| Averell Dalton | Comments ]


















Προσπάθησε να φανταστείς αυτήν την φωτογραφία δίχως το τσιγάρο στο χέρι τής Hayworth




Η Λένα είναι η χυμώδης, παντρεμένη τριανταπεντάρα τού απέναντι γραφείου. Όλοι οι άρρενες συνάδελφοι που τιμούν το φύλο τους έχουν πρωταγωνιστήσει μαζί της σε φαντασιώσεις σεξουαλικού περιεχομένου. Είναι πολλά τα απλά, καθημερινά πράγματα που αυτή η πρωθιέρεια τής θηλυκότητας κάνει διαφορετικά από τις άλλες γυναίκες. Αν το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους απαγορευθεί εντελώς, ο τρόπος που τα απίστευτα χείλη της αγκαλιάζουν το τσιγάρο κάθε φορά που τραβά τζούρα είναι αυτό που θα μου λείψει περισσότερο.

“Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές. Υπάρχουν μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές”, μου λέει φίλος καπνιστής – και συλλογίζομαι πως το πλέον “προβεβλημένο” επίτευγμα των μπροστάρηδων τής αντικαπνιστικής σταυροφορίας είναι που κατάφεραν να εμφανίζονται περίπου ως ανέραστοι. Είναι η ίδια οσμή τού ανέραστου που αναδίδει η ανά την υφήλιο εξάπλωση τής έννοιας τού πολιτικώς ορθού. Της ιδέας, δηλαδή, πως η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν θα ‘πρεπε να ξεφεύγει από ορισμένα, κοινώς αποδεκτά όρια – προς αποφυγήν επιβλαβών (ή και εποικοδομητικών) αντιπαραθέσεων και κατασίγασιν των παθών. Αντί να καταπολεμήσουμε την μισαλλοδοξία με την γνώση, επιλέγουμε να περιορίσουμε τα σύμβολα των εκατέρωθεν αλλοδόξων. Απαγορεύσατε την μαντίλα, απαγορεύσατε τον στολισμό ελάτων τα Χριστούγεννα – χώστε το κεφάλι στην άμμο και το λιοντάρι που σας κυνηγά θα εξαφανισθεί ως διά μαγείας.

Στο μέτωπο τού τσιγάρου, η επέλαση τού πολιτικώς ορθού δεν θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει από τις Η.Π.Α.. Στην Χώρα τής Μαλακίας, όπου κινδυνεύεις να μπεις φυλακή έτσι και βρεθεί κάποιος που θα χρησιμοποιήσει τα υπόθετα που παράγεις μαζί με το περιτύλιγμα, επειδή δεν προνόησες να το απαγορεύεις ρητώς στις οδηγίες χρήσης, υπήρξαν καρκινοπαθείς που προχώρησαν σε μηνύσεις κατά των εταιρειών προϊόντων καπνού, επειδή δεν προειδοποιούσαν τους καταναλωτές για τις εθιστικές ιδιότητες τής νικοτίνης – κοινώς, επειδή δεν τους υπεδείκνυαν τα αυτονόητα. Η αρχή είχε γίνει. Με λάβαρο τα αδιαμφισβήτητα δικαιώματα τού παθητικού (μη) καπνιστή, οι πολέμιοι τού τσιγάρου φθάνουν σήμερα να εξοστρακίζουν από όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους τής Ευρώπης όσους γνωρίζουν πως, καπνίζοντας, επιλέγουν πιθανότατα τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να πεθάνουν. Αν ζούσε στις μέρες μας ο Kant, θα έβλεπε στην τελεολογία τού καπνιστικού βίου την παραστατικότερη απεικόνιση των θεωριών του – βλάπτεις το σώμα σου, τιμωρείσαι με θάνατο. Το μένος, από την άλλη, κατά των μελλοθανάτων θα το αντιμετώπιζε, στην καλύτερη περίπτωση, ως σαδισμό.

Το πρόβλημα με την λογική είναι πως, έτσι και την βιάσεις μία φορά, μετά δεν θες να σταματήσεις να την βιάζεις. Μεθυσμένοι με το νέκταρ τού θριάμβου τους, οι ήρωες τής αντικαπνιστικής εκστρατείας αποφάσισαν ν’ ασχοληθούν μ’ αυτό που κάθε καλός σταυροφόρος θ’ ασχολείτο στην θέση τους: να σώσουν και τα απολωλότα πρόβατα – ιδίως αυτά που δεν καίγονται και τόσο να σωθούν. Έτσι, του ταλαίπωρου τού καπνιστή δεν του φτάνει που κουβαλάει μια κάρτα συλλυπητηρίων σε κάθε πακέτο του, που τον βομβαρδίζουν με τους πολλούς, διαφορετικούς και επώδυνους τρόπους θανάτου που τον περιμένουν, που τού ‘χουν γαμήσει την ψυχολογία με τις προειδοποιήσεις για στυτική δυσλειτουργία, που χαλάει το μισό του μηνιάτικο στον εθισμό του – τώρα πρέπει ν’ ανέχεται ηθικολογίες από “πατερούληδες”, να ψάχνει μες στο καταχείμωνο μια στεγνή γωνιά στους δρόμους για να ανάψει βλαστημώντας τον αναπτήρα που του σβήνει συνεχώς ο αέρας, να συνηθίσει στην ιδέα ότι θ’ απολαμβάνει χωρίς τσιγάρο την αγαπημένη του μουσική ή το ποτό τής αρεσκείας του στο μπαρ που γουστάρει. Στο απόγειο τής παράνοιας, αν ζει στην Βρετανία θα νομίζει ότι κάνουν πουλάκια τα μάτια του μόλις δει μια μαργαρίτα αντί για τσιγάρο στο στόμα τού Lucky Luke, και σε καμμιά δεκαριά χρόνια θα περάσει μια νύχτα στην στενή έτσι και τολμήσει να καπνίσει στον δρόμο ή στο πάρκο, για προσβολή τής δημοσίας αιδούς και για να μάθει να μην δίνει το κακό παράδειγμα. Στο μεταξύ, τα μηνιάτικα που έδινε στα τσιγάρα θα του τα τρώνε οι ψυχίατροι.

Φαντάζομαι έναν κόσμο χωρίς τσιγάρο και με πιάνει μελαγχολία. Να περπατάς, λέει, στον δρόμο και να βλέπεις πιο πολλούς ανθρώπους σφιγμένους, νευρικούς. Να ξεπαγιάζεις περιμένοντας στην στάση τού λεωφορείου, χωρίς να μπορείς να καπνίσεις για να ζεσταθείς. Να δεις μια γυναίκα που σ’ αρέσει στο μπαρ και να ‘χεις μια ατάκα λιγότερη για να την πλησιάσεις. Να μην μπορείς ν’ απολαύσεις ένα λυτρωτικό, χαλαρωτικό τσιγάρο μετά το σεξ, ή την ώρα που η θεά τής παρέας λικνίζεται πάνω στο τραπέζι σου, τις λίγες φορές που πας στα μπουζούκια. Να μπαίνεις στο αγαπημένο σου jazz club, κι αντί για κάπνα να σε υποδέχεται η μυρωδιά τής χλωρίνης και των απολυμαντικών, και να τα βλέπεις όλα τρομακτικά φωτεινά, τώρα που δεν τα περιβάλλει εκείνο το σύννεφο που είχες συνηθίσει και που τα έκανε όλα πιο μυστήρια, γοητευτικά… “Τι σκατά μουσική θα έπαιζε ο Miles αν δεν τον περιέβαλλε αυτό το σύννεφο;”, αναρωτιέσαι. Μετά πηγαίνεις στο γραφείο, υπογράφεις μια επιστολή παραίτησης με ανοικτή ημερομηνία και την πετάς σ’ ένα συρτάρι, για την ημέρα που δεν θ’ αφήνουν πια την Λένα να σ’ ανάβει μαζί με τα τσιγάρα της – δεν την γουστάρεις έτσι κι αλλιώς την κωλοδουλειά, αν χάσεις και τις λίγες χαρές που σου δίνει…

Στην Γερμανία, οι ιδιοκτήτες των μικρών σε διαστάσεις μπαρ προσέφυγαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο κατά του νόμου που απαγορεύει το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους, επικαλούμενοι διαφυγόντα κέρδη. Στα τέλη Ιουλίου, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την προσφυγή για όλα τα κέντρα διασκέδασης που έχουν έκταση μικρότερη από 75 τ.μ.. Μ’ όλες τις υπόνοιες για αντεπίθεση των εταιρειών καπνού που προκαλεί μια τέτοια είδηση, δεν μπορώ παρά να παρηγορούμαι στην σκέψη πως η Γη τής Επαγγελίας μπορεί τελικά να κρύβεται σε μέρη τόσο μικρά, όσο το Bourbon στην Καλλιδρομίου._
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]


Τελικά, είναι να απορεί κανείς... Ένα λογικό χαρακτηριστικό έχει το σύστημα εισαγωγής στην Ανώτερη και Ανώτατη Εκπαίδευση στην Ελλάδα και αυτό βγαίνουν όλοι να βρίσουν.

"Γιατί πρέπει η Βασούλα μου να πιάσει τη βάση για να μπει σε ένα κωλοΤΕΙ", φωνάζει ο νεοέλληνας και ο δημοσιοκάφρος από δίπλα κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι...

Συγγνώμη, επειδή έλειπα, μάλλον, αρκετά χρόνια από τον πλανήτη, αν δεν πιάσεις τη βάση στα μαθήματα (έστω και το 9,5 με το μισό του μαθητή) δε μένεις στην ίδια τάξη (ή στον τόπο, όπως το λέγαμε χαρακτηριστικά στα χρόνια μου); Αν το καταργήσαμε και αυτό, τότε ο νεοέλλην που αναφέρω παραπάνω έχει κάθε δίκιο να εξανίσταται... Αλλά, αν έχει μείνει μία ρανίδα λογικής στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, υποθέτω ότι το όριο της βάσης παραμένει για την προαγωγή από τάξη σε τάξη - αλλιώς τι σόι προαγωγή θα ήταν αυτή;

Αφού, λοιπόν, πονεμένε νεοέλληνα, το πουλέν σου, το καμάρι σου, η Βασούλα σου δεν μπόρεσε να "περάσει την τάξη", έμεινε στον τόπο με το απολυτήριο Λυκείου στο χέρι. Αν δεν το θεωρείς λογικό, μάλλον κάπου πάσχει η λογική σου. Μερικές φορές δεν είναι στραβός ο γιαλός και, από τη στιγμή που αυτό συμβαίνει σπάνια στη χώρα μας, είναι κρίμα ΑΥΤΕΣ, ακριβώς, τις φορές να αρμενίζουμε εμείς στραβά.

