| Joe Dalton | Comments ]

Το χθεσινό απόγευμα ήταν ποδοσφαιρικό. Ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε το Διαγόρα στη Ρόδο για το θεσμό του κυπέλλου σε ένα παιχνίδι που δεν είδα αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να ασκήσω κριτική στη διεξαγωγή του.

Υπάρχει άραγε κάποιος που να μπορεί να απαντήσει σοβαρά γιατί έγινε ένας αγώνας όταν λίγες ώρες νωρίτερα ένα νεαρό παλικάρι είχε πάρει την ίδια του τη ζωή; Ένα στέλεχος της ομάδας του Διαγορα.

Υπάρχει άραγε κάποιος που να μπορεί να εξηγήσει με ποιο σκεπτικό στη διακοπή του αγώνα ενημερώνεις τους συμπαίκτες του για το συμβάν;

Αντί να πεις διακόπτω το παιχνίδι να το ξαναπαίξουμε μια άλλη φορά (με το σκορ στο 2-2 δεν υπήρχε ούτε καν σκοπιμότητα και να υπήρχε πάλι δεν αξίζει τίποτα μπροστά στην ανθρώπινη ζωή ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι).

Η Ελλάδα δυστυχώς είναι πλέον μία χώρα που τίποτα δεν έχει σημασία και όλοι πορεύονται για το σήμερα και τον εαυτό τους και κάποιοι ευτελίζουν και την ανθρωπιά.

Ας ελπίσουμε ότι το παλικάρι θα είναι κάπου καλύτερα πια χωρίς τα βάσανα που τον ώθησαν στη τραγική του πράξη και ότι θα βρεθούν κάποιοι που σε επόμενη περίσταση θα συμπεριφερθούν ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Το να το λες στον καθρέφτη είναι εύκολο. Αν μπορείς τράβα πες το κι εκεί που πρέπει. Πες το στο αφεντικό σου που δε σου πληρώνει υπερωρίες, αλλά τις απαιτεί. Πες του το όταν δε σου δίνει τις άδειες σου ή όταν δε σου κάνει αύξηση γιατί εσύ δεν παίρνεις το βασικό μισθό, επομένως δεν καλύπτεσαι από τη συλλογική σύμβαση. Πες το στο άλλο σου μισό, όταν σου κάνει τη ζωή πατίνι ή στο γείτονά σου που θεωρεί ότι είναι πιο παλιός απο σένα στη γειτονιά και γι'αυτό κρατάει στο δρόμο μια θέση για το αυτοκίνητό του.
Όσο, όμως, σκύβεις το κεφάλι σε όλα αυτά, μη ζητάς μερίδιο σε κάτι που είπε κάποιος άλλος. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε ο ελληνικός λαός και δεν νομίζω ότι εμείς είπαμε το "ΟΧΙ" στον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου του 1940. Ας μακαρίζουμε, λοιπόν, αυτόν που πραγματικά το είπε και δεν πειράζει που ήταν δικτάτορας, μπορούμε άνετα να τον κρίνουμε και γι'αυτό.
Το ότι το "ΟΧΙ" του Μεταξά εξελίχθηκε σε γενναία και μαζική πάλη από το λαό είναι κι αυτό γεγονός αναμφισβήτητο. Πιθανώς γιατί τότε υπήρχε μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή, παρά τη δικτατορία και τους περιορισμούς που αυτή είχε επιβάλλει. Ίσως λειτούργησε η συλλογικότητα που πρέπει να διακρίνει μία ομάδα ή ένα λαό. Ίσως και το φιλότιμο. Κίνητρο, είναι η αγάπη προς την πατρίδα σου, όταν οδεύεις στο θάνατο. Κίνητρο είναι, όμως, και το υποτιμητικό βλέμμα του απέναντι όταν σε βλέπει να απέχεις. Τη δυνατότητα για να φανούν όλα αυτά, όμως, την έδωσε ένας άνθρωπος, μόνος στο σαλόνι του σπιτιού του στις 3 τα χαράματα.
Ας ευχαριστούμε λοιπόν τον Ι.Μεταξά για την τελευταία, ίσως, σοβαρή στιγμή μας ως έθνος στην παγκόσμια ιστορία κι επειδή τίποτα δεν πρέπει να παραγράφεται, ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξε δικτάτορας και μάλιστα σκληρός. Σε ό,τι αφορά εσένα και μένα που "είπαμε" το "Alors, c'est la guerre", ας το δουλέψουμε λίγο και το ξαναδιεκδικούμε. Μέχρι τότε, ας βολευτούμε με το "Η Κύπρος είναι μακρυά" και το "Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών"
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Από το θεματικό πάρκο «Μετά θάνατον ζωή για καλούς ανθρώπους» λάβαμε την ακόλουθη ανακοίνωση:
“Αγαπητοί εν ζωή πιστοί,
Με λύπη σας πληροφορούμε, ότι όλα τα τμήματα του παραδείσου των μονοθεϊστικών θρησκειών θα παραμείνουν κλειστά για δέκα ημέρες περίπου, λόγω συμφόρησης. Συνιστούμε σε όσους νομίζουν ότι μπορούν κρατηθούν στη ζωή για λίγες ημέρες, να το πράξουν. Οι νέες αφίξεις θα τοποθετούνται προσωρινά στο καθολικό καθαρτήριο μέχρι να ανοίξει το νέο ενιαίο τμήμα.
Παράλληλα, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το πρόβλημα οφείλεται στις αφίξεις της τελευταίας εικοσαετίας και κυρίως στο παραθυράκι που ανακάλυψε Έλλην πρώην πρωθυπουργός. Ο εν λόγω θαμών αφού ζήτησε συγκριτική εξέταση της περίπτωσής του με προσωπικότητες άλλων εποχών όπως ο Μ.Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός, εισήχθη στο Χριστιανικό παράδεισο ως κατ’απόλυτη τιμή πιο ενάρετος. Αυτό δημιούργησε δεδικασμένο κι έκτοτε τα κριτήρια άλλαξαν και δε λαμβάνουν υπ’όψιν τη χρονική συγκυρία στην οποία συνετελέσθησαν οι υπό κρίσην πράξεις. Στα άλλα τμήματα, λόγω του μεσανατολικού, αλλά και της έντασης σε όλη την Ασία οι μάρτυρες αλλά και τα αθώα θύματα έχουν πολλαπλασιαστεί σε βαθμό που υπερβαίνει τις δυνατότητες του χώρου.
Έτσι, Εκείνος αποφάσισε να αλλάξει τρόπο διαχείρισης. Ο νέος χώρος κατά το παράδειγμα της κολάσεως, θα είναι ενιαίος και διαμορφωμένος με βάση τις πραγματικές ανάγκες των υποψηφίων προς είσοδο. Η παραδοσιακή αντίληψη της ανταμοιβής για μια καλή, ενάρετη και μερικές φορές καρτερική έως μαρτυρική ζωή, πλέον δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Θεωρούμε λοιπόν ότι πιο ταιριαστό στις μέρες που ζούμε και με δεδομένη την ελευθερία επιλογής του ευρύτερου πλαισίου στο οποίο θα κινηθεί η ζωή του καθενός, ο Νέος Παράδεισος (αυτή θα είναι η ονομασία) να προσφέρει απασχόληση αντίστοιχη με αυτή που είχατε όσο ήσαστε εν ζωή.
Κατά συνέπεια, για τους μελετηρούς θα υπάρχει ένα μεγαλειώδες αναγνωστήριο όπου θα μπορούν να εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους εσαεί· για τους λάτρεις της νυκτερινής ζωής μια μεγάλη λεωφόρος με μπαρ, μπουζούκια, καμπαρέ κι ό,τι άλλο επιθυμούν ( εξετάζουμε το ενδεχόμενο να την ονομάσουμε Sunset και ειδικά εκεί η ημέρα να ξεκινά με τον ήλιο στις 7 μ.μ.). Αντίστοιχα για όσους νηστεύουν σε υπερβολικό βαθμό καρτερώντας τη μετά θάνατον ανταμοιβή, θα υπάρχει ειδικό εστιατόριο με βολβούς και τζαμαρία, με θέα στο Models’ whisky steak house έτσι ώστε να σκανδαλίζονται χωρίς κουράζουν τον εγκέφαλό τους. Εννοείται ότι για τους λάτρεις των ψαλμών θα υπάρχει ωδείο και για τους αποκλειστικούς αναγνώστες της Βίβλου, εκδόσεις από τα χέρια του Γουτεμβέργιου.
Ειδικά για σας που γκρινιάζετε στην παρούσα ζωή σας και θεωρείτε ότι ο Θεός βρίσκεται από τις μικροατυχίες που σας συμβαίνουν κατασκευάζουμε τοίχο από αφρολέξ ώστε να μπορείτε να χτυπάτε το κεφάλι σας επ’άπειρον. Στα διαλείμματα των 8.30 μ.μ. θα υπάρχει σύνδεση με ελληνικά δελτία ειδήσεων ώστε να μην αποχωριστείτε το αγαπημένό σας θέμα συζήτησης, την ακρίβεια.
Τέλος, επισημαίνουμε ότι ο χώρος στον οποίο θα ενταχθείτε θα είναι μοναδικός, δε θα έχετε δηλαδή δυνατότητα μετακίνησης και η διαλογή θα γίνεται αποκλειστικά από εμάς με βάση τις ώρες που ξοδεύατε σε κάθε ασχολία όσο ήσαστε εν ζωή. Γι’αυτό σας συμβουλεύουμε να είστε αποφασιστικοί και να προσέχετε πολύ τί κάνετε από δω και πέρα.
Για να αποτρέψουμε όσους προσπαθήσουν να μπουν στον παράδεισο από το παράθυρο αλλά και προς αποζημίωσιν όσων θα βρεθούν στο καθαρτήριο αυτό το δεκαήμερο, κατ’εντολή Εκείνου, διοργανώνουμε συζήτηση με θέμα «Ερυθρά Θάλασσα-Αχελώος:Εγκεφαλική διαχείριση υδάτινων πόρων». Κύριοι ομιλητές:Μωυσής, Ανδρέας Παπανδρέου.
Ευχαριστούμε για την προσοχή· σας περιμένουμε…”
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Μηνυτήρια αναφορά σε βάρος τής εταιρείας Νέος Παράδεισος Α.Ε. κατέθεσε σήμερα στην Επιτροπή Ανταγωνισμού η εταιρεία Hell S.A.- Θεματικά Πάρκα.
Στην αναφορά, ζητείται από την Επιτροπή να διερευνήσει το κατά πόσον αποτελεί παραβίαση των αρχών τού υγιούς ανταγωνισμού η πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια τής εναγομένης εταιρείας, που, θυμίζουμε, αντικατέστησε την παλαιοτέρα Παράδεισος Α.Ε., η οποία χρεωκόπησε υπό το βάρος τής κακοδιαχείρισης των τελευταίων χρόνων. Η μετάβαση στο νέο καθεστώς βασίσθηκε σε αμφιλεγόμενη διάταξη τής ελληνικής νομοθεσίας, η οποία ουσιαστικά απαλλάσσει την νεοσυσταθείσα Α.Ε. από τις υποχρεώσεις τής υπό εκκαθάρισιν, γεγονός που είχε οδηγήσει τον εκπρόσωπο τής εναγούσης, κ. Εωσφόρο, να μιλήσει ανοικτά για "επιστροφή στις πρακτικές τού 1996".
Ειδικώτερα, η ενάγουσα κάνει λόγο στην αναφορά της για "απαράδεκτη μεθόδευση από πλευράς τής (σ.σ. αντιδίκου πλέον) εταιρείας, η οποία επιχειρεί να διεισδύσει σε μια αγορά, που αποτελεί προνομιακό, όσο και παραδοσιακό πεδίο δράσης για την Hell S.A.- Θεματικά Πάρκα. Εφ' όσον ενσωματωθεί στο Καταστατικό τής Νέος Παράδεισος Α.Ε. η προκήρυξη διαχείρισης των προσελκυομένων με "θεματικά κριτήρια", θα μπορούσε, σε συνδυασμό και με την κυρίαρχα εδραιωμένη στην αγορά πεποίθηση γύρω από τα καλούμενα "ηθικά κριτήρια" διαχείρισης που συνοδεύει την παλαιά Παράδεισος Α.Ε., να οδηγήσει σε επικάλυψη τής θέσης που κατέχει η Hell S.A. στην αγορά μέσω του σφετερισμού των πολιτικών εκείνων που αποτελούν τους πυλώνες δράσης της και, κατά συνέπεια, να αποτελέσει απειλή για την ίδια την ύπαρξή της."
Μιλώντας σε δημοσιογράφους μετά την κατάθεση τής αναφοράς, ο κ. Εωσφόρος τόνισε: "Η υπομονή έχει και τα όριά της - και δεν το λέω εγώ αυτό, ο Ιώβ το είπε. Ακόμη κι Εκείνος το ξέρει ότι έχουμε υπομείνει πολλά: δεν μιλήσαμε όταν μας πήρε τον Ιούδα επικαλούμενος το Θείο Σχέδιο, δεν επιμείναμε όταν συλλήβδην υφάρπαξε τους Σταυροφόρους επειδή, λέει, χρησιμοποίησαν το Όνομά Του - επί ματαίω, λέω εγώ. Αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι στην απόπειρά Του να μας οδηγήσει στον αφανισμό. Ζητάμε να δοθούν το συντομότερο στην δημοσιότητα τα οικονομικά στοιχεία τής χρεωκοπημένης εταιρείας, ζητάμε να μας κοινοποιηθεί η μετοχική σύσταση τής νέας - για να ανοίξουμε τα μάτια τού κόσμου, να λάμψει, επί τέλους, η Αλήθεια."
Απαντώντας σε ερωτήσεις, ο κ. Εωσφόρος ενημέρωσε τους εκπροσώπους τού Τύπου ότι η Hell S.A. μελετά το ενδεχόμενο, αφού λάβει και την συμβουλή τής ΑΕΠΙ, να προσφύγει στην Δικαιοσύνη για προσβολή των πνευματικών της δικαιωμάτων, με αφορμή την διακηρυγμένη πρόθεση τής Νέος Παράδεισος Α.Ε. να δημιουργήσει θεματικό χώρο πανομοιότυπο με τον δικό της, βασισμένο στο Models' whisky steak house. "Πρόκειται για ξεδιάντροπη κλοπή τής δικής μας ιδέας. Τόσο το Models', όσο και το βασισμένο σ' αυτό χορτοφαγικό εστιατόριο, το Opus Dei, λειτουργούν στις εγκαταστάσεις μας εδώ και αιώνες". Τέλος, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι η Hell S.A. ενέχεται στα επεισόδια που προκλήθηκαν από αγνώστους κατά την διάρκεια τής εκδήλωσης "Ερυθρά Θάλασσα-Αχελώος", που διοργάνωσε η Νέος Παράδεισος Α.Ε., σχολιάζοντας ωστόσο: "Ίσως ήλθε η ώρα να αναψηλαφήσουμε τα γεγονότα τού 1996. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει μαζί μας ανοικτούς λογαριασμούς, που πρέπει, επί τέλους, να διευθετηθούν..."
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Σύντροφοι και συντρόφισσες,Ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ο προπατορικός αποστάτης ξεδιάντροπα ζητάει και τα ρέστα. Αφού διέλυσε την ενότητα του παραδείσου, αφού ύπουλα οι πράκτορές του ξεγέλασαν την Εύα,ζητάει τώρα και αναψηλάφιση.Είστε ο Εφιάλτης του άλλου κόσμου κ.Εωσφόρε. Ο λαός, δεν ξεχνά τα καζάνια και τα μαστιγώματα. Μπορεί να φοράτε το καλό προσωπείο της κολάσεως όλοι ξέρουμε όμως πως κατά βάθος δεν έχετε αλλάξει.Όλοι κάνουμε λάθη.'Οταν το καταλαβαίνουμε όμως το παραδεχόμαστε, λέμε "mea culpa", δε φθάνει αυτό; Ποιοι είναι αυτοί που δεν παραδέχονται τη μετάνοια; Αυτοί που έχουν άλλα σχέδια για το λαό.Όχι στις πολυεθνικές του άλλου κόσμου, όχι στις βάσεις του θανάτου(sic), όχι στους "παντογνώστες κριτές", ήρθε η ώρα το καθαρτήριο να κόψει τους δεσμούς με τις μεγάλες δυνάμεις. θα γίνουμε ανεξάρτητοι και δυνατοί. Τόσο ο κ.Εωσφόρος όσο κι Εκείνος θα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.Το καθαρτήριο ανήκει στους κρινόμενους.



