα αυτοκίνητά του λιγότερους ρίπους και... προστατεύει την κοινωνία!!!


Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Αργύρης Μήτσου (Υφυπουργός Γιάννης Δάρρας)
Οι δύο πιο διάσημοι γιατροί των "αιωνίων" θα συμπράξουν για μια καλύτερη υγεία. Αλλώστε αμφότεροι έχουν μάθει από τα λάθη τους (έχοντας κόψει την καρίερα ουκ ολίγων ποδοσφαιριστών) οπότε είναι ώριμοι πια να πορευτούν χέρι χέρι (χωρίς τον Καρατζαφέρη) και να φέρουν το δύσκολο έργο τους εις πέρας. Μάλιστα θα λύσουν και το πρόβλημα των ράντζων, που ταλλανίζει χρόνια τα νοσοκομεία μας, διότι όλο και λιγότεροι θα τους εμπιστεύονται την υγεία τους. Οσο για την αλληλεγγύη, λέω να την αφήσουμε στους πονηρούς καιρούς που διανύουμε, γιατί παραπέμπει στη Αριστερά. Αλληλεγγύη είναι από μόνη της η συνύπαρξη Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο ίδιο υπουργείο.

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Αντώνης Νικοπολίδης (Υφυπουργός Λάζαρος Πολατιάν)
Για ευνόητους λόγους, μετά την πρόσληψή του ως κηπουρού, ο Αντώνης Νικοπολίδης έχει γίνει ο πιο διάσημος κηπουρός (μαζί με τον... επίμονο κηπουρό) και δικαιωματικά τοποθετείται στο υπουργείο που έχει να κάνει με τα φυτά. Ο συμπαθής Πολοτιάν θα καταπιαστεί με τον τομέα των τροφίμων, μιας και είναι γνωστός μασαμπούκας και ξέρει από... καλό λάδι. Και στο σημείο αυτό δηλώνω ευθαρσώς ότι αυτήν την κυβέρνηση θα την στελεχώσουν ΜΟΝΟ ειδήμονες! Και ο Λάζαρος είναι ο πλέον ειδικός στο φαγήτο, όντας ο μοναδικός υπέρβαρος διαιτητής που ξεπερνά κατά πολύ την κατοστάρα (στα κιλά). Οι πληροφορίες που θέλουν τη ζυγαριά του να φωνάζει όταν ανεβαίνει ο Πολατιάν, "ένας ένας ρε παιδία", ελέγχονται ως αναληθείς.

Υπουργείο Δικαιοσύνης:Γιώργος Ψυχομάνης (Υφυπουργός Παναγιώτης Βαρούχας)
Ο "Ψυχώ" διέπρεψε ως αρχιδιαιτητής της ΚΕΔ και αφού την έβγαλε καθαρή εκεί, τι να μασήσει τώρα με το παραδικαστικό και τους Κούγιες! Κόβει με άνεση το καρπούζι στη μέση και για τα περιβόητα... κουκούτσια θα έχει τη συνδρομή του Βαρούχα, γνωστού ακριβοδίκαιου πολίτη στο πανελλήνιο. Παράλληα, με τις γραβάτες του ο "τηλε-διαιτητής" θα προσφέρει άλλο class στις "μουντές" στυλιστικά κυβερνήσεις που είχαμε μέχρι σήμερα.





Υπουργείο Πολιτισμού: Αντώνης Ρέμος
Δεν σηκώνω κουβέντα. Όλοι μας έχουμε τραγουδήσει έστω και ένα κομμάτι του Αντωνάκη και άλλωστε είναι ο μόνος που συμμετέχει ενεργά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και έχει και κάποια σχέση (μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία) με τον πολιτισμό. Δηλαδή περισσότερη είχε ο Λιάπης;;; Μπρρρρρρ!!!







Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης: Λάμπρος Σκόρδας
Ο πρόεδρος του Άρη, λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας (οδοντιάτρος) θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο υπουργείο Υγείας, αλλά όχι. Εγώ δεν θα κλείσω τα μάτια και θα του αποδώσω την τιμή που του αρμόζει. Ο άνθρωπος έχει φέρει στη Θεσσαλονίκη ποδοσφαιριστές από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης (Ελληνα δεν βρίσκεις στο ρόστερ των κιτρινων), οπότε αν δεν έχει προσφέρει αυτός ο... ντελικάτος παράγοντας στον ελληνικό τουρισμό, τότε ποιός; Αναρωτιέμαι ποιός; Αφήστε που δεν θέλω σε καμία περίπτωση να κατηγορηθεί η κυβέρνηση μου από τους Μακεδονομάχους ως κυβέρνηση των Αθηνών, κράτος των Αθηνών κτλ!!! Σλόγκαν μας είναι πλέον το εξής: "Είσαι ποδοσφαιριστής; Ζήσε το μύθο σου, στην Ελλάδα".

Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών: Κώστας Αντωνίου (Υφυπουργός Ζήσης Βρύζας)
Αμφότεροι εδώ και μήνες έχουν "οργώσει" όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική για να εντοπίσουν ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Αρα και μόνο από τις ώρες ταξιδιών που έχουν στις πλάτες τους, κάτι θα έχουν μάθει τα παλικάρια. Αφήστε που και επικοινωνιακά καλά τα πάνε. Και στο φινάλε γιατί να μην δώσουμε ευκαιρίες και στα νέα πρόσωπα; Δεν αντέχω άλλο Φάνη Πάλλη, Σουφλιά και (φτου φτου) Μπακογιάννη!

Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιώτικης Πολιτικής: Νίκος Πατέρας
Μόνο και μόνο το μπλουζάκι που φορούσαν οι παίκτες του Παναθηναϊκου με την τυπομένη στάμπα "Ημουν και γω στο κότερο" αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο πρόεδρος των πρασινων είναι ο καταλληλότερος για αυτό το υπουργείο. Εξάλλου και πλοιοκτήτης είναι (οποτε θα νοιαστεί για τα συμφέροντα του κλάδου και όχι του κόσμου, που έτσι κι αλλίως και οι άλλοι που νοιάστηκαν για μας τι κατάφεραν;) και έχει και γενειάδα καπετάνιου!!!




Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης: Θοδωρής Ζαγοράκης
Η ιαχή των φίλων του ΠΑΟΚ προς το πρόσωπο του "Ζαγόρ" ήταν εκκωφαντική. "Νάτος νάτος ο πρωθυπουργός" κι αν δεν αναφερόμασταν σε Αθηνοκεντρικό κράτος, τότε σίγουρα θα ήταν και ο δικός μας πρωθυπουργός. Ας αρκεστεί ο "Τεό" σε αυτό το πόστο και για μπόνους (σε μια επίδειξη γενναιοδωρίας μου) συστήνω νέο υφυπουργείο εκπροσώπου Τύπου Βορείου Ελλάδας, με τον αξεπέραστο Γιώργο Μίνο να αναλαμβάνει και επίσημα τα καθήκοντα που υπηρετεί χρόνια τώρα!!!



Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Σάββας Θεοδωρίδης
Ολυμπιακός και πάσης Ελλάδας!!! Ο κυρ Σάββας έχει για... πρωινό κάποιους Αντώναρους (που σε κάθε ερώτηση δίνει 1.20 το στοίχημα να απαντήσει με το λακωνικό "ουδέν σχόλιον") και σε χρόνο dt μπορεί να πείσει ακόμα και τον πιο δύσπιστο, ότι η γη είναι επίπεδη. Γενικότερα ο λάβρος γενικός αρχηγός του γαύρου μπορεί να κάνει το μαύρο-άσπρο για χάρη του αφεντικού του και να μας βγάζει όλους τυφλούς, κουφούς, τρελούς κτλ. Διότι δεν ξέρουμε εμείς, μόνο ο Σάββας γνωρίζει και μάλιστα μας κάνει χάρη και ασχολείται μαζί μας!