Θέλεις να το σπουδάσεις σώνει και καλά; Τόσα ΙΙΕΚ, κολλέγια, παραρτήματα, υποκαταστήματα και λοιποί συγγενείς κυκλοφορούν. Αν και εκεί δε θα καλοπεράσει - λίγο κώλο θα πρέπει να στρώσει κάτω για να διαβάσει κατιτίς, γιατί και αυτοί για ένα κούτελο στην αγορά εργασίας ζουν.

Όσο για τους δημοσιοκάφρους και τους πολιτικάντηδες της διπλανής πόρτας, αυτός που θέλει να πάει έξω να σπουδάσει, ΘΕΛΕΙ να πάει έξω να σπουδάσει. Δεν περιμένει να γράψει κάτω από τη βάση για να το αποφασίσει. Το έχει αποφασίσει πολύ καιρό πριν και, πιθανότατα, γι' αυτό, ακριβώς, έγραψε κάτω από τη βάση...

Εν κατακλείδι, όταν, μία φορά στα δέκα χρόνια, γίνεται κάτι σωστό σε αυτή τη χώρα, με εκνευρίζει απίστευτα που όποιος χάνει τη βολή του είναι αυτός που γίνεται η σημαία της επανάστασης κατά της λογικής. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ας κάτσει η Βασούλα να διαβάσει να την πιάσει την πόρνη τη βάση, να περάσει στο κωλοΤΕΙ, δόλιε πατέρα... Και, αν δεν μπορεί, ας γίνει κομμώτρια, κακό είναι; Έχει και καλά λεφτά!

ΥΓ. Όσο για τα καημένα τα περιφερειακά Τ.Ε.Ι. που μένουν χωρίς φοιτητές, είναι μία άλλη μεγάλη κουβέντα... Ας πούμε, απλά, για την ανάγκη της δημοσίευσης αυτής, ότι υπάρχει και ένα όριο στο πόσες σχολές Λογιστικής και πόσες Τουριστικών Επαγγελμάτων μπορεί να σηκώσει η χώρα μας. Περισσότερα, προσεχώς...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ανέκαθεν θαύμαζα την απόλυτη δημοκρατικότητα του Αμερικανικού συστήματος. Δεν γνωρίζω άλλη χώρα παγκοσμίως στην οποία εκλέγονται όλοι οι ανώτατοι άρχοντες σε τοπικό, πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο. Ψηφίζουν το σερίφη τους, τον εισαγγελέα τους, το δικαστή τους, τον δήμαρχο τους, τον κυβερνήτη τους, τη γερουσία, το κογκρέσο και αν βρούνε χρόνο ψηφίζουν και Πρόεδρο (και αντιπρόεδρο). Παράλληλα σε πάρα πολλές περιπτώσεις ψηφίζουν άμεσα οι πολίτες ΚΑΙ νόμους.

Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ να αφορούν πολύ περισσότερο τον υπόλοιπο πλανήτη από τους ίδιους τους πολίτες της χώρας μιας και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ παίζει ελάχιστο ρόλο στη καθημερινότητα τους οπότε οι επιλογές τους είναι ελάχιστα πολιτικές.

Τα δύο μεγάλα κόμματα στην Αμερική δεν έχουν διαφορές στη πολιτική τους και στην άποψη τους για την οικονομική και εξωτερική πολιτική. Το παραμύθι που λανσάρουν ορισμένοι ότι οι Ρεπουμπλικάνοι είναι οι πολεμοχαρείς και οι Δημοκρατικοί οι ειρηνιστές δυστυχώς δεν έχει δράκο.

Υπενθυμίζω ότι ο Δημοκρατικός Bill Clinton έκανε το πόλεμο με τη Σερβία και ο Golden Boy J.F. Kennedy έσυρε την Αμερική στο πόλεμο του Βιετνάμ(με τα γνωστά αποτελέσματα) και έφτασε πολύ κοντά στο να προκαλέσει το 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην υπόθεση του Κόλπου των Χοίρων.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω η επιλογή μου (που δεν έχει καμία σημασία μιας και σε αντίθεση με τον Γεώργιο Παπανδρέου και την Υβέτ εγώ δεν ψηφίζω στις ΗΠΑ) για πρόεδρο δεν είναι θέμα πολιτικής αλλά καθαρά θέμα χαρακτήρα. Για αυτό επιλέγω τον John McCain.

Ο John McCain σε καμία περίπτωση δεν κάνει υποδειγματική πολιτική καμπάνια όπως ο αντίπαλος του ο οποίος αλλάζει το τρόπο που αντιλαμβανόμαστε μέχρι σήμερα το πολιτικό marketing. Είναι όμως ένας άνθρωπος ο οποίος στο παρελθόν έχει διδάξει χαρακτήρα. Είναι ο ορισμός του ήρωα. Είναι ο άνθρωπος του οποίου το κουράγιο και την αυταπάρνηση όλοι θα θέλαμε να έχουμε.

Υιός ανώτατου αξιωματικού του Ναυτικού, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και αποφοίτησε από την περίφημη Ναυτική Ακαδημία Annapolis. Προχώρησε την εκπαίδευση του και έγινε πιλότος του Αμερικανικού Ναυτικού. Τοποθετήθηκε στο Βιετνάμ και είχε ένα σοβαρό τραυματισμό όταν το Αεροπλανοφόρο από το οποίο προσπαθούσε να απογειωθεί δέχτηκε πύραυλο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο της επιστροφής στη πατρίδα επανήλθε στην ενεργό δράση. Αργότερα το 1967 το αεροπλάνο του χτυπήθηκε και ο ίδιος εκτινάχθηκε με αλεξίπτωτο σοβαρά τραυματίας (κατάγματα στα δύο πόδια και το αριστερό του χέρι) με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τους Βιετναμέζους και να κρατηθεί ως αιχμάλωτος πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του ο πατέρας του ανέβηκε τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας και τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής του Βιετνάμ. Η πρώτη αντίδραση των Βιετναμέζων σαν ένδειξη καλής θέλησης ήταν να προτείνουν στο Ναύαρχο McCain την απελευθέρωση του αιχμάλωτου γιου του. Ο ίδιος ο John McCain αρνήθηκε να απελευθερωθεί χωρίς τους υπόλοιπους αιχμαλώτους. Η πράξη του αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να παραμείνει αιχμάλωτος πολέμου για ακόμα πέντε χρόνια και να απελευθερωθεί σε μία ανταλλαγή αιχμαλώτων.

Σε μία χώρα που αποθεώνουμε το μέσο και το βόλεμα η στάση του McCain μπορεί να μας ξενίζει. Στα δικά μου μάτια όμως δείχνει κάποιον που έχει το χαρακτήρα και το ήθος που απαιτείται για να είσαι ξεχωριστός. Οι πολιτικές υποσχέσεις του McCain και του Obama δεν με αφορούν, εγώ κρίνω τον άνθρωπο και ο συμπαθέστατος Obama σίγουρα σε καμία περίπτωση δεν με έχει πείσει ότι έχει την ακεραιότητα χαρακτήρα που διακρίνω στο McCain.

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα του McCain με τον επαναστάτη ηγέτη της αριστεράς και της προόδου Αλέξη - δεν φοράω γραβάτα - Τσίπρα που ομολόγησε δημόσια ότι υπηρέτησε τη θητεία του στο ναυτικό και συγκεκριμένα στο ΓΕΕΘΑ είναι συμπτωματική.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Μετά και το κείμενο του Joe για τον Jeff Bridges,με τον οποίο τελικά συμφωνούμε σε κάτι (Michelle και πιανίστας τζαζ θα διάλεγα κι εγώ), αξίζει να γίνει μία αναφορά στους «καταραμένους» ήρωες του σινεμά. Αναντίρρητα, η σκηνή με τη Susie Diamond στο πιάνο να τραγουδάει “Makinwhoopee” είναι συναρπαστική, όμως ο Jack Baker είναι ο ήρωας που κάνει την ταινία μυθική, τόσο για τους λόγους που παρουσιάζει ο Joe, όσο και για έναν άλλον. Ανήκει σε μία κατηγορία ηρώων του χόλιγουντ με ιστορία αρκετών δεκαετιών.

Από το κραχ του 1929 και μετά, ο κινηματογράφος στις Η.Π.Α. στράφηκε αναγκαστικά σε παραγωγές μικρότερου κόστους, από τα έπη που παρουσίαζε έως τότε. Τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Τσάντλερ, του Χάμετ και άλλων, που κυριαρχούσαν ως αναγνώσματα, προσέφεραν καλά και φθηνά σενάρια με χαμηλό κόστος παραγωγής και σίγουρη εισπρακτική επιτυχία. Έτσι, στην οικονομική δυσπραγία και τις διατάξεις του κώδικα Χέιζ* για τον κινηματογράφο, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η δημιουργία ενός νέου είδους, του φιλμ νουάρ. Παρά τις πολλές ταινίες με κάποια από τα χαρακτηριστικά του νουάρ που γυρίστηκαν τη δεκαετία του ’30, το «Γεράκι της Μάλτας» του 1941 θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο φιλμ με τη μορφοποίηση που χαρακτηρίζει το είδος και το διαχωρίζει από την αστυνομική ή την γκανγκστερική ταινία.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια που ο καλός και ευγενικός ήρωας υπερασπιζόταν τους αδυνάτους και απέδιδε δικαιοσύνη, τα ανδρικά πρότυπα στις ταινίες αυτές είναι σκοτεινοί, μοναχικοί τύποι οι οποίοι πληγωμένοι από κάτι ή κάποια, επιδιώκουν την ατομική τους ευημερία και κυρίως λίγη γαλήνη. Έχουν, βέβαια, ανεπτυγμένο το περί δικαίου αίσθημα, μόνο που αυτό πηγάζει από μια πολύ προσωπική και κυνική θεώρηση των πραγμάτων. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διαμόρφωσε ακόμα περισσότερο αυτά τα χαρακτηριστικά. Το ζήτημα της συμμετοχής ή όχι σε έναν «ευρωπαϊκό», κατά πολλούς, πόλεμο και τα τραύματα που άφησε η αναγκαστική είσοδος της Αμερικής σε αυτόν, απεικονίζονται και στον κινηματογράφο. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το Χόλιγουντ, ως μηχανισμός προπαγάνδας, πάντα προέβαλλε, τελικά, την «ορθή» απόφαση (αντίστοιχη αναφορά κάνει κι ο Averell στο κείμενο για το «Rear Window» ), όμως οι ήρωές του πάντα ξεκινούν με αρκετές επιφυλάξεις την εμπλοκή τους στις περιπέτειες που τους περιμένουν.