Αντρέας

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

“Τι τρέχει, Κώστα μου;”
Στα πενήντα τόσα χρόνια που ήταν παντρεμένοι, δεν τον είχε ξαναδεί σε τέτοια κατάσταση. Κατάχλωμος, και σαν να γέρασε δέκα χρόνια σε μια νύχτα. Άθικτος ο καφές, άθικτα και τα καλτσουνάκια, που τόσο αγαπούσε για πρωινό.
“Είδα πολύ άσχημο όνειρο το βράδυ, Μαρίκα.”
“Μπα; Και τι όνειρο είδες, δηλαδή;”
Δίστασε μια στιγμή, σαν να ξαναζούσε τον εφιάλτη. Θα προτιμούσε να μην μιλήσει γι’ αυτό, κι ωστόσο ήξερε πως, αν μπορούσε να μιλήσει σε κάποιον για να ξαλαφρώσει, αυτός ο κάποιος ήταν η Μαρίκα.
“Να μωρέ, είδα… είδα πως πέθανα.”
Δεν γύρισε να την κοιτάξει. Δεν χρειαζόταν: ένοιωθε το εξεταστικό της βλέμμα να τον καρφώνει.
“Αυτό είναι όλο;”
Βαθειά ανάσα. Πάμε:
“Ε, να, το πιο τρομακτικό ήταν που δεν μπορούσα να καταλάβω αν με είχαν στείλει στην Κόλαση ή στον Παράδεισο! Ήταν τόσο… συγκεχυμένα… Κανείς δεν μου έδινε σημασία στην αρχή, κανείς δεν ήλθε να με υποδεχθεί, ήταν όλοι τόσο βιαστικοί, τόσο απασχολημένοι, κινούνταν και μιλούσαν μεταξύ τους με απίστευτη ένταση, θέλω να πω, αν το καλοσκεφθείς, δεν ήταν καν ζωντανοί όλοι αυτοί, πού την έβρισκαν τόση ζωντάνια; Δεν έστεκε… Ύστερα έπεσα πάνω στον Παναγιώτη τον Κανελλόπουλο, κι αυτός μου τα εξήγησε όλα.”
“Τι σου εξήγησε, δηλαδή;”
“Ότι για όλα έφταιγε ο Ανδρέας! Ναι, ο Ανδρέας! Με το που πέθανε, λέει, τα στύλωσε στο Καθαρτήριο των Καθολικών και δεν το κούναγε με τίποτα! Τους αμόλησε εκεί πέρα κάτι επαναστατικά, τον πιστέψανε αυτοί, τα στυλώσανε και του λόγου τους και δεν το κουνάγανε – ούτε για Κόλαση, ούτε για Παράδεισο! Διαδόθηκε το πράγμα, έφτασε στ’ αυτιά των έγκλειστων, ξεσηκώνονται με τη σειρά τους, επανάσταση κανονική! Πέφτουν τα σύνορα, πάει η Κόλαση, πάει ο Παράδεισος, όλα ένα! Κι όλα αυτά τους τα ‘κανε, ποιος; Ο Ανδρέας! Ο Ανδρέας…”
“Μπα σε καλό σου, Κώστα μου!” έκανε η Μαρίκα, σκασμένη στα γέλια. “Είναι το πιο αστείο όνειρο που έχω ακούσει ποτέ!”
“Ναι, γέλα εσύ. Δεν θα ‘χεις κανέναν να σε κυνηγάει στον άλλο κόσμο και να σε φωνάζει αποστάτη…”
“Μα καλά, ούτε τώρα, που ‘χει πεθάνει τόσα χρόνια, δεν έχει πάψει να σε κυνηγάει αυτό το πράγμα;”
Δεν της απάντησε. Η διήγηση τον είχε αναστατώσει ξανά, ήταν ολοφάνερο. Προσπάθησε να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που τον είχε δει τόσο φοβισμένο, μα δεν τα κατάφερε. Ίσως και να μην τον είχε δει ποτέ, συλλογίσθηκε. Πάντα τον θαύμαζε γι’ αυτό, άλλωστε: τόσο θαρραλέος, φωνακλάς, καταφερτζής…

