| Averell Dalton | Comments ]

Βρες κι εσύ έναν δολοφόνο, μπορείς


Παρακολουθώντας την εξέλιξη στο “Rear Window” του Alfred Hitchcock, που προβάλλεται αυτές τις μέρες στα θερινά σε αποκατεστημένη κόπια, έχεις την έντονη πεποίθηση πως το όλο δράμα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος στην επόμενη στροφή, πως θ’ αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία η φαντασιοπληξία τού φωτορεπόρτερ-ερασιτέχνη-ντετέκτιβ Stewart, θα του φορέσουν τον ζουρλομανδύα που του αξίζει κι όλοι μας θα γυρίσουμε στα σπίτια μας ευτυχισμένοι για τον θρίαμβο τής κοινής λογικής επί της μυστηριολαγνείας – και της κατάχρησης ουσιών. Εγώ, τουλάχιστον, την είχα. Φεύγοντας από το σινεμά, κι αφού ο ένοχος είχε ομολογήσει το έγκλημα κι όλοι μου γενικώς οι φόβοι είχαν επαληθευθεί, σκεπτόμουν πως, αν ήμουν Αμερικανάκι στην δεκαετία τού ΄50 κι έβλεπα την ταινία, θα έβγαινα απ’ τα ρούχα μου με την αδιαφορία που επεδείκνυε ο αστυνομικός φίλος τού ήρωα μπροστά στα “αδιάσειστα” στοιχεία.

Αν σου πρότεινα να δεις μια ταινία που επί 112 λεπτά τής ώρας εκτυλίσσεται σ’ ένα μόνο δωμάτιο, θα σκεπτόσουν “no, thanks, δεν μ’ αρέσει ο Αγγελόπουλος”. Κι όμως, είναι Hitchcock! Περνάς τα πρώτα 100 λεπτά περιμένοντας να δεις πού θα το πάει ο ποιητής, και καταλήγεις να ρουφάς το υπόλοιπο με μια ανάσα. Όλο το έργο προετοιμάζει ύπουλα το έδαφος για την τελευταία καταιγιστική σεκάνς. Δεν το συνειδητοποιείς, σχεδόν βαριέσαι, μόλις όμως ο δολοφόνος περνά επί τέλους το κατώφλι τού διαμερίσματος τού (καθηλωμένου λόγω ατυχήματος) Stewart, η καρδιά σου πάλλεται στον ρυθμό που αρμόζει στην περίσταση. Πενήντα χρόνια μετά, οι ταινίες τού θείου Alfred λάμπουν το ίδιο – κι όχι τυχαία: τέτοια μαεστρία στο στήσιμο, στην δημιουργία ατμόσφαιρας, στην υποβόσκουσα τροφοδοσία τής έντασης χωρίς την παραμικρή υποψία δράσης σε πρώτο πλάνο ουδείς, πλην του Haneke, σύγχρονος κινηματογραφιστής μπορεί να καυχηθεί ότι διαθέτει.

Ενώ η πρώτη εντύπωση είναι πως ο μεγάλος σκηνοθέτης έχει βάλει κάποιο προσωπικό στοίχημα να στήσει το απόλυτο θρίλερ χωρίς να κουνήσει τον πρωταγωνιστή από την καρέκλα του, η αλήθεια μάλλον βρίσκεται αλλού. Ο στόχος, στην πραγματικότητα, είναι ο θεατής. Ο Hitchcock θέλει να τον αναγκάσει να περάσει από την άλλη πλευρά τού πανιού – ή, έστω, να τον κάνει ν’ αποδεχθεί πως όσα συμβαίνουν στο πανί θα μπορούσαν εύκολα να συμβαίνουν και στον αληθινό κόσμο, δίπλα του, μπροστά στα μάτια του. Και, φυσικά, τα καταφέρνει: δεν είναι μόνο το (συνηθισμένο για πολλούς) περιβάλλον τής κοινόχρηστης αυλής που θ’ αποτελέσει το θέατρο των γεγονότων, δεν είναι μόνον οι, χαρούμενες ή θλιβερές, συγκινητικές ή κωμικές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που περικυκλώνουν την κυρίως δράση. Ο άσος στο μανίκι τού δημιουργού είναι η ιδέα να καθηλώσει τον ήρωα στην θέση του, να τον καταστήσει ανήμπορο (στην θεωρία) θεατή των γεγονότων, στην ίδια μοίρα με το κοινό στην αίθουσα. Μετά από λίγο το πείραμα έχει πετύχει, η ταύτιση είναι σχεδόν πλήρης, και τα αποτελέσματα άξια προσοχής.

Σ’ εκείνη την κρίσιμη καμπή μέσα στο έργο όπου ο Stewart αμφιβάλλει για τον εαυτό του και τα συμπεράσματά του, ο Hitchcock τον βάζει ν’ αναρωτιέται για το ηθικό ή μη τού να χώνει κανείς την μύτη του στις υποθέσεις των άλλων, για την νομιμότητα τού να καθίσταται η ιδιωτική ζωή τού καθενός από μας προσπελάσιμη από την περιέργεια των γύρω μας. Ελάχιστες στιγμές μετά, το ηθικό δίλημμα λύεται ως διά μαγείας. Από μηχανής θεός, ένα κανίς με σπασμένο αυχένα στο μέσο της κοινόχρηστης αυλής, με την συντετριμμένη κυρά του να κατηγορεί γείτονες και συγκατοίκους για την “σκληρότητα και την αδιαφορία τους”. Το σκηνικό θριάμβου τής αυτόκλητης έρευνας επί του ιδιωτικού ασύλου ολοκληρώνεται με την εξιχνίαση ενός στυγερού εγκλήματος που διεπράχθη από τον κακό, που ακούει στο ύποπτα ευρωπαϊκό όνομα “Lars Thorwald”, χάρη στην παρατηρητικότητα και τις ενδείξεις που συγκέντρωσε ένας καθημερινός, ίδιος με μας, άνθρωπος – και δίχως ουσιαστική απόδειξη, σχεδόν ως το τέλος.

