| Joe Dalton | Comments ]

Την ομάδα σου δεν την διαλέγεις. Τη διαλέγει για λογαριασμό σου κάποιος συγγενής ή οικογενειακός φίλος. Παραδόξως παρά το γεγονός ότι η επιλογή σου είναι κατά κάποιο τρόπο αναγκαστική την κάνεις κτήμα σου. Μαθαίνεις να ζεις μαζί της και αισθάνεσαι ότι δεν την επέλεξες εσύ αλλά αυτή.

Συνήθως αυτή η διαδικασία ξεκινάει σε νεαρή ηλικία με έναυσμα ένα παιχνίδι που στα παιδικά μάτια φαντάζει μαγικό. Εκείνη τη στιγμή η ομάδα γίνεται ξαφνικά ένα συναίσθημα που σε γεμίζει και θαρρείς ότι γράφεται ανεξίτηλα στο DNA σου. Γίνεται κομμάτι του εαυτού σου και της προσωπικότητας σου. Το παιχνίδι αυτό ήρθε στο δικό μου μυαλό το βράδυ της Πέμπτης την ώρα που ο Ολυμπιακός σκόρπιζε την Benfica.

Οι πρώτες εικόνες μου από τον Ολυμπιακό ήταν στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Νιάνιαρο που δεν είχε καλά καλά κλείσει τα τρία με πήγαινε ο πατέρας μου στο στάδιο Καραϊσκάκης και έβλεπα χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τον Ολυμπιακό. Η βραδιά όμως που με διάλεξε η ομάδα μου ήταν το Νοέμβριο του 1983 όταν ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε συμπτωματικά ξανά την μεγάλη Benfica.



Η Benfica ήταν η ομάδα που άκουγα τους μεγαλύτερους να αναφέρουν με τρόμο μιας και τα φοβερά και τρομερά που είχε πετύχει ήταν για τη μικρή Ελλάδα άπιαστα όνειρα. Ο Ολυμπιακός προερχόταν από το θρίαμβο επί του Άγιαξ και όλοι περίμεναν με αγωνία τι ψάρια θα πιάσει απέναντι στους Λουζιτανούς.

Η τηλεόραση δεν είχε ακόμα κάνει κτήμα της το ποδόσφαιρο οπότε οι ευκαιρίες να δεις ομάδες μεγαθήρια ήταν ελάχιστες. Στήθηκα από νωρίς και περίμενα να δω την ομάδα μου. Ο Ολυμπιακός έπαιζε σαν τη γάτα με το ποντίκι τους Πορτογάλους. Το σκορ ένα φτωχό 1-0 δεν έλεγε την αλήθεια. Ο Ολυμπιακός είχε 3 δοκάρια, ένα χαμένο πέναλτι και σωρεία ευκαιριών. Οι εικόνες πλημμύρισαν το μυαλό μου και ένιωσα ότι είμαι κομμάτι από κάτι μεγάλο.

Το επόμενο πρωί στο σχολείο, ένα δημοτικό στον ακριτικό Έβρο, τα περισσότερα παιδάκια προσπαθούσαμε με κάποιο τρόπο να σκαρώσουμε ένα 9 στη φανέλα μας για να προσποιηθούμε στο παιχνίδι μας ότι είμαστε ο Αναστόπουλος.

Πλέον είχα μπολιαστεί για τα καλά. Έμαθα να αγαπώ το ποδόσφαιρο που παίζει ο Ολυμπιακός, το άναρχο διαρκώς επιθετικό που σε πολλές περιπτώσεις πληρώνει ακριβά. Η ομάδα μου με είχε διαλέξει και ήμουν πλέον ορκισμένος στη πίστη που δίδασκε.

Κάτι παρόμοιο θεωρώ ότι συνέβη και για πολλά παιδάκια μεσοβδόμαδα παρακολουθώντας την ομάδα τους να κάνει φύλλο και φτερό την Benfica. Βλέποντας το παιχνίδι έφερα στο μυαλό μου το Νικόλα να σκοράρει με κεφαλιά μέσα στην άμυνα της Benfica. Τα νέα παιδιά θα θυμούνται για χρόνια τους σύγχρονους ήρωες το Diogo, το Galleti, το Beluschi και τους υπόλοιπους. Θα μάθουν να αγαπάνε τη πίστη που διδάσκει ο Ολυμπιακός και θα αισθάνονται ότι Ολυμπιακός δεν γίνεσαι γεννιέσαι.

Ομοίως οι αιώνιοι αντίπαλοι θα θυμούνται το διπλό στο Μιλάνο. Με το δικό τους τρόπο, αυτόν που εγώ έμαθα να απεχθάνομαι και αυτοί να λατρεύουν. Γιατί σίγουρα σε κάποια δικιά τους βραδιά αυτό το ποδόσφαιρο μπολιάστηκε μέσα τους μαζί με την ομάδα τους.

Υ.Γ. Καμιά φορά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Άνθρωποι που η μοίρα τους έκανε Παναθηναϊκούς αλλά κανονικά θα έπρεπε να είναι Ολυμπιακοί. Άνθρωποι που έμαθαν να λατρεύουν το επιθετικό ποδόσφαιρο της Tottenham τα πρωινά του Σαββάτου στην ΕΡΤ2 και δεν πρόλαβαν να ταυτιστούν με αυτό που πρέσβευε η ομάδα τους. Ένας εξ' αυτών γράφει και στο blog μας. Σαν quiz λοιπόν σας καλώ να τον ανακαλύψετε.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

- Now we'll see.
- See what?
-Whether you are a gentleman,or a peasant. The beautiful one is at the bar.She will probably have trouble.
- Really? What kind of trouble?
- A very good-looking man.Your source of income is in hisoffice. He will likely have trouble.
- What kind of trouble?
- Also a man. Not so good-looking.

Ο διάλογος είναι από την αγαπημένη μου ταινία, την "Gilda" και διαμείβεται μεταξύ του Johnny Farell και του Uncle Pio. Θα μπορούσα να διαλέξω το μύθο με την επιλογή του Ηρακλή μεταξύ του δρόμου της αρετής και αυτού της κακίας. Άλλος πάλι θα πρότεινε ένα ποίημα του Καβάφη, σχετικά με τις στιγμές που κάποιος πρέπει να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι, όμως θεώρω ότι η ευκαιρία που παρουσιάζεται στον πρωθυπουργό είναι πιο κοντά σε αυτό παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Δε διαφωνώ ότι ο Joe παρούσιάζει με τον καλύτερο τρόπο τις προτάσεις που θα έκανε μία σοβαρή ομάδα συμβούλων ώστε ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος να διαχειρισθεί την κρίση στο κόμμα του και ενδεχομένως να διεκδικήσει και τρίτη τετραετία. Όμως πραγματικά δε με ενδιαφέρει καθόλου αν θα το πετύχει αυτό ή όχι. Ο πρωθυπουργός μιάς χώρας έχει πολύ σημαντικότερο ρόλο από το να ασχολείται με το τί θα γίνει στις επόμενες εκλογές. Οφείλει να ασχολείται πρωτίστως με το να κυβερνά. Αφού λοιπόν κέρδισε τη δεύτερη τετραετία και αποτίναξε το άγχος της δεξιάς παρένθεσης, αφού το κόμμα του δείχνει να περνά καθαρά πλέον στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων και με δεδομένη την παγκόσμια οικονομική κρίση, έχει (όσο κι αν φαίνεται παράδοξο αυτό) μια μεγάλη πολυτέλεια. Μπορεί να μηδενίσει το κοντέρ και να αρχίσει από την αρχή. Μπορεί να πάψει επιτέλους να υπολογίζει το πολιτικό κόστος, να σταματήσει να διαχειρίζεται κρίσεις και μέτριους υπουργούς και να σχεδιάσει έστω και τώρα ένα πλάνο για το πώς θα αναπτυχθεί η χώρα τα επόμενα χρόνια.

Από τη σωτηρία της οποιαδήποτε τράπεζας, την (περιστασιακή) ανακούφιση όλων μας και την ευκαιρία για μία ακόμη επανεκλογή, ίσως είναι καλύτερο να αποφασίσει να χτίσει δομές απαραίτητες όσο ποτέ στην Ελλάδα. Ας συζητήσουμε επιτέλους για το που πρέπει να πατάει η οικονομία μας, αν αυτό είναι γεωργία και τουρισμός ας το σχεδιάσουμε σοβαρά. Γιατί μπορώ να ανεχθώ να πληρώνω ακριβά το πετρέλαιο που δεν παράγω, αλλά τα λεμόνια και τις ντομάτες πρέπει να τα βρίσκω φθηνότερα από τις άλλες χώρες. Και μη μου πει κανείς για Κ.Α.Π. και επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης την ώρα που το "Σύμφωνο Σταθερότητας" έχει γίνει λάστιχο και οι μειώσεις του Φ.Π.Α. δίνουν και παίρνουν σε όλη την Ευρώπη. Ας αποφασίσει λοιπόν τί πρέπει να παράγουμε, πού και σε ποια ποσότητα.Αν πιστεύει στην ανάπτυξη νέων τουριστικών υποδομών και εναλλακτικούς τρόπους προώθησης (το " Vicky Christina Barcelona" εκτός από κακή ταινία είναι κι ένα μεγάλο σποτ για τη Βαρκελώνη) ας τα σχεδιάσει.

