| Joe Dalton | Comments ]

Δίχως αμφιβολία το 2008 είναι μία από τις χειρότερες χρονιές για κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του χρόνου η κυβέρνηση έχασε τα ερείσματα της στη κοινωνία και ξαφνικά βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέδειξε ολιγωρία στη διαχείριση κρίσεων και πλέον βρίσκεται στριμωγμένος στα σχοινιά.

Το παράδοξο της όλης διαδικασίας είναι πως είναι μεν στριμωγμένος αλλά όχι από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο αντίπαλος στη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει να είναι η άρνηση απέναντι σε αυτά που πρεσβεύουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα και όχι το ΠΑΣΟΚ.

Παρά τη ραγδαία πτώση της συσπείρωσης των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας η αξιωματική αντιπολίτευση δεν καταφέρνει να αλιεύσει δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ. Αντίθετα αυτοί προς το παρόν σε όλες τις δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν (και είναι πάρα πολλές λες και είμαστε σε εκλογική περίοδο) παραμένουν αναποφάσιστοι και δεν επιλέγουν να ψηφίσουν άλλο κόμμα.

Αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τι συμβαίνει θα διαπιστώσουμε ότι η δεύτερη διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή έχει αρκετά κοινά με τη τελευταία περίοδο διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Σημίτη.

Τότε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είχαν αλλάξει τρόπο ζωής και προκαλούσαν με τη συμπεριφορά τους. Η σκανδαλολογία ήταν στο φόρτε της και τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις βρισκόντουσαν σε ελεύθερη πτώση. Η Νέα Δημοκρατία ακολουθώντας την τακτική του ώριμου φρούτου και παρουσιάζοντας μία "φρέσκια" πρόταση (ελάχιστοι από τους βουλευτές της είχαν εμπειρία διακυβέρνησης) κατάφερε να εισπράξει πολιτικά τη δυσαρέσκεια του κόσμου και να κερδίσει το λεγόμενο "μεσαίο χώρο".

Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ κλυδωνίζεται από τα σκάνδαλα. Επέλεξε να πάει πάσο στην υπόθεση Siemens προς χάριν της κοινοβουλευτικής ηρεμίας (κανένα δεν συνέφερε να ανοίξουν στόματα) και ξαφνικά στα μέσα του καλοκαιριού άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Ο μοναδικός μέχρι τότε σύμμαχος στα ΜΜΕ -ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha- γύρισε το χαρτί και έγινε ο μεγαλύτερος πολέμιος της κυβέρνησης. Μπήκε μπροστάρης και έφερε στην επιφάνεια την υπόθεση του Βατοπεδίου.

Από τη μία στιγμή στην άλλη μία κυβέρνηση που είχε περάσει τα μέχρι τότε σκάνδαλα της χωρίς σοβαρές απώλειες (υποκλοπές, απαγωγές αλλοδαπών, Ζαχόπουλος) βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Το δεξί χέρι του πρωθυπουργού (και αυτός που στην ουσία του παρείχε ασυλία από τα ΜΜΕ τα πρώτα χρόνια) έγινε ξαφνικά ο πρώτος στόχος για το τρόπο ζωής του. Η μπόρα πήρε και τον άλλο bon viveur της κυβέρνησης. Ο Πέτρος Τατούλης προσπάθησε να εκμεταλλευθεί πολιτικά την αναμπουμπούλα με τα γνωστά αποτελέσματα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απώλεσε το ισχυρό του χαρτί. Τη σιγουριά που ενέπνεε στο κόσμο.

Καθώς όλα έδειχναν πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ετοίμαζε τη πολιτική του αντεπίθεση συνέβη και το τραγικό περιστατικό με τον 15χρονο μαθητή. Η διαχείριση της κρίσης ανέδειξε το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άργησαν να αντιδράσουν και όταν το έκαναν έμοιαζε να είναι αργά. Πλέον ο ανασχηματισμός για τον οποίο όλοι μιλάνε αλλά κανένας δεν γνωρίζει μοιάζει να είναι η μόνη λύση.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και με την διεθνή οικονομική κρίση να πιέζει τη κατάσταση το 2009 θα είναι κρίσιμη χρονιά. Θα κρίνουμε αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι φτιαγμένος από τη πάστα εκείνη που κάνει τους πολιτικούς διαχρονικούς. Αν θα μπορέσει να αλλάξει τα δεδομένα και να επανακάμψει δριμύτερος όπως έκαναν στο παρελθόν ο θείος του και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Την ίδια ώρα στο ΠΑΣΟΚ περιμένουν. Δεν παίρνουν πρωτοβουλίες (για να μη χρεωθούν λάθη) και ελπίζουν ότι οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν μπορείς να επενδύεις πολιτικά στη σκανδαλολογία όταν έχει κυβερνήσει τη χώρα 11 από τα τελευταία 16 χρόνια. Πρέπει να παρουσιάσεις μία νέα πρόταση και κάποια "φρέσκα" και άφθαρτα πρόσωπα.

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. κάνει αυτό που ξέρει καλά. Επενδύει στην άβουλη στήριξη οποιουδήποτε μαζικού ή μη κινήματος μήπως και κερδίσει ορισμένες ψήφους. Η ανυπαρξία πρότασης και πολιτικής δεσμεύει το κόμμα και ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταφέρει να χάσει μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο τη περίοδο χάριτος που δικαιούνταν λόγω ηλικίας.

Το ΚΚΕ δίνει ρεσιτάλ για τα μέτρα του και για το κοινό του. Κάθε μέρα κερδίζει συμπάθειες χάρη στη σοβαρή του πολιτική πρόταση. Αν μπορούσε να φρεσκάρει λίγο κάποιες ιδέες του ίσως να άλλαζε τα δεδομένα στο πολιτικό περιβάλλον.

Το ΛΑ.Ο.Σ. τέλος είναι καταδικασμένο να ανήκει στο περιθώριο Οι ακραίες ιδέες του ευτυχώς για όλους μας αφορούν μια μικρή μειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας.

Καλή Χρονιά σε όλους

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στο πνεύμα των ημερών και εγώ ανταποδίδω στο William το δώρο του με κάτι αντίστοιχο:


Ο αγαπημένος του προπονητής συντρίβει την αγαπημένη του ομάδα με αυτόν στην κερκίδα να αναρωτιέται γιατί δεν έγινε Ολυμπιακός :)

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Η ημέρα δεν επιτρέπει ούτε πολιτικά σχόλια, ούτε βέβαια ανάζητήσεις στην κόλαση. Επειδή, λοιπόν Εκείνος, δε θέλει και πολύ για να εκνευρισθεί, το κείμενο θα έχει απλώς ευχές και δώρα για τα αδέλφια. Εύχομαι σε όλους όσους μας διαβάζετε χρόνια πολλά και να γίνετε τύφλα σήμερα το βράδυ.

Το δώρο του Joe: http://www.youtube.com/watch?v=MXFNirOGDIs
Το δώρο του Jack: http://www.youtube.com/watch?v=xBe6vsxBQyY&feature=related
Το δώρο του Averell: http://www.youtube.com/watch?v=RfDQAj0-ISQ
Το δώρο του Τρυφερού:http://www.youtube.com/watch?v=fGx_hDc6_QA&feature=related
Το δώρο του Billy:http://www.youtube.com/watch?v=fMOSRJKG9As
To δώρο του Rantaplan:http://www.youtube.com/watch?v=-2opfhZKIuo&feature=related