Θα ήταν ίσως άδικο να αποδοθεί στον Hichcock διάθεση χειραγώγησης τής σκέψης τού θεατή, ή διαμόρφωσης συνειδήσεων. Αλλά η καλλιτεχνική δημιουργία αντανακλά συχνά (αν όχι πάντα) τα ήθη τής εποχής. Και στην Αμερική τού 1954, με τον Μακαρθισμό στο απόγειό του, ουδείς τολμούσε να σε εγκαλέσει επειδή επέδειξες προθυμία για συνεργασία με τις Αρχές – ακόμη κι αν ήταν Κομμουνιστής. Εκείνην ακριβώς την χρονιά, άλλωστε, το Oscar σκηνοθεσίας κατέληξε στα χέρια κάποιου τύπου, που άκουγε στο όνομα Elia Kazan…

Υ.Γ.: Η Grace Kelly είναι, δίχως αμφιβολία, κλασική. Δεν έχει τον αυθορμητισμό, το μπρίο και την “ιδιοσυγκρασία γαλής” που έκαναν άλλες συναδέλφους της διάσημες (και επιθυμητές), αλλά η ομορφιά της είναι αψεγάδιαστη, αριστοκρατική – κι εκπέμπει κι εκείνη την ενέργεια που σου κόβει τα γόνατα, σε κάνει να θες να την βάλεις σε βάθρο και να την λατρεύεις, χωρίς να επιτρέπεις σε κανέναν, ούτε στον εαυτό σου, να την αγγίξει. Στο “Rear Window”, αποδεικνύει πως δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μην μπορείς να κάνεις με χάρη – είτε ετοιμάζεις το δείπνο, είτε πηδάς φράχτες. Poetry in motion…_
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

"Η Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π. γνωστοποιεί ότι αποσύρει το ενδιαφέρον της για την απόκτηση του ποδοσφαιριστή Άγγελου Μπασινά, καθώς μετά από συνάντηση του Γενικού Διευθυντή της κ. Γιάννη Χρυσικόπουλου με τον μάνατζερ του ποδοσφαιριστή κ. Π. Κουτσολιάκο, διαπιστώθηκε διάσταση απόψεων στο θέμα της χρονικής διάρκειας του συμβολαίου. Πιο συγκεκριμένα η Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ πρότεινε διετές συμβόλαιο συνεργασίας, ενώ η πλευρά του ποδοσφαιριστή ζήτησε κλειστό τριετές συμβόλαιο".
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Σήμερα 29 Ιουλίου 2008 βοά η πιάτσα ότι ο Άγγελος Μπασινάς είναι μία ανάσα από τον Ολυμπιακό. Σε αυτή τη περίπτωση ο Σωκράτης Κόκκαλης για πρώτη φορά ίσως στα δεκαπέντε χρόνια που διοικεί το σύλλογο θα έχει σπάσει τους δεσμούς του με την κερκίδα.

Ο Άγγελος Μπασινάς ποδοσφαιρικά ίσως να είναι χρήσιμός. Διατηρώ μεγάλες αμφιβολίες για την πραγματική του προσφορά σε ένα ποδοσφαιρικό σύνολο μιας και θεωρώ ότι όσα κερδίζεις από τις ποδοσφαιρικές του αρετές (οι οποίες για να μη τρελαθούμε δεν περιλαμβάνουν 40αρες μπαλιές και κάθετες πάσες όπως διαβάζουμε) τόσα χάνεις από την ακατανόητη συμπεριφορά του.

Ο άνθρωπος είναι ικανός να γκρινιάζει στο διαιτητή στο ζέσταμα. Θα τσακωθεί με συμπαίκτες και αντιπάλους και γενικώς θα κάνει ότι είναι εφικτό για να εκνευρίσει συμπαίκτες, προπονητές, φιλάθλους κλπ.

Ο Μπασινάς πέραν τούτου εκφράζει ότι απεχθάνονται οι Ολυμπιακοί. Είναι ποδοσφαιρικό προϊόν της Παιανίας που του φταίνε όλοι και όλα. Η κερκίδα είναι από δύσκολο εως απίθανο να τον αποδεχτεί και για πρώτη φορά ο Σωκράτης Κόκκαλης θα ακούει να βρίζουν εν χορώ ποδοσφαιριστή της ομάδας.

Εύχομαι και ελπίζω ο Ντέμης Νικολαϊδης να κάνει την υπέρβαση και να αποκτήσει αυτός το Μπασινά κερδίζοντας τις καρδιές των φιλάθλων του Ολυμπιακού μιας και θα τους έχει απαλλάξει από τον Μπασινά...
Περισσότερα...

| Billy the Kid | Comments ]

Ενας απο τους όρους για να μπεις στην παρέα των Ντάλτονπολιτικς, και να ξεκινήσεις να συμμετέχεις ενεργα στο μπλογκ που ξεκινησαν, είναι να γράψεις ένα κείμενο κατα παραγγελία, σε θέμα που θα σου αναθέσουν. Δηλαδή κάτι σαν να πρέπει να γράψεις έκθεση για το επόμενο μαθημα που παρακολουθείς σε ένα από τα φροντιστήρια της πλατείας Κάνιγγος.

Σε μένα λοιπόν, το θέμα μου έχει δοθεί εδώ και καιρό. Όμως μέχρι τώρα το αντιμετώπισα όπως και τις εκθέσεις που έγραφα στο λύκειο! (τις έγραφα την τελευταία στιγμή στην διαδρομή Κηφισιά-Ομόνοια του ηλεκτρικού). Σήμερα όμως, έχοντας στείλει την γυναίκα μου διακοπές, και καθίμενος μόνος στον καναπέ περιμένοντας να αρχίσει το Ugly Betty, αποφάσισα να γράψω μερικές αράδες μπας και πάρω φόρα...

Το θέμα λοιπόν της έκθεσής μου είναι: «Την ζωή ποιανού από τους χαρακτήρες που έχει υποδυθεί ο Kevin Costner θα ήθελες να ζήσεις?»

Βασικά αν με ρωτήσετε: τι γνώμη έχω για τον εν λόγω ηθοποιό, θα σας πω ότι μου είναι αδιάφορος σε βαθμό που πολλά από τα έργα του εντελώς συνειδητά δεν τα έχω δει. Η θεματολογία του Kevin δεν με τραβάει και έργα όπως το “Dances with wolves” για παράδειγμα δεν το έχω δει ακόμα, και μαλλον δεν θα το δω ποτε.

Αναζήτησα λοιπόν στο γνωστό www.imdb.com με αγωνία να βρω κάποια ταινία του Kevin όπου θα μπορούσα να ταυτιστώ με τον ήρωα που υποδύεται. Το “Bodyguard” απορριφθηκε εξ αρχής διότι ποιός άραγε θέλει να τρώει σφαίρες και να νταντεύει σταρ? Άλλωστε την έχετε δει την Whitney τώρα τελευταία?

Με την ιδια και αντίστοιχη προσέγγιση για τις υπόλοιπες ταινίες που είδα στην λίστα (ναι φίλε William ποτέ δεν μου άρεσε η Rene Russo) ήμουν σε αδιέξοδο. Κοιτώντας και ξανακοιτώντας και πάλι την λίστα με τις ταινίες του, βρήκα τελικά την μια και μοναδική ταινία με τον ήρωα της οποίας δεν θα με ενοχλούσε να ταυτιστώ... Το όνομα αυτής : “Rumor has it” .

Το “Rumor has it” είναι μια ταινιά την οποία όποιος θεωρεί τον εαυτό σινεφίλ σίγουρα δεν θα την έχει δει. Είναι μια κλασσική αμερικάνικη χαζοκωμωδία, από αυτές τις οποίες γουστάρω τόσο εγώ όσο και το έτερόν μου ήμισυ. Μαζί με τον Kevin πρωταγωνιστεί και η Jennifer Aniston την οποία και ψηφίζω ως την καλύτερη από τις συμπρωταγωνίστριες του (Τα κριτήρια είναι προσωπικά και δεν επιδέχονται κριτικής).