Αν θεωρεί πρόβλημά μας την έλλειψη εργατικού δυναμικού, μπορεί κάλλιστα να σκεφθεί τρόπους να διαχειρισθεί την μετανάστευση. Σε μια χώρα στην οποία, όποιος θέλει μπαίνει, δουλεύει ανασφάλιστος υπό εξευτελιστικές συνθήκες και στο τέλος γκετοποιείται ως πήγη όλων των δεινών καλό θα ήταν να βρεθεί κάποιος να αποφασίσει πόσους χρειάζεται και σε τί ρόλο. Εννοείται ότι η "επένδυση" σε αυτούς τους ανθρώπους περιλαμβάνει ίσα δικαιώματα, ένταξη στον κοινωνικό ιστό κι άλλα τέτοια ωραία κλισέ που ακούγονται κάθε τέσσερα χρόνια στα διάφορα πάνελ.

Αν θεωρεί ότι η παιδεία πρέπει να έχει πιο θετική ή πιο κλασσική κατεύθυνση ας το αποφασίσει κι ας μας το πει κι εμάς που πασχίζουμε να καταλάβουμε τί ουσιαστικό προσέφερε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε να προτείνει κανείς κι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η υλοποίησή τους και το συνεπαγόμενο πολιτικό κέρδος ξεπερνούν χρονικά την τετραετία. Γι'αυτό η μόνη πιθανότητα να γίνουν ποτέ στην Ελλάδα είναι χρονικές συγκυρίες σαν αυτή. Να μένει αρκετός καιρός μέχρι τις εκλογές, το κυβερνών κόμμα να φαίνεται ότι θα χάσει και τα δεσμά της Ε.Ε. να είναι λίγο πιο χαλαρά. Σε αυτές τις περιπτώσεις περιμένει κανείς από τον έλληνα πρωθυπουργό να μη συμμαζέψει το κόμμα του αλλά τη χώρα. Από το να χάσει με μικρή διαφορά ή ακόμη και να κερδίσει άλλη μια τετραετία διαχείρισης, έχει την ευκαιρία να αγνοήσει το πολιτικό κόστος και να διαθέσει τα όποια χρήματα μπορεί σε πιο μακροπρόθεσμα μέτρα. Δεν του χρειάζονται ούτε καν επιτροπές σοφών που θα συζητούν για χρόνια. Ένα ποτό με δύο σοβαρούς ανθρώπους και μία απόφαση αρκούν.

Υ.Γ.1 Οπαδός είμαι μόνο του Παναθηναϊκού. Συνιστώ το ίδιο σε όσους σχολιάσουν σαν ο Κ.Καραμανλής να είναι ο Ομπράντοβιτς που πρέπει να βρει τί φταίει, να αλλάξει παίκτες και να οδηγήσει την ομάδα στην νίκη. Δε χρωστάει τίποτα σε όσους προεκλογικά κουνάνε σημαιάκια και παθιάζονται με τη νίκη λες και παίζουν ντέρμπι. Τουλάχιστον τίποτα παραπάνω απ'ότι χρωστά σε όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως του τί ψήφισαν.

Υ.Γ.2 Θα δεχθώ το επιχείρημα περί στρατηγικής συνεργασίας με Ρωσία και Κίνα και για να δώσω το έναυσμα για ένα καινούριο κείμενο θα παρατηρήσω ότι αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ως χώρα και κοινωνία δεν παράγουμε απολύτως τίποτα. Απλώς πουλάμε υπηρεσίες ο ένας στον άλλον.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στα μέσα του Φθινοπώρου έγραφα ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσπαθούσε να ελέγξει με την πολιτική του παρουσία τις δημοσκοπήσεις. Η όλη του επικοινωνιακή παρουσία και πολιτική ήταν επικεντρωμένη σε αυτές. Παράλληλα προσπάθησε να συσπειρώσει την κομματική του βάση.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέκαμψε προσωρινά αλλά οι εξελίξεις στην υπόθεση Βατοπεδίου και η αναγκαστική αποχώρηση του Θεόδωρου Ρουσόπουλου έκαναν πολύ κακό στην εικόνα της κυβέρνησης. Πλέον ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πρέπει να αποδείξει ότι έχει ακόμα μέσα του πνεύμα μαχητή.

Η Νέα Δημοκρατία στις δημοσκοπήσεις παρουσιάζει πολύ χαμηλά ποσοστά συσπείρωσης (περίπου 60%). Το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Ο πρώτος στόχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι λογικά η συσπείρωση της κομματικής του βάσης μιας και το ΠΑΣΟΚ κάποια στιγμή θα αρχίσει να τραβάει ψηφοφόρους από τη Νέα Δημοκρατία αν συνεχιστεί η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων της.

Η κυβέρνηση λογικά έχει επικεντρωθεί στη ψήφιση του προϋπολογισμού και σε μία ήπια για το κόμμα λήξη της εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση Βατοπεδίου. Το ΠΑΣΟΚ φρόντισε να βάλει αυτογκόλ με τη κλήση αναξιόπιστων μαρτύρων που έσερναν πολλά βαρίδια και πλέον όλα δείχνουν η κυβέρνηση έχει λόγους να αισιοδοξεί ότι το όλο θέμα λήξει ανώδυνα.

Η διαγραφή Τατούλη έφερε κάποια ηρεμία μιας και όσο περνάει ο καιρός όλο και λιγότεροι ασχολούνται μαζί του. Άλλωστε με αλαζονικές και υπερφίαλες παρουσίες όπως η χθεσινή του λ.χ. στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου χάνει εντυπώσεις αντί να κερδίζει.

Στις πρώτες μέρες του 2009 εκτιμώ ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα προχωρήσει σε δομικό ανασχηματισμό. Αυτός θα περιλαμβάνει αλλαγές σε πολλά πρωτοκλασάτα ονόματα Υπουργών και την είσοδο κάποιων νέων υπουργών. Ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Άρης Σπηλιωτόπουλος δείχνουν να κολυμπάνε καλά στα βαθιά οπότε λογικά θα υπάρξουν ευκαιρίες και για άλλους νέους βουλευτές.


Ιδιαίτερης αναφοράς χρίζει ο ρόλος που θα έχει από το νέο χρόνο ο Λευτέρης Ζαγορίτης. Κατά πάσα πιθανότητα θα υπουργοποιηθεί μιας και παρότι έχει τη καθολική αποδοχή των στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής και πολλές συμπάθειες κάποιος πρέπει να χρεωθεί και τη κακή κατάσταση της κομματικής βάσης. Οπότε η αποχώρηση του από τη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανή.

Το ιδανικό για το Μαξιμού εκτιμώ ότι θα ήταν να επιστρέψει στη θέση του Γραμματέα ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης μιας και με τη παρουσία του το τελευταίο καιρό κερδίζει διαρκώς πόντους και όλοι αναγνωρίζουν ότι έκανε εξαιρετική δουλειά ως Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής. Η κομματική του παρέμβαση είναι σταθερά καλή. Παράλληλα το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας χρειάζεται μία καλύτερη επικοινωνιακή παρουσία (και ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης είναι πολύ καλός σε αυτό) μιας και βρισκόμαστε σε μεταβατική περίοδο μετά την αποπομπή Ρουσόπουλου.

Βασική επιδιώξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή λογικά θα είναι η διαχείριση της οικονομικής κρίσης για αυτό και θεωρώ ότι πολύ δύσκολα θα αλλάξει Υπουργείο ο Γεώργιος Αλογοσκούφης. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει το πρώτο εξάμηνο του 2009 να τροφοδοτήσει την αγορά με χρήμα (με τα 28 δις στις τράπεζες) και να εκμεταλλευθεί τη χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας.

Αν τα καταφέρει και δεν προκύψουν νέα έκτακτα γεγονότα ή σκάνδαλα τότε ο ορατός στόχος είναι να έχει στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου μέγιστη απόσταση από το ΠΑΣΟΚ 2 ποσοστιαίων μονάδων. Σε αυτή τη περίπτωση τα πάντα θα είναι ανοικτά για τις εκλογές του 2011. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να αναμένουμε ραγδαίες εξελίξεις.

Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές εκτιμήσεις. Η λογική λέει ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί το πολιτικό του κεφάλαιο και να πείσει το δύσπιστο πλέον Ελληνικό λαό ότι είναι ο κατάλληλος να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας στην άσχημη αυτή συγκυρία.

Το θέμα είναι ότι σε αυτή τη κρίσιμη καμπή δεν αντέχει άλλες αναταράξεις. Δεν είναι σε θέση πολιτικά να αντέξει νέα λάθη και νέα σκάνδαλα. Οπότε περιμένω και πολύ πιο σφιχτά τα γκέμια στη κυβερνητική μηχανή.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Την έκτη μέρα, Εκείνος έφτιαξε την κορωνίδα της Δημιουργίας, τον άνθρωπο. Τον ονόμασε Αδάμ και τον τοποθέτησε στον παράδεισο, μια ειδυλλιακή περιοχή η οποία τοποθετείται από τους ιστορικούς στη σημερινή Μεσοποταμία και ονομάσθηκε κήπος της Εδέμ. Έπειτα, υπερήφανος για το επίτευγμά Του, κάθισε να το απολαύσει. Πράγματι, είχε κάνει τα πάντα με σοφία και σύνεση κι ο Αδάμ ξεπερνούσε τις προσδοκίες Του. Μελετούσε ακατάπαυστα το περιβάλλον γύρω του, προσπαθούσε να το κατανοήσει στην κάθε του λεπτομέρεια και Τον είχε ζαλίσει με τις ερωτήσεις Του για οτιδήποτε του έκανε εντύπωση. Εκείνος, σαν στοργικός πατέρας δε σταματούσε ποτέ να τον ακούει και να του λύνει κάθε απορία, με εκείνη την κρυφή ικανοποίηση που εν πολλοίς απέρρεε από τον πυρήνα της αρχικής σύλληψής Του: «Κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».