Αντε, με τις υγείες μας!
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Δυστυχώς, αν κι έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ακόλουθη δημιουργία του Ο.Η.Ε. , η ανθρωπότητα δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο από την εποχή ακόμη που κάποιοι ¨σοφοί¨, ¨γενναίοι¨ και ¨πολυμήχανοι¨ εκκινούσαν από την Αυλίδα για να κατακτήσουν το πλούσιο βασίλειο της απέναντι ακτής. Όσο κι αν υμνήθηκαν από τον Όμηρο, οι ήρωες της Ιλιάδας δεν παύουν να αποτελούν ένα ενδιαφέρον παράδειγμα πρώιμης ιμπεριαλιστικής επιβολής. Αργότερα, στους αρχαίους χρόνους, εμφανίσθηκαν κι άλλα πιο σύνθετα. Από την πρωτόγονη ανάγκη για επέκταση λόγω της πληθυσμιακής αύξησης μέχρι τη δημιουργία αποικιών και την ¨εξαγωγή πολιτισμού¨, ο άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να επιζητά την απόκτηση περισσότερης δύναμης και ζωτικού χώρου γι'αυτόν και τα μέλη της ομάδας στην οποία ανήκε.
Όσο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η ιστορική εξέλιξη του πολέμου και των αιτίων του, αλλό τόσο σημαντική είναι η παρατήρηση των αποτελεσμάτων του στη δημιουργία εθνικών συνειδήσεων. Το ¨εθνικά¨ δίκαιο ή άδικο είναι έννοιες που στοιχειώνουν το συλλογικό υποσυνείδητο και δημιουργούν την ανάγκη για αποκατάσταση σε ανθρώπους που πλέον απέχουν πολύ χρονικά και πνευματικά από την εποχή του Τρωικού Πολέμου και του Ομήρου. Το κακό είναι ότι με την πάροδο των ετών κανείς δεν ξέρει τί είναι δίκαιο και τί άδικο. Έχει σημασία ποιός κατοίκησε πρώτος στη γη που βρίσκεται σήμερα το Ισραήλ; Καμμία. Από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια και το μόνο που έχει μείνει σταθερό είναι η θρησκεία κάποιων ανθρώπων που ίδρυσαν το κράτος αυτό το 1947-48. Εν τω μεταξύ κάποιοι άλλοι με διαφορετική θρησκεία (μερικοί το ίδιο παλαιοί με τους Εβραίους στην περιοχή) κατοικούσαν για αιώνες πριν το Ισραήλ τους επιβληθεί με το ζόρι. Το ποιός ήρθε πρώτος δεν είναι μείζονος σημασίας. Οι Εβραίοι, έχοντας πάθει στην ιστορία τους, έμαθαν. Μερικά πράγματα στη διεθνή πολιτική λύνονται με τη δημιουργία τετελεσμένων. Εισβάλλεις κάπου που δεν πρέπει, αλλά σου είναι αναγκαίο, ο Ο.Η.Ε. διαμαρτύρεται, εκδίδει κι ένα καταδικαστικό ψήφισμα, εσύ δεν ταράζεσαι κι ύστερα από μερικά χρόνια, έχεις παγιώσει μια θέση και στο παζάρι των διαπραγματεύσεων βάζεις τα παρανόμως αποκτηθέντα. Ποιος θα ονομάσει, για να δούμε τα καθ'ημάς, τους κατοίκους της κατεχόμενης Β.Κύπρου ¨εποίκους¨ ύστερα από δυο τρεις γενιές; Ήδη κάποιοι από αυτούς έχουν γεννηθεί μεγαλώσει και γεννήσει στην ίδια περιοχή. Μετά από 10 χρόνια θα εμφανισθεί κάποιος και θα τους πει ¨λύσαμε το Κυπριακό, φύγετε τώρα και πηγαίντε στα βάθη της Ασίας¨;
Ποιο είναι το ζητούμενο λοιπόν; Η ειρηνική συνύπαρξη, σίγουρα. Μόνο που για να επιτευχθεί αυτή πρέπει οι λαοί να ξεπεράσουν τις εθνικές τους ψυχώσεις. Γιατί απ'ότι φαίνεται τόσα χρόνια ο καυγάς γίνεται για την Ιερουσαλήμ. Οι μεν ευχαρίστως θα άφηναν τη Δ.Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας αν ήταν σίγουροι ότι οι διεκδικήσεις θα σταματούσαν εκεί. Οι δε θα ξεχνούσαν τα πάντα αν τους έδιναν ένα κομμάτι μιας πόλης που και για αυτούς είναι ιερή. Εύκολο; Αδύνατον. Σκεφθείτε όλοι εσείς που, όπως κι ο γράφων, βλέπετε τα πράγματα λίγο πιο κυνικά, πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να πάψει το δικό μας εθνικό υποσυνείδητο να θεωρεί την Κωνσταντινούπολη κατεχόμενη κι Ελληνική. Πάντως 555 σίγουρα μοιάζουν λίγα. Ας μην απορούμε λοιπόν, οι μεν θα συνεχίσουν να πετούν ρουκέτες και οι δε να κατέχουν παρανόμως αυτά τα εδάφη, τουλάχιστον μέχρι να κουρασθούν και να συνειδητοποιήσουν ότι τίποτα δεν είναι πιο ιερό από την ανθρώπινη ζωή. Κι αν κρίνω από εμάς, μάλλον αργούν ακόμα...


Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Για ν' απολαύσεις τον Ευγένιο Αρανίτση στην εφημερίδα που συμπληρώνει τα ένσημά του, την Ελευθεροτυπία, θα πρέπει να πληρώσεις 2 ευρώ τα Σάββατα και 3 τις Κυριακές - ποσόν επιεικώς υπερβολικό, κατά την ταπεινή μου γνώμη κι αν υπολογίσεις πως οι ομόλογες εκδόσεις τής καλύτερης εν Ελλάδι εφημερίδος κοστίζουν 1,5 και 2 ευρώ αντίστοιχα. Ας είναι: στην εποχή τής ύστερης Ηλεκτρονικής Επανάστασης, όπου μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα τσάμπα σε ηλεκτρονική μορφή, οι επιχειρηματίες τού δεύτερου σκέλους από το γνωστό ρωμαϊκό δίπτυχο ελπίζουν να συμπληρώσουν τα δικά τους ένσημα από συντηρητικούς, κολλημένους σε μιαν άλλην εποχή τύπους σαν την αφεντιά μου. Που ψάχνουν μανιωδώς για συλλεκτικές εκδόσεις μουσικών albums και βιβλίων, που επιμένουν να στοιβάζουν εφημερίδες στο υπνοδωμάτιο, που δεν μπορούν να διαβάσουν στήλες, όπως τού Στάθη Σ., παρά μόνον στο φυσικό τους πλαίσιο: στην ίδια πάντα σελίδα, στην ίδια πάντα γωνιά, με την στοίχιση και την διάταξη που ο δημιουργός τους φαντάσθηκε και πραγμάτωσε - και με την μυρωδιά τού τυπωμένου χαρτιού να σου πλημμυρίζει τα ρουθούνια.