*To δώρο σας:http://www.youtube.com/watch?v=vB5isaB32QA

Και μην ξεχνάτε τα σημερινά σχόλια μπορούν να δώσουν και δώρο μία συνδρομή στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ". Χρόνια Πολλά
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Με αφορμή την έκδοση εσχατολογικού ημερολογίου και στα πλαίσια της πολυφωνίας που πάντα αποτελεί σταθερά, η στήλη ζήτησε να μάθει και την Άλλη άποψη. Έτσι προέκυψε η παρακάτω τηλεφωνική συνέντευξη.
William: Καλημέρα, τί γίνεται;
Άλλος: Γεια σου νεαρέ μου, πάλι θες την ανταλλαγή με το IQ του μέσου όρου; Έχετε χαζέψει εντελώς εκεί πέρα ή νομίζεις ότι αν καταλήξεις στο νηπιαγωγείο θα γλιτώσεις τα προδιαγεγραμμένα;
W: Όχι, αυτή τη φορά θέλω απλώς να κουβεντιάσουμε για το προπατορικό αμάρτημα και την Κόλαση. Από τον Παράδεισο έχουμε μία εικόνα, ενώ από σας μόνο το δελτίου τύπου της HELL S.A.
Α: Α! Πολύ με συγκινείς. Έχει πολύ καιρό κάποιος να ενδιαφερθεί για τις απόψεις μου. Τελευταίος ήταν ένας Γάλλος, Σαρτρ νομίζω τον έλεγαν. Πες μου λοιπόν τί θες να μάθεις;
W: Αρχικά, πώς ξεκίνησαν όλα; Τί έγινε και ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα Εκείνου κατέληξε να γίνει ο ηγέτης της αντίπερα όχθης;
Α: Τον ξέρεις πώς είναι, απόλυτος στα πάντα. Όλα ξεκίνησαν, λίγο πριν φτιάξει το είδος σου. Στις ατελείωτες συζητήσεις για το πώς θα είστε, εγώ πάντα επέμενα ότι εφ’όσον σας είχε δώσει ψυχή, έπρεπε να αναγνωρίσει πάθη και αδυναμίες ως βασικά στοιχεία του χαρακτήρα σας. Εκείνος, ήταν ανένδοτος. Του είχε κολλήσει στο μυαλό το «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν» και είχε την απαίτηση να είστε τέλειοι.
W: Και πώς φθάσατε στη τελική ρήξη;
Α: Είχαμε φτιάξει ένα τυχερό παιγνίδι και παίζαμε τα απογεύματα μετά τις εργασίες για την ολοκλήρωση της Δημιουργίας. Είχαμε κόψει κάρτες με αριθμούς σε διάφορα χρώματα και παίζαμε με βάση τους συνδυασμούς που θα μπορούσαν να προκύψουν από μία τυχαία μοιρασιά. Κάτι σα το δικό σας πόκερ. Ένα απόγευμα λοιπόν...
W: Συγγνώμη, αλλά επειδή μου κίνησε το ενδιαφέρον, τί ποντάρατε; Είχατε και φιγούρες στην τράπουλα;
Α: Είχαμε βάλει μόνο τη φιγούρα Του σε ένα χαρτί και το είχαμε συμβολίσει Κ από το Κείνος όπως τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά τότε στο εργοτάξιο. Εγώ είχα πάρει το 1 εξ’ου και το Α, από το Άλλος. Αργότερα, μετά την αποπομπή μου από τον Παράδεισο προσέθεσα και τον Αδάμ και την Εύα ως φιγούρες και έγινε η τράπουλα όπως την ξέρουμε σήμερα. Τότε έδωσα στον άσσο και τη διπλή ιδιότητα που έχει. Βλέπεις όταν με έδιωξε, ήταν έξαλλος και μου πέταξε τα χαρτιά στα μούτρα.
W: Τί έγινε;
Α: Για να σου απαντήσω στην προηγούμενη ερώτηση, ποντάραμε μικρά κομμάτια της Δημιουργίας, όπως το σχεδιασμό περιοχών, ζώων, τέτοια πράγματα. Ένα απόγευμα λοιπόν, πάνω στο συνήθη καυγά για τον άνθρωπο και τα όριά του, Του είπα ότι δεν μπορεί να δίνει αντίληψη και να μη δίνει τη δυνατότητα για πράξεις με ταπεινά και υστερόβουλα κίνητρα γιατί έτσι υποβίβαζε την καλοσύνη ως κάτι αναπόφευκτο κι όχι ως συνειδητή επιλογή. Τότε Εκείνος πόνταρε στο τραπέζι αυτήν την απόφαση. Αν είχα καλύτερα χαρτιά θα την κέρδιζα, αν δεν είχα θα αναλάμβανα να καθαρίσω το σκουπιδότοπο από τα μπάζα που είχαμε πετάξει.
W: Και;
Α: Μου φαίνεται καλά σου έγραψαν ότι πρέπει να σταματήσεις τις ανταλλαγές του IQ. Τί καί; Δεν καταλαβαίνεις ότι κέρδισα;
W: Εννοώ πως; Για να ποντάρει κάτι τέτοιο σίγουρα είχε καλό χαρτί.
Α: Μπλόφαρε, ήθελε να μου αποδείξει ότι ακόμη κι εγώ δε θα διακινδύνευα τη βολή μου εν’ονόματι αυτής της άποψης. Τότε εγώ τον ρώτησα αν μπλοφάρει κι Εκείνος μην μπορώντας να πει ψέμματα το παραδέχθηκε. Έτσι κέρδισα το ποντάρισμα, αλλά έχασα τη θέση μου στον Παράδεισο. Με εξόρισε για πάντα στον σκουπιδότοπο και ονόμασε τα χαρτιά «Παιγνίδι του Σατανά»
W: Κι έτσι δημιουργήθηκε η Κόλαση.
Α: Ακριβώς, καθάρισα όλη τη πλαγιά από τα μπάζα, έστρωσα πίσσα κάτω (βλέπεις αυτή είχαμε σε μεγάλη ποσότητα) και ανέλαβα να υποδέχομαι όσους μετέτρεπαν (το δώρο που εγώ είχα κερδίσει για χάρη του ανθρωπίνου είδους) την ελευθερία βούλησης σε υστερόβουλη πρακτική. Οι πρώτοι που έφθασαν εδώ πραγματικά υπέφεραν, δούλευαν όλη μέρα στα καζάνια και πολλές φορές χωρίς νερό. Έτσι βγήκε η φήμη για το χώρο. Αργότερα, ήρθαν περισσότεροι και τα πράγματα έγιναν καλύτερα.
W: Πώς περνάει κανείς στην Κόλαση σήμερα; Τί είναι η Hell s.a.;
Α: Αυτό που τώρα σκέφθηκαν εκεί πάνω, εμείς το εφαρμόζουμε χρόνια, στην αντιστροφή του φυσικά. Γι’αυτούς που ο Κριτής θα στείλει σ’εμάς δεν υπάρχει ελευθερία επιλογών. Το προνόμιο αυτό οι ίδιοι το απώλεσαν με τη συμπεριφορά τους . Έτσι το μόνο που κάνουν είναι να επιθυμούν χωρίς να μπορούν να αποκτήσουν. Πρακτικά είμαστε ένα μεγάλο lounge, στο οποίο αυτοί που δε γνώριζαν φραγμό όσο βρίσκονταν εν ζωή, έχουν μπροστά τους τα πάντα, αλλά δεν μπορούν να τα αγγίξουν. Έχουμε μάλιστα και σινεμά, το «cine Ερινύες» όπου προβάλλουμε σε επανάληψη τις στιγμές όπου ο καθένας λειτούργησε έξω από κάθε κανόνα και όριο.
Τώρα στην ερώτηση σου για την Hell s.a. Πριν μερικά χρόνια ήρθα σε μία διαπραγμάτευση με Εκείνον και συμφωνήσαμε ότι ο χώρος θα κατανέμεται ανάλογα με τα άτομα που φιλοξενεί ο καθένας. Τότε λοιπόν απευθύνθηκα στους επιφανέστερους οικονομολόγους και μάνατζερ της Κολάσεως (αυτούς τους είχα μαζεμένους μπροστά από ένα κουλοχέρη και κάθε μέρα τους πετούσα από ένα κέρμα για να τους βλέπω να πλακώνονται. Να φανταστείς από το ’29 που το σκέφθηκα, δεν έχει βρεθεί ούτε ένας που να μην το τζογάρει. Θα μπορούσαν να τα μαζεύουν και κάποια στιγμή να συνεργαστούν ώστε να κερδίσουν όλοι μαζί. Αλλά θα μου πεις αν το μυαλό τους δούλευε έτσι δε θα ήταν εδώ.) Πρότειναν λοιπόν να φτιάξουμε μια holding εταιρεία που θα διαχειρίζεται και θα διαφημίζει τα επιμέρους σημεία μας ώστε να προσελκύσουμε νέους πελάτες. Πώς νομίζεις ότι έμαθαν οι επάνω για τα μπαρ; Αυτό που έκαναν με το Models’ Bar ή όπως αλλιώς το ονόμασαν, εμείς το έχουμε χρόνια. Υπάρχει τόσο το «Τάνταλος bar» όπου μόλις πας να ακουμπήσεις το αντικείμενο του πόθου σου αυτό απομακρύνεται, όσο και το «Σίσσυφος prive». Αυτό είναι το αγαπημένό μου. Δικαίωμα εισόδου έχουν μόνο οι ανικανοποίητοι άλλων εποχών. Αυτοί που αμάρτησαν με τα δεδομένα της στιγμής, αλλά οι πράξεις τους, αργότερα έγιναν τόσο κοινές που έπαψαν να θεωρούνται αμαρτίες. Σε αυτούς δίνουμε το δικαίωμα να απολαύσουν, απλώς δεν τους αφήνουμε να ολοκληρώσουν την ευτυχία τους. Τους παίρνουμε το τελευταίο ποτό και μπουκιά κυριολεκτικά από το στόμα. Φαντάζεσαι τώρα τί παθαίνουν όταν κάνουν σεξ. Καταλαβαίνεις, γιατί το alter ego μου ο κ Εωσφόρος έβγαλε αυτή την ανακοίνωση. Αλλά ξεχάστηκα και φλυαρώ. Για το προπατορικό αμάρτημα και την Εύα δε θα με ρωτήσεις;


ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ: Ο ΑΛΛΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ.
* Το κείμενο ολοκληρώθηκε στις 9 και 10 /12/08. Για προφανείς λόγους δεν ανέβηκε πρώτη σελίδα. Αυτό γίνεται τώρα.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Όπως αντιλαμβάνεσθε, ο τίτλος δεν είναι δικός μου. Τον επέβαλαν 27 άνθρωποι, που εισέβαλαν στο σπίτι μου και κατέλαβαν τον υπολογιστή μου για να περάσουν με φασιστικό τρόπο το μήνυμά τους.

Η προσπάθειά τους δεν ήταν διόλου αυθόρμητη. Πρόκειται για ένα άριστα οργανωμένο σχέδιο, που περιελάμβανε μερικούς από τους πλέον κατηρτισμένους χρήστες ποντικιού στην χώρα, την δακτυλογράφο τού Καραμανλή (τού γέρου) και αντιπερισπασμό με δίπιτα. Μέχρι και πανό είχαν ετοιμάσει για την περίσταση - φευ, ατύχησαν: ο υπολογιστής μου δεν έχει κάμερα. Μετά το αυτοκίνητο και τα άπειρα Burberry 's και Polo που αγόρασα, δεν μου 'μεινε μία. Έμειναν λοιπόν με το πανό στα χέρια, οι παλιοπροβοκάτορες.

Καταγγέλλω επίσης πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλα για να τους μεταπείσω, αρνήθηκαν με δογματικό τρόπο να αντικαταστήσουν την λέξη "blog" τού τίτλου με την λέξη "ιστολόγιο", αποδεικνύοντας ξεκάθαρα τις προκλητικά αντεθνικές διαθέσεις τους (επιπλέον, επεχείρησα να σπείρω ανάμεσά τους την αμφιβολία για την ακριβή ορθογραφία τής λέξης "σταματήστε", αλλά κι αυτή μου η προσπάθεια αποπροσανατολισμού τους έπεσε στο κενό).

Η δημοκρατία και η ελευθερία τής γνώμης δεν αντέχουν άλλο τέτοιο πλήγμα από τους μπαχαλάκηδες τού διαδικτύου.

Φθάνει πια με τις ωμές παρεμβάσεις τής μάζας σε σοβαρές, εύρωστες και υγιείς επιχειρήσεις ενημέρωσης και διαμόρφωσης γν... ουπς! Sorry Joe, μου ξέφυγε...

Περιμένω την παρέμβαση των αδερφών μου επί του θέματος. Περιμένω την στήριξη Αντώναρου την κρίσιμη ετούτην ώρα. Περιμένω να πάρει θέση ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος - και, εν τω μεταξύ, αναλαμβάνω ακεραία την ευθύνη για το περιστατικό, και, φυσικά, δεν παραιτούμαι (αυτό δεν θα πει, άλλωστε, να έχεις πολιτικούς ηγέτες-πρότυπα;).

Το μήνυμα των προβοκατόρων δεν θα περάσει. Θα περάσει το ακριβώς αντίθετο. ΜΗΝ ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. ΜΗΝ ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΓΕΝΙΚΩΣ. ΜΗΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΟΣΜΟ, ΜΗΝ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΣΥΖΗΤΑΤΕ. ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΘΕ, ΘΑ ΣΑΣ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ. ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΤΕ - ΤΣΑΜΠΑ ΤΟ ΠΗΡΑΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ, ΔΕΙΤΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ Η ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ (ΤΟΥΣ) ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΤΕ. ΔΙΑΔΗΛΩΣΤΕ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ - ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΜΑΡΟΥΣΙ. ΚΑΝΤΕ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΔΡΑΠΟΔΑ. ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ ΘΑ 'ΧΕΤΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΩΒΟΥ.




Υ.Γ. Όταν του υπέκλεπταν τις τηλεφωνικές συνομιλίες οι ξέρετε-τώρα-ποιοι, ο Πρωθυπουργός μας πιάστηκε στον ύπνο. Όταν οι κρατικά διορισμένοι διοικητές σαράντα Ταμείων αποφάσιζαν εντελώς αυθόρμητα, την ίδια ακριβώς ημέρα, να επενδύσουν στα δομημένα ομόλογα, ο Ηγήτωρ μας δεν είχε ιδέα. Όταν κάηκε η μισή Ελλάδα, κάτι μυρίσθηκε ο Γάτος που μας κυβερνά (αυτό δα έλειπε! Με τόση τσίκνα...). Όταν σάλταρε ο Ζαχόπουλος κι έγινε ένας ψιλοσάλος (εκτός των άλλων και) με τις επιχορηγήσεις που δίνονταν από το ΥΠ.ΠΟ., δεν έφθασε κάτι ως τ' αφτιά τού τέως Υπουργού μας στον Πολιτισμό (ούτε το DVD το είδε. Δεν πολυέβλεπε τότε τηλεόραση...).

Τώρα, με το Βατοπέδιο, ο Πρωθυπουργός ομολογεί πως δεν αντέδρασε όπως θα έπρεπε, γιατί δεν κατάλαβε καλά, δεν είχε πλήρη επίγνωση, γιατί άργησε ν' αντιληφθεί το μέγεθος τού σκανδάλου.