Όλα αυτά, όπως και η συνέχεια είναι γνωστά. Ο Αδάμ, γρήγορα βαρέθηκε και ζήτησε από τον Κύριο, σύντροφο. Κάποιον, με τον οποίον να μπορεί να επικοινωνήσει αλλά και να προβληματιστεί για όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω τους. Εκείνος, (πολλοί θα έλεγαν με πίκρα που η παρέα Του δεν ήταν αρκετή στον Αδάμ) έκοψε πηλό από το πλευρό του και δημιούργησε την Εύα. Τόσο ίδια ώστε να ικανοποιήσει το αίτημα που είχε δεχθεί και τόσο διαφορετική ώστε να κινήσει και την περιέργεια του Αδάμ ο οποίος είχε αποδειχθεί ότι βαριόταν εύκολα. Φιλοσοφικά, θα έλεγε κανείς ότι πριν το προπατορικό αμάρτημα, η πρώτη προσπάθεια χειραφέτησης του ανθρώπου ήταν αυτή ακριβώς η επιθυμία για κάτι καινούριο, για μια νέα δημιουργία μέσα σε ένα περιβάλλον ακόμη ανεξερεύνητο.


Η Εύα αποδείχθηκε πιο εξελιγμένη ακόμη και σε αυτό. Προβληματίστηκε πάνω στα όρια που ετέθησαν, στο νόημα που αυτά έχουν και η περιέργειά της δεν ικανοποιήθηκε παρά μόνο όταν τελικά τα παρέβη. Από αυτή την πλευρά απετέλεσε την κινητήριο δύναμη του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα. Πολλοί ερμήνευσαν και ύμνησαν το προπατορικό αμάρτημα πάνω ακριβώς σε αυτή τη βάση. Το ανθρώπινο είδος δε γνωρίζει περιορισμούς, ακόμη κι όταν θα έπρεπε. Από τη φύση του είναι προορισμένο να εξερευνήσει, να ερμηνεύσει ίσως κι άθελά του να καταστρέψει τα πάντα γύρω του, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει την περιέργειά του.


Με την τελευταία απογραφή στον παράδεισο, εν’όψει της δημιουργίας του νέου πολυχώρου (βλ. Κείμενο 24/10/08 «Ο Νέος Παράδεισος») ανακαλύφθηκε ημερολόγιο πολύ παλαιότερο από αυτά που υπήρχαν μέχρι τότε στα αρχεία. Όταν οι άγγελοι-βιβλιοθηκονόμοι ρώτησαν Εκείνον, έλαβαν την απάντηση : «Ονομάστε το τόμο Ι και μην τολμήσετε να το ανοίξετε, χωρίς να σας πω εγώ». Όμως, κατά τη μεταφορά, κάποιες σελίδες που δεν ήταν δεμένες πολύ καλά έπεσαν. Κάποιοι περίεργοι δεν άντεξαν και περιεργάσθηκαν το μέρος του ημερολογίου που δεν είχε ανοιχθεί από κανέναν αλλά απλώς είχε πέσει. Παρατήρησαν ότι οι σελίδες ήταν φτιαγμένες από τεράστια φύλλα μηλιάς και αμέσως θυμήθηκαν το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Ήξεραν άλλωστε ότι Εκείνος αρέσκεται σε τέτοιου είδους παράδοξα. Ώστε τελικά αυτός ήταν ο περιορισμός, απλώς τους ζήτησε να μην πειράξουν τη γραφική Του ύλη και εκείνοι απλοϊκοί στη σκέψη και εύπιστοι στις διαβολικές παραινέσεις, πίστεψαν ότι έτσι απλά και άκοπα θα κατακτούσαν τη σοφία Του.


Όμως η μεγάλη αποκάλυψη δεν ήταν αυτή. Τα κείμενα περιέγραφαν ακριβώς το διάστημα λίγο πριν τη δημιουργία της Εύας έως τη στιγμή που οι δύο πρωτόπλαστοι αψηφούν το Θείο Θέλημα. Όταν λοιπόν ο Αδάμ άρχισε να εξασκεί το μυαλό του και να δημιουργεί πιο σύνθετες σκέψεις, Εκείνος του πρότεινε να παίξουν ένα παιγνίδι που είχε σκαρφιστεί στο χρόνο της απέραντης μοναξιάς Του. Πήραν λοιπόν μια μεγάλη πεπλατυσμένη πέτρα χάραξαν και χρωμάτισαν 24 μικρά ισοσκελή τρίγωνα, αρίθμησαν τις πλευρές δύο κύβων και πήραν ο καθένας από 15 πετραδάκια, άσπρα ο ένας και μαύρα ο άλλος. Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο τάβλι. Το νέο παιγνίδι το έπαιζαν κάθε απόγευμα, μετά το τέλος της καθημερινής εξερεύνησης του Αδάμ. Στην αρχή, όπως ήταν φυσικό, Εκείνος κέρδιζε πολύ εύκολα και γρήγορα. Σιγά σιγά όμως το δημιούργημα άρχισε να δυσκολεύει το Δημιουργό. Εκείνος, ενθουσιασμένος από την πρόοδο του μαθητή Του, προσπαθούσε να του δείχνει συνεχώς νέες στρατηγικές και κόλπα. Όσο, όμως και να πλησίαζε στη νίκη, ο Αδάμ πάντα στο τέλος έχανε, κυρίως εξαιτίας της ανυπομονησίας να δείξει ότι επιτέλους έγινε αντάξιός Του.


Κατά τη διάρκεια ενός από αυτά τα παιγνίδια, ζήτησε τη συντροφιά που τόσο αποζητούσε και ένα άλλο απόγευμα μετά από μια παρτίδα τάβλι ο Κύριος του παρουσίασε την Εύα. Όπως θα ανέμενε κανείς, η Εύα έχοντας και τη βοήθεια του Αδάμ εξελίχθηκε πολύ πιο γρήγορα και σύντομα έγινε αυτό ακριβώς για το οποίο είχε πλαστεί, μια ικανή σύντροφος και φυσικά ένα άκρως ενδιαφέρον αντικείμενο εξερεύνησης. Έτσι ο Αδάμ, για σύντομο χρονικό διάστημα, έζησε και κατέγραψε στα γονίδια όλων ημών την ιδανική ζωή. Το πρωί «εξερευνούσε» την Εύα και το απόγευμα έπαιζε τάβλι με έναν πραγματικά δύσκολο αντίπαλο. Όπως όλα τα καλά σε αυτή τη ζωή ο παράδεισος δε θα κρατούσε για πολύ. Η Εύα ένιωσε παραμελημένη, άρχισε να γκρινιάζει και να απαιτεί από τον Αδάμ να μένει σπίτι και να παίζει μαζί της. Όπως κάθε άντρας, εκείνος αρνήθηκε να χάσει τις λίγες ώρες που περνούσε με τον Κολλητό του, ειδικά τη στιγμή που είχε μάθει να Τον ζορίζει, μόνο και να μόνο για να παίζει με μία περίεργη αρχάρια. Έτσι, η Εύα άρχισε να κάνει βόλτες στον κήπο της Εδέμ και να εξερευνά, μέχρι που συνάντησε μία μηλιά με ένα φίδι από κάτω.


Τα υπόλοιπα δε διαβάζονται καθαρά στο ημερολόγιο, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι γνωστά σε όλους μας. Οι επόμενοι τόμοι έχουν γραφεί με διαφορετική γραφική ύλη. Αυτό που έχει μείνει αναπάντητο, ακόμη και στους αγγέλους-βιβλιοθηκονόμους, είναι τί σημαίνει μια σημείωση στο περιθώριο της σελίδας με το προπατορικό αμάρτημα γραμμένη σε άγνωστη γλώσσα.
“totaBliteLiypomOnikaItomuNiPehniDi”
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Έχω τοποθετηθεί δημόσια λέγοντας ότι δεν υποστήριζα τον Barack Obama (όχι ότι είχε σημασία μιας και δεν είμαι Αμερικανός πολίτης) αλλά αναγνώριζα τα όσα μαγικά έκανε σε επίπεδο πολιτικού marketing και καμπάνιας. Είναι η ώρα να μιλήσουμε λίγο για αυτά.

Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ μπροστά σε θέματα πολιτικής επικοινωνίας σε σχέση με την Ευρώπη. Στην Ελλάδα οι πρώτοι Αμερικάνοι σύμβουλοι επικοινωνίας με σοβαρή παρουσία εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 80.

Η μετάλλαξη στο τρόπο προσέγγισης και επικοινωνίας που έφεραν έγινε ορατή στα τέλη της δεκαετίας του 90 όταν πλέον φύγαμε από τα παραδοσιακά μοντέλα με τις μεγάλες συγκεντρώσεις, τους σκηνοθέτες "μάγους" και τις αφίσες και περάσαμε στα debate, τις τηλεοπτικές παρουσίες και τις σύγχρονες καμπάνιες που προβάλλουν το ανθρώπινο πρόσωπο της πολιτικής.

Ο Barack Obama και η καμπάνια του ήρθαν να αλλάξουν και πάλι το τρόπο εξάσκησης του πολιτικού marketing. Όπως ο JFK παλαιότερα άλλαξε τους όρους και έφερε νέες τάσεις έτσι και ο Barack Obama τώρα δημιουργεί τη νέα τάση εκμεταλλευόμενος όσο καλύτερα μπορεί τα σύγχρονα εργαλεία και μέσα επικοινωνίας καθώς και τις ιδιαιτερότητες της Αμερικανικής κοινωνίας.


Μία από αυτές τις ιδιαιτερότητες είναι η δυνατότητα που παρέχει στους υποψηφίους να συλλέγουν χρήματα από χορηγούς επίσημα (και όχι ανεπίσημα με ψεύτικα κουπόνια όπως οι δικοί μας) και η δημιουργία ομάδων εθελοντών οι οποίοι όταν είναι δηλωμένοι έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν 35 μέρες νωρίτερα από τους υπόλοιπους δημιουργώντας έτσι "κλίμα".