Για το συγγραφικό έργο τού Αρανίτση ας μιλήσουν άλλοι, καταλληλότεροι από μένα – δεν αξιώθηκα ως τώρα να διαβάσω κάτι δικό του, έξω απ’ τα άνθη που σπέρνει κάθε τόσο στις σελίδες τής φυλλάδας τής λεωφόρου Βουλιαγμένης. Η αναφορά γίνεται, επειδή ο χρονικογράφος Αρανίτσης αποτελεί την έντυπη (και, κατ’ επέκτασιν, δικτυακή) απόδειξη ότι η Αναφική Σκέψη δεν είναι δημιούργημα τής οργιάζουσας Νταλτονικής φαντασίας. Το αντίθετο: μπορεί να μην απαντά ευρέως, αλλά η Τέχνη τής κατά το δυνατόν αντικειμενικής, προσγειωμένης και αποστασιοποιημένης καταγραφής τής πραγματικότητος είναι ζωντανή, αν και καλά κρυμμένη στις σκιές που στριμώχνονται πίσω από την (πιστωμένη, πλέον, στα γονίδιά μας) υπερβολή. Η σήμανσή της από τινές των υπογραφόντων αυτήν εδώ την σελίδα αποτελεί, μ’ έναν τρόπο χαριτωμένα αυτοαναφορικό, καταγραφή τής καταγραφής, επικύρωση τής υπεροχής της, επιβεβαίωση ότι ο Λόγος παραμένει ζωντανός και διακριτικά παρών στην χώρα που τον γέννησε, σε πείσμα, ατυχώς, των γόνων του – αποτελεί, τελικώς, ύμνο στον ίδιο τον Αναφισμό.

Στις μέρες που εξωνημένοι πολιτικοί και στρατευμένοι λόγιοι και δημοσιογράφοι παλεύουν να σβήσουν από την επικράτεια όσο μυαλό μας απέμεινε, τα γραπτά τού Αρανίτση αποτελούν γι’ αυτό το λίγο μυαλό ανάσα ρεαλισμού, ευφυΐας και χιούμορ. Και, την ώρα που όλο και περισσότεροι στοιβάζονται στην προβλήτα αγωνιούντες να εξασφαλίσουν μια γωνίτσα στα ξάρτια τού πλοίου που θα σαλπάρει γι’ Ανάφη, ο Ευγένιος απολαμβάνει ήδη, μαζί με άλλους εκλεκτούς καλεσμένους, μαργαρίτες και άλλα εξωτικά κοκτέιλ, ξαπλωμένος αναπαυτικά σε μια σεζλόνγκ στο ηλιόλουστο κατάστρωμα. Άλλωστε, μ’ έναν άνθρωπο που συνομίλησε με τον Ελύτη κι έχει ήδη αποκηρύξει τα πρώιμα, ιδιαζόντως σκοτεινά καθώς μαθαίνω, προσωπικά του συγγράμματα, θα ‘χουμε, αν μη τι άλλο, πολλά να κουβεντιάσουμε στο νησί.

* Ο τίτλος είναι παρμένος από το κείμενο “Ο Πάγκαλος στα Εξάρχεια”, που δημοσιεύθηκε στο “7” τής Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας την 28η Δεκεμβρίου. Βρες το στο
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=28.12.2008,id=65500492. Το πώς ο Ευγένιος κέρδισε οριστικά θέση στο Hall of Fame των Αναφικών μπορείς να δεις στο http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=15.11.2008,id=7752820. Με σένα, που δεν πάσχεις από τα δικά μου ψυχοσύνδρομα, ο Αρανίτσης δίνει ραντεβού κάθε εβδομάδα στο http://www.enet.gr/online/online - στην Είσοδο Υπηρεσίας τα Σάββατα, στα Παράδοξα τής ετικέτας “Τέχνες” τις Κυριακές. Αν πάσχεις από τα δικά μου ψυχοσύνδρομα, καλύτερα να μην κολλήσεις μαζί του – ή να φροντίσεις να σου περισσεύουν 5 ευρώ την εβδομάδα.

Περισσότερα...