Αδίκως ανησυχούσατε, αδέρφια. Δεν μας κυβερνούν απατεώνες. Μας κυβερνούν ελαφρώς καθυστερημένοι.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

"Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού". Στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή με τους καλούς τρόπους και τις αβρότητες μεταξύ ηγετών, από την εποχή του Μέττερνιχ τουλάχιστον, η πολιτική ήταν κάτι παραπάνω ακόμη κι απ'αυτό το κλισέ. Την ώρα που μεταξύ δεξιώσεων οι υπουργοί εξωτερικών διαπραγματεύονταν σύνορα και προνόμια, ο στράτος του πιο δυνατού στρατοπέδευε έξω από τα σύνορα του μικρού για να τον βοηθήσει να πάρει τη σωστή απόφαση. Αν είτε από παρεξήγηση είτε από υπεραισιοδοξία προέκυπτε ένας μικρός πόλεμος, η κάλη σχέση δε χάλαγε. Απλώς περνούσαν μερικά χρόνια μέχρι οι δύο φίλοι να ξαναβρεθούν μαζί σε δεξίωση.Από πολύ νωρίς, οι πολιτικοί του δικού μας νεοσύστατου κράτους άρχισαν να μιμούνται. Με γνήσιο επαρχιωτισμό άρχισαν να αντιγράφουν πρακτικές και συμπεριφορές τις οποίες οι άλλοι είχαν εξελίξει με αίμα μέσα στους αιώνες. Έτσι βρέθηκαν, άλλοτε να κερδίζουν πολλά (Βαλκανικοί Πόλεμοι) και άλλοτε να χάνουν τα πάντα (Μικρασιατική εκστρατεία). Από τότε, βέβαια, έχουμε σταματήσει να τζογάρουμε τόσο πολύ, όμως μερικά κατάλοιπα τα έχουμε ακόμη. Ο ένας χορεύει ζεϊμπέκικα κι ο άλλος γίνεται κουμπάρος στα πλαίσια των σχέσεων καλής γειτονίας.

Για τον Τάσσο Παπαδόπουλο, που απεβίωσε προχθές, ένα ήταν το σίγουρο. Δεν ανήκε στην πιο πάνω κατηγορία. Αν και πολιτικά μαθήτευσε δίπλα σε κάποιον που είχε όχι μόνο τη μέση για ντρίμπλες αλλά και τη διάθεση να τους ζαλίσει όλους(Μακάριος), εκείνος ήταν πάντα το ακριβώς αντίθετο. Ίσως για κάποιους τα πράγματα να είναι πιο ξεκάθαρα απ'ότι για άλλους. Ίσως πάλι το χάρισμα να βρίσκεται στη δυνατότητα να βλέπεις το σημαντικό άσχετα με το περιτύλιγμα. Σε κάθε περίπτωση όμως το να αντιτίθεσαι στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, κόντρα σε όλους τους "πεφωτισμένους" της εποχής σου, απαιτεί αν μη τί άλλο αυτόνομη πολιτική σκέψη.
Πολλά χρόνια αργότερα βρέθηκε εκείνος στη θέση να έχει μπροστά του μία συμφωνία για την επίλυση του Κυπριακού. Μία συμφωνία πολυδιαφημισμένη και βγαλμένη, θαρρείς, κατευθείαν από τα σαλόνια του 19ου αιώνα. Με λίγο μαύρο από τη μια, λίγο άσπρο από την άλλη και πολύ γκρι στη μέση, ό,τι έπρεπε για να μην καταλαβαίνει κανείς τί διαβάζει. Οι οπάδοι της "ρεάλ πολιτίκ" ενθουσιάσθηκαν, επιτέλους η γενιά τους θα έλυνε αυτό που επί δεκαετίες έμενε άλυτο. Άλλοι, έχοντας πίστη στην πολιτική τους μέση, δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα. Μπορούσαν άνετα να κάνουν τα καλά παιδιά κι αν η ιστορία δεν σκάλωνε πουθενά, ήταν σίγουροι ότι μπορούσαν να ντριμπλάρουν τους πάντες. Όμως μερικές αποφάσεις δεν παίρνονται με τη μέση. Δεν παίρνονται καν με το μυαλό ή την καρδιά. Εκεί που πας να ισορροπήσεις κάτι βαραίνει και δε σε αφήνει. Κι αυτό βρίσκεται κάτω από τη μέση.
Μετά, όταν σε αυτό το κάτι έχει προστεθεί η εκκωφαντική πλειοψηφία χιλιάδων συμπολιτών σου, ανάβεις το τσιγάρο σου κάνοντας πλάκα στον καρκίνο που έχεις και δεν απαντάς καν στις κατηγορίες για ξέπλυμα γιουγκοσλάβικων χρημάτων του καθεστώτος Μιλόσεβιτς από το γραφείο σου. Τί να πεις σε κάποιους που δεν καταλαβαίνουν ότι τα πάντα είναι πολιτική. Θα μπορούσες να αντιτείνεις ότι αν εκπροσωπούσες κάποια μεγάλη πολυεθνική, κανείς δε θα είχε πρόβλημα. Αντίθετα, θα μπορούσες να κινείσαι άνετα στα σαλόνια της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Όμως γιατί να ασχοληθείς; Εσύ με μία δήλωση απέδειξες ότι είχες χώρο για να τοποθετήσεις τους περισσότερους Έλληνες πολιτικούς.

"Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δε θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα"



Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]























Επικίνδυνα "στοιχεία" κυκλοφορούν ανάμεσά μας...


Σκέψεις πάνω σε όσα εγράφησαν αυτές τις ημέρες:

Η αμνησία, σύντροφον Πόδι, είναι για τους κοντόφθαλμους και για τα θύματα τής τηλεοπτικής σαλάτας. Εσύ, που εξαιρείς εαυτόν από την θλιβερή ετούτη μάζα, προφανώς θα θυμάσαι σε έναν μήνα, αλλά και σε ένα και σε δέκα χρόνια από σήμερα, πως εν πρώτοις (και μ’ αυτό εννοώ βασικά και όχι αρχικά) υπήρξε φόνος. Ο μόνος τρόπος για να μην ζήσουμε άλλους φόνους σαν αυτόν, είναι να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτόν – και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε πώς στο διάολο δώσαμε το δικαίωμα στον μπάτσο να σηκώσει πιστόλι.

Με ενοχλεί που σ’ αυτό το blog κρύψαμε πίσω από πολιτικές ευθύνες, θεωρίες συνωμοσίας, ηλίθιους παραλληλισμούς και καμένα αυτοκίνητα το δεύτερο μεγάλο γεγονός των ημερών: ότι, δηλαδή, στους δρόμους κατέβηκαν δεκάδες χιλιάδες φιλήσυχων ανθρώπων. Που δεν φορούσαν κουκούλες. Που δεν πετούσαν πέτρες και μολότοφ. Που δεν ήθελαν να κάψουν και να σκοτώσουν κανέναν. Που το μόνο που ήθελαν ήταν να πουν “φτάνει πια”. Ιδού, κύριοι, η μαγιά τής Αλλαγής – και κάτι που, όσο περνά από το χέρι μου, δεν θα σας αφήσω να σπρώξετε κάτω από το χαλί.

Για να τελειώνουμε, όμως, μια και καλή με το πολιτικώς ορθόν: μπορώ να δεχθώ ότι το να είσαι μεροκαματιάρης είναι κάτι που δεν περνά πάντα από το χέρι σου, ότι μπορεί, μ’ άλλα λόγια, να είσαι δέσμιος των συνθηκών ως προς αυτό. Από την άλλη, και δεδομένου ότι αποδεδειγμένα δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο για να ζεις καλά (άσε που όσο περισσότερο το χρησιμοποιείς τόσο χειρότερα τα περνάς), θεωρώ ότι οι άνθρωποι που δίνουν το εν τρίτον ή και το μισό τού μηνιαίου εισοδήματός τους σε δόσεις για να έχουν αυτοκίνητο είναι δέσμιοι τού εαυτού τους και μόνον. Προσπάθησα πολύ, σύντροφοι, αλλά, λυπάμαι, δεν τα κατάφερα να νοιώσω θλίψη για τα καμένα σας αυτοκίνητα. Δεν θα μου λείψουν καθόλου. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, από την άλλη, ήταν ένας γενναίος έφηβος που, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, είχε όλα τα προσόντα να γίνει ένας σπουδαίος Έλληνας που θα λείψει απ’ όλους μας. Φιλοσοφήστε το, λοιπόν. Πάρτε τα λεφτά από την ασφαλιστική (όσοι μπορείτε), ξεμπερδεύετε με τα δάνεια που φορτωθήκατε, ζήστε πιο άνετα, να ζήσουμε πιο άνετα κι εμείς (και μην βρεθεί κανένας καλοθελητής να ισχυρισθεί ότι επικρότησα τις καταστροφές…).

Με το χειμαρρώδες, γεμάτο ψυχή (όπως πάντα) κείμενο τού Jack ταυτίσθηκα σε μεγάλο βαθμό. Αλλά με τα κλισέ βγάζω σπυράκια. Όσες φορές κατεβήκαμε παρέα στα Εξάρχεια, αδερφέ, ουδείς μας εμπόδισε να πιούμε το ποτό μας, ουδείς μας έδιωξε, έτσι δεν είναι; Κι επειδή ξέρω τι εννοείς όταν μιλάς για το …διαβόητο άβατον, έχεις δει ποτέ κάτω απ’ το σπίτι σου τόσους αστυνομικούς, όσους θα συναντήσεις σταθμευμένους 24/7 Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, Μπουμπουλίνας και δεν συμμαζεύεται; Εκτός αν όλοι αυτοί οι τύποι κάνουν τους… συνοριοφύλακες, οπότε πάω πάσο… Πέρα απ’ την πλάκα, τώρα: στα Εξάρχεια συντελούνται εγκληματικές ενέργειες (όπως η εμπορία ναρκωτικών), που ουδεμία σχέση έχουν με τα περί αναρχίας. Γιατί δεν κάνει κάτι γι’ αυτά η Αστυνομία που κυκλοφορεί εκεί γύρω; Έλα ντε…

Για τον Καραμανλή τι να πω; Η χώρα, το ‘χω ξαναγράψει, είναι ακυβέρνητη. Κι είναι ακυβέρνητη καιρό. Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που πιστεύει ότι είχαμε τον έλεγχο στις πυρκαγιές τού 2007, φερ’ ειπείν. Αλλά η αλήθεια είναι ακόμη χειρότερη: από το σκάνδαλο των υποκλοπών και μετά δεν υπάρχει ούτε μία μεγάλη υπόθεση που να μην έκλεισε απλώς και μόνον γιατί προέκυψε η επόμενη! Υποκλοπές, καρτέλ γάλακτος, απαγωγές Πακιστανών, δομημένα ομόλογα, Sea Diamond, πυρκαγιές, προμήθειες ΥΠ.ΠΟ., Siemens, Βατοπέδιο, όλα ανοικτές πληγές στο σώμα τού δύσμοιρου, πνιγμένου στην ίδια του την λησμοσύνη έθνους. Κακά τα ψέματα: θα ‘ταν ουτοπία να περιμένουμε ο,τιδήποτε καλύτερο από έναν εν υπνώσει κυβερνητικό μηχανισμό, ο επί κεφαλής τού οποίου κάλεσε τελικώς την τρίτη ημέρα τους πολιτικούς αρχηγούς, απλώς για να τους “θέσει προ των ευθυνών τους”… Καθισμένος σε μια βεράντα τής “Μεγάλης Βρετανίας”, απ’ αυτές που βλέπουν στην πλατεία Συντάγματος, και χαζεύοντας το χριστουγεννιάτικο δένδρο να καίγεται μπροστά στο Κοινοβούλιο των Ελλήνων, ο Κ. Π. Καβάφης ξαναγράφει το “Περιμένοντας τους Βαρβάρους” για τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του – και χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις ακριβώς. Κρίμα.