O Jack Baker ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία των «καταραμένων» κι ο Jeff Bridges παίρνει τη σκυτάλη από το Humphrey Bogart και τον Robert Mitchum. Προϊόν μιας Αμερικής κυρίαρχης πλέον, αλλά με σημαντικά κοινωνικά προβλήματα, ο χαρακτήρας μοιάζει να είναι βγαλμένος από βιβλίο του Bukowski. Έχει αποτύχει να κάνει όσα θα έπρεπε και μπορούσε στη ζωή του κι έχει φθάσει στην ηλικία εκείνη που το έχει συνειδητοποιήσει. Έτσι είναι κυνικός, μελαγχολικός κι αδιάφορος για τα πάντα. Καπνίζει ασταμάτητα, περπατάει ελαφρά σκυφτός και το μόνο ον με το οποίο αισθάνεται κάποιο δέσιμο είναι o σκύλος του. Αγαπάει τη μοναξιά του κι απλώς επιζεί χωρίς να πιστεύει ή να περιμένει ότι θα βρεθεί κάτι που θα τον «ξεπαγώσει». Η απάντηση “No” στο “Will I see you again?” δεν είναι ίδια με τις απαντήσεις για παράδειγμα του James Bond (ενός άλλου ανδρικού προτύπου από το σινεμά). Δείχνει περισσότερο παραίτηση, παρά ένστικτο κυνηγού.

Δέσμιος της «ομαλής ένταξης» του αδελφού του (ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Beau Bridges) στην κοινωνία, ο ήρωας μας απλώς «ξεσκονίζει τα όνειρά του» παίζοντας περιστασιακά τζαζ σε ένα μπαράκι, όταν το πρόγραμμα με τις αρπαχτές του, το επιτρέπει. Τότε, εμφανίζεται το θηλυκό alter ego του. Πρώην συνοδός πολυτελείας, εκπληκτικά όμορφη και με προσωπικότητα αρκετά ανθεκτική στη γοητεία των losers, η Susie Diamond είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία του Jack Baker να «ξεπαγώσει». Αρχικά φαίνονται να κερδίζουν, ακόμη και στο παιγνίδι από το οποίο έχουν παραιτηθεί. Τελικά, όμως, η μοίρα (κι ο σκηνοθέτης) τους προφυλάσσει από το συμβιβασμό.

Αν και η ταινία δεν είναι νουάρ ούτε ως προς τη θεματολογία ούτε ως προς τη δομή, εν τούτοις το εκτυφλωτικό φως στο φινάλε και η αντίθεσή του με τα υπόλοιπα σκοτεινά κυρίως πλάνα (θυμίζει την αντίθεση στο «Blade Runner») σε συνδυασμό με τα προφίλ των ηρώων, κατά τη γνώμη μου το φέρνουν πιο κοντά σε αυτό παρά σε οποιοδήποτε άλλο είδος.

Υ.Γ. Για παρόμοιους λόγους θα περίμενα από τον Billy the kid να επιλέξει το «Tin cap» από τις ταινίες του Κέβιν Κόστνερ. Ο ήρωας είναι εξίσου καταραμένος και η σκηνή που χάνει το U.S. open μόνο και μόνο για να περάσει τη λίμνη με τη μία, τρομερή.

* Ο κώδικας Χέιζ ήταν οδηγίες προς σκηνοθέτες και σεναριογράφους να αποφεύγουν την προβολή σεξ, βίας, γυμνού, μοιχείας καθώς και την αποδοχή πράξεων εκδίκησης. Όλα αυτά έκαναν τους δημιουργούς πιο υπαινικτικούς και εφευρετικούς με αποτέλεσμα το νουάρ να γίνει συναρπαστικό. Για όλα αυτά καθώς και για πολλές άλλες πληροφορίες σχετικά με το νουάρ θα πρότεινα το « ΤΟ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ»(Στάθης Βαλούκος-Βασίλης Σπηλιόπουλος εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Α.Λιβάνη 1985)

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Δεν γουστάρεις, μάγκα μου, πλακίτσα για τον αποκλεισμό τού Ολυμπιακού; Προτιμάς ανάλυση; Άκου λοιπόν: σε πρακτικό επίπεδο, το ότι ο γαύρος δεν θα κουνήσει φέτος σεντόνι πιθανώς δεν σημαίνει τίποτε - σίγουρα δεν είναι το τέλος τού κόσμου. Αν, μάλιστα, πιστεύεις τον Joe, ο πρόεδρος έκανε οικονομίες όλο το καλοκαίρι προετοιμαζόμενος γι' αυτό το ενδεχόμενο (άλλο τώρα αν τα λεφτά που γλιτώσαμε τα κάναμε δώρο σε μια ομάδα Β' Βραζιλίας, όταν βλέπαμε ότι δεν χάνουμε μόνο το τραίνο τής Ευρώπης, αλλά και τις εντυπώσεις γενικώς...). Σε μια σοβαρή ποδοσφαιρικά χώρα, αυτή η σαιζόν των χαμηλών προσδοκιών θα μπορούσε να είναι μια λαμπρή ευκαιρία για ανάλογο χαμήλωμα των τόνων, για έμφαση στην ανανέωση, για χτίσιμο τής ομάδας για την επόμενη πενταετία. Η παρούσια τού Valverde στον πάγκο είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, εγγύηση για κάτι τέτοιο.
Διαβλέπεις μήπως τέτοια πρόθεση μεταξύ των ιθυνόντων στου Ρέντη; Γιατί εμένα μου ξέφυγε. Παραθέτω απλώς ονόματα ποδοσφαιριστών που ξεκίνησαν απόψε βασικοί: Λεονάρντο, Ντουντού, Γκαλέτι, Λέτο, Μπελούσι, Κοβάσεβιτς. Πρόσθεσε σ' αυτούς και τον Ντιόγο και πες μου ποιους από τους παραπάνω φαντάζεσαι βασικούς στον Ολυμπιακό σε δύο χρόνια από σήμερα. Όχι απαραιτήτως γιατί δεν κάνουν, αλλά γιατί δεν θα μείνουν. Τι ακριβώς κάνει λοιπόν ο Κόκκαλης; Οικονομίες; Εμπόριο; Ομάδα για Champions' League; Ομάδα με μέλλον; Τα ξύνει από την βαρεμάρα; Μας δουλεύει ψιλό γαζί; Κατά τ' άλλα, αν στην πορεία η ομάδα ρολάρει, περπατήσει λίγο στο UEFA (με δεδομένο ότι ο βάζελος πάει για πολλές σφαλιάρες στην Ευρώπη), κερδίσει μια-δυο φορές τον Παναθηναϊκό και πάρει όπως-όπως και το Πρωτάθλημα Βάλνερ, όλα αυτά θα ξεχαστούν κι εσύ, τυπάρα μου, θα είσαι ευτυχισμένος.
Αυτά για το ματς. Στα σοβαρά τώρα, φιλαράκο: το να αναγκάζεται ένας από μας να αποσύρει το σχόλιό του επειδή εσύ δεν γουστάρεις πλακίτσα είναι, όπως καταλαβαίνεις, too much. Αλλά αυτοί που γράφουν εδώ αποδεικνύουν καθημερινά και την ευθιξία και την ευαισθησία τους. Σ' αυτήν την ευαισθησία, τού Billy, συμπαρίσταμαι. Γιατί, σε τελική ανάλυση, το να δεχθείς ένα λάθος που δεν έχεις κάνει για να "ηρεμήσουν τα πνεύματα" απαιτεί περισσότερη μαγκιά από το να γράψεις κάτι αιχμηρό, ή κάτι σπουδαίο. Και σίγουρα είναι δυσκολότερο από το να γράφεις μαλακίες για τον άλλο και τους δικούς του - αλλά, ως γνωστόν, η μαλακία δεν νικιέται με τίποτα.
Ξεκινήσαμε να γράφουμε σ' αυτόν τον χώρο για να εκθέσουμε τις απόψεις μας, να βγάλουμε τα σώψυχά μας, να πλακωθούμε για τα πιστεύω μας, να σφαχτούμε για την πλάκα μας και μετά να βγούμε απ' την αρένα αγκαλιασμένοι σκουπίζοντας τα αίματά μας, να γνωρίσουμε ενδεχομένως κόσμο που έχει πράγματα να πει - εκτός από πίπες. Ξεκινήσαμε για να κάνουμε το κέφι μας. Αν αρχίσουμε να κάνουμε εκπτώσεις στο κέφι μας, δεν νομίζω πως έχει νόημα να συνεχίσουμε. Γι' αυτό σου έχω μια πρόταση, παιχταρά μου: αν δεν γουστάρεις το κέφι μας, άδειασέ μας την γωνιά. Δεν σου κάνουμε. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για σένα. Σελίδες με Τσουκαλάδες και Γκόντζους υπάρχουν χιλιάδες. Τράβα σ' εκείνες αν θες να εκτονωθείς. Μην λερώνεις ετούτη._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει στην εξαιρετική ταινία που πρωταγωνιστεί ο Di Caprio και αφορά στα ναρκωτικά αλλά το κείμενο αυτό το γράφω για τον τελικό του Ολυμπιακού Τουρνουά Basket ο οποίος για όσους είχαν τη χαρά να τον δούνε αποτελεί μία από τις τελειότερες αθλητικές παραστάσεις που έχουμε δει.

Το παιχνίδι είχε σασπένς μιας και οι Ισπανοί διεκδίκησαν μέχρι τέλους το δικαίωμα τους στην έκπληξη μειώνοντας τη διαφορά τους από τους Αμερικάνους στους δύο πόντους στη τέταρτη περίοδο.