Ο Barack Obama και οι σύμβουλοι του γνώριζαν ότι δεν ήταν σε θέση να προσελκύσουν τους παραδοσιακούς χορηγούς. Αυτοί ήταν "ταγμένοι" στην Hillary Clinton και στον John McCain που κατά κάποιο τρόπο προερχόντουσαν από την κάστα τους. Αποφάσισε να κινηθεί διαφορετικά. Αντί να προσεγγίσει 1000 έχοντες και κατέχοντες και να πάρει μεγάλες χορηγίες προσέγγισε εκατομμύρια και πήρε μικρές. Παράλληλα δημιούργησε το μεγαλύτερο δίκτυο εθελοντών που είχε παρουσιαστεί σε προεδρική καμπάνια. Πως το πέτυχε αυτό; Μέσω του διαδικτύου.

Ζούμε στην εποχή του Web 2.0. Για όσους δεν καταλαβαίνουν την ορολογία είναι το λεγόμενο νέο διαδίκτυο το οποίο βασίζεται στη διαδραστικότητα και τη δυνατότητα του δικτυακού επισκέπτη-πελάτη να έχει διαδραστική σχέση, να συνεισφέρει σε περιεχόμενο και να δημιουργεί το δικό του εικονικό περιβάλλον. Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (λέγε με και facebook) είναι η βασική τάση που δημιουργεί και "τρέχει" το web 2.0. O Barak Obama και οι συνεργάτες τους εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο αυτή τη τάση.

Με οργανωμένη προσπάθεια κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα web site που στη πράξη ήταν ένα μικρό facebook. Μέσα από αυτό όποιος εγγράφονταν μπορούσε να επικοινωνήσει διαδραστικά με τα άλλα μέλη. Μέσα σε περίπου 24 ώρες από την εγγραφή στο site είχε κάποιος 6-7 επικοινωνίες με άλλα μέλη που του πρότειναν να γίνει εθελοντής και να βρει νέα μέλη για το σκοπό. Παράλληλα μπορούσε κάποιος να συνεισφέρει ότι μπορούσε διαδικτυακά στο "σκοπό".

Η αξιοποίηση του διαδικτύου σε επίπεδο πολιτικής για πρώτη φορά έγινε τόσο μαζικά. Πέρα από το δικό του website οι υποστηρικτές του έβρισκαν διαρκώς νέους ενδιαφερόμενους μέσα από τα διάφορα δημοφιλή sites τέτοιου τύπου (facebook,my space κλπ.).

Με αυτό το τρόπο ο Barack Obama δημιούργησε ένα τεράστια δίκτυο εθελοντών και υποστηρικτών. Αυτοί με τη σειρά τους μετέδωσαν την "αύρα" στους συγγενείς και τους φίλους του. Έτσι κατάφερε να προσπεράσει παραδοσιακά προβλήματα στην Αμερική που έχουν να κάνουν κυρίως με το "εθελοντικό" της ψηφοφορίας. Μεγάλες μάζες δεν ψηφίζουν ποτέ. Η αύξηση του ποσοστού συμμετοχής από κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά απέχουν έκαναν τη διαφορά.

Σύντομα αυτή η νέα μέθοδος στη πολιτική προσέγγιση θα γίνει παγκόσμια τάση. Το πολιτικό marketing μεταμορφώνεται. Στη παρούσα φάση οι περισσότεροι πολιτικοί δηλώνουν blogger και φτιάχνουν προφίλ στο facebook. Σε λίγο καιρό θα καταλάβουν την ουσιαστική βοήθεια και θα αρχίσουν να λειτουργούν ακόμα πιο πολύ διαδικτυακά. Το ΠΑΣΟΚ προηγείται ελαφρά με τις ομάδες εθελοντών διαδικτύου. Η Νέα Δημοκρατία προς το παρόν είναι λίγο πίσω. Το ΚΚΕ κατά πάσα πιθανότητα θεωρεί το διαδίκτυο όργανο του Σατανά και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολλούς Blogger για υποστηρικτές αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

Υ.Γ. Όσοι έχουν facebook ας ρίξουν μια ματιά σε μία εφαρμογή που λέγεται Touch Graph. Μέσα από αυτή θα δούνε σε γραφική αναπαράσταση τη κοινωνική δικτύωση τους. Αυτό ακριβώς προσπαθούν παραδοσιακά οι συνδικαλιστικές και κομματικές οργανώσεις για να δημιουργήσουν δίκτυα υποστήριξης. Φέρτε στο μυαλό σας αυτά που γράφω παραπάνω και θα κατανοήσετε πόσο "εύκολο" είναι να εκμεταλλευθείς το διαδίκτυο για αυτό το σκοπό...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]





















-Αγόρι; Αγόρι;
-Μερικώς...




Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι ο Αλμούνια αποφασίζει τελικώς να μην δώσει έγκριση στο ελληνικό σχέδιο “διάσωσης” των τραπεζών. Ο Αλογοσκούφης θα βρεθεί τότε μπροστά σε δύο επιλογές: ή θα επιμείνει στην εφαρμογή τού σχεδίου, αποδεικνύοντας στην πράξη το έωλον τού ισχυρισμού-σημαία “δεν μας επιτρέπει η Ευρώπη”, ή θα το αποσύρει, και θα μείνει με 28 δις στα χέρια. Την ώρα που το κράτος εξακολουθεί να μην πληρώνει τους φαρμακοποιούς για φάρμακα, που οι ασφαλισμένοι έχουν ήδη πληρώσει με τις εισφορές τους, και τα ορθοπεδικά υλικά φυγαδεύονται από τις αποθήκες των νοσοκομείων για να μην τα κατασχέσουν οι προμηθευτές που βαρέθηκαν τον βερεσέ, είμαι περίεργος να μάθω πώς θα δικαιολογούσε η κυβέρνηση το γεγονός ότι ΔΕΝ της περισσεύουν για τον λαό τα χρήματα που σκόπευε να δώσει στους τραπεζίτες.

Θέλω να πιστεύω πως η κριτική τού William στα λεγόμενα τού συμπαθούς προέδρου τού Πα.Σο.Κ. εδράζεται στην μόνη φιλελεύθερα έντιμη και ορθή επί τού ζητήματος θέση: ότι, δηλαδή, οι τράπεζες οφείλουν να τα βγάλουν πέρα μόνες τους και να πληρώσουν τα επίχειρα των επιλογών τους, όπως θα έκανε κάθε ιδιωτική επιχείρηση στην θέση τους. Τίθενται, βεβαίως, και κάποια… ζητηματάκια κοινωνικής ευθύνης, όταν ως κράτος άλλο δεν κάνεις από το να ωθείς τον πολίτη σε υποχρεωτική εξάρτηση από το πιστωτικό σύστημα – για την απόκτηση κατοικίας, ας πούμε. Αυτό που πάντα ενοχλεί στις θέσεις ενός αυθεντικού Πασόκου είναι η “ολίγον έγκυος” θεώρηση των πραγμάτων, αυτός ο βολικός αχταρμάς τού “όλα παίζουν”: διαβάζεις για “μερική κρατικοποίηση” κι ορκίζεσαι πως η ιδέα γεννήθηκε στα υπόγεια μαγειρεία τής Χαριλάου Τρικούπη! Απόψεις γκρίζες, σαν τα κοστούμια τους… Ύστερα, το βλέμμα σου πέφτει στο γκρι αρζάν κοστούμι τού υπουργού Οικονομίας, συνειδητοποιείς ότι βρήκε τρόπο να δώσει λεφτά στις τράπεζες ΔΙΧΩΣ να τις κρατικοποιήσει, κοινώς: από το “ολίγον έγκυος” στο ανεμογκάστρι – χαμογελάς καθώς φαντάζεσαι τους εν ενεργεία υπουργούς να δίνουν εξετάσεις στο Πα.Σο.Κ., και να κόβονται.

Είναι αλήθεια ότι δεν χρειάζεται να κρατικοποιήσεις δυο-τρεις τράπεζες για να επηρεάζεις την αγορά. Το ερώτημα είναι εάν μπορείς να τα καταφέρεις μόνο με την Αγροτική και το Τ.Τ.. Γιατί λοιπόν να μην κρατικοποιήσεις μία μεγάλη; Την Εθνική, ας πούμε. Έχεις ήδη το 12%, θα σου ‘ρθει τσάμπα εκεί που έχει πέσει η μετοχή, κι αποκτάς τον έλεγχο τής μεγαλύτερης ελληνικής τράπεζας και ισχυρό λόγο στις εξελίξεις. Δυστυχώς, η ιδέα τού συντρόφου Κύρτσου ήρθε κάπως αργά: είχαμε, βλέπεις, ήδη εκτεθεί προσφέροντας 28 δις. Είναι ένα κάποιο ζήτημα τι θα τα κάνουμε έτσι και πάρουμε την Εθνική δίνοντας μόνο τα 5… (Συγχαρητήρια για την ιδέα, σύντροφε Κύρτσο. Ελπίζω να καταλάβατε τώρα τον ρόλο που μπορεί να παίξει ένας εθνικός αερομεταφορέας…).