Για λίγο δεν μίλησε κανείς. Εκείνος βρήκε καταφύγιο στην σιωπή και κατέβασε τους σφυγμούς του σε νορμάλ επίπεδα, εκείνη χαμογελούσε στην θύμηση τού λεβέντη που ερωτεύθηκε, που παντρεύτηκε, που έμαθε ν’ αγαπά. Ύστερα του χάιδεψε το χέρι τρυφερά, κι είπε να βάλει τα πράγματα σε τάξη.
“Ε, λοιπόν, πολλή σημασία έδωσες σ’ αυτό σου τ’ όνειρο, καλέ μου. Πρώτον, γιατί αν υπάρχει Θεός, και πιστεύω πως υπάρχει, ο Ανδρέας θα ψήνεται τώρα, ολομόναχος, στο μεγαλύτερο καζάνι τής Κόλασης! Δεύτερον, σαν πολύ δεν βιάζεσαι να πας να τον ανταμώσεις τον μασκαρά; Εσύ θα μας θάψεις όλους και το ξέρεις… Κι ύστερα, πες ότι τ’ όνειρο βγαίνει στ’ αλήθεια. Ε, και; Η καλύτερή σου! Θα γλιτώσεις την Κρίση, θα γλιτώσεις την Κόλαση, θα ‘χεις και τον Ανδρέα να τσακώνεστε στον αιώνα! Τι άλλο θες, δηλαδή;”
Δεν αποκρίθηκε, αλλά η διάθεσή του είχε αλλάξει. Κάτι σαν χαμόγελο πήγε να σχηματισθεί στο γέρικο πρόσωπό του. Σκέφθηκε να της το ανταποδώσει, να της πει κάτι σαν “σε θέλω κι εσένα μαζί”, το μετάνιωσε, δεν ήξερε πώς να το πει – τέτοιος ρήτορας, και να μην μπορεί να βγάλει άχνα ώρες ώρες…
Η Μαρίκα στηρίχθηκε στο τραπέζι με τα χέρια της και σηκώθηκε όρθια με δυσκολία. Η δουλειά είχε γίνει. “Θα πω στη Λενιώ να σου ψήσει άλλο καφέ, αυτός πάγωσε, τόση ώρα που κάνεις. Και φάε τίποτα! Θ’ αρρωστήσεις καμιά ώρα και να δω ποιος θα σε φροντίζει, κακομοίρη μου…” Πήρε το πι της και βάλθηκε να σέρνεται προς την πόρτα, με την στωικότητα που θα πρέπει να επιστρατεύει ο Σίσσυφος κάθε φορά που ξεκινά το κύλισμα τής πέτρας απ’ τους πρόποδες προς την κορυφή, ξέροντας ότι δεν θα ‘ναι ούτε ετούτη η φορά η τελευταία… Έφτασε, με τα πολλά. Κι εκεί στάθηκε, και γύρισε προς το μέρος του για να βάλει την τελευταία πινελιά: “Και να σου πω και κάτι άλλο; Οι παρτίδες σου μ’ ετούτον εδώ τον κόσμο δεν τέλειωσαν ακόμη! Εκείνος έφυγε όπως-όπως, κι ούτε την υστεροφημία του πρόλαβε να σκεφθεί ούτε τίποτα! Εσύ να δούμε τι θα κάμεις…”
Έξοδος. Αυλαία. Στο βάθος τού μυαλού του ξεσπούσαν χειροκροτήματα κι επευφημίες γι’ αυτήν την νέα, υπέροχη ιδέα. Πώς πάει και τα σκέφτεται κάτι τέτοια η Μαρίκα; Θα πρέπει να βρει τρόπο να την ευχαριστήσει γι’ αυτό – αργότερα. Έτρεξε στο τηλέφωνο και σχημάτισε από μνήμης τον αριθμό. “Έλα Γιάννη μου, τι κάνεις; Ο Πρόεδρος είμαι… Καλά Γιάννη μου, ευχαριστώ… Δόξα τω Θεώ, Γιάννη μου… Άκου τι σε ήθελα, Γιάννη: είχα μιαν ιδέα και υπολόγιζα πως θα μπορούσες να με βοηθήσεις μ’ αυτήν. Πρόκειται για ένα συνέδριο…”
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

...Εν τω μεταξύ στον παλαιό παράδεισο επικρατεί ηρεμία.
-Πγόεδγε την 5η τγύπα να την παίξεις με το παγ
-Εντάξει Γιώργο την καταφέρνω.Τί νέα από κάτω;
-Μίλησε ο Παναγιώτης με τον Ψηλό.Πήγε στον ύπνο του σα φάντασμα και του είπε για το καθαγτήγιο και τον Αντγέα.Κιτγίνιασε.
-Για τον μικρό, είπε τίποτα;
-Καλά τα πάει, τώγα είναι στο κεφάλαιο "σοσιαλμανία"
-Μπράβο του, πιάσε το 7άρι.Στο καθαρτήριο τί γίνεται;
-Τους έχει κάνει ο Αντγέας άνω κάτω
-Καλά να πάθουν, όταν κατέβηκα υποψήφιος με μαύρισαν. Εκείνος πώς το έχει πάρει;
-Γωτάει να μάθει ποιός είναι αυτός ο Τγιανταφυλλίδης που του έστειλε την πγόταση για το debate Αντγέα-Μωυσή
-Χι χι χι
-Το διασκεδάζεις ε;
-Ουουου
-Έλα τώγα,γιατί με πειγάζεις;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Παρατηρώ την αγωνία του Ολυμπιακού να βρει αντικαταστάτη του Νικοπολίδη για τη νέα σεζόν. Χθες το βράδυ κατά τη διάρκεια του αγώνα ΠΑΟ-Βέρντερ κατάλαβα ακόμα περισσότερο την αγωνία του Ολυμπιακού.

Η Βέρντερ είναι ένας αδιαμφισβήτητα πλούσιος σύλλογος. Από αυτούς που δεν το έχει σε τίποτα να ξοδέψει εκατομμύρια ευρώ για παίκτες. Σε όλους αρέσει το άναρχο παιχνίδι της που θυμίζει basket με επίθεση-άμυνα χωρίς κράτημα μπάλας στα χαφ και τσούκου τσούκου. Όλοι μιλάνε για την επίθεση της που βγάζει φωτιές και την άμυνα της που μπάζει από παντού.

Τα τελευταία 5 χρόνια τουλάχιστον όμως πληρώνει πιο πολύ και από την άμυνα της τους άθλιους τερματοφύλακες της. Οι αμυντικοί της είναι κατά βάση καλοί παίκτες Όμως πως μπορούν να αποδώσουν όταν ξέρουν ότι πίσω τους έχουν αυτούς τους άθλιους τερματοφύλακες.

Πέρσι ο Ολυμπιακός της έκανε χουνέρι με 2 γκολ από λανθασμένη απόκρουση του τερματοφύλακα στη Βρέμη. Πρόχειρα θυμάμαι τη Βέρντερ να χάνει πρόκριση από τη Γιουβέντους ελέω του ανεκδιήγητου Βίζε.

Ο Φάντερ χθες ήταν και πάλι κίνδυνος θάνατος. Η φάση του δεύτερου γκολ του ΠΑΟ είναι για σεμινάριο. Η μπάλα απομακρύνεται ψηλοκρεμαστά μέσα στη περιοχή και ο Φάντερ βολτάρει με το πάσο του εκτός εστίας. Ξαφνικά μία κεφαλιά-λόμπα καταλήγει στα δίκτυα με τον τερματοφύλακα να κάνει λάθος βήματα και άλμα σε λάθος χρόνο.

Όποτε από το χθεσινό ματς η μόνη απορία που μου έμεινε είναι η εξής: Πόσο στοιχίζει επιτέλους ένα καλό τέρμα;

Υ.Γ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θεωρώ ότι ο ΠΑΟ πήρε αυτό που του άξιζε στο ματς ίσως και κάτι λιγότερο.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Συγκέντρωση συνδικαλ... εεεεε, απορριμμάτων εν καιρώ απεργίας




Στην σύντομη (και, ως απεδείχθη, περιστασιακή) ενασχόλησή μου με την Επιστήμη είχα την τύχη να συναντήσω έναν σπουδαίο δάσκαλο. Αριστερός και Δημοκράτης όσο λίγοι, είχε την νηφαλιότητα να απαντά πως “οι πάντες χρειάζονται Δημοκρατία” σ’ εμάς τους εξυπνάκηδες που, τον καιρό τής αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, διατεινόμαστε πως “είναι μάταιο – και, επομένως, εκ του πονηρού – να επιχειρείς να επιβάλεις Δημοκρατία σ’ έναν λαό που δεν την έχει γνωρίσει και δεν είναι έτοιμος να την γνωρίσει” – λες και υπάρχουν κατάλληλες και ακατάλληλες στιγμές για να προσφέρεις στον άνθρωπο δικαιοσύνη… Κάποτε λοιπόν, με αφορμή απεργιακές κινητοποιήσεις τής ίδιας περιόδου, μας εξιστορούσε το πώς οι εργαζόμενοι στον τομέα τής Υγείας στην Βρετανία πέτυχαν στις διεκδικήσεις τους έναντι τής κυβέρνησης εν μια νυκτί, προχωρώντας στην εφαρμογή “διοικητικού” μέτρου, που θα μπορούσε να στοιχίσει στο κράτος κάμποσα εκατομμύρια στερλίνες – δίχως απεργίες, δίχως φανφάρες, δίχως δημοσιότητα. Επιμύθιο: “πάντα υπάρχει τρόπος να πάρεις αυτό που θες, εφ’ όσον το δικαιούσαι. Δεν χρειάζεται να στρέφεσαι εναντίον τού συνόλου.”

Υπάρχει στην συνείδησή μου ένα ηθικό μεγαλείο, που συνοδεύει ως φωτεινή άλως την επιλογή τού πολίτη ν’ αγωνισθεί απεργώντας – μεγαλείο παραγνωρισμένο από τους επαγγελματίες κριτικούς τής ενημερωτικής μας πραγματικότητας, αλλά, δυστυχώς, κι από τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τον κόσμο όλο. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι η εργασία είναι για τον ενεργό πολίτη δικαίωμα, εκτός από υποχρέωση. Δικαίωμα που τον εντάσσει στον παραγωγικό ιστό ως χρήσιμο μέλος και τον βοηθά ν’ απολαμβάνει των προνομίων που η ένταξη αυτή συνεπάγεται. Όταν, επομένως, ο εργαζόμενος απεργεί, απεμπολεί το ύψιστο των δικαιωμάτων του, αυτό που τον καταξιώνει ως κοινωνό, ως πολίτη. Δεν το κάνει όμως ανέξοδα: είναι αναπόσπαστο κομμάτι τής αξιοπρέπειας τού απεργού να αρνείται να αμειφθεί για εργασία που δεν προσέφερε. Η άρνηση αυτή τού στοιχίζει, σε κινητοποιήσεις που διαρκούν, φερ’ ειπείν, μία εβδομάδα, 200-300 ευρώ από τις μηνιαίες απολαβές του τουλάχιστον! Χαράτσι κανονικό, αν σκεφθείς ποιοι είναι αυτοί που φθάνουν συνήθως ως την απεργία – άνθρωποι κακοπληρωμένοι, άνθρωποι με ανάγκες, που διεκδικούν την επιβίωσή τους.

Το πώς έχει καταπατηθεί, το πώς έχει συκοφαντηθεί αυτή η αξιοπρέπεια από το κράτος κι από τους διαπλεγμένους άρχοντες τής επικοινωνίας δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Αυτό που θέλω να κουβεντιάσω μαζί σου είναι το πώς υπονομεύεται από αυτούς, που ως κυρίαρχο μέλημά τους (υποτίθεται πως) έχουν την υπεράσπιση των εργασιακών κεκτημένων, την επιτυχή έκβαση αγώνων και διεκδικήσεων. Πρώτον, διότι η απεργία θα έπρεπε να είναι το έσχατο μέσο αγώνα, η τελευταία γραμμή άμυνας, ο τρόπος να πεις “δεν πάει άλλο” και να το εννοείς. Αντ’ αυτού, στην χώρα μας κι αλλού μάθαμε να παρατάμε την δουλειά για ψύλλου πήδημα (ακριβώς όπως μάθαμε μικροί, σε ένδειξη “αγωνιστικής ετοιμότητας”, να κλείνουμε σχολεία και σχολές μια φορά τον χρόνο), λες και είναι η απεργία κάποια θεσμοθετημένη αργία. Να ‘χουμε δηλαδή την φθινοπωρινή απεργία για τον Προϋπολογισμό στο ετήσιο πρόγραμμα, μαζί με τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, την Πρωτομαγιά.