Αυτό που το χαρακτήρισε όμως ήταν οι διαρκείς μεγάλες φάσεις. Δύο ομάδες που με τη διαφορά μεταξύ τους να μη ξεπερνά τους δέκα πόντους προσέφεραν διαρκώς απλόχερα το θέαμα και δεν κρυβόντουσαν πίσω από εκνευριστικές άμυνες και κλεφτοπόλεμο.

Η πίεση ψηλά, οι διαρκείς "κλεμμένες" μπάλες εκατέρωθεν, τα τρίποντα, τα εκπληκτικά καρφώματα των Αμερικανών στον αιφνιδιασμό και τα πολύ γρήγορα pick & roll των Ισπανών (ναι των Ισπανών) που οδήγησαν σε δύο εκπληκτικά alley oop καρφώματα από τον Pau Gasol ζωγράφισαν τον καμβά ενός εξαιρετικού παιχνιδιού. Η φάση του αγώνα αναμφισβήτητα η καμικάζι ενέργεια του Fernandez που τόλμησε να καρφώσει στα μούτρα του θηριώδους Howard και να πάρει και το φάουλ.

Αν σε ένα αγώνα δούμε 4-5 τέτοιες φάσεις αισθανόμαστε γεμάτοι. Σε αυτόν όμως δεν είδαμε 4-5. Είδαμε 40 και βάλε. Οι δύο ομάδες έδειξαν σε εμάς τα "πρεζάκια" του γρήγορου και θεαματικού basket ότι υπάρχει ελπίδα. Ότι το basket δεν είναι αυτό το εκνευριστικό μπίρι μπίρι που ορισμένοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει και να μας αρέσει επειδή φέρνει αποτελέσματα.

Το basket είναι αυτό που είδαμε, με διαιτητές που μπορεί να έκαναν λάθη αλλά είναι χίλιες φορές καλύτερο να παίζουν οι ομάδες ανδρικά και να βλέπουμε το center της μία ομάδας (Ισπανίας) να σηκώνεται μέσα στη ρακέτα και απέναντι του να πηδάνε (...στο "θεό) οι τρεις guard του αντιπάλου παρά τις ομάδες να εκτελούν βολές μέχρι να πεθάνουν.

Για επίλογο θα απευθυνθώ στη στατιστική. Τα νούμερα δεν λένε πάντα την αλήθεια, αλλά το γεγονός ότι ο τελικός ενός Ολυμπιακού Τουρνουά τελειώσε με σκορ 118-107, με τις ομάδες να σουτάρουν συνολικά 143 σουτ και 65 βολές πιστεύω ότι εξηγεί σε αυτούς που είδαν το παιχνίδι τι ακριβώς διαδραματίστηκε.
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]


Θα πρωτοτυπήσω... Θα αναφερθώ σε ένα θέμα για το οποίο δεν έχετε ακούσει ή διαβάσει τίποτα. Ναι σωστά το καταλάβατε, θα καταπιαστώ με το ντόπινγκ. Χωρίς να κατηγορήσω κανέναν, να ρίξω το ανάθεμα πουθενά, χωρίς να πιστεύω ότι ανακάλυψα την Αμερική, χωρίς όμως και να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου.

Οποιος νομίζει ότι υπάρχει αθλητής υψηλού επιπέδου χωρίς... βοήθεια, πλανάται πλάνην οικτράν! Εγώ όμως δεν θα τα βάλω ούτε με τους αθλητές, που ρισκάρουν τη ζωή τους, ούτε με τους προπονητές που... βρίσκουν και τα κάνουν, ούτε καν με τους προμηθευτές. Αυτοί τη... δουλειά τους κάνουν και δυστυχώς την κάνουν καλά. Θα τα βάλω όμως με τους... υπεύθυνους που "και καλά" δίνουν αγώνες κατά του ντόπινγκ. Ολους αυτούς που μετέχουν σε επιτροπές καταπολέμησης, στους "Αθανατους" της ΔΟΕ, στους ανθρώπους που ελέγχουν και κυρίως στους γιατρούς (ναι ναι αυτούς τους ειδήμονες) που ασχολούνται με τα φάρμακα και βγάζουν κάθε τόσο τη λίστα με τις απαγορευμένες ουσίες.

Απλή, ανόητη απορία: Πώς γίνεται μία ουσία που λόγου χάρη αυτήν τη στιγμή είναι απαγορευμένη, να επιτρέπεται μετά από δύο χρόνια; Αυτό δεν το βγάζω από το μυαλό μου, ισχύει και μάλιστα δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, αλλά τον ίδιο τον κανόνα! Ας μου εξηγήσει κάποιος, γιατί η... ταδενολόνη είναι επικίνδυνη για τον οργανισμό ενός αθλητή το 2006 και του παρέχει μεγαλύτερες δυνατότητες την ώρα που αγωνίζεται και τον επόμενο χρόνο ή τον μεθεπόμενο η ταδενολόνη επιτρέπεται; Επαψε να είναι βλαβερή για τον οργανισμό ή σταμάτησε να αυξάνει τις ικανότητες του χρήστη;

Αλλη μια απορία ενός αδαή. Μπορεί κάποιος να μου διευκρινήσει με ποια κριτήρια επιλέγονται οι αθλητές που θα περάσουν από ντόπινγκ κοντρόλ λίγες ημέρες πριν από τους αγώνες; Στη διάρκεια της προετοιμασίας των αθλητών, καταλαβαίνω ότι δεν είναι εφικτό να ελέγχονται όλοι. Ομως πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, γιατι δεν περνούν από ελέγχους, όλοι ανεξαιρέτως; Μην ακούσω για οικονομικούς λόγους, γιατί αυτά είναι... τρίχες! Έτσι κύριοι της ΔΟΕ διασφαλίζεται την απόλυτη ισονομία και απομακρύνεται οποιαδήποτε σκιά, που δυστυχώς πέφτει και σε πολλούς αθώους αθλητές.

Αλήθεια θα μας πουν ποτέ αυτοί οι κύριοι που έχουν αφιερώσει όλη τους τη ζωή στην καταπολέμηση του ντόπινγκ, πού, πώς και πότε δημιουργούνται αυτά τα σκευάσματα, σε ποιά εργαστήρια; Γιατί εδώ δεν μιλαμε για ναρκωτικά και υπόκοσμο; Μιλάμε για διακεκριμένους επιστήμονες και εργαστήρια πιο άρτια εξοπλισμένα από οποιαδήποτε άλλα που προσφέρουν θεάρεστες υπηρεσίες.

Κάτι ακόμα που μου προκαλεί περιέργεια, είναι γιατί κανείς γιατρός δεν μας έχει διευκρινεί πόση διάρκεια έχει η κάθε απαγορευμένη ουσία στον οργανισμό του αθλητή. Εξηγούμαι. Για πόσο διάστημα είναι ανιχνεύσιμη από τους ελέγχους η ουσία και για πόσο διάστημα προσφέρει τις... υπηρεσίες της στο χρήστη;

Για να μην κουράσω άλλο με τις απορίες μου, εκφράζω την τελευταία, η οποία όμως, μόνο που την σκέφτομαι με εξοργίζει. Γιατί η αποστολή των ΗΠΑ δεν περνάει από ντόπινγκ κοντρόλ στους Ολυμπιακούς; Η επίσημη απάντηση από τα.. επίσημα χείλη της ΔΟΕ, είναι ότι οι Αμερικανοί... αυτοελέγχονται!!! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε, δεν αστειεύομαι! Και ας υποθέσουμε ότι όλοι οι αθλητές τους είναι "καθαροί" σαν το γάργαρο νεράκι μιας πηγής, αυτό δε σημαίνει ότι οι "αμόλυντοι", αγνοί, ιδεολόγοι, άνθρωποι της ΔΟΕ, που το ανέχονται αυτό, λειτουργούν με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά; Και γιατί οι υπόλοιπες χώρες δεν δημιουργούν έτσι τα συστήματα τους, έτσι ώστε να αυτοελέγχονται και αυτές και να... πεινάσει η έρμη η WADA; Και γιατί αφού οι Αμερικανοί έχουν αυτοελεγχθεί και άρα είναι πεντακάθαροι, δεν δέχονται να περάσουν ξανά από έλεγχο; Έτσι, και θα διώξουν οποιαδήποτε σύννεφα, και θα δώσουν απαντήσεις στις... κακές γλώσσες, και στην τελική (αφού έχουν ελεγχθεί μόνοι τους) δεν θα έχουν κανένα απολύτως άγχος για την εξέταση. Στην προκειμένη περίπτωση, το Ολυμπιακό πνεύμα πάει περίπατο από τους ίδιους τους εκφραστές του, την ΔΟΕ, που εξακολουθεί να... ανοίγει τα πόδια στα Αμερικανάκια. Οπως για παράδειγμα έκανε το 2004 όταν η μπασκετικήομάδα των ΗΠΑ, αξιώσε να μην περάσει από ντόπινγκ κοντρόλ (άκουσον - άκουσον) αλλιώς δεν θα πατούσαν το πόδι της στην Αθήνα. Όχι μόνο δεν ήθελαν να περάσουν από έλεγχο, αλλά το απαίτησαν κιόλας απειλόντας με απόσυρση της ομάδας τους. Και βέβαια η... ανοιχτομπούτα ΔΟΕ, για να μην χάσει το show, κατέβασε τα παντελονάκια της, έστησε το ποπουδάκι της και δέχτηκε με χαμόγελα τα καπρίτσια των σταρ του ΝΒΑ, γιατί the show must go on...! Το χειρότερο όλων, δεν είναι η διαφθορά των μελών της ΔΟΕ, που κατάφεραν να ευτελίσουν ότι αγαπούσαμε, αλλά ότι καμιά επιτροπή, καμιά χώρα, κανένας παράγοντας, καμιά ομοσπονδία, κανένας αθλητής ή προπονητής, ΚΑΝΕΙΣ τελοσπάντων, δεν είχε τα... κότσια να διαμαρτυρηθεί για αυτήν την ειδική μεταχείρηση και να σηκωθεί να φύγει από το πανηγύρι των Ολυμπιακών Αγώνων! Ετσι ώστε, θέλοντας και μη, να γίνει θέμα, να μάθει το ξεβράκωμα της ΔΟΕ όλη η πλάση.