Στις κρίσιμες αυτές ώρες ένας άνθρωπος σκάβει τον πολιτικό του τάφο. Είναι ο Αλέκος Αλαβάνος. Που δεν κατόρθωσε, δεν τόλμησε να χωρέσει, ανάμεσα στα τόσα σωστά που είπε, ένα μόνον “καταδικάζω”. Πρόπερσι, πρόεδρε, το κίνημα ήταν – όντως – οι τσαμπουκάδες φοιτητές. Φέτος το κίνημα, η μαγιά τής Αλλαγής, κινδυνεύει να καταπνιγεί από τα τσιράκια, τους προβοκάτορες, τους επαγγελματίες καταστροφείς, τους πλιατσικολόγους που αρνείσαι να καταδικάσεις. Η Αριστερά, πρόεδρε, δεν είναι τα μαλακισμένα που μπουκάρανε στα ρημαγμένα καταστήματα για να βουτήξουν γυαλιά ηλίου. Τι άλλο χρειάζεσαι για να πεις “καταδικάζω”; Αν ο Γιωργάκης γίνει τελικώς Πρωθυπουργός (μπρρρ…), εσένα και τον Καραμανλή θα πετροβολήσουν, να το ξέρεις (από την άλλη, κυρία Κανέλλη, τα λάθη των συντρόφων μας ουδόλως τους αναγορεύουν σε ταξικούς εχθρούς! Μην τρελαθούμε τελείως…).

Έχεις καμμιά ιδέα, Joe, τίνος σύλληψη είναι το επαίσχυντο σχέδιο στο οποίο αναφέρεσαι; Γιατί το μόνο τυχαίο που βρίσκω εγώ στην όλη ιστορία, της πιστολιάς περιλαμβανομένης, είναι η κακή τύχη τού Αλέξη.

Άφησα για το τέλος τα περί “καθοδηγητών επαναστατών”. Γιατί, πρώτον, ουδείς “καθοδηγητής” φταίει που ο Αλέξανδρος κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια – αντιθέτως: το μόνο παράταιρο στην υπόθεση ήταν το περίστροφο τού Ρίνγκο. Κι ύστερα, ποιος είσαι εσύ που θα πεις τι πρέπει να κάνει η νεολαία και τι όχι, πού πρέπει να κυκλοφορεί και πού όχι, τι πρέπει να πιστεύει και τι όχι; Γιατί πρέπει να είσαι πράος, φρόνιμος και συνετός, ιδίως στα 15 και στα 16 σου, για να δείξεις πως εκτιμάς την “αξία τής ζωής”; Δεν έκανες λάθη ποτέ σου; Δεν ξέφυγες ποτέ από τα όρια σαν έφηβος; Αν όχι, λυπάμαι για την καταπίεση που υπέστης. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να την υποστούν κι οι άλλοι, για να νοιώθεις καλά.

Πρέπει, επί τέλους, ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε από τους νέους. Τους θέλουμε μαχητικούς κι απαιτητικούς, ή τους θέλουμε εξ ίσου πειθήνια πιόνια με μας τους ίδιους, για να μην νοιώθουμε μαλάκες; Αν διαλέξουμε το πρώτο, θα πρέπει να συνηθίσουμε στους “πολέμους” τής κοινωνίας, να μην τους ξορκίζουμε. Γιατί δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη εκεί που άνθρωποι μένουν χωρίς δουλειά και ψοφάνε της πείνας δίπλα σε τυχάρπαστους μάνατζερ που καθαρίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι και εκμεταλλευτές, όχι ισότιμα μέλη τής ίδιας κοινωνίας.

Πρέπει να γίνει επανάσταση για ν’ ανατραπεί η σάπια κοινωνία, αδερφέ – η κοινωνία-συνονθύλευμα ανθρώπων που πατούν ο ένας επί του άλλου, αντί να επικοινωνούν, να νοιάζονται, να προστρέχουν ο ένας στον άλλο. Που κλαίνε τ’ αμάξια τους πιότερο απ’ όσο κλαίνε τους νεκρούς τους. Αλλά πρέπει να γίνει χωρίς αίμα. Πρέπει εμείς, που ακόμη πιστεύουμε στον Άνθρωπο, να τρέξουμε να συναντήσουμε τούς ομοίους τού Αλέξη, αυτήν την μαγιά τής Αλλαγής που βγήκε από την αφάνειά της γιατί πιστεύει πως υπάρχει κι άλλος δρόμος. Πρέπει να βρούμε αυτόν τον δρόμο και να τον βαδίσουμε, αποφασιστικά. Αυτό χρωστάμε στον Αλέξη._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τώρα τελευταία όλοι σχεδόν ανακάλυψαν τον Ισοκράτη και το πράγματι επίκαιρο σχόλιο του. Η χώρα είναι σε κατάσταση κρίσης. Είναι η ώρα για την ανάδειξη των ηγετών που θα οδηγήσουν και θα εμπνεύσουν τους νέους που έχουν ανάγκη από πραγματικά πρότυπα.

Καλό είναι οι πολιτικοί μας αυτό να το έχουν κατά νου σε αυτές τις δύσκολες στιγμές μιας και είναι προφανές ότι δεν μπορεί να καθιερωθεί στη συνείδηση της νέας γενιάς ότι οι βανδαλισμοί και οι λεηλασίες είναι μορφές αντίδρασης και αγώνα.

Ο πρωθυπουργός κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς και ζήτησε σύμπνοια για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Πως ακριβώς όμως αντέδρασαν αυτοί, ποιο ρόλο επιφύλαξε για τον εαυτό του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Ας τους εξετάσουμε έναν ένα λοιπόν με τυχαία σειρά.

Γεώργιος Παπανδρέου: Το απόλυτο τίποτα. Μιλώντας μηχανικά η πολιτική του παρέμβαση ήταν να ζητήσει εκλογές και να υποσχεθεί κράτος δικαίου αν και εφόσον κυβερνήσει το κόμμα του. Για τη ταμπακιέρα ουδέν. Μόνο καταγγελίες και ανούσιους λαϊκισμούς. Θύμισε εκείνες τις αλήστου μνήμης πρωτοβουλίες του προς τους ξένους ηγέτες για να αποκαταστήσει το όνομα της χώρας μας στο εξωτερικό τις μέρες που καιγόταν η Ελλάδα.

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι η λύση είναι οι εκλογές, που δεν είναι, το αποτέλεσμα λογικά ποιο θα είναι σύμφωνα με τα δεδομένα; Μη αυτοδύναμη κυβέρνηση και είσοδος σε παρατεταμένη περίοδο ακυβερνησίας. Αν αυτό επιζητεί ο Γεώργιος Παπανδρέου ας βγει να το δηλώσει και να σταματήσει να απέχει από τη πραγματική πολιτική.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά προχώρησε και σε επικοινωνιακά τρικ με κεριά και βουβές διαμαρτυρίες. Από τους ηγέτες η απαίτηση είναι σύνεση και πολιτικός λόγος στα δύσκολα. Όχι καπηλεία και ξύλινα λόγια. Εκτός και αν οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι τον έπεισαν ότι με το να μη παίρνει θέση ουσιαστικά για τίποτα ενισχύει το ηγετικό του προφίλ.

Γεώργιος Καρατζαφέρης: Ιδιαίτερα ήπιος και συγκαταβατικός σε σχέση με το ότι μας έχει συνηθίσει. Απέφυγε τις πολλές κορώνες ζήτησε χρήματα για να αποζημιωθούν οι πληγέντες έμποροι και καταστηματάρχες. Δεν απέφυγε ένα σχόλιο για το άρθρο 11 του συντάγματος αλλά σε γενικές γραμμές έδειξε τη διάθεση του να αντιμετωπιστεί η κατάσταση και όχι να καπηλευθεί πολιτικά το γεγονός. (για όσους δεν γνωρίζουν το άρθρο 11 του συντάγματος κάντε click εδώ).

Αλέκος Αλαβάνος: Υπήρχε μία εποχή που ο Συνασπισμός στο μυαλό μας αποτελούσε την διανοούμενη αριστερά. Αποτελούσε αντίβαρο στα άκρα της αριστεράς και το δογματισμό ΚΚΕ και συγκέντρωνε στις τάξεις του φωτεινά πνεύματα. Ο Αλέκος Αλαβάνος με τη στάση του και με την πολιτική του ανυπαρξία έχει κατορθώσει να διαγράψει με μία μονοκονδυλιά ότι καλό πρέσβευε ο Συνασπισμός.

Η άρνηση καταδίκης των βανδαλισμών προς χάριν τις όποιας πολιτικής σκοπιμότητας αποτελεί όνειδος για το πολιτικό μας σύστημα. Ο Αλέκος Αλαβάνος κάθε μέρα που περνάει αμαυρώνει τη πολιτική ιστορία του Συνασπισμου. Στο κάτω κάτω της γραφής αν συμφωνεί με όσους κάνουν τους βανδαλισμούς ας το δηλώσει. Η στάση του δεν καταγγέλλω δεν ασπάζομαι του δεν γενικώς είναι απλά δείγμα πολιτικής ανυπαρξίας.

Μέσα σε όλα αυτά πρόλαβε να ζητήσει και τη κατάργηση των ΜΑΤ. Προφανώς στο δικό του μυαλό η αστυνομία και τα ΜΑΤ είναι απλά οι εχθροί των "αθώων" διαδηλωτών οι οποίοι πετώντας πέτρες και καίγοντας καταστήματα και κάδους διαμαρτύρονται ειρηνικά.

Το να μιλάμε για τα αυγά του φιδιού, για το φασισμό και το παρακράτος μπορεί να είναι ρομαντικό για κάποιους αλλά δεν είναι υπεύθυνη πολιτική στάση. Υπεύθυνη πολιτική στάση είναι η παρέμβαση στο μέτρο του δυνατού υπέρ των πολιτών και η διαχείριση της κρίσης. Ο Αλέκος Αλαβάνος απέδειξε οριστικά -εκτιμώ- ότι είναι πολιτικά ανεύθυνος.

Αλέκα Παπαρήγα: Επί μακρόν η όαση στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Υπευθυνότητα συνέπεια. Ξεκάθαρα όρια του που τελειώνει η πολιτική παρέμβαση και αρχίζει ο λαϊκισμός. Ζήτησε στα πλαίσια της πολιτικής και των προτάσεων του ΚΚΕ αγώνα και πάλη αλλά διαχώρισε τη θέση της από τους βανδάλους.

Τη Δευτέρα το βράδυ το ΚΚΕ δίδαξε πως περιφρουρούνται οι πορείες. Άλλαξε πλάνο για τη πορεία για να αποφύγει τις προβοκάτσιες ορισμένων. Διαμαρτυρήθηκαν μαζικά και συντεταγμένα και σε ότι τους αφορούσε δεν άνοιξε μύτη. Ελπίζω πραγματικά ο Συνασπισμός να διδαχτεί επιτέλους κάποια πράγματα από το ΚΚΕ.

Παραθέτω το σχόλιο που έγραψε στο blog Fresh 24 ο Βασίλης Φεύγας απαντώντας σε σχόλιο αναγνώστη του:

"
Το ΚΚΕ (παρότι διαφωνώ μαζί του ιδεολογικά) έχει διαχρονικά ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις γεγονός που το καθιστά αξιόπιστο συνομιλητή. Γεγονός καθόλου αυτονόητο στην εποχή μας. Δεν πλειοδοτεί και δεν λαϊκίζει αναζητώντας ευκαιριακές ψήφους."

Στο παραπάνω σχόλιο συνοψίζεται όλη η αλήθεια για τη σπουδαία πολιτική παρέμβαση της Αλέκας Παπαρήγα τα τελευταία χρόνια.