Τελικώς, τα κατάφερα πάλι να μπερδευτώ. Νόμιζα ότι δίναμε τα λεφτά στις τράπεζες γιατί τα είχαν ανάγκη. Αντ’ αυτού, τα αφεντικά τους μας διαβεβαιώνουν ότι τα μαγαζιά πάνε μια χαρά, ότι μάλλον δεν θα ενταχθούν στο σχέδιο “διάσωσης” κι ότι, αν τα πάρουν (τα φράγκα), θα τα πάρουν για το καλό τής οικονομίας, για να τονωθεί η αγορά κι άλλα τέτοια δακρύβρεχτα. Γιατί να τους πιέζουμε, Υπουργέ μου; Γιατί να τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση τους ανθρώπους; Αφού δεν τα θέλουν τα λεφτά, σου έχω εγώ μια προτασούλα: τον Αύγουστο, τα υπόλοιπα των στεγαστικών δανείων που έχουν χορηγηθεί από εμπορικές τράπεζες έφταναν τα 56,6 δις ευρώ – μ’ έναν λόγο, σχεδόν δύο πακέτα Αλογοσκούφη. Αν θέλεις ΚΑΙ την ρευστότητα των τραπεζών να ενισχύσεις ΚΑΙ την αγορά να τονώσεις ΚΑΙ τα νοικοκυριά να ανακουφίσεις, γιατί δεν δίνεις 60 δις να ξεπληρώσεις τα σπίτια τού κοσμάκη; Άσε, ξέρω τι θα μου πεις: “Δεν θα το εγκρίνει ο Αλμούνια…”.




Υ.Γ.: Μέχρις ότου συμπεριληφθεί στον εκλογικό νόμο διάταξη, που να προβλέπει την επιλογή όλων των βουλευτών με λίστα, θα προτιμούσα να μην ξανακούσω παραινέσεις για παραίτηση από την βουλευτική έδρα τού κυρίου Τατούλη, τον οποίο ψήφισαν 19.000 Έλληνες (οι διπλάσιοι απ’ όσους προτίμησαν εσάς, κύριε Τζίμα…)._
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Ήταν να μην φύγει ο Δώνης... Από το ξημέρωμα της Δευτέρας, όλοι οι φίλοι της ΑΕΚ και όχι μόνο, περιμένουν με αγωνία να μάθουν το νέο προπονητή της Ένωσης. Ο λόγος βέβαια, είναι ότι ένας από τους βασικότερους υποψηφίους είναι ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Πρίγκηπας για τους υποστηρικτές, βάτραχος για τους επικριτές. Κύριος αντίπαλος του Σερβοέλληνα τεχνικού είναι το παιδί της εκκλησίας, ο γνωστός με το προσωνύμιο "Πάτερ", κατά κόσμον Νίκος Κωστένογλου.

Προσωπικά, ποσώς με ενδιαφέρει ποιος θα καθήσει στην "ηλεκτρική καρέκλα" της ΑΕΚ, αλλά με το που έμαθα τους δύο επικρατέστερους, με πλημμύρισαν εικόνες. Εικόνες από τις οικείες των δύο πρώην (και ίσως νυν) προπονητών της ΑΕΚ. Και ενώ οι φίλοι του δικεφαλου είναι στην... τσίτα, σκέφτομαι σε "παράλληλη σύνδεση" που θα έλεγαν και στην τηλεόραση τι επικρατεί στα σπίτια των Κωστένογλου και Μπάγεβιτς.

Η ησυχία, που συνήθως κυριεύει την απομακρυσμένη οικεία στα Βόρεια Προάστεια, τις τελευταίες μέρες απουσιάζει. Ακούγονται παντού ψίθυροι ενθουσιασμού από τον περίγυρο, όμως ο "Πάτερ" παραμένει πράος, ήρεμος και καλοσυνάτος. Απλώς το τίμιο παιδί από την Καβάλα, αύξησε τον αριθμό και την διάρκεια των προσευχών του, μήπως και ο Πανάγαθος του χαρίσει μια ακόμα ευκαιρία στον πάγκο της πολυαγαπημένης του ΑΕΚ. Το στερεοφωνικό παίζει dolby surround ό,τι ψαλμωδία υπάρχει σε αυτό το ηθικό σπιτικό και η κυρία Κωστένογλου θυμιατίζει επί 24ώρου βάσεως όλους τους χώρους του σπιτιού και τα πέριξ. Η νέα παραλαβή με τα πιο... trendy κομποσκίνια από το Άγιο Όρος έχει έρθει, ο Πάτερ-Νίκος ήδη τα μοίρασε σε όλον τον Διόνυσο και ανά ώρα, πέφτει στα γόνατα και προσεύχεται επί 15 λεπτά. Προσεύχεται για να φωτίσει ο Θεός τη διοίκηση της ΑΕΚ και να τον προσλάβουν, προσεύχεται για να μπορέσει με τη δύναμη Του να φέρει εις πέρας τη δύσκολη αποστολή του, προσεύχεται ο Μεγαλοδύναμος να έχει καλά την ΑΕΚ. Προσεύχεται ακόμα για το λαό της Ένωσης, για τους παίκτες της, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, για τη διαιτησία, τα φτωχά και πεινασμένα παιδάκια, την οικονομική κρίση, την τιμή του πετρελαίου και για οτιδήποτε χρήζει την βοήθεια του Πανάγαθου τελοσπάντων! Πριν πει το "αμήν" ο Όσιος Νικόλας... επισημαίνει στην προσευχή του, ότι κι αν ακόμα δεν κριθεί ως ο κατάλληλος για αντιαταστάτης του Δώνη, αύτος δεν θα κρατήσει σε κανέναν κακία, αρκεί ό,τι γίνει, να γίνει για τον καλό της ΑΕΚ και της ανθρωπότητας. Άλλωστε ο καλοκάγαθος Κωστένογλου, δεν θα χάσει ποτέ μα ποτέ την πίστη του.

Την ίδια ώρα, λίγα χιλιόμετρα πιο κει, επίσης στα Βόρεια Προάστεια, ένα ακόμα ήσυχο σπίτι έχει αναστατωθεί. Και μόνο η είδηση πως ο... πρίγκηπας του Νερέτβα είναι το φαβορί για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, είναι αρκετή για να γίνει ανακαίνιση και να αρχίσει όλο το υπηρετικό προσωπικό τις εργασίες. Τα σαρδόνια χαμόγελα δεν έλειψαν από τα προσφιλή πρόσωπα των κοντινών ανθρώπων του Ντούσαν Μπάγεβιτς, όπως ασφαλώς και από αυτά των Μελέτη Περσία και Δημήτρη Μπουρουτζίκα. Ήρθε πλέον η δικαίωση μετά από τόσα χρόνια. Οι... αχάριστοι είδαν και απόειδαν και τελικά αναγνώρισαν ότι μόνο ο Σερβοέλληνας μπορεί να βγάλει την αγαπημένη τους ομάδα από την κρίση. Τότε τον έβριζαν αισχρά, τώρα θα τον παρακαλούν.

Τα κουστούμια του Ντούσκο, στέλνονται τάχιστα στο καθαριστήριο και οι φωτογραφίες του πλέον πολυσυζητημένου τεχνικού στο ελληνικό ποδόσφαιρο με το δικέφαλο στο στήθος, ξανατοποθετήθηκαν εκεί που τους έπρεπε. Οι άδειες θέσεις στα κομοδίνα, τους μπουφέδες και τα τραπέζια καλύφθηκαν με τις φωτογραφίες του Ντούσαν στα κιτρινόμαυρα και τα μοναχικά καρφιά επιτέλους φάνηκαν χρήσιμα στα κάδρα που απεικόνιζαν τις απονομές του... Πρίγκηπα, τα οποία ξεθάφτηκαν και έδωσαν χρώμα στους τοίχους. Τώρα πλέον τρία πράγματα απέμεναν και ήταν απαραιτήτως αναγκαία να συμβούν. Οι άνθρωποι του, θα έπρεπε να αγοράσουν όλα τα CD της Στανίση που κυκλοφορούσαν, να πάρουν σβάρνα όλα τα παιχνιδάδικα και να αποκτήσουν άπαντες τους "Κέρμιτ" (έτσι ώστε το συμπαθητικό καρτούν να αποτελέσει συλλεκτικό αντικείμενο) και ότιδήποτε έχει σχέση με βάτραχο και τρίτον θα πρέπει να ειδοποιηθεί άμεσα ο σταυλίτης. Το άσπρο άλογο, που εδώ και χρόνια είχε αγοραστεί για την ημέρα της μεγάλης επιστροφής, ήρθε η ώρα να ξεπληρώσει τα χρήματ απου κόστισε. Πρέπει άμεσα να πλυθεί, να χτενιστεί, να του φορεθούν τα πιο γυαλιστερά πέταλα και η πλεόν καλόγουστη και αναπαυτική σέλα και να οδηγήσει τον "εκλεκτό" εκεί που του αρμόζει, στον προπονητικό θώκο του! Σε αντίθεση με τον "Πάτερ-Νικόλα", αν τελικά ο Μπάγεβιτς δεν είναι ο νέος προπονητής της ΑΕΚ, τότε το ραγισμένο γυαλί θα σπάσει και εκτός από τις πίκρες και τις κατάρες που θα ακουστούν από την πλευρά του Σερβοέλληνα, κάποιοι δικοί του θα "κλαίνε" τα λεφτά που... έσπρωξαν -πριν από λίγα χρόνια - για το άσπρο άλογο!!!
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2008 έγραφα σε ένα από τα υστερόγραφα μου με θέμα την ομιλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας:

"Ο Πέτρος Τατούλης σε αντίθεση με τους άλλους "αντάρτες" κράτησε αταλάντευτη στάση. Η αίσθηση που μου δίνει είναι ότι έχει στο μυαλό του ένα ξεκάθαρο σχέδιο. Το ποιο είναι αυτό δεν το γνωρίζω. Το σίγουρο είναι πως δεν επιθυμεί να αποχωρήσει με το στίγμα του προδότη. Προτιμά να τον διαγράψουν για μία ακόμα φορά."

Δεν διεκδικώ κάποιο βραβείο επειδή προέβλεψα τα μελλούμενα Ήταν άλλωστε εύκολο να προβλέψει κάποιος ότι αν συνέχιζε στον ίδιο δρόμο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα προχωρούσε στη διαγραφή του. Το ζητούμενο είναι όμως ποιο είναι τελικά το σχέδιο του Πέτρου Τατούλη και από που αντλεί τέτοια αυτοπεποίθηση.