Δεύτερον, διότι όταν δεν αντιμετωπίζεις τον απεργιακό αγώνα σοβαρά ο ίδιος, τον απαξιώνεις μόνος σου. Τι νόημα έχει στ’ αλήθεια να καλείς τον κόσμο να βγει στους δρόμους και να διεκδικήσει, αν δεν είσαι διατεθειμένος να φθάσεις μέχρις εσχάτων; Ζήσαμε πέρσι ό,τι εν πολλοίς παρουσιάσθηκε ως ο υπέρ πάντων εργασιακός αγώνας, την μάχη κατά της (αντι)ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Ιδού πώς “συντονίσθηκε” η προσπάθεια: “κυκλικές” 24ωρες ή 48ωρες διαφόρων σωματείων και συντεχνιών γύρω από την μόνη σοβαρή μάχη, αυτήν που έδινε η ΓΕΝΟΠ, ως την κορύφωση τής γενικής απεργίας, που κράτησε μόλις δύο ημέρες! Κι όταν ψηφίσθηκε ο νόμος-έκτρωμα (και με εκκρεμείς, θυμίζω, τις ψηφοφορίες για δημοψήφισμα και πρόταση μομφής), μαζέψαμε τα πρόβατα πίσω στο μαντρί, λες και είχαμε επιτύχει όσα διεκδικούσαμε…

Τρίτον, γιατί δεν μπορείς να αγωνίζεσαι και να μην σέβεσαι τους γύρω σου. Δεν νοείται να πατάς στο “ηθικό σου δικαίωμα” να απεργείς και ν’ αρκεί αυτό για την νομιμοποίησή σου, αντί να προσπαθείς να πάρεις την κοινωνία με το μέρος σου. Πώς; Αποδεικνύοντας ότι παίρνεις τον αγώνα σου στα σοβαρά. Κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσεις την ταλαιπωρία του κόσμου. Αποφεύγοντας την στάση εργασίας σε τομείς ευαίσθητους, όπως η υγεία και η καθαριότητα. Στηρίζοντας εμπράκτως την δράση και τις διεκδικήσεις όλων των σωματείων, όσο μικρά κι αν είναι. Αντιμετωπίζοντας το εργατικό ζήτημα ως ενιαία πάλη κατοχύρωσης δικαιωμάτων για όλους – και μην αφήνοντας ούτε έναν εργαζόμενο τού ιδιωτικού τομέα να νοιώσει ότι μπορεί να βρεθεί εκτεθειμένος, έτσι κι αποφασίσει ν’ απεργήσει…

Τέλος, διότι ολίγη στρατηγική ουδένα έβλαψε. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πώς ακριβώς προσέφερε στον περσινό αγώνα η συμμετοχή των δημοσιογράφων το τελευταίο, “κρίσιμο” διήμερο, στερώντας την κοινή γνώμη από κάθε ενημέρωση επί των εξελίξεων…

Στην καλύτερη περίπτωση, οι συνδικαλιστές είναι ένα μάτσο από ηλίθιους, δίχως φαντασία κι έμπνευση ανθρώπους, που δεν ξέρουν πώς ν’ αφουγκραστούν την κοινή γνώμη, δεν ξέρουν ν’ ακούν και να μετουσιώνουν σε αίτημα τις ανησυχίες όσων αντιπροσωπεύουν, που ακολουθούν προπατορικές πεπατημένες και εγχειρίδια δράσης για να δικαιολογούν την απόσπασή τους στα συνδικαλιστικά όργανα. Στην χειρότερη, ενεργούν συνειδητά με τρόπο που, κατά κοινή ομολογία, μάλλον βλάπτει παρά ωφελεί το εργασιακό συμφέρον, βολεύονται, συναλλάσσονται, συμβιβάζουν. Σε κάθε περίπτωση, έχει προ πολλού φθάσει η ώρα για αλλαγές, για ανανέωση σε πρόσωπα και ιδέες. Για τα πρόσωπα η λύση είναι απλή, για όποιον βλέπει πέρα απ’ την μύτη του: υποχρεωτική επιστροφή τού συνδικαλιστή στην θέση εργασίας του μετά από αυστηρά καθορισμένη χρονικά θητεία. Για τις ιδέες, επανέρχομαι στην αφήγηση τού δασκάλου μου: ο καθένας μας μπορεί να σκεφθεί, ανάλογα με τον χώρο εργασίας του, τρόπους πίεσης των εργαζομένων προς τον εργοδότη, χωρίς να θίγει η διεκδίκηση τον ίδιο τον εργαζόμενο, χωρίς να στρέφεται κατά του συνόλου. Ν’ αγωνιζόμαστε πιο συνετά και ν’ απεργούμε όταν δεν γίνεται αλλιώς, ώστε ν’ αποκτήσουν, αγώνες κι απεργίες, το χαμένο νόημά τους. Τόσο απλό, που θα μπορούσαν να το ‘χουν σκεφθεί κι οι συνδικαλιστές._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στην εφηβεία μου διάβαζα τα βιβλία του Hemingway και όπως όλοι οι νέοι γοητευόμουν από την εξαιρετική του γραφή. Στη πορεία αντιλαμβανόμενος ότι αυτός ο τύπος έγραφε στην ουσία βασισμένος σε προσωπικά του βιώματα έγινε στα εφηβικά μου μάτια κατά κάποιο τρόπο συνώνυμος του cool. Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεσαι ότι το να είναι κανείς μέθυσος και να φτάνει στην αυτοκτονία δεν είναι ακριβώς στάση ζωής αλλά στην εφηβεία όλα συγχωρούνται στο μυαλό σου. Αν κάτι μου έμεινε από τον γέρο Ernest είναι η αγάπη για τα βιβλία του, ο παράλογος για ορισμένους εγωισμός του και το αγαπημένο του Σαββατιάτικο πρωινό. Να κάθετε στο Cafe Havana και να διαβάζει πίνοντας το καφέ του (...και ορισμένα daquiri).

Έτσι και εγώ έχοντας συνδυάσει στο μυαλό μου τα Σαββατιάτικα πρωινά με τον Ernest λατρεύω να αγοράζω εφημερίδες και περιοδικά και να κάθομαι σε ένα cafe - το οποίο δυστυχώς για εμένα δεν είναι το Cafe Havana - και να περνάω το πρωινό μου ήρεμος και χαλαρός.

Το πρόβλημα είναι πως για λόγους που έχουν να κάνουν με τη καθημερινότητα που έχουμε επιλέξει ορισμένοι και την οποία έχει κατακευρανώσει ο William και οι τζουγκρανοφόροι οπαδοί του αυτά τα Σάββατα είναι όλο και πιο σπάνια. Όλο κάτι έχεις να κάνεις το οποίο αναβάλλει την υπέροχη αυτή διαδικασία.

Οπότε ψάχνεις εναγωνίως εκείνο το Σάββατο που θα ξυπνήσεις νωρίς και θα προλάβεις να πας να κάνεις αυτό που λατρεύεις. Βέβαια επειδή τα Cafe ανοίγουν αργά τελευταία ενδιάμεσα χαλάς τη γαλήνη σου και αναμένοντας να πάει 08:00 ή 09:00 για να ανοίξουν τα ρημάδια γράφεις στο blog για να περάσει η ώρα...