Κωνσταντίνος Καραμανλής: Ξεκίνησε άτολμα και μουδιασμένα. Στήριξε τους πολιτικούς του υφισταμένους και φάνηκε απλά να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Δραστηριοποίησε άμεσα τη δικαιοσύνη η οποία έκανε το αυτονόητο. Αυτό προφανώς δεν ήταν ικανό να κατευνάσει τα πνεύματα.

Είναι προφανές ότι ήθελε να μην ρίξει άλλο λάδι στη φωτιά και για αυτό συνέστησε στην αστυνομία να μην κάνει κινήσεις. Η πολιτική ως γνωστών είναι η τέχνη του εφικτού και στη σκέψη του προφανώς το εφικτό ήταν να μην προκαλέσει άλλο. Όμως αυτή η στάση τελικά δεν ήταν αρκετή και σίγουρα δεν τον απαλλάσσει από τις ευθύνες του ως πρωθυπουργού της χώρας.

Από το βράδυ της Δευτέρας και μετά ο πρωθυπουργός άρχισε να δείχνει τα αντανακλαστικά του. Βγήκε μπροστά κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς και έθεσε τους πάντες προ των ευθυνών τους. Τώρα καλείται να αποδείξει ότι τα διαγγέλματα και οι παρεμβάσεις του είχαν ουσία και δεν ήταν λόγια του αέρα. Αν το κάνει αυτό θα κερδίσει κατά κάποιο τρόπο και το παιχνίδι αν όχι μάλλον θα τραυματίσει βαρύτατα την πολιτική του υστεροφημία.


Υ.Γ.1. Ο μόνος που συναγωνίστηκε τον Αλέκο Αλαβάνο σε ανευθυνότητα ήταν ο βουλευτής του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Γρηγόρης Ψαριανός.

Υ.Γ.2. Όπως έγραψε και στο προηγούμενο μου άρθρο, βγάζω το καπέλο στο Νικήτα Κακλαμάνη.

Υ.Γ.3. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης απεδείχθη ότι εκτός από τη δημοκρατία που μας αξίζει έχουμε και τα ΜΜΕ που μας αξίζουν με την εξαίρεση της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ που φροντίζει να δείχνει τα γεγονότα και να μένει σε αυτά χωρίς κορώνες και επιτηδευμένες κρίσεις.

Υ.Γ.4. Σε συνέχεια του παραπάνω, το να καταγγέλλει ο Αντώνης Σρόιτερ τον αστυνομικό της ομάδας "Ζ" που πυροβόλησε στον αέρα για εκφοβισμό είναι λογικό και θεμιτό. Η ενέργεια του αστυνομικού ήταν λάθος σε μία τόσο τεταμένη ατμόσφαιρα. Από εκεί και πέρα το να αιτιολογεί τη θέση του λέγοντας ότι δεν απειλείται ο αστυνομικός γιατί οι διαδηλωτές είναι 30 μέτρα μακριά και του πετάνε πέτρες αγγίζει τα όρια του γελοίου. Ας φορέσει ο κύριος Σρόιτερ κράνος μοτοσικλετιστή και στολή αστυνομίας και ας κάτσει απέναντι από 100 άτομα να του πετάνε πέτρες από τα 30 μέτρα να μας πει αν θα αισθανθεί απειλή.

Η πράξη του αστυνομικού ήταν 100% λάθος κατά τη γνώμη μου. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να λέμε ότι το να σου πετάνε πέτρες 100 άτομα δεν συνιστά απειλή κατά της σωματικής σου ακεραιότητας απέχουμε πολύ.

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]










...Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία; Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;


-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;


-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα...





Y.Γ. Ευχαριστώ το σύντροφον Πόδι για το ερέθισμα..._

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε όλοι μάρτυρες μαζικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας με αφορμή το θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Ορισμένοι κάκκιστα εκμεταλεύονται αυτές τις διαμαρτυρίες σαν όχημα για να προχωρήσουν σε βανδαλισμούς και λεηλασίες.

Οι "γνωστοί-άγνωστοι" δεν είναι φρέσκο φρούτο, είναι μαζί μας πολλά χρόνια τώρα. Άλλοτε ως ομάδες 20-30 ατόμων και άλλοτε με μαζικό χαρακτήρα όπως στα πρόσφατα γεγονότα. Το τελευταίο καιρό έκαναν όλο και πιο συχνά αισθητή τη παρουσία τους. Τους είδαμε να επιτίθενται μέρα μεσημέρι και να καίνε βιβλιοπωλεία, να πετάνε αντικείμενα και μολότοφ σε βουλευτικά γραφεία και να διαλύουν φοιτητικές γενικές συνελεύσεις στη Νομική Σχολή Αθηνών.

Όσοι έχουν εμπειρία από τη δράση τους και την συμπεριφορά τους περίμεναν το τελευταίο διάστημα το ξέσπασμα τους. Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου απέκτησαν την αφορμή που ζητούσαν. Στο όνομα του θανάτου ενός αθώου έβαλαν μπροστά το επαίσχυντο σχέδιο τους.

Το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου 2008 φρόντισαν να δείξουν σε όλους το πραγματικό τους πρόσωπο. Μαζί τους παρέσυραν στο βούρκο της ψυχής τους και πολλούς και διάφορους μαϊντανούς των ΜΜΕ και της πολιτικής. Όλοι μας αποσβολωμένοι παρακολουθούσαμε τις εικόνες φρίκης και τη μανία που έβγαζαν όλοι αυτοί οι "νταήδες" που έκαιγαν και λεηλατούσαν και παράλληλα ψάχναμε τρόπο να απαλλαγούμε από τα όσα ακούγαμε από τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας.

Σε αυτή την ιστορία είναι ακόμα πολύ νωρίς για να αποδώσουμε ευθύνες. Ακόμα το αίμα είναι ζεστό και δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε όλα τα περιστατικά σωστά. Δεν γνωρίζουμε αν η κυβέρνηση πράττει σωστά και κρατάει τα γκέμια της αστυνομίας. Το μόνο δεδομένο είναι ότι τα αντανακλαστικά της δικαιοσύνης σε σχέση με τον ειδικό φρουρό ήταν άμεσα και ορθά. Του απαγγέλθηκαν οι βαρύτερες δυνατές κατηγορίες εν όψει των ιατροδικαστικών ευρημάτων.

Ευελπιστώ ότι η κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα σταματήσουν για λίγο τη ψηφοθηρία και την εκμετάλλευση ενός θλιβερού γεγονότος και θα κάνουν αυτό που απαιτούν οι στιγμές και οι συνθήκες. Να σταθούν αντάξιοι της περίστασης και να σταματήσουν επιτρέπουν σε ορισμένους να βεβηλώνουν την αξιοπρέπειας μας ως έθνος με τις επαίσχυντες πράξεις τους.

Υ.Γ. Όποιος είχε τη τύχη να ακούσει το δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη το πρωί της Τρίτης στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ίσως να πήρε ένα μάθημα για το πως θα έπρεπε να συμπεριφέρονται οι πολιτικοί στη χώρα μας. Δεν αποποιήθηκε των ευθυνών που του αναλογούν, εξήρε με ήρεμο και ξεκάθαρο τόνο το έργο των συνεργείων του δήμου και ζήτησε κατανόηση και υπομονή για να επαναφέρει τη πόλη στην ηρεμία της. Μπορείτε να τον ακούσετε στο http://www.skai.gr/master_avod.php?id=103328&cid=1012&bc=1012&lsc=2

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Δεν θα χύσω κροκοδείλια δάκρυα, δεν θα πω τα τετριμένα, δεν θα κατακεραυνώσω τους μπάτσους έτσι απλά, γιατί έχουμε συνηθίσει. Θέλω απλά να βγάλω από μέσα μου, όλα όσα στροβιλίζουν στο μυαλό μου, όλες αυτές τις ώρες. Οχι για να τα διαβάσεις εσύ, όχι για να αποκτήσω την ψευδαίσθηση ότι από αυτό το ασήμαντο μετερίζι θα καταφέρω κάτι ή θα διαμορφώσω απόψεις. Οχι. Το κάνω μόνο και μόνο για μένα. Οσο κι αν φαίνεται εγωιστικό αυτό. Ναι, ΟΚ, είναι εγωιστικό. Και; Γράφω για να τα βγάλω από μέσα μου. Για να μην πνιγώ από την οργή μου, για να μην θάψω τα συναισθήματα μου και ίσως τα... ψευδοαισθήματά μου, που μου δημιουργούνται και δυστυχώς έπειτα από λίγες μέρες θα έχουν σβήσει...

Δεν είχα ποτέ την πρόθεση να γίνω εισαγγελέας και ούτε θα το πράξω τώρα, όμως κατ' εξαίρεση θα απαγγείλω κατηγορίες. Κατηγορίες προς πάσα κατεύθυνση. Κατηγορώ πρώτα πρώτα τον μπάτσο (και όχι αστυνομικό, έχει διαφορά) που την είδε τιμωρός και έδειξε την... ανδρεία του σε ένα 15χρόνο. Ετσι απλά. Ετσι, γιατί περίεργα την είδε, έτσι γιατί με ένα όπλο και μια στολή, από απλός τραμπούκος έγινε μπατσόσκυλο και μεταμφιέστηκε σε δολοφόνο που (αν είναι δυνατόν) υπηρετούσε το νόμο και μας προστάτευε. Πήρε τη μηδαμινή εξουσία και νόμισε ότι έπιασε τον παπά από τα αρχίδια, ότι εγίνε εν μια νυκτί ο "γαμάω"! Δεν θα αναφερθώ περισσότερο στο φονιά, γιατί θα ξεφύγω από αυτά που έχω πρόθεση να γράψω και δεν το θέλω.

Κατηγορώ τη μειονότητα της Αστυνομίας, που αποτελούν άτομα τα οποία δικαιολογημένα τους αποκαλούμε μπάτσους και όχι αστυνομικούς, γιατί έχουν παρόμοια συμεριφορά με τον δολοφόνο και από τύχη δεν είναι πιο συχνά τα φαινόμενα που ζούμε αυτές τις μέρες. Μαζί με αυτά τα ζώα, κατηγορώ και τους ανωτέρους τους που τους θρέφουν, όπως και τους εκπαιδευτές τους. Αυτοί και μόνο αυτοί είναι η αιτία που σχεδόν άπαντες βρίζουμε (πολλές φορές αδίκως) το σύνολο της Αστυνομίας, που ως επί το πλείστον απαρτίζεται από φτωχούς μεροκαματιάρηδες. Αυτούς τους θρασύδειλους που με τη στολή μεταμορφώνονται σε... εξολοθρευτές και μόλις βγάλουν τα... ρούχα της δουλείας μετατρέπονται σε ανθρωπάκια που έχουν την πλέον εύκαμπτη μέση από όλους μας και βλέπουν τη δουλειά τους ως μέσο να κάνουν τη... δική της προσωπική επανάσταση ενάντια στη δουλικότητά τους.