Τελοσπάντων, κλείνω με ένα ακόμα ερώτημα. Στις 17 Αυγούστου, μεσημεράκι, έκανα τη διαδρομή Νέα Σμύρνη - Γλυφάδα σε 9' και 37''! Μήπως είμαι ντοπέ; Μήπως να περάσω από αντιντόπινγκ κοντρόλ; Σας διαβεβαιώ ότ δεν έχω πάρει m3, ούτε την απαγορευμένη ουσία, ούτε φυσικά το ομόνυμο μοντέλο της BMW!!!

ΥΓ. Μάλλον νομίζω ότι μας ντοπάρουν όλους με... κουτόχορτο!!!
Περισσότερα...

| Billy the Kid | Comments ]

Ενα απο τα ενδιαφεροντα ζητηματα της τρεχουσας επικαιροτητας ειναι και το αυτο των Αμερικανικων προεδρικων εκλογων, πλευρες του οποιου αρχισαν να καλυπτουν τα αρθρα των δυο Νταλτον. Με αφορμη λοιπον τα αρθρα αυτα, αρχισα να σκεφτομαι τις προεδρικες εκλογες και να διαπιστωνω για αλλη μια φορα την μονοδιαστατη καλυψη του γεγονοτος στην Ελλαδα και την σχεδον μονιμη υποστηριξη του υποψηφιου του κομματος των Δημοκρατικων.

Για να ξεκαθαρισω εξ'αρχης την προτιμιση μου, ως φιλαθλος, θα ηθελα για προεδρο των ΗΠΑ την Hillary μονο και μονο για να γινει ο Bill "Πρωτος κυριος"! Τον φανταζομουν να δειχνει τις πορσελανες του Λευκου Οικου στην Carla Bruni, ή να τον υποδεχεται η βασιλισσα Ρανια σε επισκεψη του προεδρικου ζευγους στην Ιορδανια. Πιστευω οτι με αυτη την επιλογη θα προσφεροταν, απλοχερα, ατελειωτο γελιο και θα ηταν μια θητεια με κουτσομπολιστικο τουλαχιστον ενδιαφερον.

Θεωρητικα, ο καθενας μπορει ως φιλαθλος να υποστηριζει οτι θελει, διοτι ως γνωστον "περι ορεξεως...ουδεις λογος". Βεβαια συνηθως σε ενα ζητημα, και ιδιαιτερα αν δεν υπαρχει και καποιο ιδιαιτερο προσωπικο συμφερον, οι φιλαθλοι ειναι μοιρασμενοι. Το μοιρασμα αυτο δεν ειναι ποτε 50-50, αλλα η κοινη γνωμη κλινει προς τη μια ή την αλλη πλευρα. Το αξιοπεριεργο ομως ειναι οταν η καθολικη πλειοψηφια υποστηριζει μονο τη μια πλευρα. Λαμβανοντας υπ'οψη το αγελαιο της κοινης γνωμης, το 100% να εχει την ιδια προτιμιση μονο σε υποψιες μπορει να σε βαλει.

Με βαση την παραπανω παρατηρηση εκανα και κανω ενα μινι "γκαλοπ": Obama ή McCain? Ε λοιπον! ακομα σημερα εχω μεγαλη περιεργεια να γνωρισω καποιον που να δηλωνει συμπαθεια στον γερουσιαστη McCain. Ειναι δυνατον στην Ελλαδα οπου δεν μπορουμε να συμφωνησουμε σε τιποτα, να ειμαστε ολοι υπερ ενος υποψηφιου? Εδω ουτε στο "μακεδονικο" δεν μπορουμε να ακολουθησουμε μια κοινη γραμμη, πως γινεται να ειμαστε ολοι με τον Obama?

Μια προφανης εξηγηση ειναι οτι λογω της μακρας μονομαχιας με την Hillary, ο Obama ετυχε μεγαλυτερης προβολης και διαφημισης. Ομως ειμαι σιγουρος οτι και μετα το τελος της εκλογικης διαδικασιας παλι δεν θα εχω γνωρισει καποιον υποστηρικτη του McCain. Το ιδιο αλλωστε εχω παρατηρησει και σε προηγουμενες αναμετρησεις στις Αμερικανικες εκλογες. Ακομα και στην περιπτωση του Bush δεν γνωρισα κανεναν να τον συμπαθει στην Ελλαδα ακομα και πριν δειξει δειγμα γραφης ως προεδρος.

Αυτο που πιστευω εγω προσωπικα οτι κυριως συμβαινει, ειναι οτι τα ΜΜΕ στην Ελλαδα, με το γνωστο ψευτοαριστεριζον προφιλ μονιμως προβαλλουν τον υποψηφιο των Δημοκρατικων ως την καλυτερη λυση που θα προστατεψει τα συμφεροντα της Ελλαδας. Καλλιεργουν ετσι στην κοινη γνωμη μια ελπιδα οτι αμα βγει ο καλος Δημοκρατικος θα λυθει υπερ μας το Κυπριακο, η ηφαλοκρυπιδα, το μακεδονικο... Τους λογους για τους οποιους το κανουν δεν τους εχω κατανοησει, ομως συμβαινει... Κατι αντιστοιχο συμβαινει και με τον πρωθυπουργο της γειτονικης Ιταλιας, οπου σε κανενα μεσο δεν εχω διαπιστωσει καποιο δειγμα συμπαθειας, και εντουτοις οι Ιταλοι τον εχουν πρωθυπουργοποιησει επανειλημμενα (και μαλιστα σε αναμετρηση απεναντι στον σοσιαλιστη πρωην προεδρο της κομισιόν!)

Εκει που θελω να καταληξω, με το αρθρο αυτο, ειναι οτι οποιος και αν βγει, θα βγει για να προασπισει τα συμφεροντα του λαου του. Αν τα συμφεροντα αυτα ταυτιζονται με τα Ελληνικα τοτε θα τον εχουμε διπλα μας, αλλιως θα ειναι απεναντι μας. Επομενως καθως δεν υφισταται το εθνικο μας συμφερον οπως προβαλλουν τα ΜΜΕ, η οποια επιλογη των Αμερικανων για τον προεδρο τους μας αφηνει αδιαφορους. Αυτο που πρεπει να διασφαλισουμε πρωτιστως ως Ελληνες, ειναι να εχουμε ενα κρατος ισχυρο με εξωστρεφεια και διεθνεις συνεργασιες ωστε να ειναι προς των συμφερον ολων να συνεργαζονται μαζι μας. Τα οποια προβληματα λυνονται συναρτησει της δικης μας δυναμης και οχι λογω καποιας ευνοϊκης προδιαθεσης ενος ξενου πολιτικου.

Συνεπως, στο ερωτημα Lakers vs Celtics, μην μου πειτε οτι ειστε ολοι με την Βοστωνη!

Υ.Γ. Μαλλον θα διαπιστωσατε την ελλειψη τονων στις λεξεις. Αυτο οφειλεται στο οτι το κειμενο γραφτηκε στο πληκτρολογιο του κινητου μου, οποτε καταλαβαινετε ταλαιπωρια!
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Γεννήθηκε το 1982 και μικρή ασχολήθηκε με το τριπλούν-επίδοση 10.94μ αν δεν κάνω λάθος.Αργότερα με τον ακοντισμό. Με συμμετοχές σε δύο ολυμπιάδες (21η στον προκριματικό της Αθήνας, 25η στον προκριματικό του Πεκίνου), δεν έχει πάρει ποτέ τίποτα (αποδεικνύεται από φωτογραφίες) απλώς χαίρεται να συμμετέχει στο πιο σπουδαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη. Για όλους εμάς που ξυπνάμε νωρίς για να δούμε προκριματικούς και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι η ωραιότερη αθλήτρια του στίβου είναι ακοντίστρια, η Leryn Franko είναι το πρόσωπο (και το σώμα) του ευ αγωνίζεσθαι. Ένα δώρο για σας που αγαπάτε το στίβο. www.pbase.com/crespoide/personal_2007_calendar
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Δεν υπήρξα ποτέ φίλος της προπονητικής του Παναγιώτη Γιαννάκη. Όχι γιατί τον θεωρώ κακό προπονητή το αντίθετο. Απλά όπως και με τον Ομπράντοβιτς δεν μου αρέσει ακριβώς το basket που παίζουν. Είναι αποτελεσματικό είναι δουλεμένο αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που έχω στο μυαλό μου σαν ωραίο basket. Ανεξάρτητα από αυτό του βγάζω το καπέλο βλέποντας τη σημερινή Εθνική ομάδα. Ο άνθρωπος αυτός εκπροσωπεί το ορθό αθλητικό ιδεώδες.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχει δημιουργήσει μία ομάδα που εδώ και τέσσερα χρόνια παίζει παντού και πάντα για τη νίκη, ανεξαρτήτως αντιπάλου και ανεξαρτήτως σκοπιμότητας. Κάθε φορά που βλέπεις τους παίκτες της Εθνικής να χύνουν ιδρώτα στο παρκέ και να κυνηγάνε χαμένες μπάλες σε παιχνίδια που έχουν ήδη κριθεί φέρνεις στο μυαλό σου τα ιδεογράμματα της Πηγής Δεβετζή.

Η Εθνική του Basket εκφράζει ακριβώς αυτό. Δύναμη και Τιμή. Παίζει με πάθος κυνηγάει όλες τις φάσεις μα πάνω από όλα παίζει για την Τιμή της. Ακόμα και στις ήττες της.

Κόντρα στους κακούς της δαίμονες τους Ισπανούς έχασε γιατί δεν έχει αντίδοτο στις σβούρες τις περιφέρειας των Ισπανών και στην αναμφισβήτητη κλάση του Pau Gassol. Κόντρα στους Αμερικάνους δοκίμασε πάλι να κάνει το παιχνίδι της χωρίς να τυφλωθεί από τη λάμψη τους. Όπως είπε εύστοχα ο Σιζέφσκι έπαιξε για να κερδίσει και όχι για να μη διασυρθεί.