Υ.Γ. Επειδή για τη σημερινή Σαββατιάτικη ανάγνωση πέρα από το ευαγγέλιο (ΦΩΣ) και 1-2 πολιτικές εφημερίδες θα διαβάσω και το Special Report του Economist για τη παγκόσμια οικονομία από εβδομάδας θα μπορέσω να τσακωθώ με το αναγνωστικό μου κοινό για θέματα καπιταλισμού και οικονομίας :)
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Οι Μπγιόρκλουντ είναι μια μάλλον άσημη οικογένεια της Στοκχόλμης. Ανήκουν στην ευρύτερη αριστοκρατική τάξη, έχουν επαφές με κάποιους παράγοντες του σουηδικού δημοσίου βίου, αλλά ποτέ κανένα μέλος τους δε διέπρεψε σε τίποτα. Μάλιστα, οι πιο νέες γενιές της άρχουσας τάξης αναρωτιούνται συχνά ποιοι είναι αυτοί που βλέπουν μπροστά τους στις περισσότερες εκδηλώσεις. Η απάντηση βρίσκεται πολλούς αιώνες πίσω.
Ένα αυγουστιάτικο βράδυ του 1480 ένας μεσήλικας ψαράς, ο Ταρ Μπγιόρκλουντ επέστρεψε στις νορβηγικές ακτές ύστερα από περιπλάνηση ενός μηνός στη θάλασσα. Μετά τη γιορτή που ακολούθησε για τη διάσωσή του, τον ρώτησαν να τους πει τί του είχε συμβεί. Ενώ, λοιπόν, βρισκόταν στα ανοιχτά είδε ένα μεγάλο ψάρι να περνάει δίπλα από το καΐκι του με ταχύτητα. Το ακολούθησε και για κάμποσες μέρες προσπάθησε να το παγιδεύσει. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να παραιτηθεί και να γυρίσει πίσω, συνειδητοποίησε ότι είχε φθάσει πιο δυτικά από ποτέ. Για δύο μέρες βρέθηκε σε πλήρη άπνοια, χωρίς να μπορεί να οδηγήσει το πλεούμενό του προς κάποια κατεύθυνση. Αυτό του έδωσε το χρόνο να κάνει κάποιες παρατηρήσεις.
Πρώτον, η γραμμή του ορίζοντα όπως την έβλεπε ήταν καμπύλη κι όχι ευθεία (παρατήρηση που είχαν κάνει και οι αρχαίοι Έλληνες). Αυτό σήμαινε πιθανότατα ότι η γη δεν ήταν επίπεδη , αλλά σφαιρική. Δεύτερον, αφού υπολόγισε την απόσταση που είχε διανύσει, πίστεψε ότι αν συνέχιζε σίγουρα θα συναντούσε κάποια νέα ακτή.Ήδη η θάλασσα που βρισκόταν ήταν η μεγαλύτερη που είχε δει ή ακούσει. Αποφάσισε λοιπόν να το δοκιμάσει. Όταν βρήκε ευνοϊκό άνεμο άρχισε να κινείται δυτικά. Επιβεβαιώθηκε όταν μερικές ημέρες αργότερα, είδε σμήνη από πουλιά να έρχονται από το σημείο προς το οποίο κατευθυνόταν. Όμως, δεν μπόρεσε να συνεχίσει για πολύ ακόμα. Η τρομερή καταιγίδα που συνάντησε τον έσπρωχνε προς την ανατολή. Υπήρξε μία κρίσιμη στιγμή στην οποία έπρεπε να αποφασίσει για το αν θα συνέχιζε το ταξίδι του προς τη νέα γη που φανταζόταν ή θα τα παρατούσε όλα και θα γύριζε στην πατρίδα του.
Ο ήρωας μας στάθμισε τα πράγματα. Μια νέα εύφορη και ανεξερεύνητη ήπειρος με κόστος τη ζωή του, αν δεν τα κατάφερνε και κέρδος πιθανώς την ισόβια παραμονή, χωρίς τη δυνατότητα να ξανακάνει το ταξίδι αντίστροφα, ήταν αυτό που τον περίμενε, αν επέλεγε την πορεία προς δυσμάς. Τελικά επέλεξε την επιστροφή. Θα γυρνούσε πίσω, θα έλεγε την ιστορία του και οι συντοπίτες του θα τον ονόμαζαν σπουδαίο εξερευνητή. Ίσως να κατάφερνε να τους πείσει να οργανώσουν μια προσπάθεια να διασχίσουν τη μεγάλη θάλασσα και να τους δείξει τον παράδεισο που είχε φαντασθεί.
Τα πράγματα, όμως δεν πήγαν ακριβώς έτσι. Αφού τελείωσε την ιστορία του, οι σύντροφοι του γέλασαν, του είπαν ότι πιθανότατα είχε χάσει τον προσανατολισμό του και τον συμβούλευσαν να ξεκουρασθεί από τη δύσκολη περιπέτεια που είχε περάσει. Τις επόμενες ημέρες ο Ταρ Μπγιόρκλουντ ξαναπροσπάθησε να κάνει κουβέντα για τον παράδεισο που βρισκόταν απέναντί τους. Μάλιστα, «θυμήθηκε» ότι ένα πρωινό είχε δει στο βάθος του ορίζοντα στεριά. Οι προσπάθειες, όμως, ήταν μάταιες. Σιγά σιγά, άρχιζαν να τον αντιμετωπίζουν σαν τρελλό. Κατέληξε να επαναλαμβάνει μονότονα την ίδια ιστορία και οι πάντες να τον περιγελούν.
Στα 1490 η οικογένεια Μπγιόρκλουντ μετακόμισε στη Στοκχόλμη. Ο Ταρ, στα γεράματα ασχολήθηκε με το εμπόριο και κατόρθωσε να φτιάξει μια μικρή περιουσία. Η ιστορία με τη θάλασσα είχε ξεθωριάσει στο μυαλό του. Μόνο κάποιες νύχτες με ξαστεριά κι αφού είχε πιει λίγο κρασί παραπάνω τη διηγούνταν στο καπηλειό που σύχναζε.
Στις 12 Οκτωβρίου 1492 ένας ναύτης από το κατάρτι του «Πίντα» είδε στεριά. Την επόμενη μέρα, ένας μεγάλος θαλασσοπόρος, έχοντας υπολογίσει λάθος κατά ένα τέταρτο την περιφέρεια της γης και πιστεύοντας ότι είχε προσεγγίσει τις Ινδίες, πατούσε το πόδι του στην Αμερική.
Στα 1600 η γενέτειρα των Μπγιόρκλουντ πήρε το όνομά τους προς τιμήν μιας ανακάλυψης που πότε δεν έγινε, χάρη σε μια ιστορία που είχε διατηρηθεί από τους ψαράδες ως ανέκδοτο. Αργότερα ειπώθηκε ότι πρώτοι οι Βίκινγκ ανακάλυψαν την Αμερική. Έτσι κι αλλιώς οι απόγονοι του Ταρ ποτέ δε διεκδίκησαν τα πρωτεία, δεν μπορούσαν άλλωστε.
Όπως όλοι καταλάβατε η ιστορία είναι φανταστική. Κατά συνέπεια δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα. Απλώς χρησιμεύει ως αφορμή για το παρακάτω επιμύθιο : Αν πιστεύεις στην ιδέα σου πόνταρε σ’αυτήν. Μπορεί να πνιγείς, μπορεί να μπεις σε ένα δρόμο χωρίς γυρισμό, μπορεί έστω και κατά λάθος να ανακαλύψεις την Αμερική. Αν δεν τολμήσεις, το μόνο που έχεις να κερδίσεις είναι η ησυχία σου και ίσως ένα κείμενο για πάρτη σου από κάποιον που συμπαθεί τους losers.


Υ.Γ. «Θα αρκούσε να το σκεφθεί κανείς για να κάνει αυτήν την ανακάλυψη». Όταν σε ένα δείπνο, κάποιος θέλησε να υποβαθμίσει τον Κολόμβο και το επίτευγμά του, εκείνος προκάλεσε όλους τους παρισταμένους να ισορροπήσουν ένα αυγό κατά το μεγάλο του άξονα. Μετά τις μάταιες προσπάθειες όλων, έσπασε ελαφρά το τσόφλι στη βάση του και το σταθεροποίησε απαντώντας : «Δεν ήταν δύσκολο, αρκούσε να το σκεφθεί κανείς» Άχρηστη πληροφορία ; Εκνευριστική ύβρις στην τύχη του ; Ένδειξη εξαιρετικής ευφυΐας; Μπορεί και τα τρία.
Περισσότερα...

| Billy the Kid | Comments ]



Ήθελα να γράψω κάτι σχετικό, αλλά επειδή το είδα γραμμένο είπα να το κάνω copy-paste απο το euro2day.gr:

"Τι θα μπορούσε να χαλάσει το πάρτι;

Οι αμφιβολίες για τη δυνατότητα των κρατών να σώσουν τα τραπεζικά τους συστήματα, αφού η επιθυμία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν αμφισβητείται. Πώς μπορεί π.χ. μια χώρα με υψηλό δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να εγγυηθεί τη διάσωση του τραπεζικού της συστήματος, όταν τα κεφάλαια που απαιτούνται είναι πολύ μεγάλα;

Στην περίπτωσή μας το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ βρίσκεται κοντά στο 92%, ενώ μόνο η εγγύηση των καταθέσεων στις τράπεζες από μη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ανέρχεται στο 85% περίπου και η κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να τυπώσει πληθωριστικό χρήμα όπως παλιά; Πρακτικά δεν μπορεί (στρακαστρούκα). "


Και επειδή σήμερα έχω ρέντα με τις παραπομπές, μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη του Gordon Geko, στο capitalwhispers.com για να καταλάβετε πως βλέπει την κατάσταση ένας στυγνός κεφαλαιοκράτης.


Υ.Γ. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται, μέσω 5-ετών προγραμμάτων και κεντρικού προγραμματισμού να μπορείς να τρως και μπριζόλα και μπεργκεράκι? Μάλλον για πατάτα βραστή το βλέπω...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα το πρωί διαβάζοντας τη Sportday έπεσα σε ένα απόσπασμα από δηλώσεις του Ανδρέα Ανδριανόπουλο που φιλοξενούνταν στη στήλη του Αντώνη Καρπετόπουλου. Περιείχε σχόλια για τη λεγόμενη κατάρρευση του καπιταλισμού και τις απόψεις του για το ότι δεν καταρρέει ο καπιταλισμός και απλά ορισμένες τράπεζες που χορηγούσαν θαλασσοδάνεια κατέρρευσαν

Οδηγώντας προς το γραφείο (ναι είμαι μαζοχιστής και Σάββατο πρωί είμαι στο γραφείο μου) άκουγα στο ραδιόφωνο το Χρήστο Χαραλαμπόπουλο (στο sportfm του ΔΟΧ που λέει και ο Αντώνης Πανούτσος) να εξηγεί γιατί καταρρέει ο καπιταλισμός και φταίνε οι κερδοσκόποι κλπ.

Δεν είμαι οικονομολόγος. Είμαι μηχανικός που λόγω εμπλοκής μου σε διαχείριση ανώνυμης εταιρίας έχω μάθει οικονομικά. Δεν με γοητεύει ακριβώς η μάκρο και μίκρο οικονομία και δεν θεωρώ ότι υπάρχουν οικονομικά και πολιτικά συστήματα που είναι πανάκεια Ακόμα και ο λατρεμένος μου καπιταλισμός και η ελεύθερη οικονομία θεωρώ ότι στη πρακτική τους εφαρμογή χρειάζονται που και που ορισμένες ρυθμίσεις (ή tweaking που είναι ο αγγλικός όρος) για να λειτουργούν σωστά. Ο μηδενισμός όμως υπέρ του ενός ή υπέρ του άλλου είναι λάθος κατά τη γνώμη μου. Πόσω μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν σε περιόδους κρίσης και εις βάρους της αγωνίας των πολιτών.

Η αλήθεια για την οικονομική κρίση και την κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων βρίσκεται κάπου στη μέση. Σίγουρα δεν φταίει ο καπιταλισμός που ορισμένοι επενδυτικοί οργανισμοί έφτασαν στα όρια του το risk management με αποτέλεσμα να χάσουν δισεκατομμύρια. Όμως θα έπρεπε να υπάρχουν κάπως ισχυρότεροι ελεγκτικοί μηχανισμοί που να μπορούν να αποτρέψουν το κακό. Γιατί μπορεί να μην φταίει ο καπιταλισμός επειδή κάποιοι έδωσαν θαλασσοδάνεια αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επωμίζονται όλοι τα απόνερα.

Αν μπορούσαμε να υπεραπλουστεύσουμε τα αίτια της κρίσης θα τα συνοψίζαμε στα εξής. Υπήρξε μία σημαντική μείωση της αξίας της ακίνητης περιουσίας (σημειώστε ότι στον Economist είχα διαβάσει αναλύσεις περί τούτου προ πενταετίας και προσωπικά δεν έδωσα καμία σημασία). Η μείωση της αξίας των ακινήτων είχε σαν αποτέλεσμα στην Αμερική ορισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έδιναν στεγαστικά δάνεια με χαμηλές εγγυήσεις και υποθήκη το ακίνητο προς αγορά να βρεθούν σε αδιέξοδο.

Λόγω της πτώσης της αξίας των ακινήτων η εγγύηση που είχαν στην κατοχή τους (η υποθήκη) είχε μικρότερη αξία από τα προς είσπραξη χρήματα. Αυτό σήμαινε ότι οι εγγυήσεις που είχαν στην κατοχή τους είχαν μικρότερη αξία από το δάνεια που είχανε δώσει με αποτέλεσμα το risk management της κεντρικής τράπεζας να απαιτεί εισροές χρημάτων για να καλυφθούν τα κενά. Τα χρήματα αυτά όμως δεν υπήρχαν. Έτσι κατέρρευσαν αυτοί οι τραπεζικοί οργανισμοί.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν το γεγονός ότι κάποιες τράπεζες καταστράφηκαν. Το πρόβλημα ήταν ότι η κατάρρευση αυτών των τραπεζών προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Υπήρξαν ξεκάθαρες κρατικές παρεμβάσεις με ένεση χρημάτων για να γίνει μία διαχείριση της κρίσης αλλά ο πανικός που είχε καταβάλει την αγορά ήταν πολύ μεγάλος για να αντιμετωπιστεί με κρατικές παρεμβάσεις υπέρ των τραπεζών.