Ο ήρωας λοιπόν της ταινίας Beau Burroughs είναι ο ζάμπλουτος internet genius, ο οποίος σύμφωνα με τα “rumors” ήταν η έμπνευση για το βιβλίο και την ταινία “The graduate”. Δηλαδή είναι ο ήρωας που αποπλανήθηκε από την Mrs. Robinson, εμπλεξε με την κόρη της, και δοκίμασε την εγγονή της. (Anne Bancroft, Katharine Ross, Jennifer Aniston). Αυτό και αν είναι το Αμερικάνικο όνειρο!!!! (για ανύπαντρους βεβαίως-βεβαίως)

Anyway, την υπόθεση δεν θα σας την πω, γιατί μπορεί και να το νοικιάσετε σε DVD. (κάποια μέρα που θα απλώς θέλετε να σας πάρει ο ύπνος μπροστά απο την τηλεόραση).

Κλείνοντας, για να μην σας κουράσω άλλο, θα ήθελα να εκφράσω την ιδιαίτερη συγκίνησή μου που πλέον ανήκω και εγώ στην δυναμική τάξη των μπλόγκερ, όπου θα μπορώ μέσα από τα πύρινα, γεμάτα ένταση γραπτά μου να λύσω το πρόβλημα της ακρίβειας, της διαπλοκής και της διαφθοράς, της μόλυνσης του περιβάλλοντος κλπ, κλπ. Πλέον αναμένω πρόσκληση από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να συζητήσουμε για τα προβλήματα των μπλόγκερ στην Ελλάδα, και θέλω να προτείνω να κλείσουμε όλοι μαζι τα λαπτοπ μας για 30 μέρες ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις νέες αυξήσεις της ΔΕΗ!!!!
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Η αναφορά στη βλακεία έγινε για ένα και μόνο λόγο: Για να γίνει κατανοητό ότι πέραν ενός στατιστικού ορισμού που θα ομαδοποιούσε ένα ποσοστό (έστω το 20%) του πληθυσμού, θα μπορούσε να υπάρξει ένας πιο αριστοκρατικός, ο οποίος θα καταργούσε την πλειοψηφία,τον άχρωμο μέσο όρο που τοποθετείται ανάμεσα στο ζενίθ και το ναδίρ της ευφυΐας και θα απένειμε τον τίτλο του βλάκα σε όποιον απλώς δεν είναι έξυπνος. Το ενδιαφέρον σε αυτόν τον διαχωρισμό είναι ότι με αυτές τις δύο επιλογές, κανείς εξ’ημών, ακόμα και ο πιο ταπεινόφρων, δε θα αυτοχαρακτηρίζονταν ως βλαξ. Δεδομένου, λοιπόν ότι είμαστε όλοι έξυπνοι μπορούμε να συζητήσουμε πάνω σε ένα μεγάλο δίλημμα.

Ως άλλος Μεφιστοφελής από το μύθο του Φάουστ, ως διάβολος σε ένα σταυροδρόμι κάπου στον αμερικάνικο νότο, εμφανίζομαι μπροστά σας αγαπητοί αναγνώστες και σας προτείνω κάτι πολύ απλό: Σας επιστρέφω το 1/3 των χρόνων σας, χωρίς άλλη προσφορά. Ή το δέχεστε και αύριο το πρωί οι σαρανταπεντάρηδες π.χ. ξυπνάτε τριάντα, φυσικά χωρίς ό,τι έχετε αποκτήσει σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια ή παραμένετε ως έχετε και συνεχίζετε να αναρωτιέστε τι θα είχε γίνει τότε εάν ...(συμπληρώνετε κατά το δοκούν). Είναι αυτονόητο ότι για αυτό το δωράκι κάτι θα πρέπει να δώσετε κι εσείς. Εφ’όσον δεν προσφέρω αιώνια νεότητα, απέραντη γνώση και εξουσία ούτε καν διαβολικές ικανότητες στα μπλουζ θα πάρω κάτι λιγότερο από την ψυχή σας. Αρκεί να παραιτηθείτε από την παραπανίσια ευφυΐα σας και να συμβιβαστείτε με αυτήν του μέσου όρου.

Σε αυτούς που θα βιαστούν να απαντήσουν ότι κανονικά η προσφορά απευθύνεται μόνο σε όσους για διάφορους λόγους δεν είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή τους κι ότι οι υπόλοιποι δεν έχουν κανένα λόγο να ρισκάρουν τα κέρδη τους, ως διάβολος, έχω να αντιτείνω ότι ο συντηρητισμός είναι κι αυτός μια σεβαστή τάση στη ζωή. Με τη βεβαιότητα ότι η προσφορά μου δε θα μείνει χωρίς ανταπόκριση(ώστε να μου είναι απαραίτητο να σας πείσω), σας συγχαίρω για όσα έχετε επιτύχει κι αναρωτιέμαι αν πραγματικά δε θέλετε να δοκιμάσετε για το κάτι παραπάνω. Είτε αυτό είναι η δύσκολη κι επικίνδυνη δουλειά την οποία απορρίψατε για να κάνετε κάτι λιγότερο συναρπαστικό και περισσότερο ασφαλές για σας και την τσέπη σας ,είτε η Μ.Κοντού στα 20 της αν η αντίστοιχη ταινία με πρωταγωνιστή τον Δ. Χόρν σας έχει αγγίξει.

Από την άλλη υπάρχουν κι αυτοί που γοητεύονται από την ιδέα, όμως θεωρούν το τίμημα πολύ μεγάλο. Αναμφίβολα η ευφυΐα είναι βασικό στοιχείο της προσωπικότητας του καθενός και δύσκολα θυσιάζεται. Επισημαίνω όμως, ότι θα μείνετε με αυτήν του μέσου όρου (ο οποίος από κάποιους διαμορφώνεται) κι ότι θα σας λείπει μόνο ένα συστατικό της ευτυχίας κατά Φλωμπέρ, η καλή υγεία(τον εγωισμό τον έχετε έτσι κι αλλιώς). Σκεφθείτε λίγο πόσο πιο χαρούμενοι θα ήσαστε αν είχατε λιγότερα και απλούστερα άγχη να αντιμετωπίσετε, πόσα πράγματα θα μπορούσατε να έχετε κάνει αν δεν υπολογίζατε τις συνέπειες.