Σήμερα κόντρα στη Κίνα επέλεξε να παίξει και πάλι για την τιμή της και όχι για τα σενάρια προκρισης. Δεν προσπαθεί να κλέψει τίποτα και από κανένα. Παίζει για τη νίκη παντού και πάντα. Ανεξάρτητα του τι θα καταφέρει αυτή η Εθνική στους Ολυμπιακούς Αγώνες το σίγουρο είναι πως έχει ήδη διδάξει αξιοπρέπεια και όλοι αισθάνονται περήφανοι για αυτή.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Από τότε που αποφασίσαμε με τον William να βάλουμε σαν εργασία εισαγωγής στο blog το θέμα με τον Kevin Costner στο Billy the Kidd είχα αποφασίσει να γράψω ενα ανάλογο άρθρο για τον Jeff Bridges. Πρωτού ξεκινήσω κάνω μία μικρή παρένθεση για να σχολιάσω ότι ο Billy ξεπέταξε την εργασία του και επέλεξε ένα χαρακτήρα από μία ερωτική κομεντί της πλάκας με επιχειρήματα περί Jenifer Aniston και ότι όλοι θα θέλαμε να είμαστε ο τύπος από το The Freshman. Διευκρινίζω απλά ότι η Kelly Preston στο For the love of the game είναι απείρως καλύτερη γκόμενα από την Aniston και δεν επεκτείνομαι παραπάνω γιατί μετά έχουμε και Sean Young στο No way out κλπ.

Στο θέμα μας λοιπόν. O Bridges (o Jeff όχι ο ατάλαντος αδελφός του Bo) ανέκαθεν σου προκαλούσε σεβασμό για τις ερμηνείες του. Δεν κατάφερε ποτέ να γίνει pop είδωλο όπως π.χ. ο Tom Cruise ούτε να φτάσει στο status του Al Pacino και του Robert De Niro κατάφερε όμως να μας δώσει εκπληκτικούς χαρακτήρες και ρόλους με τους οποίους κατά πάσα πιθανότητα ο μισός ανδρικός πληθυσμός ταυτιζόταν.

Προσπερνώ ταινίες όπου δίνει ρεσιτάλ όπως το The Big Lebowski και το εκπληκτικό Arlington Road και απομονωνω δύο οι οποίες είναι και θέμα debate με τον William (όταν δεν τσακωνόμαστε για το φιλελευθερισμό και το πόσο πελάτης είναι ) το Against All Odds και το The Fabulous Baker Boys.


Στο πρώτο o Jeff Bridges παίζει ένα πρώην αθλητή του Rugby που έχοντας πετάξει όλα του τα λεφτά αποφασίζει δεχθεί την αμοιβή που του προσφέρετε για να βρει την Rachel Ward που έχει κρυφτεί σε ένα εξωτικό παράδεισο. Μοιραία την ερωτεύεται (όπως και όσοι έχουν δει τη ταινία) και από διώκτης της μετατρέπεται σε προστάτη της. Highlight της ταινίας πέρα από τα εκπληκτικά σκηνικά και τις ερωτικές σκηνές είναι σίγουρα η "κόντρα" μίας Porsche 911 Carrera με οδηγό τον Jeff Bridges με μία Ferrari 308 GTB που οδηγεί ο James Woods.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο Bridges ενσαρκώνει τα όνειρα όλων των αντρών. Αθλητής, μεγάλη ζωή, γκόμενες, αυτοκίνητα, κυνηγητά. Όλοι μας κάπου μέσα μας θα θέλαμε να είμαστε αυτός (εκτός ίσως από τον Billy που θέλει για γκόμενα την Jeniferr Aniston μαζί με την μαμά και τη γιαγιά της φορώντας Nautica αντιανεμικά).

Η δεύτερη ταινία του Bridges που όλοι μας θα θέλαμε να συμμετάσχουμε είναι το εκπληκτικό The Fabulous Baker Boys. O Bridges παίζει ένα ταλαντούχο πιανίστα Jazz που έχει συμβιβάσει το ταλέντο του για να μπορεί να συντηρεί σαν ντούετο και τον ατάλαντο (...σε όλα) αδελφό του που τον ενσαρκώνει ο αδελφός του Bo. Στη ζωή τους ξαφνικά μπαίνει η οπτασία Michele Pfeifer η οποία αναλαμβάνει το ρόλο της τραγουδίστριας του group αναστατώνοντας τις ζωές τους.

Ο Jeff Bridges είναι και πάλι ο τύπος που όλοι μας θα θέλαμε να είμαστε. Ταλαντούχος, σκοτεινός, μυστηριώδης, γυναικάς τα πάντα. Η ταινία έχει πολλές cult σκηνές με μεγαλύτερη ίσως το Makin' Whoopee με την απίστευτη Michele Pfeifer να τραγουδά πάνω στο πιάνο του Jeff Bridges. Για όλους εμάς όμως τους οπαδούς του Bridges η σκηνή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ είναι η πρώτη: Ξυπνάει δίπλα σε μία γυναίκα, σηκώνεται από το κρεβάτι και πάει προς το παράθυρο. Αυτή τον κοιτάει και τον ρωτάει: "Will I see you again?" και αυτός απαντά: "Νο".

Η επιλογή ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες μοιάζει πρακτικά αδύνατη. Είναι το ίδιο με το να προσπαθείς να διαλέξεις μεταξύ Rachel Ward και Michele Pfeifer. Επειδή και οι χαρακτήρες τους στην ταινία είναι τόσο διαφορετικοί αλλά και τόσο ίδιοι δεν είναι εύκολο να επιλέξεις. Η δική μου επιλογή μετά από πολύ σκέψη είναι ο Jazz πιανίστας και η Michele.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Όπως ανέφερα και στο πρώτο μέρος το να είσαι πελάτης κάποια στιγμή σου γίνεται βίωμα. Αρχίζεις πλέον να χάνεις το ενδιαφέρον σου για τις επιτυχίες της ομάδας σου (όταν και εφόσον έχει) και ζεις για να βλέπεις τον αντίπαλο σου να χάνει από κάποιον.

Αυτή η βιωματική διαδικασία έχει πολλά στάδια. Αρχικά απαξιώνεις τις επιτυχίες του. Φταίει η διαιτησία, ο χλοοτάπητας, τα σημαιάκια του κόρνερ, το στραβό μας το ριζικό για να αντιγράψω τον έτερο Καπαδόκη-πελάτη του blog. Το επόμενο στάδιο είναι η ταύτιση σου με τον κάθε πικραμένο που είναι αντίπαλος της ομάδας που έχεις μάθει να μισείς.

Στη συνέχεια το βίωμα αρχίζει να γίνεται πιο έντονο. Ασυναίσθητα κάθε πρωί χαζεύεις τις εφημερίδες (στο περίπτερο, στο internet, στη τηλεόραση δεν έχει σημασία) και προσπαθείς να δεις τι γράφει η αντίπαλη φυλλάδα.

Τα βράδια της Τετάρτης (ή της Τρίτης) έχουν πλέον άλλη γοητεία για εσένα γιατί έχεις τη χαρά να υποστηρίζεις κάθε φορά διαφορετική ομάδα. Γίνεσαι αλτρουιστής και συμπάσχεις με το κάθε πικραμένο στην αγωνία σου να τον δεις να κάνει αυτό που εσύ αδυνατείς. Να κερδίσει αυτόν που σε έχει για πελάτη.

Τελικά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι έχεις πάψει προ πολλού να είσαι οπαδός της ομάδας σου και είσαι αντι-οπαδός του αντιπάλου. Εκεί πλέον έχεις μετατραπεί στον απόλυτο πελάτη.

Υ.Γ. Χρόνια ολόκληρα προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτά τα ιερογλυφικά που μετά βίας διακρίνω στο κούτελο του Λυμπερόπουλου. Με προσεκτική ανάγνωση κατάλαβα ότι το κούτελο γράφει ονόματα ομάδων, στα πεταχτά διέκρινα τις λέξεις Χαίδάρι και Άαχεν. Στο πέτο του πάλι ξηρασία...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]












- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα
Δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα!

Κώστας Βάρναλης, “Οι Μοιραίοι” (1972)


Υ.Γ.1: Στην ζωή δεν είναι κακό ν’ αλλάζεις γνώμη για κάτι – καμμιά φορά, μάλιστα, μπορεί και να δείχνει πως ωριμάζεις. Ποδοσφαιρικά πάντως, ο Αύγουστος είναι πολύ νωρίς για ν’ αρχίσει κανείς τις κωλοτούμπες…

Υ.Γ.2: Μετά την νέα ευρωπαϊκή εκτός έδρας τριάρα του νέου Θρύλου στην (παλιά γνώριμη) Κύπρο, μπορούμε ασφαλώς να θεωρούμε πως, αργά αλλά σταθερά, αποκαθίσταται η τάξις.

Υ.Γ.3: Ραντεβού με την Ιστορία υπάρχουν πολλά. Και, δυστυχώς, απαιτούνται μαντικές ικανότητες για να ξέρεις εκ των προτέρων ποια απ’ αυτά θα ήταν καλό ν’ αποφύγεις. Ο Νίκος Λυμπερόπουλος μπορεί, τελικώς, να αισθάνεται ευνοημένος απ’ τους θεούς. Γιατί, ακόμη κι αν του στερήσουν την χαρά τής κατάκτησης ενός πρωταθλήματος, δεν θα τον υποβάλουν ποτέ στην ταλαιπωρία τού αποκλεισμού από κυπριακή ομάδα. Κάποια “παράσημα” δεν τα κρεμάς στο πέτο – απλά, σου τα κάνουν τατουάζ στο μέτωπο._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τα βιώματα είναι αντικειμενικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Όλοι μας είμαστε δέσμιοι των βιωμάτων μας και μοιραία αυτά μας ωθούν σε πράξεις για τις οποίες είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα μετανιώσουμε.

Το χαρούμενο φιλελεύθερο αγόρι του blog δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση στο κανόνα Έχοντας περάσει βιωματικά το μαρτύριο του καναπέ τη τελευταία τριετία ζει και αναπνέει για να ζήσει το μαρτύριο του και κάποιος άλλος. Αν εν τέλει ο Ολυμπιακός του κάνει τη χάρη και υποβιβαστεί στο αγαπημένο του κύπελλο UEFA, από εθισμό και μόνο εκτιμώ ότι θα στήνεται τις Πέμπτες να τον παρακολουθεί.

Ταλαιπωρημένος από τα βιώματα του προσπαθεί να απαλύνει το πόνο του αναζητώντας λογική στη απομάκρυνση του Τάκη Λεμονή (αυτός με τις τεσσάρες...) και ψάχνοντας τρόπους να μειώσει το Βαλβέρδε σαν άλλος φωτεινός εκδότης "αντικειμενικής" εφημερίδας.