Οι επενδυτές φοβούμενοι την κλιμάκωση της κρίσης βρέθηκαν σε πανικό κυρίως λόγω της δέσμευσης χρημάτων σε ομόλογα επενδυτικών τραπεζών με κύριο αντικείμενο το real estate. Τα κακά νέα ως γνωστών ταξιδεύουν γρήγορα και ξαφνικά οι τράπεζες και οι επενδυτικοί οργανισμοί άρχισαν έχουν προβλήματα και από τις επενδύσεις τους. Αυτό τους έφερε σε ακόμα πιο δύσκολη θέση και ανάγκασε υγιείς μέχρι εκείνη τη στιγμή τράπεζες να βλέπουν τα επενδυτικά τους προγράμματα να καταρρεουν (βλέπε Lehman Brothers).

Στην Ελλάδα προς το παρόν η κρίση είναι κυρίως χρηματιστηριακή. Οι μετοχές και το χρηματιστήριο καταρρέουν αλλά προς το παρόν κυρίως λόγω πανικού και φημολογίας. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έρθει και εδώ η κρίση. Απλά προς το παρόν κινδυνεύουμε περισσότερο από τις φήμες και τα ντόμινο και όχι από το ουσιαστικό πρόβλημα.

Η Εθνική Τράπεζα για παράδειγμα βλέπει τη μετοχή της να φτάνει τα 23,2€ καταγράφοντας απώλειες που αγγίζουν το 40% σε λιγότερο από ένα μήνα. Η ΕΤΕ όμως παρουσιάζει θεαματικούς επιμέρους δείκτες. Οι εκτιμήσεις μιλάνε για 2 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη προ φόρων. Πως λοιπόν μία εταιρία που πάει για ρεκόρ κερδών ξαφνικά χάνει το 40% της μετοχής της; Βασικά από την αδυναμία των επενδυτών να διαχειριστούν το πανικό.

Τι θα συμβεί ακριβώς στο μέλλον; Ουδείς μπορεί να το προδικάσει. Στην Ελλάδα είμαστε ικανοί από το να βάλουμε λουκέτο σε όλα μέχρι να έχουμε μαζική εισροή αραβικών κεφαλαίων και ξαφνικά να γίνουμε ο οικονομικός παράδεισος της Ευρώπης. Το πιο πιθανό είναι, η ήδη επιβαρυμένη οικονομία μας από τις ατασθαλίες και τα τρικ 30 χρόνων να βρεθεί σε ακόμα χειρότερη θέση και ένα βήμα από την οριστική κατάρρευση. Δεν γνωρίζω αν ο Γεώργιος Αλογοσκούφης είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή τη κατάσταση αλλά όση εκτίμηση και αν έχω στις όποιες ικανότητες δεν πιστεύω ότι είναι Χουντίνι.

Υ.Γ.1. Από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές της Ελληνικής τηλεόρασης ήταν η εμφάνιση του πάλαι ποτέ Τσάρου της Ελληνικής οικονομίας, Γιάννου Παπαντωνίου στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1. Το να ακούω από τα χείλη του ανθρώπου που κατάστρεψε το χρηματιστήριο για εκλογικούς λόγους και ανακάλυψε τη "δημιουργική λογιστική" προτάσεις και απόψεις για την διέξοδο από τη κρίση πραγματικά μου έφτιαξε το βράδυ. Σάτιρα επιπέδου που θα ζήλευε και ο αείμνηστος Τσιφόρος.

Υ.Γ.2. Ο Αντώνης Πανούτσος στο σημερινό του άρθρο υπενθυμίζει στους ενθουσιασμένους από τη κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος αριστερούς ότι όταν αυτό είχε συμβεί στη Γερμανία τη δεκαετία του 1930, αναδείχθηκε μέσα από τη καταστροφή ο Εθνικόσοσιαλιστής ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ. Επειδή κανείς μας δεν αντέχει άλλους Χίτλερ καλό είναι να μην επαναληφθεί σε αυτή τη περίπτωση η ιστορία ούτε ως φάρσα...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Γυρνάς γραφείο μετά από μία κουραστική μέρα στο δρόμο. Ανοίγεις το blog σου για να χαζέψεις λίγο. Διαβάζεις το άρθρο του κομμουνιστή του site τον οποίο το κατηγορούν για οπαδό του Κωστόπουλου. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι αν ο Averell είναι οπαδός του Πέτρου αλλά το σίγουρο είναι πως αν κατάφερε να διαβάζει Κωστόπουλο και να βγήκε κομμουνιστής και βάζελος είναι άξιος του θαυμασμού μου.

Όσοι από εμάς είμαστε στα πρώτα άντα, είναι βέβαιο ότι έχουμε δεχτεί την επιρροή των περιοδικών του Πέτρου Κωστόπουλου. Πολλοί μάλιστα τον έχουμε θεωρήσει μεγάλο μάγκα γιατί είχε γκόμενα εκείνη την Αυστραλέζα μοντέλα που ήταν σίγουρα burger για να ακολουθήσω την ορολογία των ημερών. Όσοι από εμάς ήμασταν και γαύροι ακόμα περισσότερο. Αν μάλιστα κάποιος ήταν ΠΑΣΟΚ και γαύρος θεωρούσε ότι ο Πέτρος είχε δίκιο σε όλα και το My Way ήταν αφιερωμένο από το Frankie στον Αντρέα.

Στα υπέρ του Κωστόπουλου είναι ότι άλλαξε εν πολλοίς τον περιοδικό τύπο στην Ελλάδα. Έφερε 5-10 ιδέες από το εξωτερικό και έβγαλε ένα περιοδικό το οποίο ήταν γραμμένο στη γλώσσα που μιλούσαμε μεταξύ μας. Μας έβαλε σε μία λογική να χαζεύουμε ωραίες γκόμενες και να διαβάζουμε ασόβαρα χαριτωμένα κείμενα. Γενικώς τα περιοδικά του ήταν ενάντια στη μιζέρια πράγμα καλό μιας και δεν είναι καλή ιδέα νέοι άνθρωποι να διαβάζουν μίζερα περιοδικά.

Λογικά το εγχείρημα κάποια στιγμή έπιασε ταβάνι. Οι ιδέες στέρεψαν και μετά άρχισε η ανακύκλωση. Μοιραία κάποια στιγμή παρατάς την ανάγνωση των περιοδικών της ΙΜΑΚΟ και πας παρακάτω. Πόσες φορές άλλωστε να διαβάσεις για τη Ξαβιέρα Χολάντερ, τους λόγους που είναι γαμάτο να είσαι Έλληνας και διάφορα άλλα χαριτωμένα μεν αλλά όχι τόσο σύγχρονα δε.

Το καλό είναι πως με την ανακύκλωση αυτή υπάρχουν δύο-τρεις γενιές που έχουν διαβάσει τα ίδια πράγματα οπότε μπορούν να συνυπάρξουν σε κουβέντα. Προσωπικά παράτησα το NITRO που είχε διαδεχθεί το ΚΛΙΚ περίπου όταν τελείωσα το Πολυτεχνείο. Έχοντας διαβάσει 7 χρόνια περιοδικά του Κωστόπουλου είχα εμπεδώσει τα βασικά θέματα μιας και τα είχα διαβάσει όλα από 4-5 φορές. Επειδή η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά και λίγη πρωτοτυπία δεν έβλαψε κανέναν έπαψα πλέον να διαβάζω NITRO.

Με αυτά και με αυτά και με τη κουβέντα περί burgers, σχημάτισα το τηλεφωνικό αριθμό του Simply Burgers και παρήγγειλα ένα Godfather Burger. Μαζί με μία μπυρίτσα είναι ότι πρέπει για το βράδυ Παρασκευής στο γραφείο περιμένοντας το επόμενο βαρετό meeting...

Y.Γ. All time classics των ΚΛΙΚ-NITRO:
100 λόγοι που αξίζει να είσαι Έλληνας
Αφιέρωμα στον αυνανισμό. Αριστερό χέρι αυτός ο άγνωστος
Πως το τρίβουν το πιπέρι
...και άλλα πολλά.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Έλα, μια δαγκωνίτσα μόνο...




Το χάμπουργκερ είναι η σπουδαιότερη ανακάλυψη που εισήχθη στην ταλαίπωρη τούτη χώρα από την Αμερική. Καθώς το δολλάριο συνεχίζει να βλέπει την πλάτη τού ευρώ, καθώς οι Έλληνες έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τα χοροπηδάδικα για τα σκυλάδικα (κι η jazz εξακολουθεί να είναι ακριβό σπορ για τα μέρη μας), ενώ οι περισσότεροι γνωστοί μου προτιμούν να πιουν ρούμι, βότκα ή Johnny με κόκα κόλα αντί για μπέρμπον (και δεν τους αδικώ κι ιδιαίτερα) κι αφού ο Στόλος έχει καιρό να πιάσει Πειραιά, οι γιάνκηδες μπορούν να είναι βέβαιοι πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το χάμπουργκερ θα παραμείνει το ανεξίτηλο ίχνος τής κουλτούρας τους στην γη τής Πλάκας και τής Τρούμπας.

Το χάμπουργκερ είναι μια ευπρόσδεκτη δαγκωνιά ποικιλίας στην ανιαρή σου καθημερινότητα – όσο καλά κι αν σου μαγειρεύει το φιλέτο η γυναικούλα σου, δεν μπορείς να το τρως κάθε μέρα… Είναι πάντα ζουμερό και ζεστό, γιατί “φτιάχνεται” μπροστά σου, την ώρα που το θες εσύ (ενώ την μπριζόλα που σε περιμένει στο σπίτι θα την βρεις άλλοτε στεγνή, άλλοτε παγωμένη, άλλοτε “σόλα”, άλλοτε ωμή και με τις οδηγίες για το ψήσιμο στο ψυγείο, κάτω απ’ το μαγνητάκι…). Μπορείς να το συνοδεύσεις με ό,τι βλακεία σού κατέβει στο μυαλό: τυρί, μπέικον, μανιτάρια, πίκλες, όλων των ειδών τα ζαρζαβατικά, πατάτες (φυσικά), δεκαεπτά διαφορετικά dressings και σάλτσες – you name it. Μπορείς ακόμη να το πάρεις διπλό, ή να πάρεις δύο ή τρία χάμπουργκερ μαζί, αν γουστάρεις. Η σπιτίσια μπριζόλα σου σπανίως αποδεικνύεται τόσο ευέλικτη, και ποτέ δεν θα βρεις δύο να σε περιμένουν.