Για τους υπόλοιπους, εσάς τους συναρπαστικά τολμηρούς που δέχεστε ασμένως μια τέτοια προσφορά έχω μόνο καλά λόγια και μια προειδοποίηση. Όσο κι αν υπάρχουν πράγματα στη ζωή σας που θα αλλάζατε αν είχατε την ευκαιρία, όσο κι αν θεωρείτε εαυτούς καταδικασμένους από την αναμφισβήτητη ευφυΐα σας, επιλέγετε κάτι που δε θα μπορείτε να ελέγξετε μετά. Επειδή η πείρα μου στη συμπεριφορά σας είναι τόσο μεγάλη όσο και η ηλικία του ανθρωπινού γένους, σας ενημερώνω ότι από αυτούς που το δοκίμασαν ως τώρα μόνο το 10% άλλαξε πραγματικά τη ζωή του. Οι υπόλοιποι κατέληξαν ακριβώς στα ίδια. Η μεγάλη διαφορά είναι βέβαια ότι όλοι είναι ευτυχισμένοι και για αυτό σας καλωσορίζω σε αυτό το σπουδαίο ταξίδι. Όσοι μείνετε πίσω, παρακαλώ αντιμετωπίστε με κατανόηση το βλάκα που κάθεται δίπλα σας, μπορεί να είναι ένας από τους θαρραλέους παλαιότερης προσφοράς.

Υ.Γ. Αν η ηλικία σας είναι αρκετά μικρή ώστε το 1/3 να μην έχει νόημα, δε χρειάζεστε βοήθεια από το διάβολο, έχετε τον Θεό μαζί σας.

*Δυνατότητα αλλαγής του προϊόντος δεν υπάρχει

**Η προσφορά ισχύει μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων

Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Το ερώτημα για το ποιος είναι ο καλύτερος Αμερικανός που έχει περάσει από αυτή την πλευρά του Ατλαντικού είναι διαχρονικό...


Από τη μία έχουμε τον Bob McAdoo: τρεις συνεχόμενες φορές πρώτος σκόρερ στο ΝΒΑ, rookie της χρονιάς την πρώτη του σεζόν, ο τελευταίος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ που είχε μέσο όρο πάνω από 30 πόντους και πάνω από 15 ριμπάουντ στην ίδια σεζόν, 5 φορές all-star (τη μία φορά πρώτος σε ψήφους), μία φορά MVP της σεζόν, 2 πρωταθλήματα.


Aπό την άλλη έχουμε τον Dominique Wilkins: ένατος σκόρερ όλων των εποχών στο ΝΒΑ, 9 φορές all-star, 2 φορές νικητής διαγωνισμού καρφωμάτων.

Υπάρχουν και άλλες εξαιρετικές περιπτώσεις: Byron Scott, Rolando Blackman, Eddie Johnson και άλλοι πολλοί ήταν κορυφαίοι παίκτες του ΝΒΑ, αλλά δύσκολα συγκρίνονται με τους παραπάνω...

Όλοι οι παραπάνω - όπως και οι περισσότεροι αμερικανοί παίκτες που αφήνουν το ΝΒΑ για την Ευρώπη - έχουν ένα κοινό... Είναι μίας κάποιας ηλικίας όταν παίρνουν την απόφαση...



Μετά εμφανίστηκαν κάποιοι τύποι - Αγγελόπουλοι τους λένε - και αποφάσισαν να δείξουν στο ΝΒΑ ότι μπορούν να πάρουν ένα παίκτη στα ντουζένια του... Κάτι και η μικρή βοήθεια του δολλαρίου που κάθε μέρα κατρακυλάει τα κατάφεραν, τελικά.

Ο Josh Childress δεν είναι ο καλύτερος ΝΒΑer αμερικανός που περνάει από αυτή την πλευρά του Ατλαντικού - σε επίπεδο διακρίσεων μπορεί να μην μπαίνει καν στην καλύτερη δεκάδα... Είναι, όμως, μακράν της δεύτερης η πιο σημαντική μετακίνηση από το ΝΒΑ προς την Ευρώπη... Είναι το μπαμ που το ΝΒΑ φοβόταν τα τελευταία χρόνια, βλέποντας το δολάριο να καταρρέει και το salary cap να γίνεται όλο και αυστηρότερο... Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν από νωρίς φέτος όταν παίκτες με αξιόλογη παρουσία στο ΝΒΑ (Delfino, Navarro), προτίμησαν τα euros από τα dollars...

Άλλο, όμως, παίκτες με εμπειρία και γνώση του επιπέδου του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, άλλο ένας αμερικανός 25 χρονών, χωρίς ιστορικό τραυματισμών ή άλλων προβλημάτων, με πολλά ακόμα καλά χρόνια μπροστά του και καλές σεζόν πίσω του...

Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και δύο μέρες όλα τα αμερικανικά αθλητικά site αναφέρουν ως πρώτο θέμα τη μετακίνηση του Childress στον Ολυμπιακό... Ακόμα και ο πολύς David Stern, κομισσάριος του ΝΒΑ, ρωτήθηκε για το θέμα... Σε όλα τα blogs και τα fora οι αμερικανοί ψάχνουν να βρουν ποιος φταίει για αυτόν τον "ξεπεσμό" του ΝΒΑ - το δολλάριο ή ο Stern...

Καμιά φορά δεν έχει σημασία το μέγεθος του παίκτη, αλλά το εν δυνάμει μέγεθός του... Ξαναλέω, ο Childress δεν είναι ο μεγαλύτερος παίκτης του ΝΒΑ που έχει έρθει από την από δω μεριά...

Είναι, όμως, τέτοια η δυναμική μιας τέτοιας μεταγραφής που ανοίγει άλλη εποχή στις σχέσεις μεταξύ των δύο κόσμων του μπάσκετ... Είναι μία μετακίνηση που σίγουρα δημιουργεί άλλες προοπτικές στις ευρωπαϊκές ομάδες (και, κυρίως, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, κάποιες ισπανικές και κάποιες ρώσικες) για τους στόχους που μπορούν να έχουν από το ΝΒΑ.

ΥΓ. Τα έφερε η τύχη και στη φωτογραφία του Childress που βρήκα ο παίκτης του Ολυμπιακού, πλέον, έχει ως αντίπαλο έναν από τους μεγαλύτερους "πόθους" μου για την ομάδα... Αφήστε που είναι και Έλληνας - ούτε καν θέση κοινοτικού δεν πιάνει! Φταίω εγώ που μου άνοιξε η όρεξη;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Ολυμπιακός έχει αρχίσει να δίνει ρεσιτάλ στο τρόπο διαχείρισης των χρημάτων του και σύντομα θα τον δούμε στις πρώτες σε κερδοφορία επιχειρήσεις στην Ελλάδα.

Μέχρι σήμερα είχαμε συνηθίσει ένα Ολυμπιακό με εντυπωσιακές κινήσεις να ξοδεύει κατά το δοκούν και να προχωράει σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου για να καλύπτει τα κενά στο ταμείο του (με προσωπικά χρήματα του Σωκράτη Κόκκαλη). Πλέον όλα δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζεται με καθαρά οικονομοτεχνικά κριτήρια από το Σωκράτη Κόκκαλη (κάτι όχι απαραίτητα κακό).