Με το Πέτρο Τατούλη ουδέποτε είχα ιδιαίτερες σχέσεις. Μόνο τυπικές που προερχόντουσαν από τη συναναστροφή μας στους χώρους της Νέας Δημοκρατίας. Ποτέ δεν τον συμπαθούσα και ιδιαίτερα πολιτικά. Δεν ξέρω αν έφταιγε η διαγραφή του 1998 ή το αριστερό του παρελθόν στο Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΕΚΚΕ) το σίγουρο είναι πως δεν επεδίωξα ποτέ να έχω επαφές μαζί του.

Του αναγνώριζα ανέκαθεν την πολύ ισχυρή βάση ψηφοφόρων που είχε στην εκλογική του περιφέρεια την Αρκαδία όπου τα έβαζε με μεγάλα ονόματα της Νέας Δημοκρατίας και πάντα έβγαινε άνετα βουλευτής. Από την άλλη ανέκαθεν με εκνεύριζε αφάνταστα το γεγονός πως όποτε ήταν εκτός συστήματος δεν σταματούσε να προκαλεί.

Ξεροκέφαλος και εμφανώς ματαιόδοξος ακόμα και σήμερα αν τον ρωτήσει κάποιος για τη διαγραφή του το 1998 θα επιμείνει ότι δικαιώθηκε από τις εξελίξεις και είχε πράξει ορθά.

Η όλη του στάση προς το παρόν με τις δηλώσεις του και τα γραπτά του δείχνει ότι και σε αυτή τη περίπτωση δεν μετανιώνει για τις επιλογές του. Παράλληλα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το σχέδιο είναι εμφανές ότι θεωρεί ότι έχει μπροστά του τη χρυσή ευκαιρία να γίνει σημαντικός παίκτης στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Αυτού του είδους η ματαιοδοξία είναι αυτή που τον οδηγεί σε επικίνδυνα για το πολιτικό του μέλλον μονοπάτια. Τη πρώτη φορά που διεγράφει του έδωσαν συγχωροχάρτι. Έγινε Υφυπουργός και έβγαλε τη πρώτη θητεία της ΝΔ χωρίς να τον ακούσουμε. Με το που έχασε τη θέση του στη κυβέρνηση πήρε τα βουνά. Ευνοήθηκε από τις συγκυρίες και κήρυξε τον ανένδοτο κατά του Καραμανλή.

Τα ΜΜΕ τον "αγκάλιασαν" μιας και εξυπηρετούσε τον εφήμερο στόχο. Οι δηλώσεις του έγιναν περιζήτητες και το blog του δημοφιλέστατο στο κλάδο. Πλέον εξυπηρέτησε το στόχο του. Σιγά σιγά θα χαθεί από τα ΜΜΕ και θα συνειδητοποιήσει ότι οι εφήμερες δόξες όταν δεν τις διαχειριστείς σωστά γίνονται κατάρα.

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Την περασμένη Πέμπτη το βραδάκι, χτύπησε το τηλέφωνο και εξεπλάγην, διότι ήταν ο ξάδελφός μου, που είχαμε να μιλήσουμε από την γιορτή μας και δεν τα λέμε άνευ λόγου. Αφού είπαμε τα κλασικά και ήμασταν όλοι καλά, μου ανέφερε ότι θα έρθει στην Αθήνα για να τρέξει στο Μαραθώνιο. Δεν γνώριζα καν ότι έτρεχε και πόσο μάλλον ότι ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος. Μετά την σχετική πλάκα που του έκανα, ότι και καλά θα πάω με τους αναπνευστήρες και με συνοδεία ασθενοφόρου, δώσαμε ραντεβού για την Κυριακή το μεσημεράκι στο Καλλιμάρμαρο.

Έκανα τη θυσία και σηκώθηκα στις 11 το πρωί (χαράματα για τα δεδομένα μου) για να πάω να παρακολουθήσω τον τερματισμό του μαραθωνίου, της κλασικής διαδρομής. Το όνειρο κάθε δρομέα μεγάλων αποστάσεων, είναι να τρέξει εδώ, από τον Μαραθώνα ως το Καλλιμάρμαρο. Με ενθουσίασε το γεγονός ότι δεν ήμασταν τρεις και ο κούκος στο Παναθηναϊκό στάδιο, αλλά αρκετοί, έτσι ώστε να ανταμοιφθούν οι χιλιάδες (επαγγελματίες και κυρίως ερασιτέχνες) αθλητές που κάλυψαν κάτι περισσότερο από 42 χιλιόμετρα. Οι δρομείς ήταν από όλο τον κόσμο και ενδεικτικά αναφέρω τους πολλούς Ιταλούς και Βραζιλιάνους, αλλά και τους δρομείς από τον Καναδα, την Κένυα, τη Νότιο Αφρική και γενικότερα τις Αφρικανικές χώρες, την Ιαπωνία τη Ρουμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία κ.α.

Πάμε τώρα στο προκείμενο. Δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει μαραθώνιο και τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν - τουλάχιστον - απρόσμενα. Πέραν της παντελούς έλλειψης οπαδισμού, ανταγωνισμού και αντιπαλότητας, έβλεπες γύρω σου το αθλητικό πνεύμα διάχυτο παντού. Όχι μόνο από τους θεατές που εμψύχωναν άπαντες τους αθλητές, αλλά και από τους ίδιους τους δρομείς, που εμψύχωνουν τους συναθλητές τους σε βαθμό ιδιαίτερα συγκινητικό έτσι ώστε να καταφέρουν να τερματίσουν όλοι. Συνομιλώντας με κάποιους αθλητές μετά τον τερματισμό, μου ανέφεραν ότι πολλοί μαραθωνοδρόμοι στην πορεία της διαδρομής, φώναζαν να για "ντοπάρουν" ψυχολογικά τους υπόλοιπους και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις σταματούσαν το ρυθμό τους και έσκυβαν να σηκώσουν και να βοηθήσουν όσους είχαν πέσει από αδυναμία. Πρέπει να αναφέρω ότι αν και άτομο που βαριέμαι τα συνεχή χειροκροτήματα και γενικότερα δεν είμαι της ορθοστασίας, όχι μόνο δεν σταμάτησα στιγμή να χειροκροτώ, αλλά συχνά πυκνά προσπαθούσα με τις φωνές μου να στηρίξω αυτούς που έδειχναν να τους έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις τους. Στα μάτια μου φάνταζαν ως υπεράνθρωποι και ομολογώ ότι ουκ ολίγες φορές βούρκωσα. Βούρκωσα όταν είδα έναν τυφλό να τρέχει με συνοδεία, ένα "ήρωα" να φτάνει στον τερματισμό έχοντας ένα μονό χέρι (και αναλογίστηκα πώς μπόρεσε να ανοίξει το μπουκάλι με το νερό και να δροσιστεί στην πορεία της κούρσας). Βούρκωσα όταν άνθρωποι άνω των 65 κατέβαλλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τερματίσουν, με μοναδικό όφελος την προσωπική τους ικανοποίηση και το χειροκρότημά μας. Βούρκωσα όταν αντίκρυσα αφυδατωμένους δρομείς να τρεκλίζουν και να μην τα παρατάνε (πολλές φορές με την παρότρυνση συναθλητών τους). Βούρκωσα όταν είδα δύο παιδάκια (κάτω των 7 ετών) να ξεγλυστράνε από τα κάγκελα και να τρέχουν στον αποκαμωμένο πατέρα τους, για να τον πάρουν από τα χέρια και μαζί να καταφέρουν να φτάσουν μέχρι τον τερματισμό. Βούρκωσα με τον αθλητή από τον Καναδά, ο οποίος μόλις 300 μέτρα πριν το φινάλε, έπεσε κάτω από κράμπες και όλοι προσπαθούσαμε με τις φωνές μας να τον βοηθήσουμε να βρει τα ψυχικά αποθέματα να σταθεί και πάλι στα πόδια του και να τερματίσει. Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο, αναφέροντας παρόμοια περιστατικά, απλά πριν κλείσω ήθελα να σας πω ότι ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βούρκωσα (πριν από την Κυριακή) και ότι γενικά δεν είμαι ιδιαίτερα ευσυγκινητός!

Περίπου 10 χιλιάδες δρομείς ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας και νιώθω την ανάγκη να βγάλω σε όλους ανεξαιρέτως το καπέλο. Κοντά στους 4.500 δοκίμασαν τις δυνάμεις τους στο μαραθώνιο και οι υπόλοιποι στα 10.000 και 5.000 μέτρα. Ήταν απίστευτη η έκφραση στα πρόσωπα όσων συμμετείχαν και φαντάζομαι ότι δύσκολα θα ξεχάσω αυτήν την εμπειρία που έζησα, έστω και ως θεατής. Ελπίζω του χρόνου να είμαστε ακόμη περισσότεροι εκεί, στον τερματισμό (και όχι μόνο) της κλασικότερης διαδρομής όλου του κόσμου, για να τιμήσουμε με τον τρόπο μας αυτούς που τολμούν. Που δεν διστάζουν να... σπαταλήσουν τόσες δυνάμεις (χάνουν περίπου 3 κιλά) μόνο και μόνο για να δουν αν μπορούν να καταφέρουν κάτι τόσο σπουδαίο.