Από παιδί μαθαίνεις να ζεις περιμένοντας την ώρα τής χαλάρωσης. Έχεις συνδέσει στο μυαλό σου την Δευτέρα με το σχολείο και το Σάββατο με την ξάπλα, τον Σεπτέμβρη με τα ζόρια και τον Αύγουστο με τα μπάνια και τις διακοπές με την παρέα. Ακόμη και σήμερα ορκίζεσαι ότι το πρωινό κουδούνι ηχούσε διαφορετικά απ’ το μεσημεριανό. Για σένα Κυριακή σημαίνει ποδόσφαιρο, βράδυ Παρασκευής σημαίνει τσίπουρα στο καφενείο, το Σάββατο σινεμαδάκι και ποτά μέχρι το πρωί… Σκορπίζεις γύρω σου σημαδούρες από ζαβολιές κι ατασθαλίες, για να καταφέρεις να διασχίσεις το τέλμα τής καθημερινής σου ρουτίνας – στην δουλειά, στο σπίτι, στην σχέση. Τέλμα, που μπορεί να το γουστάρεις, να το διάλεξες και να μην τ’ αλλάζεις, μόνο που εσύ ξέρεις (κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις στην “μπριζόλα” σου) πως δεν θα τα βγάλεις πέρα, αν δεν πιάνεσαι πού και πού από τις σημαδούρες σου – πότε απ’ την παλιοπαρέα, πότε από ένα ντέρμπι, πότε από μια γυναίκα με διαφορετικό ανάστημα, μέγεθος στήθους, χρώμα μαλλιών και χαμόγελο από εκείνην. Και, φυσικά, θα τρως πού και πού και καμμιά σαβούρα – γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσεις εκείνη, την πρώτη παρέκκλιση: το πρώτο χάμπουργκερ που σ’ άφησε ο πατέρας σου να φας, κάποιο Σαββατόβραδο που γυρνούσατε απ’ το λούνα παρκ…

Ο πολύς Paul Newman μάς άφησε πολλές καλές ατάκες φεύγοντας. Το “Necessity is the motherfucker of invention” είναι η προσωπική μου αγαπημένη, κι η περιβόητη με την μπριζόλα και το χάμπουργκερ η λιγότερο αντιπροσωπευτική, κατά την γνώμη μου. Κατ’ αρχάς, γιατί το χάμπουργκερ πρέπει να ήταν από τις αδυναμίες τού εκλιπόντος, αν τουλάχιστον κρίνουμε από το “το να βρει κανείς την αλήθεια στην New York Post είναι εξ ίσου δύσκολο με το να βρει καλό χάμπουργκερ στην Αλβανία”… Κι έπειτα, γιατί μάλλον δεν μας λέει όλη την αλήθεια. Είναι, ούτως ή άλλως, υποψήφιος για οσιοποίηση όποιος αντέξει να ζήσει πενήντα χρόνια με την ίδια γυναίκα! Αν, τώρα, προέκυψε και κανένα “λαθάκι” όλο αυτό το διάστημα, ε, κι ο Άγιος Πέτρος θα του το ‘χει συγχωρήσει… Την ιστορία τού γάμου του με την Woodward την λέει, νομίζω, καλύτερα το “οι άνθρωποι μένουν μαζί επειδή το θέλουν, όχι επειδή οι πόρτες είναι κλειδωμένες” – κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Για μένα, ο Paul Newman περιέγραφε τον εαυτό του όταν έλεγε, “για να είσαι ηθοποιός πρέπει να είσαι παιδί”. Ισχύει και για τους άνδρες, φίλε._
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

1)-Γιατί άργησες 7 λεπτά;
-...
-Δεν με σκέφθηκες εμένα που περίμενα;
-Σε 7 λεπτά δε σκέπτομαι κανέναν
-Το εννοείς αυτό που λες;
-Ξέρω 'γω , ναι
-Το εννοείς;
................
Αυτό συνεχιζόταν για κάμποση ώρα, μέχρι που χώριζα. Μετά από μια εβδομάδα, ζητούσα συγγνώμη και της εξηγούσα ότι δεν το εννοούσα ακριβώς έτσι. Αν είχα εξελίξει αυτό το ταλέντο αλλιώς, τώρα θα ήμουν βουλευτής της Ν.Δ. και το Δαϊλάκη ούτε που θα τον είχατε ακούσει.
2)Σκέπτομαι να ιδρύσω τη Daltonsbank. Θα προσφέρω επιτόκιο καταθέσεων 43% και θα δανείζω με 5%. Θα σχεδιάσω κι ένα αμοιβαίο με κύριο ζητούμενο το αν στις 4 Απριλίου στις 12 το μεσημέρι η θερμοκρασία θα είναι μονός ή ζυγός αριθμός. Μην ανησυχείτε, όταν πέσω έξω θα έρθει το ελληνικό κράτος και η παγκόσμια κοινότητα που εγγυώνται όλες τις καταθέσεις και θα πάρετε τα λεφτά σας πίσω. Αν τώρα, η θερμοκρασία στις 4 Απριλίου είναι ζυγός αριθμός, θα γίνουμε μια μεγάλη επενδυτική τράπεζα.
3) Διαβάζω στη χθεσινή "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" ότι η κυβέρνηση εξήγγειλε την ίδρυση πανεπιστημίου στην Αιτωλοακαρνανία. Το κόστος θα είναι 17 εκατ.ευρώ. Μπράβο στη μεταρρυθμιστική πολιτική της Ν.Δ. Ακολουθεί επάξια τις πράσινες ιδέες περασμένων δεκαετιών. Τώρα ο μπαμπάς της Βασούλας (βλ.σχετικό κείμενο Τρυφερού ποδιού) θα έχει άλλο ένα άδειο κτήριο για να αναρωτιέται πως γίνεται εκείνος να το συντηρεί με τους φόρους του και ταυτόχρονα να πληρώνει και τη σχόλη που παρακολουθεί η κόρη του η οποία δεν έπιασε τη βάση. (Για να εξηγούμαστε:Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι ο μόνος που δε φταίει είναι αυτός και η κόρη του.)
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Εδώ και πολλά χρόνια έχω αποφασίσει να μην ασχολούμαι με τους διαιτητές. Πάγια θέση μου είναι ότι ο διαιτητής είναι απλά μέρος του παιχνιδιού και όχι το ίδιο το παιχνίδι. Χθες βράδυ παρακολουθώντας το παιχνίδι του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ τηλεοπτικά είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω για πολλοστή φορά ότι όσο και να θέλω να αντιμετωπίσω το διαιτητή Βασσάρα ως μέρος του παιχνιδιού αδυνατώ. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα μου κέρδισε 2-0 το μόνο που βρίσκω να σχολιάσω είναι τον διαιτητή τηλεοπτικό αστέρα

Η ποιότητα του παιχνιδιού δεν ήταν σίγουρα αυτή που θα θέλαμε ως φίλαθλοι. Κινήθηκε στα συνήθη –χαμηλά- επίπεδα της Ελληνικής Super League. O ρυθμός ήταν ανύπαρκτος και ο Κύρος Βασσάρας κατάφερε να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον. Σφύριξε 58 φάουλ αν δεν κάνω λάθος. Γύρισε τη μπάλα πίσω για να εκτελεστεί ξανά ένα πλάγιο, ένα φάουλ κάτι τέλος πάντων άλλες 10-15. Γενικώς ήταν ο πρωταγωνιστής του αγώνα μιας και πήρε σίγουρα τη μερίδα του λέοντος στα τηλεοπτικά πλάνα.

Κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι λογικά σφύριξε πολλά φάουλ μιας και η ΑΕΚ είναι πρώτη σε φάουλ κατά μέσο όρο στο πρωτάθλημα και απέναντι της ήταν μία ομάδα που έχει για δεύτερη φύση τη προσωπική προσπάθεια. Το πρόβλημα δεν είναι αν σφύριξε πολλά ή λίγα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν άφηνε ποτέ πλεονέκτημα. Έκανε ότι μπορούσε να καθαρίζει γρήγορα και απλά φάσεις μπροστά ή κοντά στα καρέ των δύο αντιπάλων για να αποφύγει το να πάρει δύσκολη απόφαση. Γενικώς προσπαθούσε να μη παίξουν οι δύο αντίπαλοι και να μη χρειαστεί να εκτεθεί ο ίδιος.

Όποτε η μπάλα άλλαζε γρήγορα πλευρές ο Κύρος Βασσάρας σφύριζε επιθετικό ή αμυντικό φάουλ στη διεκδίκηση. Ο λόγος προφανής. Να μην χρειαστεί να τρέξει να προλάβει τη φάση. Στη μοναδική φάση που επέτρεψε το παιχνίδι να παιχτεί κοντά στα καρέ αγνόησε εμφανές φάουλ του Πατσατζόγλου στο Λαγό αν δεν κάνω λάθος στη γραμμή της περιοχής. Δεν ήθελε τη ευθύνη του να ανοίξει μία από τις δύο ομάδες το σκορ με δική του απόφαση.

Το ιδανικό αποτέλεσμα στα ντέρμπυ για το Κύρο Βασσάρα είναι το 0-0 με τη μπάλα να γυροφέρνει στο κέντρο. Το σχεδιασμό του χάλασε η γρήγορη σκέψη του Τζόρτζεβιτς μετά το λάθος του Πεγιετέρι. Η ΑΕΚ προσπαθούσε ακόμα να προσαρμοστεί στην παρουσία του Κοβάσεβιτς και ο Τζόλε εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός. Άλλος τρόπος να μπει γκολ δεν υπήρχε χθες. Εκτός και αν κάποια από τα φάουλ που εκτελούσε από 40 μέτρα ο Μπασινάς πετύχαινε κάποιο συμπαίκτη του και έβαζε την ΑΕΚ μπροστά στο σκορ.

Ο Κύρος Βασσάρας είναι βάση στοιχείων ο καλύτερος Έλληνας διαιτητής. Το γεγονός ότι αυτός ο υπέρβαρος Μπρούμελ που παίζει διαρκώς με το φακό και αναζητεί εναγωνίως πλάνα της τηλεοπτικής κάμερας είναι το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της Ελληνικής διαιτησίας είναι η καλύτερη απόδειξη για το ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τους υπόλοιπους Έλληνες διαιτητές. Οι άνθρωποι τόσο μπορούν και τόσο παίζουν.

Η αίσθηση που μου δίνει είναι ότι ζει για να είναι πρωταγωνιστής. Όταν η κερκίδα τον αποδοκιμάζει κάνει ότι μπορεί για να της σπάσει τα νεύρα και να εντείνει τις αποδοκιμασίες. Το μεγάλο λάθος σπανίως το κάνει. Έχει φροντίσει να διασφαλίσει τις συνθήκες ώστε να μη χρειαστεί να το κάνει. Πρόχειρα θυμάμαι εκείνο το πέναλτι που δεν είχε δώσει στην άδεια Λεωφόρο εις βάρος του ΠΑΟ και το αντίστοιχο που έδωσε φέτος αν και εκεί την απόφαση τη πήρε ο βοηθός του οπότε δεν έφταιγε αυτός.