Διευκρινιστικά απλά να τον ενημερώσω ότι ο Σκοπελίτης δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από αυτό που συνηθίζει να κάνει καλά. Να είναι ένα αμυντικό χαφ μικρομεσαίας ομάδας. Το ότι βρέθηκε στη πλευρά των νικητών αυτή τη φορά δεν τον κάνει καλύτερο από αυτό που είναι στη πραγματικότητα.

Κλείνοντας να διευκρινίσω ότι όσο αφορά τη λογική του πειραματισμού και των σφαλμάτων και το αν οι μειονεκτούν οι φυσικοί σε νοημοσύνη εκτιμώ ότι εσύ Wiliam σαν γνήσιο τέκνο του φυσικομαθηματικού θα γνωρίζεις καλύτερα. Το βέβαιο είναι ότι μειωμένης ή μη αντίληψης ο Σωκράτης Κόκκαλης σου έχει γίνει βίωμα και μπορεί να ψάχνεις να βρεις δικαιολογίες σε ενστάσεις αλλά η αλήθεια είναι ότι είσαι ο καλύτερος του πελάτης οπότε έχεις και δίκιο.

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι πως η επιστροφή από τη Χαλκιδική με ξεβόλεψε όπως φαντάζομαι και η δικη σου από τα Κύθηρα. Το σίγουρο είναι πως εγώ δεν έγραψα ολόκληρες εκθέσεις ιδεών για τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε όλοι να πάμε στην Ανάφη για να καταλήξω εν τέλει στα Κύθηρα.

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Πάντα θεωρούσα ότι οι διακεκριμένοι επιστήμονες και δη οι φυσικοί με διδακτορικό, μειονεκτούν ως προς τον κοινό νου. Προσκολλημένοι σε μια θεωρητική αντιμετώπιση ακόμα και των πιο πρακτικών ζητημάτων αδυνατούν να δουν την απλή λύση ακόμα κι αν αυτή είναι μπροστά στα μάτια τους . Έτσι η μέθοδος δοκιμή-σφάλμα την οποία μας είχε περιγράψει o Joe παλαιότερα, χθες κατέληξε και πάλι σε σφάλμα.
Ίσως αγαπητέ Joe να διατηρείς αμφιβολίες για την πραγματική προσφορά του Μπασινά στο ποδοσφαίρο αλλά για τον Σκοπελίτη νομίζω ότι δε θα βρεις τίποτα να πεις.
Βέβαια ας μην κατηγορούμε πάντα την επιστήμη. Ακόμα και στη μέθοδο δοκιμής και σφάλματος υπάρχουν αναλαμπές, αρκεί να υπάρχει ο κατάλληλος παρατηρητής που θα αναγνωρίσει το επιτυχημένο πείραμα. Αλλά ξέχασα, ο Λεμονής δεν έκανε γιατί μπορεί να πήρε τα αποτελέσματα, όμως δεν κέρδισε τις εντυπώσεις.
Τις κέρδισε ο Βαλβέρδε χθες.
Τελικά μπορεί να φταίει η δύναμη της συνήθειας. Όταν ξέρεις ότι με μία ένσταση όλα λύνονται, εφησυχάζεις.
Ξαναπαίρνω την τσουγκράνα μου και εύχομαι στους άρτι αφιχθέντες από τη Χαλκιδική συνταξιούχους καλή χρονιά στον καναπέ. Για το δεύτερο μέρος του τίτλου λίγη υπομονή...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ομολογώ ότι το χθεσινό παιχνίδι με εξέπληξε ως προς το αποτέλεσμα αλλά όχι ως προς την εικόνα της Ανόρθωσης. Η Ανόρθωση δεν έδειξε τίποτα διαφορετικό σε σχέση με όσα θα περίμενα από αυτή με βάση τους ποδοσφαιριστές της. Μέτρια ομάδα, χωρίς αντοχές και που στο Ελληνικό πρωτάθλημα με το ζορι θα έμπαινε στη δεκάδα.

Ο Ολυμπιακός πάλι φρόντισε να φάει τρία γκολ που μπαίνουν μόνο στο ερασιτεχνικό και αν. Το ότι δεν σκόραρε μπροστά δεν λέει τίποτα, τα γκολ που έφαγε όμως ήταν πράγματι αστεία (εξαιρώ ίσως το τρίτο λόγω των συνθηκών αν και το να αλλάζουν 4-5 πάσες οι αντίπαλοι χωρίς αμυντικό να τους "καταπιεί" στα πέριξ της περιοχής σου είναι επίτευγμα).

Ο Σωκράτης Κόκκαλης αποφάσισε να παίξει με τη φωτιά. Όχι τόσο επειδή καθυστέρησε χαρακτηριστικά τις μεταγραφές όσο για το ότι ενδιάμεσα φρόντισε να πουλήσει τρεις χρήσιμους παίκτες και να αποδεσμεύσει τον Κωνσταντίνου (που αγνοούνταν η ποδοσφαιρική του τύχη ενάμιση χρόνο). Ανάγκασε έτσι το Βαλβέρδε να δοκιμάζει σχήματα μήπως και "προστατέψει" τους δύο επιθετικούς που είχε και να αφήνει το Πατσατζόγλου να κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο στα χαφ χωρίς να έχει εναλλακτική (Ο Λεντέσμα μας χαιρέτησε).

Στον επαναληπτικό κανένα σκορ δεν θα με εντυπωσιάσει. Η Ανόρθωση θα έρθει να ταμπουρωθεί (αν κάνει το λάθος να ανοίξει το παιχνίδι το κοντέρ θα σταματήσει ψηλά) είναι εμφανές ότι οι παίκτες της δεν έχουν τρεξίματα και ότι βασίζεται πολύ στην ικανότητα του Μπεκιάι. Από την άλλη όταν πας να ανατρέψεις ένα 3-0 κινδυνεύεις πολύ από το 0-1. Ο Ολύμπιακός σίγουρα θα είναι σε καλύτερη κατάσταση οπότε θα δούμε ένα ενδιαφέρον ματς ιδίως αν μπει ένα γρήγορο γκολ.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]
























Το Πνεύμα τών Αγώνων





Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε προ εβδομάδος περίπου, η Κατερίνα Θάνου κατήγγειλε τον “πόλεμο” που, όπως ισχυρίσθηκε, υφίσταται από πλευράς τής Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής προκειμένου να μην λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες τού Πεκίνου. Το αν θα της επιτραπεί η συμμετοχή θα αποφασιστεί εντός των ημερών. Θα της πρότεινα όμως, εφ’ όσον τελικώς αγωνιστεί, να ξυρίζεται πριν από τις κούρσες. Κόντρα.

Η ιστορία τής Θάνου (που, θυμίζω, εξαφανίστηκε μαζί με τον Κώστα Κεντέρη λίγο πριν την έναρξη των Αγώνων τού 2004 για να αποφύγει “αιφνιδιαστικό” έλεγχο ντόπινγκ και τελικά παρουσιάσθηκε εισαχθείσα σε αθηναϊκό νοσοκομείο ως θύμα τροχαίου με την μοτοσυκλέτα τού συναθλητή της, υπόθεση που ακόμη ταλαιπωρεί τους δύο δρομείς, αλλά και διάφορους πρόθυμους “ψευδομάρτυρες” τής εποχής) δεν είναι, στην πραγματικότητα, παρά ένα από τα επιφαινόμενα τής παγκοσμίου παρακμής τού αθλητικού κινήματος – μπολιασμένο, βεβαίως, με μπόλικη δόση νεοελληνικής τρέλας.

Από τότε που κάποιος Γάλλος ευγενής με μεγαλομανείς τάσεις αποφάσισε να δώσει ζωή στην δική του εκδοχή τού (θαμμένου από τους θρησκόληπτους Βυζαντινούς) θεσμού, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, άλλοτε χρονικό, πολιτικό και πολιτισμικό ορόσημο για τους λαούς γύρω από την Μεσόγειο, πέρασαν στην σύγχρονη ιστορία τους από διάφορες φάσεις – από πανηγυράκια επιδείξεων στο περιθώριο Διεθνών Εκθέσεων, έως μέσο προπαγάνδας και πολιτικής πίεσης προς και από τις χώρες που ανελάμβαναν την φιλοξενία τους. Από την δεκαετία του ’60 όμως, όταν η διηπειρωτική εξάπλωση τής τηλεόρασης απαίτησε την δημιουργία θεαμάτων διεθνούς εμβελείας, οι Αγώνες είναι πρωτίστως μέσο πλουτισμού των εμπλεκομένων, είτε αυτοί βρίσκονται μπροστά είτε πίσω από τις κάμερες.

Την εποχή που ο ιστορικός χρόνος υπολογιζόταν με βάση τους Αγώνες τής Ολυμπίας, ουδείς κατέβαινε στα στάδια για να συμμετάσχει απλώς, πολύ δε περισσότερο για να χάσει. Αν η συμμετοχή ήταν ήδη σπουδαία για τους αθλητές, αυτό συνέβαινε διότι, πολύ απλά, ώφειλες να είσαι σπουδαίος για να συμμετάσχεις. Αλλά ο Μίλων, ο Κόροιβος κι οι άλλοι αρχαίοι νικητές δεν προπονούνταν εμπνεόμενοι από το “citius, altius, fortius”. Αυτή η λατρεία τής επίδοσης είναι γέννημα των ιδεωδών των “κληρονόμων” τού de Coubertin, μοιραία δε οδήγησε στην θεοποίησή της από την βιομηχανία τού θεάματος, στην χρηματική πριμοδότηση της επίτευξής της, στην λατρεία τού προτύπου τού “βιονικού ανθρώπου” – με τις γνωστές σε όλους συνέπειες.