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είναι σαφές πλέον ότι προσπαθεί να ετοιμάσει την ομάδα να αντέξει την επόμενη σεζόν χωρίς να παίξει στο Champions League. Παράλληλα προετοιμάζει την ομάδα να μάθει να ζει χωρίς τα δικά του χρήματα. Η φετινή χρονιά και η διαχείριση των οικονομικών της είναι χαρακτηριστική.

Ας δούμε πως διαχειρίζεται το θέμα του Champions League. Τα τυπικά έσοδα από το Champions League είναι περίπου 7.500.000€. Τα αντίστοιχα από το UEFA είναι περίπου 2.000.000€. Υπάρχει δηλαδή μία διαφορά της τάξης των 5.500.000€ στα ελάχιστα εγγυημένα έσοδα (διότι αν πας καλά στο CL περάσεις τον όμιλο και δεν παίξει και άλλη Ελληνική ομάδα στο θεσμό φτάνεις ακόμα και τα 20.000.000€).

Ο Ολυμπιακός λοιπόν φροντίζει πριν πεινάσει (προς απογοήτευση των οπαδών του). Με διάφορα τρικ και τεχνάσματα καθυστερεί χαρακτηριστικά τις μεταγραφές του μέχρι να μάθει τον αντίπαλο του στα προκριματικά του Champions League. Παράλληλα διασφάλισε τη "χασούρα" του από ενδεχόμενο αποκλεισμό πουλώντας τους Λούα Λούα και Νούνιεζ έναντι συνολικά 5.200.000€. Λαμβάνοντας υπόψιν μας και τα αντίστοιχα οφέλη από τα συμβόλαια τους ήδη η ομάδα έχει καλύψει το κενό και έχει θετικό πρόσημο στα οικονομικά της. Συνυπολογίζοντας δε τα περίπου 12.000.000€ που περίσσεψαν πέρσυ καταλαβαίνουμε ότι ο Ολυμπιακός πάει για μία ακόμα κερδοφόρα σεζόν ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων.

Το θέμα όμως είναι τι ακριβώς επιζητούν οι φίλαθλοι και οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού (οι άνω των 30) έχουν νιώσει στο πετσί τους τι θα πει να είσαι ανυπόληπτος οικονομικά και να χρωστάς υπέρογκα ποσά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως είναι διατεθειμένοι να ζήσουν εποχές λιτότητας επειδή η ομάδα δεν θα έχει για τα επόμενα 2-3 χρόνια (ίσως και περισσότερα αν συνεχίσει η καθοδική πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη) τα εγγυημένα έσοδα των ομίλων του Champions League.

Η αντίδραση των φιλάθλων του Ολυμπιακού είναι αυτή που κατά πάσα πιθανότητα θα κρίνει το φετινό πείραμα του Σ. Κόκκαλη. Μέχρι στιγμής τα διαρκείας πωλούνται με τρελούς ρυθμούς (με δεδομένο ότι η ομάδα δεν έχει κάνει μεταγραφές οι πωλήσεις είναι αστρονομικές). Οπότε έχει την ηρεμία του ως προς τη διασφάλιση των εσόδων του. Μένει να δούμε πως θα αντιδράσει η πάντα απαιτητική εξέδρα σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι φόβοι των οπαδών και η ομάδα δεν ενισχυθεί.

Η δική μου αίσθηση είναι πως ο Σωκράτης Κόκκαλης ποντάρει πολλά στο Βαλβέρδε και στην ικανότητα του να βελτιώσει παίκτες που είναι ήδη στο ρόστερ και δεν έχουν αποδώσει για διάφορους λόγους τα αναμενόμενα. Αν "βγάλει" ο προπονητής και 1-2 πιτσιρικάδες μπροστά τότε η χρονιά μπορεί και να πάει σχετικά καλά. Αν όμως η ομάδα δεν πάει καλά η γκρίνια θα χτυπήσει κατευθείαν το πρόεδρο του Ολυμπιακού.

Υ.Γ. Τα παραπάνω ισχύουν με βάση τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται σήμερα 21 Ιουλίου 2008. Σε περίπτωση που ο πρόεδρος του Ολυμπιακού αύριο το πρωί αρχίσει να αγοράζει παίκτες από το πάνω ράφι τότε η ανάλυση μου θα ισχύει μόνο ως προς την προσπάθεια του να έχει πιο ισοσκελισμένο ισολογισμό.


Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

«Η βλακεία, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι οι τρεις προϋποθέσεις της ευτυχίας. Αν όμως σου λείπει η πρώτη, όλα είναι χαμένα από την αρχή»(Γκ.Φλωμπέρ)

Οι περισσότεροι που γνωρίζουν τον William Dalton αρκετά χρόνια, είναι σίγουρο ότι έχουν ακούσει το απόφθεγμα κάποια στιγμή της ζωής τους. Το πρόβλημα στις περιπτώσεις ποιοτικών προσδιορισμών είναι ο ορισμός. Ποιος είναι βλάκας, γιατί και σε σχέση με ποιόν;Δεδομένου λοιπόν ότι δεν υπάρχει επιστημονική περιγραφή και τα IQ τεστ είναι μάλλον βλακώδη ο καθένας μπορεί να χαρακτηρίζει άτομα ή ομάδες κατά το δοκούν. Οι Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς και σεναριογράφοι είτε επειδή αποσκοπούσαν στο εύκολο γέλιο είτε επειδή θα προσέβαλλαν τους μισούς θεατές τους, περιόριζαν το ζήτημα σε ρόλους σαν του Γ.Γκιωνάκη στα «Κίτρινα γάντια» ή του Χ.Ευθυμίου στο «Ένας βλάκας και μισός». Οι συνάδελφοί τους στο χόλλυγουντ ακολουθούν παρόμοια τακτική στις φθηνές παραγωγές, ενώ στις ακριβές ακολουθούν την πολιτικώς ορθή ένδυση του ρόλου με ιατρικούς όρους και πλούσια συναισθήματα (όσοι δάκρυσαν στο «Φόρεστ Γκαμπ» συνεχίζουν την ανάγνωση με δική τους ευθύνη).

Στην πραγματικότητα, όμως, οι βλάκες είναι πιο πολλοί και με το πέρασμα των δεκαετών πιο δυσδιάκριτοι. Ζουν στην κυριολεξία ανάμεσά μας (μπορεί να είμαστε κι εμείς) και επικοινωνούν, συναλλάσσονται και κοινωνικοποιούνται χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Φέρουν το χαρακτηριστικό γυάλινο βλέμμα, στέκουν αγέρωχοι στα πάντα και καρτερούν τη στιγμή που θα δείξουν στην παγκόσμια κοινότητα τί πραγματικά αξίζουν. Είναι πάντα ντυμένοι προσεγμένα (σε σχέση πάντα με την ομάδα στην οποία εντάσσονται) χωρίς να μπορούν να αποφύγουν τα χρωματικά παράδοξα , εξαιρετικά ωραιοπαθείς και ελαφρώς υπερόπτες. Αυτές οι ιδιότητες τους κάνουν αρκετά δημοφιλείς στον κοινωνικό τους περίγυρο, οπότε εύκολα βρίσκουν φίλους, σχέσεις και επάγγελμα.