Χθες δεν έκανε και πάλι το μεγάλο λάθος. Κανείς δεν μπορεί να του χρεώσει ότι διαμόρφωσε το αποτέλεσμα. Προσωπικά δεν με ενοχλεί τόσο ένας διαιτητής να κάνει λάθος στην εκτίμηση μίας φάσης και να δώσει ή να μη δώσει ένα πέναλτι. Αυτό που με εκνευρίζει είναι να προσπαθεί να γίνει ο πρωταγωνιστής του ματς και να εμποδίζει διαρκώς την επιθετική ανάπτυξη των δύο αντιπάλων στο κέντρο του γηπέδου. Σε αυτό το τελευταίο ο Κύρος Βασσάρας είναι μακράν ο καλύτερος που κυκλοφορεί.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Την Τετάρτη ως γνωστών απεργούσαν οι δημοσιογράφοι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γλιτώσουν οι βάζελοι τη καζούρα από τις εφημερίδες την Πέμπτη, να έχουμε ένα πολύ ήσυχο τηλεοπτικό βράδυ (απουσία δελτίων ειδήσεων) και μία ακατάσχετη φημολογία για το Υπουργικό Συμβούλιο της Πέμπτης.

Την Πέμπτη το πρωί με πήραν τηλέφωνο τουλάχιστον δέκα φίλοι και γνωστοί να ρωτήσουν αν πάμε για εκλογές, ανασχηματισμό κ.ο.κ. βασιζόμενοι σε "έγκυρες" πληροφορίες. Τα μισά αν όχι όλα τα κανάλια στην πρωινή ζώνη (τη πολύ πρωινή που προλαβαίνουν να βλέπουν οι εργαζόμενοι) μιλούσαν για εκλογές, ακυβερνησία κλπ. Το ίδιο έκαναν και όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί.
Τελικά έγινε το προφανές.

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να συσπειρώσει το υπουργικό του συμβούλιο. Έκανε άνοιγμα στους βουλευτές απαιτώντας στην ουσία να αποκτήσουν πρόσβαση στα υπουργικά γραφεία (με προφανή στόχο τη διεύρυνση της εκλογικής τους πελατείας). Εμφανίστηκε citizen friendly και "διαφήμισε" τα τρία φιλολαϊκά μέτρα που έχει στη φαρέτρα του. Το ταμείο κατά της φτώχειας, το επίδομα θέρμανσης και το νομοσχέδιο για τους δανειολήπτες.

Οι λόγοι για τους οποίους ο πρωθυπουργός κινήθηκε σε αυτά τα πλαίσια είναι προφανείς. Οι εκλογές που πολλοί διέβλεπαν δεν είναι εύκολη επιλογή. Κανείς δεν θέλει να πηγαίνει σε εκλογές με μόλις ένα χρόνο διακυβέρνηση. Πολύ περισσότερο όταν οι δημοσκοπήσεις είναι "οριακές" και χωρίς να βγάζουν αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Άκουσα τον κ. Παπακωνσταντίνου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ να λέει πριν το υπουργικό συμβούλιο ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει εκλογές αλλά όχι τώρα. Ήθελε δήθεν να γίνουν πρώτα εξεταστικές επιτροπές για να μην "κουκουλωθούν" τα σκάνδαλα κλπ. Προφανώς ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμοι για εκλογική μάχη. Αν οι εξελίξεις τους ωθήσουν σε κάτι τέτοιο θα μπούνε στη μάχη. Προς το παρόν όμως φοβούνται την κάλπη.

Η άλλη φήμη που κυριαρχούσε ήταν ο δομικός ανασχηματισμός. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εφικτό εκτός και αν στο δομικό ανασχηματισμό δεν περιλαμβανόταν το Υπουργείο Οικονομίας. Δεν νομίζω να υπάρχει σώφρων άνθρωπος που να θεωρεί ότι θα αναλάβει νέος Υπουργός Οικονομίας 10 Οκτωβρίου και 15 Δεκεμβρίου θα ψηφίζει προϋπολογισμό. Ιδίως αν ενδιάμεσα έχουν γίνει συγχωνεύσεις υπουργείων και διάφορα άλλα κόλπα οπότε θα πρέπει να σχεδιάσεις από το μηδέν τα κονδύλια.

Η πρόβλεψη των εξελιξέων είναι εύκολη υπόθεση όταν δεν ξεχνάς τον βασικό κανόνα για τη πολιτική. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όπως και όλοι σχεδόν οι πολιτικοί το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Όποιος παρατηρεί τις εξελίξεις με αυτό το κανόνα στο μυαλό του δύσκολα θα πέσει θύμα φημολογίας σαν αυτή που αναπτύχθηκε ελέω Δαϊλάκη.

Εφικτό για τη κυβέρνηση είναι να βγάλει το χειμώνα με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, να περάσει το προϋπολογισμό και να περιορίσει τη γκρίνια των βουλευτών. Αν μέσα σε αυτά καταφέρει να βγάλει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο στη κοινωνία και να συσπειρώσει τη κομματική της βάση ακόμα καλύτερα.

Υ.Γ.1. Από τα σενάρια που κυκλοφορούσαν το αγαπημένο μου ήταν η συγχώνευση του Υπουργείου Εξωτερικών με το Εθνικής Αμύνης με υπερυπουργό τη κα. Μπακογιάννη. Για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ είναι γνωστό ότι σε πολιτικό επίπεδο το Υπουργείο Αμύνης είναι "εργαλείο" δημιουργίας κομματικού στρατού. Μέσω των μετατάξεων και των μεταθέσεων στρατεύσιμων νέων μπορείς να δημιουργήσεις ανέξοδα φίλους, υποστηρικτές και ψηφοφόρους. Ποιος πιστεύει οτι ο Καραμανλής είναι έτοιμος να παραδώσει ένα τέτοιο "εργαλείο" στην οικογένεια Μητσοτάκη;

Υ.Γ.2. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αρέσκεται να προκαλεί τις εξελίξεις και όχι να τις περιμένει. Δεν μπορώ να προβλέψω την αντίδραση του σε ενδεχόμενη απώλεια βουλευτή αλλά η πρακτική του όσο ο Κωνσταντίνος Κουκοδήμος ήταν εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας είναι ένα ασφαλές δείγμα για το πως θα διαχειριστεί και το θέμα Δαϊλάκη ώστε να μη χρειαστεί να διαχειριστεί τέτοιου είδους απώλεια.
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]


Έμενε σε μια παραλιακή περιοχή του Connecticut, ήταν παντρεμένος με την ίδια γυναίκα για 50 χρόνια, συμμετείχε σε επαγγελματικούς αγώνες αυτοκινήτων, είχε ιδρύσει εταιρεία προϊόντων διατροφής της οποίας το σύνολο των μετά φόρων κερδών πήγαινε σε φιλανθρωπίες, ενώ συμμετείχε ενεργά τόσο ως επικεφαλής όσο και ως χορηγός σε δεκάδες φιλανθρωπικά ιδρύματα και σκοπούς και είχε έντονη πολιτική δράση (τόσο έντονη που η Susan Sarandon μπροστά του μοιάζει απολιτίκ).

Κάπου μέσα σε αυτή τη ζωή κατάφερε να μας πείσει ότι ήταν ο "Fast" Eddie Felson, o Cool Hand Luke, ο Butch Cassidy, ο Roy Bean, ο Henry Gondorff, να συνεργαστεί με Alfred Hitchcock, Otto Preminger, Martin Ritt, Richard Brooks, Martin Scorsese, να συμμετάσχει ακόμα και σε ταινία της Pixar (με θέμα - τι άλλο; - τα αυτοκίνητα), να κερδίσει ένα Oscar στις 9 υποψηφιότητές του (περισσότερες έχουν μόνο ο Jack Nicholson και ο Lawrence Olivier) και να του αποδοθούν δύο τιμητικά και να γίνει ίνδαλμα για τους περισσότερους νέους ηθοποιούς.

Ο ίδιος δεν μπορούσε να δει τις ταινίες του, καθώς θεωρούσε ότι η τεχνική του ήταν τόσο εμφανής που τον εκνεύριζε, ενώ
απέρριψε αρκετούς ρόλους για πολιτικούς λόγους με πιο χαρακτηριστικό, ίσως, παράδειγμα το Dirty Harry.

Το ευτύχημά μας είναι ότι οι ταινίες μένουν. Είναι, λοιπόν, σίγουρο ότι για πολλά ακόμα χρόνια οι παραγωγοί και οι κριτικοί θα ψάχνουν το νέο Paul Newman, αλλά δε θα τον έχουμε και ιδιαίτερη ανάγκη: θα βάζουμε την κασέτα, το DVD, το Blue-ray ή το κι-εγώ-δεν-ξέρω-τι και θα μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον αυθεντικό. Δεν έχουμε ανάγκη από καινούργιους Newman, Brando, Olivier, έχουμε ανάγκη από καινούργιους καλούς ηθοποιούς που να μη μοιάζουν σε κανέναν.

* "Γιατί να χαριεντίζεσαι με ένα χάμπουργκερ όταν σε περιμένει μία μπριζόλα στο σπίτι;", η θέση του για τη μοιχεία...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Μετά το πρώτο ματς του ΠΑΟ για CHL με την Ίντερ, οι πράσινοι του μπλογκ δυστυχώς δε δώσαμε την ευκαιρία για του δούλεμα που μας άξιζε. Διαβεβαιώ ότι δεν ήταν σκόπιμο και προκαταβολικά δίνω χώρο σχολίων σε όσους πιθανώς μας θυμηθούν σήμερα το βράδυ. Μην το θεωρείτε,πάντως, απίθανο να έχουμε πρόβλημα απέναντι σε μια καλή σε γενικές γραμμές ομάδα η οποία αν μη τι άλλο ξέρει τί ακριβώς παίζει. Αντίθετα το τέρας προπονητικής από την Ολλανδία κάνει ό,τι μπορεί για να μας δείξει πόσα δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι αδαείς. Αφού λοιπόν άλλαξε 3 φορές το σύστημα στο ματς του ΟΑΚΑ για να ισοφαρίσει το γκολ που έφαγε εξαιτίας της ιδέας να βάλει ένα κοντό αμυντικό χαφ να μαρκάρει ένα από τα καλύτερα φορ του κόσμου, κατέληξε να παίζει με το πρωτοποριακό 2-2-2-2-2 ποντάροντας στις κάθετες πάσες. Για σήμερα, απ'ότι διαβάζω στις εφημερίδες, αποφάσισε να βάλει πάλι το Σιμάο κεντρικό αμυντικό και το Τζιόλη στα χαφ για να φυλάει το Δέλλα στα στημένα. Δεν ξέρω πόσα θα βάλουμε με τη συνταγή Πράγας και Θεσσαλονίκης (σουτάρουμε κι ο Θεός κοιμάται) αλλά εγώ ποντάρω Τράι για σκόρερ.
Για τα χθεσινά ματς δεν υπάρχει τίποτα άξιο λόγου, εκτός ίσως του ότι η μόνη ομάδα που μπορεί να σε κρατήσει ξύπνιο στη φάση των ομίλων είναι η Άρσεναλ. Πρόβλεψη μου, πάντως, για φέτος είναι ότι θα αποκλειστεί στους "8" από σοβαρή ομάδα στο κέντρο
Περισσότερα...