Επίδοση σημαίνει θέαμα, θέαμα σημαίνει χρήμα – αυτό το δίπτυχο αποτελεί την μαύρη ψυχή τού ολυμπιακού κινήματος στον 20ό αιώνα, τον μπούσουλα βάσει του οποίου πολιτεύθηκαν όσοι κράτησαν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του κινήματος. Οι άνθρωποι που βαυκαλίζονται να αυτοπροσδιορίζονται ως “αθάνατοι”, μέλη μιας ιδιότυπης κάστας ευγενών που ήδη κατέχει σημαντικό μέρος τού παγκοσμίου πλούτου, κατευθύνουν την “σοφία” τους στην επιλογή των ανά τετραετία αναδόχων τής ολυμπιακής ιδέας κατά τρόπον ώστε να αυξήσουν αυτόν τον πλούτο. Υποκριτές φαρισαϊκού βεληνεκούς, καλούν τον κόσμο να κρατήσει την πολιτική μακρυά από τον αθλητισμό (λες κι ο τρόπος με τον οποίο συμμετέχεις στα αθλητικά δεν είναι μέρος τού πολιτεύεσθαι), την ώρα που οι ίδιοι ουδέποτε δίστασαν να γίνουν πρόθυμοι σπιούνοι στην υπηρεσία τής προπαγάνδας Δυνατών και ανερχομένων – είτε μιλάμε για την ναζιστική Γερμανία, είτε για την “κομμουνιστική” Κίνα τού κρατικού καπιταλισμού, της εργασιακής σκλαβιάς και της φίμωσης τού δημόσιου λόγου. Αρκεί να ρέει το χρήμα – όλα τ’ άλλα κάποια στιγμή θα ξεχαστούν. Ακόμη και το ότι η συγκεντρωμένη στο Πεκίνο υφήλιος μπορεί να το γιορτάζει, αδιαφορώντας αν σε κάποια γωνιά της, όχι και τόσο μακρυά, ξεσπά πόλεμος την ημέρα ακριβώς που ξεκινά το πανηγύρι. Πόσο ταιριαστό, αλήθεια…

Μπήκα στον πειρασμό να καλέσω, από του βήματος αυτού, σε τηλεοπτικό μποϋκοτάζ των Αγώνων τού Πεκίνου, γνωρίζοντας ότι η ιδέα θα πέσει στο κενό – κάποιοι από εσάς θα ξενυχτήσετε με την εθνική μπάσκετ, κάποιοι θα ψαρεύετε όμορφες κινήσεις από τους καλλιτέχνες τής ενόργανης, κάποιοι φτιάχνεστε χαζεύοντας την Ισινμπάγεβα να πετά προς τον πήχυ και την Καραντάσιου να κυλιέται στην άμμο, κάποιοι δεν μπορείτε να κάνετε ούτε τον Αύγουστο χωρίς Ronaldinho και Messi, κάποιοι θα εκλιπαρείτε για να δοξαστεί ξανά το DNA τού Έλληνα με μερικές ολυμπιακές νίκες, κάποιοι θα εντάξετε απλώς ένα ακόμη πανηγυράκι στο καθημερινό σας τηλεοπτικό αλκοολίκι. Συνειδητοποίησα πως ούτε κι εγώ θα μπορέσω να μείνω δίχως Ολυμπιακούς, κι ας με πονά η παρακμή τους. Θα καρφωθώ μπροστά στην τηλεόραση, περιμένοντας για εκείνο το στιγμιότυπο, εκείνη την σπίθα αντίδρασης που θα παλεύει να σωθεί από την θάλασσα τής υποταγής.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ένα σύμβολο – κακοποιημένο μεν, άλλα σύμβολο. Είναι ταυτισμένοι στην συνείδηση των πολλών με έννοιες και ιδανικά που η ανθρωπότητα έχει ανάγκη. Είναι η Ιδέα τού διαφορετικού, που χρειάζονται οι αδύναμοι τής Γης, μια έννοια που δεν πρέπει να εξαλειφθεί απ’ το λεξιλόγιο μας. Περισσότερο κι απ’ το να προσδοκώ τον δεύτερο θάνατο τού Ολυμπισμού, που θα δώσει τέλος στην υποκρισία ενός αιώνα, θέλω τώρα να δω ένα κίνημα αντίδρασης να ξεπηδά μέσα απ’ τους κόλπους τής υποκρισίας για ν’ αλλάξει τα πράγματα. Ένα φωτισμένο δάκρυ στον νυκτερινό ουρανό, δυο μαυροφορεμένες, υψωμένες στον Θεό σφιγμένες γροθιές την ώρα τής ανάκρουσης ενός εθνικού ύμνου: αυτές τις εικόνες περιμένω – αυτές, και την Καραντάσιου να κυλιέται στην άμμο._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ορμώμενος από το φίλτατο William (στο θέμα του Obama) καθώς και από ένα άρθρο που διάβασα στο Status αντιλαμβάνομαι ότι ήρθε η ώρα να πούμε κάποια πράγματα για τη σύγχρονη πολιτική και πως αυτή αλλάζει χάρη στο διαδίκτυο.

Ο Barak Obama είναι ο πρώτος digital πολιτικός. Εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη διείσδυση του διαδικτύου σε όλα τα σύγχρονα αμερικάνικα νοικοκυριά (και όχι μόνο) και χρησιμοποίησε τον παγκόσμιο ιστό ως μέσο για να κερδίσει τη κούρσα για το χρίσμα των δημοκρατικών. Ο στόχος του επετεύχθη.

Στην Ελλάδα το διαδίκτυο προς το παρόν είναι αχαρτογράφητα νερά για τους Έλληνες πολιτικούς (εκτός και αν παραμυθιάζονται κάποιοι από το iMac του Γεωργίου Παπανδρέου). Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές πολλοί Έλληνες πολιτικοί αποφάσισαν να γίνουν bloggers (χωρίς ωστόσο να καταλαβαίνουν την διαφορά μεταξύ των κανονικών blog και των βαπτισμένων έτσι κέντρων διασποράς ψευδών ειδήσεων και φημών). Παράλληλα φρόντισαν να διαφημίσουν τις προσωπικές τους ιστοσελίδες με banners σε όλα τα μεγάλα Ελληνικά portal ελπίζοντας σε "διαδικτυακές" ψήφους.

Ο τρόπος που διαχειρίστηκαν όλο αυτό και η δεδομένη αποτυχία που είχε το εγχείρημα τους απέδειξε απλά το γεγονός ότι κανείς τους δεν ήξερε τι έκανε και ότι απλά ακολουθούσαν τη μόδα. Όπως κάποτε προσλάμβαναν όλοι συμβούλους επικοινωνίας έτσι απέκτησαν και όλοι ένα webmaster (που συνήθως ήταν ο γιος της γνωστής μας που "ήταν όλη μέρα στο ιντερνέτ").

Το διαδίκτυο όμως έχει τα φόντα να διαμορφώσει εκ νέου το τρόπο επικοινωνίας των πολιτικών και να αλλάξει και αρκετά το τρόπο που ασκείται η πολιτική. Το πείραμα του Obama απέδειξε πως όταν κάποιος βρει σύγχρονους τρόπους να δώσει το δικαίωμα της συμμετοχής στους πολλούς επιτυγχάνει. Το διαδίκτυο είναι το μόνο μέσο που στη παρούσα φάση προσφέρει αυτού του είδους τη δημοκρατία.

Στα επόμενα χρόνια θα δούμε τα πολιτικά κόμματα να ανοίγουν τους διαύλους τους μέσω του διαδικτύου και ίσως και νέα πρόσωπα να αποκτούν πολιτική δύναμη και επιρροή επειδή θα ξέρουν να εκμεταλλευτούν το γεγονός. Οπότε μπορούμε να αναμένουμε την αλλαγή στη πολιτική σκηνή μέσω του διαδικτύου. Όσο θα διαρκέσει η μεταβατική περίοδος κατά πάσα πιθανότητα θα γελάσουμε με το αποτέλεσμα ορισμένων προσπαθειών και θα αποκτήσουμε πολλούς "φίλους" πολιτικούς στο facebook.

Υ.Γ. Αν κάποιος από εσάς γυρνάει στη Χαλκιδική και δει ένα τρελό να γράφει στο μπαλκόνι του σε ένα laptop υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να βλέπει την αφεντομουτσουνάρα μου. Αν πάλι βρίσκεται στα Κύθηρα και δει ένα μισότρελο με μία τσουγκράνα να απαγγέλει Καβάφη τότε θα έχει μπροστά του τον William Dalton που έχασε το δρόμο για την Ανάφη...

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]



Έπειτα από πολύ ψάξιμο,κυρίως στο cavafis.compupress.gr, δεν μπόρεσα να βρω το ποίημα που πίστευα οτι υπάρχει. Κατέληξα σε αποσπάσματα από πολλά. Αν κάποιος το βρει θα χαρώ να το δω ως σχόλιο. Περιττό να πω ότι αν ζούσα στις Η.Π.Α θα θεωρούσα τον Ομπάμα χρυσή ευκαιρία για τη χώρα και θα τον ψήφιζα και με τα δύο χέρια. Απλώς, τα επόμενα βγαίνουν αυθόρμητα όταν βλέπεις έναν υποψήφιο πρόεδρο των Η.Π.Α. να κάνει προεκλογική συγκέντρωση στο Βερολίνο ενώπιον χιλιάδων επευφημούντων Γερμανών.

........................................................

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.
(Εν μεγάλη Ελληνική αποικία το 200π.Χ.)
.........................................................


-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
(Περιμένοντας τους βαρβάρους)
.........................................................

Οι Αλεξανδρινοί έννοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήταν ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κ' εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·
κ' οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ' ενθουσιάζονταν, κ' επευφημούσαν
ελληνικά, κ' αιγυπτιακά, και ποιοί εβραίικα,
γοητευμένοι με τ' ωραίο θέαμα --
μ' όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες
(Αλεξανδρινοί Βασιλείς)
...........................................................


Αλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν.
Στην Αλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν
χρησμό κανένα. Κ' οι ιερείς τ' ακούνε με χαρά
(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),
αλλ' είναι και στο έπακρον απορημένοι,
μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.
Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.
Στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγειν' εκεί η μοιρασιά.
(Πρέσβεις από την Αλεξάνδρεια)
.............................................................

Η ειδήσεις για την έκβασι της ναυμαχίας, στο Άκτιον,
ήσαν βεβαίως απροσδόκητες.
Αλλά δεν είναι ανάγκη να συντάξουμε νέον έγγραφον.
Τ' όνομα μόνον ν' αλλαχθεί. Αντίς, εκεί
στες τελευταίες γραμμές, «Λυτρώσας τους Ρωμαίους
απ' τον ολέθριον Οκτάβιον,
τον δίκην παρωδίας Καίσαρα,»
τώρα θα βάλουμε «Λυτρώσας τους Ρωμαίους
απ' τον ολέθριον Αντώνιον».
Όλο το κείμενον ταιριάζει ωραία
(εν δήμω της Μικράς Ασίας)
...............................................................

Περισσότερα...