Εκφάνσεις της βλακείας τους απαντώνται καθημερινά. Δεν έχουν σκεφθεί ποτέ,για παράδειγμα, ότι τις ημέρες που βρέχει δεν πρέπει να επιταχύνουν το αυτοκίνητο όταν περνούν από στάσεις λεωφορείων ή αντίστροφα δεν πρέπει να στέκουν δίπλα σε λακκούβες. Ρωτούν συνεχώς και για τα πάντα οποιονδήποτε βρουν, με αποτέλεσμα να ανακυκλώνουν την ιδιότητά τους (αν κάποιος είναι 1.90 ξανθός με πέδιλα και σάκκο στον ώμο και βρίσκεστε στην Πλάκα οι πιθανότητες να ξέρει το δρόμο για τους Αέρηδες και να μπορεί να το πει στα ελληνικά είναι μικρή). Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει κανείς πολλά από την αναρρίχηση στην ταράτσα στις 10 το βράδυ με βροχή για επιδιόρθωση της κεραίας(αν έχει μπάλλα εκείνη την ώρα είναι ενέργεια απόγνωσης κι εξαιρείται του χαρακτηρισμού) έως το όλο αυτοπεποίθηση κούνημα του κεφαλιού στο συνεργείο του αυτοκινήτου κατά την παρουσίαση του προβλήματος από το μηχανικό.

Το ζητούμενο εδώ, πάντως, δεν είναι τόσο η περιγραφή της βλακείας που ταλανίζει όλους μας όσο αρχικά η συνειδητοποίηση του πόσο κοντά μας βρίσκεται και κατά δεύτερον η συζήτηση επί ενός σκληρού διλήμματος που θα τεθεί τις επόμενες μέρες. Σε εσάς που θέλετε να ξεκινήσετε να βρίζετε από τώρα, ο γράφων σας δίνει την ευκαιρία. Μέγας Βλάκας του 20ου αιώνα με διαφορά από τους υπολοίπους είναι αυτός που στέφθηκε «αυτοκράτορας» με απεριόριστες εξουσίες και κατέληξε να δίνει διαλέξεις με σπόνσορες για το πώς τα διέλυσε όλα:Όσοι θαυμάζετε τον Μ.Γκορμπατσώφ γράψτε τώρα κάτι υβριστικό, το β΄μέρος δε θα έχει σχέση με αυτόν.

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Αν και δεν ήθελα να σας αποχαιρετήσω πριν τις διακοπές μου με μίζερη θεματολογία, κάτι που όπως σας έχω αναφέρει δεν θα το αποφύγω το Χειμώνα, οι αναρτήσεις της συμμορίας για τον Λυμπερόπουλο με... αναγκάζουν να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή. Προς απογοήτευση του Averell, δεν έχω δίπλα μου καφέ, αλλά μόνο τα δύο πακέτα τσιγάρα που πάντα με συντροφεύουν και μετράω τις ώρες αντίστροφα για να ανοίξω πανιά για τις Κυκλάδες. Οποτε αντιλαμβάνεστε σε τι φάση βρίσκομαι και παρ' όλα αυτά θα ασχοληθώ με έναν ακόμη... γουρλή, μετά τον Μητσοτάκη.


Η περίπτωση του Νίκου Λυμπερόπουλου ήταν εδώ και χρόνια σημείο τριβής - και μάλιστα έντονης - με τον Averell, μιας και ο αγαπημένος μου φίλος θεωρεί πως διεθνής ποδοσφαιριστής είναι ισάξιας κλάσης με ένα Ζιντάν ή έναν Μπερμπάτοφ ή κάποιον αστέρα διεθνούς ακτινοβολίας τέλοσπαντων. Κερνάω παγωμένες μπίρες σε όποιον μου διευκρινήσει με επιχηρήματα, αν η καλή θέση του Λύμπε είναι σέντερ φορ, περιφερειακός επιθετικός, δεύτερος επιθετικός, δεκάρι ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Για να μην το αδικήσψ, σίγουρα ξέρει πολλά καντάρια μπάλα, έχει πολύ καλή τεχνική και θα μπορούσε να είχε κάνει πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που έκανε ο... Οσιος Νικόλας. Το γεγονός ότι σε όλα, (άντε σχεδόν σε όλα για να μην στεναχωρήσω τον Averell) τα μεγάλα ματς ήταν επιδεικτικά απών και λιγόψυχος, δεν μπορεί να το σβήσει ούτε η μαγική κίνηση του στον φουκαρά τον Φεράρα ούτε το υπέροχο γκολ κόντρα στον Ολυμπιακό που προκάλεσε την ιστορία με τη φανέλα. Και μόνο ότι σε επτά χρόνια καριέρας, έχοντας αγωνιστεί σε τόσα και τόσα σημαντικά ματς, αυτά είναι τα δύο πράγματα που θυμούνται οι φίλοι του Παναθηναϊκούκάτι λέει. Για βάλτε δίπλα σε αυτές, πόσες μεγάλες στιγμές έχουν προσφέρει στους οπαδούς τους άλλα μεγάλα αστεριά των ομάδων και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Για το γεγονός ότι δεν πήρε τίτλο, δεν φταίει αποκλειστικά αυτός, αλλά έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης ως μια από τις πριμαντόνες τόσο του Παναθηναϊκού όσο και της ΑΕΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 7 χρόνια στους πράσινους, με το που αποχώρησε η ομάδα πήρε νταμπλ. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είναι μόνο και μόνο θέμα γκαντεμιάς, τότε ποια ομάδα θα ήθελε στις τάξεις της το Νίκο με τα κομποσκίνια, ενθύμιο από την θεάρεστη συνύπαρξή του με τον Αναστασιάδη, την λατρεμένη εποχή της Greek Mafia.


Οσο για αυτούς που θα ισχυριστούν ότι την Εθνική την ξελάσπωσε στα δύσκολα, θα συμφωνήσω, αλλά έχω αντίλογο. Ποτέ δεν ήταν το βαρύ πυροβολικό της γαλανόλευκης ομάδας, οπότε επιβεβαιώνει την άποψή μου, ότι εκεί που έπρεπε να έχει ηγετικό ρόλο, όπως ήθελε και πίστευε, πάντα τον... λύγιζε το άγχος του μπροστάρη. Και να λυγίζεις σε τέτοιες στιγμές δείχνει ότι όσο κι αν είσαι καλός παίκτης, δεν είσαι μεγάλος παίκτης. Το καλός με το μεγάλος, έχει τεράστια διαφορά και είναι κρίμα, γιατί ο 33χρόνος ποδοσφαιριστής είχε όλα τα φόντα να γίνει μεγάλος! Ομως τον πρόδωσε η καρδούλα του που δεν ήταν φτιαχμένη να αντέχει στα δύσκολα.