Α! Το βράδυ κάθησα αναπαυτικά στον καναπέ μου και παρακολούθησα το ντέρμπι. Νύσταξα. Αν μάλιστα δεν με έπιανε πονοκέφαλος από το... θέαμα, θα είχα αποκοιμηθεί. Οι πρωινοί λαμβάνουν το χειροκρότημα, μερικά "μπράβο" και τα χαμόγελα των δικών τους ανθρώπων, οι βραδυνοί λαμβάνουν αμέτρητα χρηματικά ποσά. Αθλητισμός και... αθλητισμός! Ουδέν σχόλιο...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Κατά κανόνα τα Ελληνικά ντέρμπι είναι άνοστα ποδοσφαιρικά. Η σκοπιμότητα υπερισχύει του θεάματος και το πάθος που ξεχειλίζει αντί να βοηθάει το ρυθμό τον κόβει με αχρείαστα φάουλ. Οι διαιτητές που τους βολεύει να μην έχει ρυθμό το παιχνίδι υποδεικνύουν φάουλ με μεγάλη ευκολία αρκεί αυτό να είναι κοντά στο κέντρο του γηπέδου.

Το χθεσινό ματς δεν ξέφυγε από αυτό το κανόνα. Οι δύο προπονητές φρόντισαν να βάλουν 10 παίκτες στο κέντρο του γηπέδου εξασφαλίζοντας ότι δεν θα παιχτεί ποδόσφαιρο και από εκεί και πέρα προσπαθούσαν με βαθιές μπαλιές "κάτι" να δημιουργήσουν.

Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον αποκρουστικό. Αν δεν υπήρχε η αγωνία του οπαδού δεν θα άντεχα περισσότερα από 5 λεπτά να βλέπω αυτό το χάλι. Σε 95 λεπτά αγώνα έγιναν αν δεν κάνω λάθος 12 τελικές προσπάθειες. Εκ των οποίων δύο-τρεις το πολύ κανονικές φάσεις. Το χειρότερο όμως είναι ότι στο τέλος πανηγυρίζουν και οι δύο ότι "πάτησαν" τον αντίπαλο και ασχολούνται και με το διαιτητή.

Το αν το αποτέλεσμα "βολεύει" τον Ολυμπιακό ποσώς με αφορά μιας και εγώ απαιτώ από την ομάδα μου να παίζει ποδόσφαιρο. Χθες λοιπόν μπάλα δεν έπαιξε κανένας από τους δύο. Το χειρότερο δε είναι ότι αυτό το ποδόσφαιρο βλέπουμε κατά κανόνα.

Οπότε ας είναι καλά η Nova που βλέπουμε και κανένα ματσάκι στη Primera που τα γκολ πέφτουν βροχή και οι ομάδες κοιτάνε πρώτα πως θα κερδίσουν και όχι πως να μη χάσουν...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]























Sammy for President






Είναι ξημερώματα Τετάρτης κι ο Barack Obama ανεβαίνει στην σκηνή τού Grant Park στο Chicago, έτοιμος να επιβεβαιώσει στους συγκεντρωμένους υποστηρικτές του ότι κέρδισε τις εκλογές. Μπροστά σε ένα πλήθος που παραληρεί, ο άνθρωπος που κέρδισε την ψήφο (και την εμπιστοσύνη) τού 52% τού εκλογικού σώματος ή 64 εκατομμυρίων συμπολιτών του, εκφωνεί από στήθους λόγο νικητήριο, λόγο συγκινητικό, λόγο εμφαντικό, “κρυμμένος” πίσω από αόρατους σχεδόν, αλεξίσφαιρους υαλοπίνακες. Ποιος είπε πως η Αμερική άλλαξε;

Ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι πρόεδρος των περισσότερων Αμερικανών, όχι όμως όλων. Είναι πρόεδρος των μαύρων, των Λατίνων και των Ασιατών, όχι όμως και των λευκών – αυτοί προτίμησαν McCain σε ποσοστό 55% έναντι 43%, κι αν θεωρείς υψηλό το 43%, σκέψου τι αντιπροσωπεύει στο εκλογικό σώμα το 55%, ιδίως όταν οδηγεί (με το 35% περίπου Λατίνων και Ασιατών) στο 46% σε εθνικό επίπεδο. Σχεδόν ένας στους δύο, δηλαδή, μετά από μια καταστροφική ρεπουμπλικανική οκταετία! Αν ο Obama είναι το ενσαρκωμένο όραμα τής νέας Αμερικής, οι λευκοί Αμερικανοί δεν υποφέρουν από οράματα, και, γενικώς, έχουν ύπνο ελαφρύ.

Δεν είμαι σε θέση να σου δώσω το ακριβές νούμερο που δαπανήθηκε για την προεκλογική καμπάνια τού νέου προέδρου. Αυτό που ξέρω να σου πω είναι ότι τα 55 εκατομμύρια δολλάρια, που είχαν συγκεντρωθεί ως τις 6 Μαρτίου 2008, ήταν ήδη ρεκόρ όλων των εποχών για προεδρικό υποψήφιο. Τράβα τώρα σ’ έναν θιασώτη τού αξιώματος “value for money” και προσπάθησε να τον πείσεις πως η Αμερική αλλάζει και πως το χρήμα δεν φέρνει την προεδρία. Α, και να του εξηγήσεις γιατί όσοι έχουν ετήσιο εισόδημα μεγαλύτερο από 200,000 δολλάρια ψήφισαν (κυρίως) Obama.

Οι εκλογές τής 4ης Νοεμβρίου είναι τελικώς η καλύτερη απόδειξη πως η Αμερική δεν αλλάζει. Οι Αμερικανοί ψήφισαν αυτόν που (ελπίζουν ότι) θα τους βοηθήσει να ξεχάσουν γρηγορότερα τον George W. Bush, που θα ηρεμήσει τις ταραγμένες τους συνειδήσεις. Ψήφισαν αυτόν που επαγγέλθηκε την Αλλαγή, άλλοι επειδή την χρειάζονται, άλλοι επειδή, υπό το φρικτό πρίσμα τού πρόσφατου παρελθόντος, δεν θέλησαν να σταθούν στο διάβα της – άλλο αν η Αλλαγή δεν έλθει ποτέ. Κυρίως όμως ψήφισαν τον υποψήφιο με την αστραφτερή προσωπικότητα, το λαμπερό χαμόγελο, αυτόν που, περισσότερο από κάθε άλλο πολιτικό τής γενιάς του, γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι σταρ.

Η προεκλογική εκστρατεία για την ανάδειξη προέδρου διαρκεί σχεδόν δύο χρόνια, και είναι μια διαδικασία λουσμένη στο φως των προβολέων, μια διαδικασία που απαιτεί, που προϋποθέτει την ύπαρξη ηρώων, φαινομένων, σταρ. Στην εξαντλητική αυτή πορεία, ο Barack Obama επεβίωσε ως ο απόλυτος σταρ. Κυκλοφορούσε μονίμως με τον αέρα τού πρωταγωνιστή, κι οι κάμερες ήταν πάντα εκεί. Έκανε περιοδεία στην Ευρώπη και συγκέντρωσε τεράστιο πλήθος στο Βερολίνο, λες κι επρόκειτο για την τουρνέ των Rolling Stones. Μίλησε την γλώσσα τού λαού, του μέσου Αμερικανού, κι αυτός σταμάτησε και τον άκουσε. Το δικό του “I have a dream” ήταν το “Yes, we can” – και το είπε απλά, ήρεμα, με ύφος Μεσσία. Απέναντι σ’ έναν αεικίνητο εβδομηντάρη που επισκέφθηκε δεν-ξέρω-κι-εγώ-πια-πόσες πολιτείες το τελευταίο διήμερο πριν τις εκλογές και κοιμόταν ελάχιστα (σαν τους παππούδες που, όσο μεγαλώνουν, τόσο λιγότερο κοιμούνται, από φόβο μην τους βρει ο θάνατος στον ύπνο τους), οι Αμερικανοί επέλεξαν τον πολιτικό που αποτελεί τον ορισμό τού cool, που μιλά στον κόσμο και σου ‘ρχεται στο μυαλό ο Sinatra στην σκηνή, να τραγουδά το “I ‘ve got you under my skin”, με το καπέλο φορεμένο στραβά και το ένα χέρι στην τσέπη…

Τα δακρυσμένα από συγκίνηση μάτια στο Grant Park τού Chicago, καθώς ο Barack Obama εξαπέλυε άλλη μια, την τελευταία ίσως, “Yes, we can” ομοβροντία του, μαρτυρούν τις ψυχές που έχει σκλαβώσει στην άλλη πλευρά τού κόσμου (κι όχι μόνο) αυτός ο νέος, υπέροχος κήρυκας. Οι Αμερικανοί (ξανα)βρήκαν τον Kennedy τους. Καθώς τα συνθήματα χαράσσουν πολιτική, αλλά δεν αρκούν για να την υλοποιήσουν, δεν μπορώ να μην ανησυχώ στην σκέψη ότι ο Kennedy των 00’s δεν θα αποδειχθεί πολιτικά χρησιμότερος για τον τόπο του απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ να είναι ο εξ ίσου cool, άστατος Frankie – ή, για να ποντάρω στο χρώμα των ημερών, ο Sammy Davis jr.