Κατηγορώ τη διεύθυνση της Αστυνομίας που επιτρέπει να συντηρείται το... άβατο των Εξαρχείων. Με ποιο δικαίωμα στερεί από τους κατοίκους της περιοχής της προστασία τους; Αδιανόητο! Διότι από ότι ξέρω και αυτοί πολίτες της ίδιας χώρας είναι και αυτοί τους ίδιους φόρους πληρώνουν με εμάς. Δηλαδή για να καταλάβω, η ΕΛ.ΑΣ. αναγνωρίζει ότι αδυνατεί να ελέγξει μια περιοχή; Και εμείς σε αυτούς στηριζόμαστε για την ασφάλειά μας; Σε αυτούς που αναγνωρίζουν επίσημα την ανικανότητά τους; Σε αυτούς που όταν τους τηλεφωνείς για κλοπή στο σπίτι σου, έρχονται μετά από μία ώρα μη τυχόν και πετύχουν τον κλέφτη και δεν ξέρουν τι να τον κάνουν, ενώ παράλληλα οι ίδιοι πουλάνε υπέρμετρο τσαμπουκά όπου και όταν τους παίρνει; Ε όχι. Δεν το δέχομαι! Εχουμε φτάσει σε σημείο να μην τους σεβόμαστε και κυρίως να μη μας σέβονται και αυτήν η αμφίδρομη σχέση, μπορεί να απωβεί μοιραία! Σίγουρα για αυτό το φαινόμενο ευθυνόμαστε όλοι μας. Αλλά αν πρέπει σε κάποιον να καταλογίσω το φταίξιμο (όπως κάναμε στο Δημοτικό δηλαδή, εκεί που με τρεμάμενη φωνή λεγαμε στη δασκάλα μας ότι οι άλλοι ξεκίνησαν πρώτοι), τότε ναι, ξεκίνησε από την Αστυνομία, με όποια κατάλοιπα είχε από τον εμφύλιο και τη χούντα, με τους απαίδευτους "μπασκίνες" που έβρισκαν μέσα από την υπηρεσία τους τον τρόπο να αποδείξουν τον "ανδρισμό" και την μαγκιά τους!

Τελοσπάντων. Δεν θέλω μόνο να μείνω στις ευθύνες της Αστυνομίας, γιατί αφενώς αυτές τις γνωρίζουμε οι περισσότεροι και αφετέρου θέλω να μιλήσω και για τους... απέναντι και για όλους μας, σε οποιαδήποτε πλευρά κι αν ανήκουμε. Κατηγορώ τους άλλους τραμπούκους. Αυτούς με τις κουκούλες. Αυτούς που αυοπροσδιορίζονται αναρχικοί, αν και οι περισσότεροι ούτε καν γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει ο όρος αναρχία. Αυτούς που ως... αντι-μπάτσοι, κάνουν αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορούν τους μπάτσους. Παίρνουν το νόμο στα χέρια τους. Και είναι τόσο... ευφυείς, που ακόμα κι όταν έχουν δίκιο, πολλές φορές το χάνουν με τις μεθόδους τους και τις πράξεις τους. Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί ως δημοκράτης, θα ήθελα να μπορούν ελευθέρα και κυρίως αναίμακτα να εκδηλώνουν όλα τα πιστεύω τους, αλλά κάποιοι χάσανε στην πορεία το δρόμο τους και παρέσυραν και αυτούς που ομολογουμένως πίστευαν σε μια θεωρία. Αδυνατώ να πιστέψω ότι κάνουν τσαμπουκάδες μόνο με αιτία, αλλά θεωρώ ότι τους κάνουν αναζητώντας έστω και την παραμικρή ψευδοαφορμή που ίσως ορισμένες φορές δημιουργούν και μόνοι τους. Τους κατηγορώ διότι αντί να "σπείρουν" τις ιδέες τους (αδιάφορο αν αυτές με βρίσκουν σύμφωνο ή όχι) "σπέρνουν" συνήθως ταραχές. Και αυτός δεν είναι τρόπος έκφρασης. Αυτός απλά είναι ο τρόπος να ξεσπάσουν, να βγάλουν βίαια την οργή τους (δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη που νιώθουν) και δυστυχώς, πολλοί από αυτούς να καμαρώνουν μετά για τα... καταρθώματά τους. Ε όχι κύριοι. Επειδή είστε το αντίπάλο δέος από αυτούς που αντιπαθούμε, δεν σημαίνει ότι είστε και αυτοί που μας αντιπροσωπέυουν! Είστε τόσο εθισμένοι στη βία και τυφλωμένοι από αυτήν, που όταν θέλετε να "πλήξετε" το κράτος, να κάνετε αντίποινα, καταστρέφετε ιδιωτικές περιουσίες και όχι κρατικές! Και μάλιστα, όχι μόνο καίγοντας αυτοκίνητα και βάζοντας φωτιά σε κάδους, αλλά "κατεβάζοντας" τζαμαρίες καταστημάτων και μερικές φορές, κάνοντας πλιάτσικο. Αλήθεια, αν μέσα σε αυτό τον πανικό που έχει δημιουργηθεί στο κέντρο της Αθήνας κάποιος συνάνθρωπός μας, χάσει τη ζωή του από τις πυρκαγίες, ποιά θα είναι η διαφορά μεταξύ των αναρχικών που άναψαν τη φωτιά και των μπάτσων; Και οι δύο δολοφόνοι δεν θα είναι; Τέλος σας κατηγορώ γιατί είστε τόσο φασίστες όσο αυτοί που κατηγορείτε, όταν για παράδειγμα σε μια διαδήλωση 30.000 ατόμων, 300 από εσάς είναι αρκετοί για να τα κάνουν όλα γης μαδιάμ και να στερήσουν από τους υπόλοιπους διαδηλωτές τη δυνατότητα να εκφράσουν τα δικά τους πιστεύω, με τον ειρηνικό και πολιτισμένο τρόπο που επιθυμούν.

Κατηγορώ τους ψευδοεπαναστάτες που έγιναν μόδα τον τελευταίο καιρό και ευτελίζουν και αυτούς που εναντιώνονται στο σύστημα με το να δηλώνουν ότι αποτελούν ένα κομμάτι εξ' αυτών. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτούς, απλά θα αναφέρω ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη σήμερα το πρωί στο τρένο. Ενας "μαινόμενος" πιτσιρικάς, την είδε νέος "ΤΣΕ" και προσπαθούσε να... στρώσει το παλαιστινιακό στο σβέρκο του με το ένα χέρι, τη στιγμή που με το άλλο κρατούσε το ρόφημα του, αγορασμένο από τα Starbucks. Μιλούσε στην κοπέλα του για την πορεία που θα συμμετείχε (με τα πανάκριβα καινούργια του αθλητικά παπούτσια) κόντρα στην εξουσία και στην Αρχουσα τάξη, την ώρα που εξηγούσε ότι μόλις αγόρασε μία δεύτερη (πανάκριβη) συσκεύη κινητής τηλεφωνίας για να τον βρίσκουν πιο εύκολα οι φίλοι του...! Ουδέν σχόλιο!

Κατηγορώ τα ΜΜΕ. και το "ΚΑΤΗΓΟΡΩ" εδώ πρέπει να γραφτεί με κεφαλαία γράμματα. Για το ψεύτικο ενδιαφέρον τους. Για την υποκρισία τους ότι θλίβονται με αυτά τα περιστατικά, όταν είναι γνωστό της πάσει ότι τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση που θα έχουν τεράστιο θέμα για τις επόμενες μέρες, τεράστια θεαματικότητα και ασφαλώς τεράστια οικονομικά κέρδη από τις διαφημίσεις. Κατηγορώ τα ΜΜΕ γιατί κάνουν "μάγκα" σε πολλαπλάσιο βαθμό τον τραμπούκο ή τον κουκουλοφόρο στο βωμό του χρήματος. Γιατί στήνουν ενημερωτικό γαϊτανάκι γύρω από τους νεκρούς, τους πληγέντες και γενικότερα τους θύτες και τα θύματα μιας συγκλονιστικής ιστορίας, μόνο και μόνο για να οικονομίσουν. Εννοείται, ότι μετά τα δελτία τους, στεγνώνουν με μιας τα βουρκωμένα μάτια τους και πηγαίνουν να τα σπάσουν στο Ρέμο, ή να πληρώσουν 5.000 για ένα... πιάτο φαγητό! Υπάρχει άραγε κάποιος που να αμφιβάλλει ότι στην αυριανή μετάδοση της κηδείας του Αλέξανδρου, το διαφημιστικό πακέτο θα είναι τεράστιο και ότι θα εμπορευτεί το δάκρυ της μάνας από τους επιτήδειους που φροντίζουν για την ενημέρωσή μας;

Κατηγορώ τους πολιτικούς μας, που ανέχονται, για να μην πω επιβάλλουν και χαίρονται, αυτές τις καταστάσεις. Που καμαρώνουν για τη... δημοκρατία τους, για το κράτος δικαίου, για την αρτιότητα της εκπαίδευσης της ΕΛ.ΑΣ. για την παιδεία που μας προσφέρουν. Για το γαμημένο κόλλημά τους να αλληκατηγορούν οι μεν τους δε και στο φινάλε να μην φταίει κανείς. Μάλιστα, άκουσον άκουσον, ο Υπουργός Μακεδονίας - Θράκης, δήλωσε ευθαρσώς στην κρατική τηλεόραση το πρωί και το επανέλαβε στον ΑΝΤ1 το βράδυ, ότι ο μπάτσος - δολοφόνος, προσελήφθεί το 1999, επί ΠΑΣΟΚ δηλαδή, και ότι εκπαιδεύτηκε επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ. Αυτό τον ένοιαζε τον ανόητο, από όλα τα συμβάντα των τελευταίων ημερών, αυτό είχε να σχολιάσει αυτός ο κύριος που εμείς οι βλάκες εκλέξαμε να μας αντιπροσωπεύει. Αυτοί είναι οι πολιτικοί που ανέχονται το άβατο στα Εξάρχεια, που δεν νοιάζονται για την παιδεία της νεολαίας, που χαϊδεύουν τα αυτιά των ταραξιών, που σφυρίζουν αδιάφορα με όσα αδικήματα του ποινικού δικαίου συμβαίνουν στα γήπεδα κάθε Κυριακή, μόνο και μόνο για να μην χάσουν ψήφους. Αυτοί είναι που..., που..., που..., που..., που...!!!

Κατηγορώ όλους τους... φιλήσυχους πολίτες, που δεν τους αγγίζουν όλα αυτά και σήμερα το πρωί πήγαν στα μαγαζιά του Κολωνακίου να κάνουν τα ψώνια τους. Ολους αυτούς που κοιτάνε το δέντρο (και δη το δικό τους δέντρο) και χάνουν το δάσος. Ολους αυτούς που αναθεματίζουν τους πάντες και τα πάντα γιατί έχει κίνηση στους δρόμους αυτές τις μέρες. Ολους αυτούς που μένουν αδρανείς, που λένε: "μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας είναι."

Κατηγορώ εσένα, που στέκεσαι και διαβάζεις αυτές τις αράδες και ναι μεν ενδιαφέρεσαι για τα όσα γίνονται γύρω σου, όμως καλύπτεις τις όποιες ανησυχίες σου ως παρατηρητής και έτσι πείθεις τον εαυτό σου, ότι είσαι ενεργός. Οτι δεν είσαι άπραγος, ότι θλίβεσαι, ότι συμπάσχεις, ότι αισθάνεσαι οτιδήποτε και ότι δεν μένεις θεατής. Κι όμως κάθεσαι και βλέπεις μανιακά την υστερία που μεταδίδουν τα ΜΜΕ, κάθεσαι και διαβάζεις blog, κάθεσαι εκ τους ασφαλούς και κατακεραυνώνεις όλους και όλα, από την πολυθρόνα του σπιτιού σου!

ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΕΜΕΝΑ! Που κάνω ακριβώς όσα κατηγορώ ότι κάνετε και εσείς στην παραπάνω παράγραφο και ακόμα περισσότερα. Που δεν πηγαίνω σε πορείες γιατί δεν θέλω να γίνω ένα με τους ανεγκέφαλους κουκουλόφόρους, γιατί δεν αντιδρώ ενεργά στην απουσία ή την υπέρμετρη χρήση εξουσίας της ΕΛ.ΑΣ. γιατί το μόνο ρόλο που μου έχω αναθέσει είναι αυτός του (πνευματώδους -τρομάρα μου-) παρατηρητή και ενίοτε, όπως τώρα, σχολιαστή. Γιατί δεν υψώνω όσο πρέπει τη φωνή μου για αυτά που με πνίγουν, και εφησυχάζομαι που όσα με πνίγουν δεν είναι ικανά για να με αποτελειώσουν. ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΩ που συμβιβάστηκα σε πολλά και μάλιστα προσπαθώντας αρκετές φορές να βρω δικαιολογίες (είτε αυτές έστεκαν είτε όχι).