Τέλος, θα αναφερθώ και στο μεγαλύτερο μειονέκτημά του (είπαμε, πλεονεκτήματα έχει πολλά και πήγαν στράφι), που δεν είναι άλλο από την αγάπη του για το...βαλς! Ο Νικόλας 4 στις 5 διεκδικίσεις αγκαλιάζει τον αντίπαλο και υποπίπτει συνεχώς σε επιθετικά φάουλ, τη στιγμή που προσπαθεί να αποκτήσει την μπάλα, μετά όλα ΟΚ. Αλλά αν έπαιζε σε μικρομεσαία ομάδα, που οι διαιτητές θα σφύριζαν... αλλιώς, θα είχε τεράστιο πρόβλημα.

Να μην το κουράζουμε άλλο. Ο Λυμπερόπουλος ξέρει πολλά κιλά μπάλα, αλλά δεν το έλεγε η περδικούλα του να γίνει σπουδαίος, ενώ είχε τα αγωνιστικά προσόντα. Κρίμα γι' αυτόν. Του εύχομαι καλή συνέχεια στην Μπουντεσλίγκα και εύχομαι καλές διακοπές σε εμένα. Τα ξαναλέμε όταν μαυρίσω...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το παρόν αφορά τους οπαδούς των μεγάλων ομάδων στην Ελλάδα οι οποίοι συνεπικουρούμενοι από τις λαμπρές πένες της οπαδικής και της "ανεξάρτητης" αθλητικής δημοσιογραφίας της Ελλάδος δίνουν ρεσιτάλ οπίσθιας κυβίστησις που θα ζήλευε και ο Λομάνα Λούα Λούα.

Επί περίπου 10 χρόνια ακούω τους φίλους μου Παναθηναϊκούς κατά κύριο λόγο να ειρωνεύονται τους Ολυμπιακούς που πάνε στα αεροδρόμια για να υποδεχτούν "πρώην" ποδοσφαιριστές (που έφτασαν τα 32...) σαν το Ριβάλντο και το Καρεμπέ.

Μιλάνε πάντα για τελειωμένες καριέρες κλπ. Χθες πήγαν 1500 άτομα να υποδεχτούν τον "πρώην" με βάση τα δικά τους μέτρα και σταθμά ποδοσφαιριστή Ζιλμπέρτο Σίλβα στο αεροδρόμιο. Βέβαια τώρα είναι η σειρά των Ολυμπιακών να αναφέρονται στις ελάχιστες περσινές του παρουσίες, τα προβλήματα με τη μέση του και τα υπόλοιπα χαριτωμένα που όταν αγόραζε 32αρηδες ο ΟΣΦΠ δεν αποδεχόντουσαν.

Στη δεκαετία αυτή έχω παρατηρήσει κωλοτούμπες από όλους ανεξαιρέτως για διάφορα ζητήματα. Σεσημασμένος βάζελος φίλος μου αναφερόταν συχνά στο περιπατητή Τζιοβάνι που είναι μόνο για το τσίρκο, την ώρα που αποθέωνε το παικταρά Σαν Μαρτεάν (ο οποίος βέβαια δεν ήταν άξιος σε επίπεδο τεχνικής και καριέρας ούτε τα παπούτσια του Τζιο να δέσει).

Την ίδια ώρα φίλοι μου γαύροι μιλούσαν για το παλτό Σόουζα που τους "φόρτωσε" η Ιντερ την ώρα που ο ΟΣΦΠ έκανε διάνα με το Ζε Ελίας (οι μοναδικές που έκαναν διάνα στη περίπτωση του ήταν οι πιτσαρίες της Γλυφάδας). Οι ίδιοι έβριζαν το Ζέτεμπεργκ που έπαιζε με βύσμα και έτρωγε τη θέση του Νινιάδη μέχρι που τους έβγαλε τα μάτια και σώπασαν. Αποθέωναν επίσης το Γύπα Γκάμπριελ Άλβες και διάφορους άλλους απίθανους.

Φίλοι μου ΑΕΚτζήδες μου εξηγούσαν ότι ο Τουρέ είναι αργός και δεν κάνει για το κορυφαίο επίπεδο (...της Barcelona) και ότι ο Ριβάλντο είναι παρωχημένος ποδοσφαιρικά και γέρος ενώ η ΑΕΚ βγάζει υγεία νιάτα και ζωντάνια. Μόλις πήραν το Ρίμπο αγόρασαν όλοι μαζί διαρκείας γιατί "είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ".

Η πραγματικότητα είναι πως το ζητούμενο είναι να παίρνουν οι ομάδες καλούς παίκτες με κίνητρα. Ο Βαζέχα και ο Σαβέφσκι παλαιότερα δεν ήταν μεγάλα ονόματα, έγιναν όμως στην Ελλάδα τεράστια χάρη στα ποδοσφαιρικά τους χαρίσματα. Το ίδιο συνέβη και με το Τζόλε στον Ολυμπιακό ο οποίος ήρθε από τα αζήτητα του Ερυθρού Αστέρα στη Γ' Εθνική και το Πανηλειακό.

Ο Ριβάλντο, ο Καρεμπέ, ο Ζάετς παλαιότερα τα χρήματα που πήραν τα τίμησαν και έπαιξαν ποδόσφαιρο χωρίς να κοροϊδεύουν. Το ότι ήρθαν σε μεγάλη ποδοσφαιρικά ηλικία δεν σημαίνει τίποτα μιας και απέδειξαν ότι είχαν τον εγωισμό και το κίνητρο να αποδώσουν όσο καλύτερα μπορούν. Αν ο Ζιλμπέρτο Σίλβα έχει κίνητρα να αποδώσει σίγουρα έχει κάτι να προσθέσει στο ΠΑΟ. Αντίθετα αν έρθει για τα ένσημα θα είναι ένας ακόμα Φλάβιο. Αυτό όμως σίγουρα δεν διαγράφει τη μέχρι τώρα καριέρα του, ούτε προδικάζει την από εδώ και στο εξής παρουσία του.

Υ.Γ. Προς αγαπητό φίλο Averell. Γκαντέμης ή Loser μικρή σημασία έχει. Το αποτέλεσμα μετράει και σε αυτό το επίπεδο ο Λύμπε τελικά μόνο με σκυμμένο κεφάλι αποχωρεί όταν κρίνονται οι τίτλοι.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]



"Άντε, κι ο Θεός μαζί μας..."