Υ.Γ.: Περισσότεροι από σαράντα Αμερικανοί πολίτες, εκτός των Obama και McCain, έθεσαν υποψηφιότητα για το αξίωμα του προέδρου τής χώρας. Απ’ αυτούς, οι τέσσερεις είχαν ψηφοδέλτια σε αρκετές πολιτείες ώστε να διεκδικούν “μαθηματικά” την θέση, εφ’ όσον βεβαίως ψηφίζονταν. Στην Γη τής Ελευθερίας και τής Δημοκρατίας, τα ονόματα αυτών των υποψηφίων εξαφανίστηκαν από όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά portals έναν μήνα πριν από τις εκλογές. Τελικώς τα εντόπισα εκ νέου κι αναφέρω, για την ιστορία, τα σημαντικότερα: Ralph Nader (ο γνωστός), Bob Barr (ο φιλελεύθερος), Chuck Baldwin (ενδιαφέρον ψήγμα πατριωτικού φιλελευθερισμού), Cynthia McKinney (Κόμμα Πρασίνων). Μπορείς να βρεις την πλήρη λίστα στο http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_presidential_%20candidates,_2008._
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Αφού, τελικά, μέχρι να κάτσω να ασχοληθώ με το θέμα, η Καβάλα πήρε το πιστοποιητικό συμμετοχής στην Α1 (ενώ στο πρωτάθλημα είχαν ήδη παιχτεί 3 αγωνιστικές) κι ενώ ο επαγγελματίας πρόεδρος του μπασκετικού ΠΑΟΚ δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν ο Πεδουλάκης είναι καλός προπονητής για τη φετινή ομάδα του (έστω κι αν είναι ο καλύτερος Έλληνας), είπα να ρίξω μια ματιά στις βαθμολογίες των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Θα συνιστούσα να το κάνετε κι εσείς... Παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον...

Στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, το αγγλικό, η πρωτάρα (όχι μόνο στη Premiership, αλλά στην κορυφαία κατηγορία γενικότερα) Ηull City είναι ισόβαθμη με Arsenal και την, επίσης έκπληξη, αλλά πιο παραδοσιακή, Aston Villa στην τέταρτη θέση... Αυτό, μάλιστα, στην 11η αγωνιστική, ενώ έχει παίξει ήδη και με ManU και με Chelsea και με Arsenal! Στον αντίποδα η πολυδιαφημισμένη Tottenham του πολύ Juande Ramos, είδε άσπρη μέρα αφού τον έδιωξε και πήρε το θαυματουργό Harry Redknapp, αλλά ακόμα βλέπει 19 ομάδες μπροστά της!

Στο ιταλικό, όπου, θεωρητικά, η Inter πήγαινε για άλλον ένα υγιεινό περίπατο φέτος, έχουμε την Udinese, τη Napoli, αλλά ακόμα και την υπό διάλυση πέρσι Lazio και την Genoa να είναι κολλημένες μαζί ή πάνω από τις παραδοσιακές δυνάμεις Juve, Inter, Milan. Εδώ το ρόλο της Tottenham τον παίζει η Roma του Totti που φυτοζωεί λίγο πάνω από τη γραμμή υποβιβασμού.

Πιο παραδοσιακά εξελίσσονται τα πράγματα στην Ισπανία και τη Γαλλία (πάνε οι χρυσές εποχές που η πρωταθλήτρια Γαλλίας πάλευε για τη σωτηρία της την επόμενη σεζόν... Έκανε ζημιά η Lyon).

Αλλά εκεί που γίνεται η πραγματική επανάσταση του προλεταριάτου είναι στη Γερμανία... Η Hoffenheim, για πρώτη φορά στα μεγάλα σαλόνια του γερμανικού ποδοσφαίρου έχει τρελάνει κόσμο και κοσμάκη, είναι μόνη πρώτη (με δεύτερη τη Leverkusen κιόλας) και παίζει μπαλάρα! Θα περίμενε κανείς ότι η πρώτη αυτή θέση θα ήταν αποτέλεσμα μίας σφιχτής άμυνας και πολλών 1-0... Κι όμως, η Hoffenheim έχει την καλύτερη επίθεση στην Bundesliga με πάνω από 2,5 γκολ ανά παιχνίδι και είναι πιο στάνταρ over και από τη Werder! Έχει και τον πρώτο, μέχρι στιγμής, σκόρερ του πρωταθλήματος Ibisevic με 13 γκολ σε 11 αγώνες!

Στα καθ' ημάς, η Ξάνθη είναι μόνη δεύτερη μετά από 8 αγωνιστικές (και αναγκάζει τους ακροατές του Sport FM να στέλνουν μηνύματα του στυλ: "Ο Κασναφέρης στην πρώτη του σεζόν πάει για πρωτάθλημα ή του αρκεί η έξοδος στο ΤσουΛου;") και ο ΠΑΟΚ τρίτος...

Α, και στη Ρωσία το πρωτάθλημα πήρε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος η Rubin Kazan (!?).

Και μην ξεχνάμε και τις Cluj, BATE, Ανόρθωση στο ΤσουΛου...

Δεν ξέρω αν έχουν μικρύνει οι μεγάλοι ή έχουν δυναμώσει οι μικροί... Μάλλον, οι διαφορές έχουν μειωθεί, ειδικά όταν οι μεγάλες ομάδες έχουν πολλούς διεθνείς που παίζουν μπάλα μέχρι το τέλος Ιουνίου... Δεν περιμένω να πάρουν τίτλους η Hull ή η Hoffenheim (ή η Ξάνθη), αλλά δίνουν ένα άλλο ενδιαφέρον στα πρωταθλήματα.

ΥΓ. Ανεβάζει το Σπόρτιγκ, τον παρατάει και πάει πρόεδρος στην ΑΕΚ, την παρατάει και πάει πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, παίρνει 12-13 νέους παίκτες και στις 4 αγωνιστικές αποφασίζει να απολύσει τον (επιμένω, καλύτερο έλληνα προπονητή) Πεδουλάκη... Λίγες ώρες μετά τον κρατάει και τον στηρίζει... Από σοβαρότητα σκίζουμε... Δέχομαι στοιχήματα σε ποια ομάδα θα πάει πρόεδρος του χρόνου ο Δρόσος....
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του Γ.Παπανδρέου στη χθεσινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (http://www.enet.gr/online/online?dt=03%2F11%2F2008), μπορεί εύκολα κάποιος να αντιληφθεί ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει σωτηρία. Τα αίτια μπορεί να είναι πολλά και σηκώνουν μεγάλη κουβέντα. Το αποτέλεσμα πάντως είναι σαφές και ξεκάθαρο. Ως λαός δεν έχουμε μέτρο σε τίποτα.
Από εκεί που είχαμε γεμίσει με γκουρού της ελεύθερης αγοράς και επιχειρηματίες με διεθνές κύρος, τώρα γυρίσαμε στο άλλο άκρο. Πετάξτε τα ξυραφάκια, βγάλτε τα αμπέχωνα και ετοιμαστείτε. Ξεκινάει η επανάσταση.
"Και όπου χρειαστεί, το Δημόσιο να παρέμβει αγοράζοντας μετοχές, κάνοντας -για να μην κρυβόμαστε- μερική κρατικοποίηση, αποκτώντας λόγο στη στρατηγική και τη διαχείριση. Εξασφαλίζοντας όρους δανειοδότησης που στηρίζουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά" λέει ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναφερόμενος στις τράπεζες και τα μέτρα στήριξής τους από το κράτος. Αφού υπενθυμίσω ότι οι δύο τράπεζες που μοίραζαν στεγαστικά σε όποιον πέρναγε απ'έξω, στις ΗΠΑ, ήταν ημι-κρατικές και αυτό το έκαναν κατόπιν κρατικής προτροπής, να ρωτήσω τί σημαίνει κρατική διαχείριση και στρατηγική; Κρατικές τράπεζες στη χώρα, υπάρχουν ακόμα. Αν θέλεις να σταματήσεις τη δημιουργία καρτέλ και να δώσεις ώθηση στον ανταγωνισμό χρησιμοποίησε αυτές. Θα κρατικοποιήσεις δυο τρεις ακόμα; Μπράβο, και τί θα καταφέρεις; Είτε θα διοικήσεις τις κρατικές τράπεζες όπως και το υπόλοιπο δημόσιο, οδηγώντας τες στην αποτυχία (εκεί σε περιμένουν από τη μία οι μέτοχοι κι από την άλλη οι πολίτες των οποίων τα χρήματα θα επενδύσεις) ή θα χτυπήσεις πραγματικά τον ανταγωνισμό, θα οδηγήσεις στην ασφυξία τις εναπομείνασες ιδιωτικές και μετά θα πρέπει να κρατικοποιήσεις κι αυτές για να μην κλείσουν. Μετά θα βρεθείς να χρηματοδοτείς όλες τις ελληνικές εταιρείες (μέσω των τραπεζών) και να κρατικοποιείς όποια πέφτει έξω για να τη σώσεις . Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε...
Τελικά, αν το καλοσκεφθεί κανείς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπορεί να σε τρελλάνει. Δέκα χρόνια πριν, αν ήξερες να στρώνεις τσιμέντο και είχες γνωστό ένα δήμαρχο, γινόσουν επιχειρηματίας. Έπαιρνες το έργο πεζοδρόμησης της πόλης σου, με τα χρήματα απ'αυτό νοίκιαζες ένα γραφείο κι αγόραζες ένα γκρι κοστούμι. Μετά ανακοίνωνες τη δημιουργία Α.Ε., διεκδικούσες κι άλλα έργα και παράλληλα έστηνες και μία εταιρεία διαμεσολάβησης μεταξύ εσού και του δήμου. Τελικά κατέληγες να έχεις μια holding εισηγμένη στο χρηματιστήριο και να μιλάς περί ευέλικτης εργασίας, ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων ακόμη και μείωση θέσεων ονομάζοντας το "είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι γουστάρω" φιλελευθερισμό(επί ΝΔ πλέον). Εν έτει 2008, γκρινιάζεις για το πού μας οδήγησε η αυτορρύθμιση των αγορών και περιμένεις να ξαναβγεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να βγάλεις επιτέλους αυτό το γκρι κοστούμι ( το οποίο επιμένεις να φοράς με καφέ παπούτσια για δικούς σου λόγους ), να βάλεις κάτι πιο άνετο, να δηλώσεις μικρή οικογενειακή επιχείρηση-πνεύμονας για την τοπική οικονομία και να περιμένεις από τις τράπεζες να σου χαρίσουν τα χρέη.
Περισσότερα...