Τελικά ποιοι έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη από όλους τους παραπάνω; Το ερώτημα είναι ρητορικό. Δεν με ενδιαφέρει η απάντηση. Φταίμε όλοι. Αλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Το θέμα δεν είναι η επίρριψη ευθυνών, αλλά οι λύσεις που πρέπει να δωθούν, άμεσα και με κάθε τίμημα! Γιατί αλήθεια, ποιος μπορεί χωρίς δεύτερη σκέψη να κατηγορήσει όλους τους αστυνομικούς, γιατί ανάμεσα τους ζουν και... λειτουργούν οι μπάτσοι και ποιος μπορεί να κατηγορήσει άπαντες τους διαδηλωτές, διότι ανάμεσα τους βρίσκουν χώρο και δρουν ανεξέλεγκτα ταραχοποιά στοιχεία που αμαυρώνουν, την προσπάθεια αντίδρασης στα κακώς κείμενα του απλού κόσμου, με τις... λεηλασίες τους! Δεν θα σας δώσω απαντήσεις. Δεν είμαι σε θέση. Εγώ απλά έθεσα ερωτήσεις. Τις απαντήσεις ψάξτε τες μέσα σας...

ΥΓ. Ξέρω ότι το κείμενο είναι τεράστιο και είναι απολύτως κατανοητό να σας κούρασα, όλους εσάς που αντέξατε να διαβάσετε αυτόν τον... ποταμό! Αλλά σας είχα προετοιμάσει στην αρχη. Σήμερα λειτούργησα εγωιστικά. Έγραψα αποκλειστικά για μενα και όχι για σας. Ζητώ συγνώμη, αλλά το είχα ανάγκη!
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.


Για να καταλάβω, δηλαδή... Την Παρασκευή το απόγευμα που κάποιοι (οι ίδιοι πάνω-κάτω τύποι που 24 ώρες αργότερα έκαψαν την Αθήνα) έπαιζαν σκοποβολή με τις βιτρίνες στο Σύνταγμα (τις είχαν πάρει με τη σειρά) είχε σκοτωθεί κανείς; Ή τις τόσες άλλες φορές που καίνε και σπάνε ό,τι βρίσκουν μπροστά τους είναι για να εκδικηθούν το θάνατο κάποιου;

Σε τι διαφέρουν από τους κάφρους που διαιωνίζουν το "μίσος" μεταξύ ερυθρόλευκων-πράσινων-κιτρινόμαυρων-ασπρόμαυρων-κίτρινων και λοιπών συγγενών; Και γιατί είναι διαφορετικό αυτό το σκηνικό από το "ραντεβού του θανάτου" (sic) της Λαυρίου; Ή, μήπως, ήταν πολύ διαφορετικό το ανεκδοτοποιημένο "γιατί έχουν αθηναϊκές πινακίδες";

Όταν την Κυριακή το μεσημέρι έβαλαν φωτιά σε πολυκατοικία ήταν στο πλαίσιο της επανάστασης; Καίγοντας εκατοντάδες αυτοκίνητα ανθρώπων που παλεύουν για τα προς το ζην επαναστατούν εναντίον ποίου;

"Πρέπει να γίνει επανάσταση για να ανατραπεί η σάπια κοινωνία και ας χυθεί και αίμα"...

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.


Επειδή κάποια στιγμή οι "επαναστάτες", όπως συμβαίνει και παντού στον κόσμο, εξαφανίζονται ως δια μαγείας, όσο προλαβαίνετε όλοι σας - μισητά φερέφωνα του συστήματος ΜΜΕ, "επαναστάτες" που μισείτε τους "μπάτσους", "μπάτσοι" που μισείτε τους "επαναστάτες", "αντιεξουσιαστές" που δε χάσατε ευκαιρία να κερδίσετε κι εσείς τα 10 λεπτά δημοσιότητας που σας αναλογούν στα προαναφερθέντα φερέφωνα - δώστε τροφή στο μίσος και την "αγανάκτηση"...

Και ένα μήνα μετά θα έχουμε ξεχάσει τα πάντα... Και ένα χρόνο μετά, ή όποτε με το καλό ξεκινήσει η δίκη, όλοι θα έχετε ξεχάσει τι είδατε, τι ακούσατε, όλα αυτά που με τόση προθυμία μας προσφέρετε δύο μέρες τώρα... Όπως έγινε και στη δίκη για τον άλλο "πόλεμο" της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας... Όπως γίνεται κάθε φορά είτε φτάνουμε σε δίκες είτε όχι στους εν εξελίξει πολέμους... "Μπορεί να είναι αυτός, δεν είμαι σίγουρος, δε θυμάμαι καλά, έχουν περάσει και ώρες-μέρες-μήνες-χρόνια"... Λες και όταν γίνεσαι μάρτυρας τέτοιων γεγονότων δε χαράσσονται στη μνήμη σου ανεξίτηλα στους αιώνες των αιώνων...

Κρίμα για το παιδί που χάθηκε προτού προλάβει να γνωρίσει τη ζωή. Ντροπή σε όλους όσοι το οδήγησαν μπροστά στην κάννη του όπλου - όλοι φταίνε: από τους καθοδηγητές "επαναστάτες" μέχρι αυτόν που τράβηξε τη σκανδάλη, από το σχολείο που δεν του έμαθε την αξία της ζωής μέχρι την κοινωνία που δέχεται τα νιάτα να είναι απώλειες των πολέμων της.

Τα βιβλία της ιστορίας μεταφέρουν ως τη χειρότερη εικόνα της ναζιστικής Γερμανίας όταν ξέμεινε από στρατιώτες προς το τέλος του πολέμου και στρατολογούσε ανήλικα παιδιά και τα έβαζε στην πρώτη γραμμή του πυρός. Όλοι αναφέρουν με φρίκη τη στρατολόγηση δεκάχρονων από τους προσωπικούς στρατούς δικτατόρων και επαναστατών στην Αφρική. Σε τι διαφέρει από αυτές μια κοινωνία (και δε μιλάω στενά για την ελληνική) που δέχεται και αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τη "στρατολόγηση" παιδιών στους "στρατούς" των πεζοδρομίων και των γηπέδων; Πόσο καλύτεροι είμαστε;

Αλλά τι λέγω;
Θρήνησε,
θρήνησε την πατρίδα,
νεκράν όπου σκυλεύουν
αλλοφρονούντα τέκνα της,

ω Ανδρέα Κάλβε.

Μικράν, μικράν,
κατάπτυστον
ψυχήν έχουν οι μάζαι,
ιδιοτελή καρδιάν,
και παρειάν αναίσθητον

εις τους κολάφους.


Ημέρα επανάστασης σήμερα, αύριο θα καίμε τα γήπεδα πάλι...

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Πολλοί από τους αναγνώστες ίσως να είδαν ένα κείμενο που ανέβηκε τη Κυριακή το πρωί και αφαιρέθηκε το ίδιο πρωινό. Η αφαίρεση του ήταν καθαρά προσωπική υπόθεση καθότι τα όσα έγραφε βασιζόντουσαν στη μέχρι τότε πληροφόρηση μου, η οποία ήταν ελλιπής. Επειδή δεν μου αρέσει να γράφω πράγματα χωρίς να έχω κατασταλάξει το άρθρο θα ανέβει εκ νέου όταν διαμορφώσω πλήρως άποψη για το γεγονός.

Ζητώ συγνώμη για τη ταλαιπωρία
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

“Ώστε εσύ είσαι ο Αλέξανδρος…”
“Αλέξης!” , τον διόρθωσε αυστηρά ο πιτσιρικάς. Το ύφος του είχε κάτι το απόλυτο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν τραβηγμένα από την έξαψη. “Δεν θα τους συνηθίσω ποτέ τους πιτσιρικάδες”, συλλογίσθηκε ο Κριτής – κι όμως, την καλοδεχόταν κατά βάθος ετούτη την αυθάδεια, ήταν μια αλλαγή σε σχέση με τις ανέκφραστες, γαλήνιες φάτσες όσων είχαν περάσει την Περίοδο τού Καθαρτηρίου. Χαμογέλασε, κι ο Αλέξης, που δεν περίμενε αυτήν ακριβώς την αντίδραση, τσίτωσε κι άλλο.
“Του λόγου σου ποιος είσαι;”
“Είμαι αυτός που θα σου πει τι θα κάνεις από δω και πέρα.”
“Όνομα δεν έχεις;”
“Το όνομά μου δεν μπορείς να το προφέρεις. Έτσι κι αλλιώς, δεν πρόκειται να σου χρειαστεί εκεί που πηγαίνεις…”
“Εκεί που θα με στείλεις, εννοείς.”
“Εκεί που θα σε στείλει Εκείνος, για να είμαστε ακριβείς.”
“Εκείνος;”
“Φαντάζομαι πως θα Τον αποκαλούσες Θεό μέχρι τώρα…”
“Δεν πιστεύω στον Θεό.”
“Δικαίωμά σου.”
“Κι εσύ τι κάνεις; Ανοίγεις τους φακέλους;”
“Εγώ είμαι το Μέσον. Εγώ θα αποφανθώ για την τύχη σου, αλλά θα μου ήταν αδύνατο να κρίνω δίχως την δική Του σοφία. Καταλαβαίνεις;”
“Πώς! Θα κρίνει την τύχη μου κάποιος, που θα δανειστεί την κρίση κάποιου άλλου! Σπουδαία…”
“Καλύτερο απ’ το να δανείζεσαι την κρίση κάποιου, που δεν έχει καθόλου…”
“Τι εννοείς;”
Με τον δείκτη τού αριστερού του χεριού, ο Κριτής σχημάτισε στον αέρα ένα σύμβολο, κάτι σαν καλλιγραφικό άσο, κι ο τοίχος πίσω απ’ την καρέκλα τού Αλέξη έδωσε την θέση του σ’ ένα μωσαϊκό από ολοζώντανες, κινούμενες εικόνες – τόσο ζωντανές, που ο πιτσιρικάς πίστεψε για μια στιγμή ότι αρκούσε ένα βήμα για να βρεθεί μέσα σ’ όποια ήθελε από δαύτες. Και θα το ‘χε κάνει το δίχως άλλο, αν δεν έμοιαζαν ν’ απομακρύνονται κάθε φορά που άπλωνε το χέρι του προς το μέρος τους, αφήνοντας τον να χαζεύει θαμπωμένος λαμπαδιασμένα κτίρια, τζαμαρίες και βιτρίνες να γίνονται θρύψαλα, αστυνομικούς και κουκουλοφόρους να κυνηγιούνται ανελέητα, μια χώρα να φλέγεται.
“Για… για μένα γίνονται όλα αυτά;”
Ο Κριτής τον κοίταξε εξεταστικά. “Είσαι ευχαριστημένος μ’ αυτό που βλέπεις;”
“Πλάκα μου κάνεις;”, τσίριξε ο πιτσιρικάς. “Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο για μένα! Φωνάζουν τ’ όνομά μου! Αντιστέκονται, παλεύουν, δίνουν στους μπάτσους το μάθημα που τους χρειάζεται, κι όλα αυτά εξ αιτίας μου!”
“Εξ αιτίας ενός αστυνομικού που είχε λιγότερη κρίση κι από την δική σου, εννοείς”, αντέτεινε ο Κριτής. “Εξ αιτίας μιας σφαίρας που δεν προοριζόταν για σένα. Βλέπεις, Αλέξανδρε” – θα ‘λεγες ότι το υπογράμμιζε με την γλώσσα του αυτό το “Αλέξανδρε” – “αυτός ο τύπος θα πυροβολούσε είτε βρισκόσουν εκεί, είτε όχι. Θα σκότωνε είτε τον έβριζες εσύ, είτε κάποιος άλλος. Εσύ απλά διάλεξες την χειρότερη δυνατή στιγμή να φανείς αντάξιος τού ονόματος που σε συνοδεύει: βρέθηκες σ’ ένα χώρο στον οποίο δεν ανήκεις, κι έστησες θαρραλέα, περήφανα κι ηλίθια τα στήθη σου για να συναντήσουν ένα βλήμα, που είχε μπει σε τροχιά πολύ πριν πατήσει την σκανδάλη ο δολοφόνος σου. Και τώρα, μικρέ μου φίλε, όλοι αυτοί που περίμεναν αυτό το βλήμα να φανεί, όλοι αυτοί που μάζευαν το προσάναμμα δελεάζοντας την σπίθα, άρπαξαν την αφορμή που τους έδωσες και την έκαναν λάβαρο για να χτυπήσουν εχθρούς κι αδερφούς μαζί – και να το’ θελαν, άλλωστε, δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν την διαφορά. Τα συγχαρητήριά μου, νεαρέ: έγινες το πιο φανταχτερό πιόνι στην σκακιέρα τους.”

Η αλήθεια αυτής της διαπίστωσης φώτισε τον Αλέξη τόσο απότομα, που δεν κατόρθωσε ν’ αντιδράσει. Σωριάστηκε στην καρέκλα, η προηγούμενη ζωντάνια του έδωσε την θέση της στην απελπισία. Με το πρόσωπό του κρυμμένο στις παλάμες του, βάλθηκε να σκέφτεται τα πράγματα που άφησε πίσω του κι αυτά που δεν πρόλαβε να κάνει – διάολε, παραήταν μικρός για να τελειώσουν όλα! Ήταν αδύνατο να δεχθεί ότι δεν θα δει τα μέρη που ήθελε, δεν θα μάθει τα πράγματα που ήθελε, δεν θα δοκιμάσει όλα όσα ήθελε. Έφερε στο νου του τους γονείς του, τους φίλους του, την Άρτεμη – συλλογίσθηκε πως δεν θα ερωτευθεί ξανά, κι όσο το συλλογιζόταν, τόσο λιγότερο ήρωας ένιωθε.

Θέλησε να κλάψει, μα δεν τα κατάφερε. Κάτι μέσα του, κάτι ανώτερο από εκείνον τον εμπόδιζε να υποταγεί ολοκληρωτικά, να σπάσει στα δυο. Σαν την φλόγα που τρεμοπαίζει και ξαφνικά παίρνει τα πάνω της και φουντώνει εκεί που δεν το περιμένεις, το μέτωπο τού Αλεξάνδρου ατένισε ξανά τον αέρα περήφανο. “Τι με περιμένει, λοιπόν; Κόλαση ή Παράδεισος;”
Τα μάτια τού Κριτή άστραψαν. Η επιλογή είχε γίνει. “Γυρίζεις πίσω, μικρέ.”
“Ε;”
“Όχι σ’ αυτά που άφησες, φυσικά, δεν γίνεται. Αλλά γυρίζεις. Ξεκινάς από την αρχή. Βλέπεις, είναι αδύνατο να καταταγείς εδώ με βάση τις μέχρι τώρα αποφάσεις και επιλογές σου. Η θέση που θ’ αποκτήσεις ανάμεσά μας κερδίζεται με την γνώση, την πρόοδο, τον αγώνα και την ολοκλήρωση, κι εσύ βιάσθηκες πολύ να την καπαρώσεις. Πιστεύω όμως – θέλω να πω, Εκείνος πιστεύει – πως η μαγιά σου είναι καλή, πως έχεις πολλά μπροστά σου. Πρέπει να επιστρέψεις για να τα συναντήσεις, Αλέξανδρε. Κι άκουσέ με σ’ αυτό: λίγη μονάχα τύχη σου χρειάζεται, για να γίνεις ο βασιλιάς στην δική σου σκακιέρα.”
Δεν απάντησε. Το ‘νιωθε, πως η επιλογή που είχε γίνει ήταν η καλύτερη, η ευκαιρία που του δινόταν μοναδική. Δίστασε για μια στιγμή, κι ύστερα πετάχτηκε όρθιος και κίνησε προς την έξοδο. Στάθηκε λίγο πριν την διαβεί, και κοίταξε τον Κριτή του κατάματα. “Τι θ’ απογίνει αυτός;”
“Έχει καθορίσει ο ίδιος το τέλος του.”
Δίστασε ξανά. “Κι οι γονείς μου;”
Δίστασε κι ο Κριτής. “Θα τα καταφέρουν.”
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Δε θυμάμαι αν υπήρξε για μένα ένα βράδυ σαν αυτό του Joe. Θυμάμαι, όμως, τον εαυτό μου να παίρνει το τρανζιστοράκι και να στήνεται μπροστά του σαν να είναι τηλεόραση από την ώρα που τελείωνε το κυριακάτικο τραπέζι μέχρι το απόγευμα. Ήρωας εκείνης της περιόδου για μένα, περισσότερο από τα μεγάλα ονόματα που είχε τότε ο Παναθηναϊκός, ήταν ο Γρ. Χαραλαμπίδης. Ήταν κατά κανόνα αυτός που λύτρωνε την ομάδα κι εμένα που υπέφερα από το άγχος, μόνος στο παιδικό δωμάτιο με μόνη παρέα μία φωνή από το Δεύτερο πρόγραμμα (αν και τώρα που το θυμάμαι, αν δεν είχαμε βάλει γκολ μέχρι το 80΄, η μόνη λύση ήταν να το γυρίσω στο Τέταρτο που δε μου άρεσε, αλλά έφερνε γούρι).

Το ματς του Ολυμπιακού που περιγράφει ο Joe το θυμάμαι αρκετά καλά, αλλά εμένα με σημάδεψε ακριβώς το προηγούμενο, αυτό με τον Άγιαξ. Ο πατέρας μου, πιο μετριοπαθής με το ποδόσφαιρο, υποστήριζε φυσικά την ελληνική ομάδα. Έτσι κι εγώ ξεκίνησα να βλέπω το ματς, όχι με ιδιαίτερη αγωνία, αλλά με σαφή προτίμηση στους αιωνίους. Το ματς ήταν τρομερό, τελικά καταφέρνουν να βάλουν δύο γκολ στην παράταση και να προκριθούν. Αυτό που βλέπω, μου κάνει τεράστια εντύπωση. Χιλιάδες ταλαίπωροι και ιδρωμένοι κλαίνε στο γήπεδο, λες και κάποιος τους έδωσε νερό ύστερα από ένα μήνα στην έρημο. Την άλλη μέρα, στο σχολείο, τα ίδια. Όλοι αυτοί με τους οποίους τσακωνόμαστε τις Δευτέρες, χαρούμενοι με τις ερυθρόλευκες φανέλες τους, συζητούν για τον Αναστόπουλο. Τότε λοιπόν αναρωτήθηκα: Τί κοινό έχω εγώ με όλους αυτούς; Γιατί να τους υποστηρίζω στην Ευρώπη; Τί να πω στο παιδάκι με το 9 στην πλάτη, που δεν έχει πάρει χαμπάρι το κατέβασμα και την πάσα του Λεμονή και το μόνο που έχει κρατήσει στο φτωχό του το μυαλό είναι την μπάλλα να μπαίνει μέσα με τα χίλια ζόρια;

Έτσι άλλαξα. Από τότε υποστηρίζω τις αντιπάλους του Ο.Σ.Φ.Π. Η αλήθεια είναι ότι στο ματς με την Μπενφίκα στενοχωρήθηκα, όμως δεν έχω παράπονο, έχω ζήσει πραγματικά μεγάλες στιγμές. Δεν έχει σημασία να τις απαριθμήσει κανείς (από τη Φερεντσβάρος μέχρι τη Μέταλλλιστ), όμως και πάλι αυτά τα τόσο ενδιαφέροντα παιγνίδια χωρίζονται σε κατηγορίες. Αν εξαιρέσει κανείς τα επτά από τη Γιουβέντους και τα πέντε από τη Ρόζεμποργκ, αυτά που είναι τα αγαπημένα μου είναι οι ήττες στο 85’. Είναι εκεί που βλέπεις πόσο μικρή ομάδα είναι. Τα τρία από τη Μακάμπι δε σου λένε τίποτα. Το γκολ στη Λυών όμως είναι όλα τα λεφτά.

Βλέπεις Joe, για μας το ποδόσφαιρο είναι κάτι διαφορετικό. Εσείς φαντάζεστε ορδές Μογγόλων υπό το Τζέγκις Χαν να κατασφάζουν όποιον αδύναμο βρουν μπροστά τους και να κατατροπώνονται από το δυνατότερο. Εμείς, την ίδια στιγμή βλέπουμε ευρωπαϊκούς στρατούς να μάχονται με σχέδιο, στρατηγική και σεβασμό προς τον απέναντι (βάλε όποια εποχή θέλεις από τους Ναπολεόντειους μέχρι τα χαρακώματα του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου). Γι’αυτό δε θα βάλουμε ποτέ πέντε στην Μπενφίκα ή έξι στη Λεβερκούζεν. Όμως τον μικρό που η τύχη θα τον φέρει μπροστά μας την τελευταία αγωνιστική, θα τον ρίξουμε στη Β΄ Εθνική. Κι αν τύχει να παίζουμε με τον διεκδικητή του τίτλου την τελευταία αγωνιστική να είσαι σίγουρος ότι πολλοί από μας θα προτιμήσουμε να κερδίσουμε και να δώσουμε το πρωτάθλημα σε σας, παρά να δούμε την ομάδα να κάθεται να χάνει. Κι ας κάνετε μετά quiz για το ποιός θα έπρεπε να είναι Ολυμπιακός.

Ας εξηγήσω, λοιπόν, ότι είμαι φαν της Τόττεναμ στην Αγγλία και πράγματι μου άρεσε το ποδόσφαιρο που έπαιζε. Αυτό δε σημαίνει ότι μου αρέσει όποιο θαλάσσιο πάρκο εμφανίζει πέντε θαλάσσιους ελέφαντες να κάνουν μυτιές με μία μπάλλα. Το πολύ πολύ να τους πετάξω κανένα ψάρι, για ανταμοιβή. Παραδέχομαι ότι από τον Ολυμπιακό έχω δει καλή μπάλλα (επί Λεμονή) και έχουν υπάρξει στιγμές που έχω σιχαθεί την ομάδα μου. Επίσης, έχω πάει δύο φορές στο Καραϊσκάκη. Μία στον τελικό κυπέλλου ΠΑΟ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ και άλλη μία σε ένα ΟΣΦΠ-ΟΦΗ, έπειτα από αμέτρητες αρνήσεις στον Joe. Θεωρώ ότι ο Λεμονής είναι ο μεγαλύτερος έλληνας προπονητής και πανηγύρισα διακριτικά όταν ο Ντρούλιτς μείωσε το σκορ. Τέλος δηλώνω ότι βρήκα το κείμενο του Joe πολύ ενδιαφέρον κι ότι εκνευρίστηκα μόνο με το quiz και τα σχόλια. Αν αυτά με κάνουν γαύρο, σκεφθείτε πόσους αντίστοιχους γαύρους ξέρετε;
Περισσότερα...