Το βράδυ τής 8ης Νοεμβρίου 2000, ο Παναθηναϊκός φιλοξενούσε την Juventus στο Ο.Α.Κ.Α. και ήθελε μόνο νίκη για να συνεχίσει στην δεύτερη φάση τού Champions’ League. Με το σκορ στο 1-1 και την αγωνία στο κατακόρυφο, ο Λυμπερόπουλος δέχεται στο 58’ την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή, έχοντας πλάτη το τέρμα και τον Ferrara. Δευτερόλεπτα μετά ο γηραιός αμυντικός είχε αποβληθεί, η «γηραιά κυρία» ήταν πίσω στο σκορ κι ο κόσμος στην εξέδρα παραληρούσε με την «ποδιά» που σκάρωσε ο Μεσσήνιος στον κακομοίρη τον παππού. Όχι κι άσχημα για έναν loser…

Θέλει πολλά κιλά εμπάθειας για να υποστηρίξεις ότι ο «Λύμπε» είναι loser. Γκαντέμης είναι, αναμφίβολα – ο Μητσοτάκης τής μπάλας. Είναι μάλλον ευτύχημα που ο Rehhagel τον άφησε εκτός εθνικής το 2004… Αλλά, γιατί ηττοπαθής; Επειδή φορούσε πράσινα την περίοδο τής «χούντας» Κόκκαλη; Ή μήπως επειδή οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε στην Ελλάδα ήταν ποδοσφαιρικοί Ο.Α.Ε.Δ. και Ι.Ε.Κ. «Κάντο μόνος σου» για μαθητευόμενους προέδρους, μάνατζερ παικτών και πολιτικούς;

Στα ζόρια ο loser κρύβεται. Κάνει τον Gonzalez. Ο «Λύμπε» δεν ήταν ποτέ τέτοια περίπτωση. Σ’ ένα ματς με τον Ο.Φ.Η. στην Λεωφόρο το 2001, όταν όλοι στον Παναθηναϊκό ζητούσαν το κεφάλι τού Αναστασιάδη, εκείνος έτρεξε να του αφιερώσει το γκολ που μόλις είχε πετύχει. Την αδυναμία του για τον Αγγελάρα δεν την έκρυψε ποτέ – την πλήρωσε άλλωστε, όπως πλήρωσε τα περί “Greek Mafia” και την ρετσινιά τής Ριζούπολης. Έτσι βρέθηκε, πρώτος αυτός, εκτός Παιανίας, ενώ κάτι άλλες πριμαντόνες, που πνίγηκαν στα ρηχά στο ίδιο ματς, πήραν την επόμενη χρονιά το νταμπλ, για να πάνε μετά Πειραιά και να πουλάνε ολυμπιακοφροσύνη με τα “7+1” στην φανέλα και υστερικές δηλώσεις για ένα γκολ «μπήκε-δεν-μπήκε» στην Ξάνθη.

Την ιστορία με την φανέλα στα ματς Κυπέλλου δεν την αρχίζει ένας loser, αλλά ο τύπος που δεν φοβάται να πει «εδώ είμαι, ξεσκίστε με». Που, λίγο από δική του παραξενιά και λίγο από έλλειψη άλλων φορ, έχει παίξει απίστευτο ξύλο με τους αντίπαλους αμυντικούς σαν μοναδικός προωθημένος – έτσι, για να τον βαφτίζει «παλτό» η εξέδρα. Που δεν κωλώνει να βγει και να τα χώσει στον Ντέμη, επειδή δεν απέσυρε την ομάδα από το «Πρωτάθλημα Βάλνερ» - για να εισπράξει ένα μήνα μετά το «δεν χωρούσε στα πλάνα τού Δώνη».

Ο Νίκος Λυμπερόπουλος θα αγωνιστεί, επί τέλους, σ’ ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Για τον Παναθηναϊκό, την Α.Ε.Κ. και την Superleague είναι, έτσι κι αλλιώς, «αγουρίδες»._

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Μία από τις κλασικότερες μεθόδους λήψης αποτελεσμάτων σε πειραματικές διαδικασείς είναι η λεγόμενη Δοκιμή-Σφάλμα. Ισχύει και για μαθηματικές εξισώσείς που αφορούν κυρίως θερμοδυναμική όπου είναι πιο γρήγορο να δοκιμάζεις τιμές για τη μεταβλητή μίας εξίσωσης από το να προχωρήσεις στην επίλυση της. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ο οποίος έχει πολύ σοβαρό επιστημονικό υπόβαθρο (Φυσικός με διδακτορικά) και μεγάλη εμπειρία από πειραματικές διαδικασίες είναι εμφανώς θιασώτης της μεθόδου.

Χρησιμοποιεί τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο ως ένα πείραμα. Στο οποίο στη προσπάθεια του να δημιουργήσει τα βέλτιστα αποτελέσματα σε επίπεδο αποτελεσματικότητας και κόστους πειραματίζεται διαρκώς και δοκιμάζει νέα πράγματα. Δοκιμάζει και βλέπει ποια δουλεύουν και ποια όχι.

Στα πρώτα του χρόνια δοκίμασε τη συνταγή του να αγοράζει παίκτες που θα έκαναν τη διαφορά. Σε αυτή τη φάση η ομάδα αγόρασε τους Ίβιτς (το μεγαλύτερο κατά τεκμήριο ταλέντο που είχε απομείνει στη Γιουγκοσλαβία), το πολυδιαφημισμένο Ρασίντ Γιεκινί (τον οποίο όσοι έβλεπαν στο μουντιάλ αποθέωναν), τον Γιουσκόβιακ (πολύ μεγάλο φορ) κλπ. Στο πείραμα κάτι δεν πήγαινε καλά.

Αποφάσισε λοιπόν να προσθέσει δύο νέα υλικά. Προπονητή και προστασία από τις κακοτοπιές της Ελληνικής Διαιτησίας. Το πείραμα άρχισε να αποδίδει μιας και ο προπονητής μπόρεσε να προχωρήσει στη δημιουργία ομάδας χάρη στα καλά υλικά που τον προμήθευε ο Πρόεδρος. Παράλληλα κανένας πλέον δεν "έσφαζε" τον Ολυμπιακό όπως παλιά.

Εκεί κάπου αποφάσισε να ξαναλλάξει τη συνταγή και να προσθέσει ένα συστατικό. Τους ξένους παικταράδες. Έφερε τον καλύτερο που ήρθε ποτέ στην Ελλάδα σε αυτή την ηλικία, τον Giovanni Silva de Oliveira και τον πλαισίωσε με το πόθο του προπονητή και της εξέδρας Zlatco Zahovic. Το πείραμα όμως κάπου δεν δούλευε. Εκεί αποφάσισε να δοκιμάσει να αφαιρέσει ένα συστατικό της συνταγής (το προπονητή) και να δει πως θα πάει.

Το πείραμα αφού πέρασε κάποιες αναταράξεις μέχρι να βρει το σωστό προπονητή άρχισε να λειτουργεί αποτελεσματικά με το Λεμονή. Ο πρόεδρος το τροφοδοτούσε με τα συστατικά που δούλευαν καλά (έπαιρνε παικταράδες τύπου Ζέτεμπεργκ, Καρεμπέ, Ζε Ελίας) και η ομάδα σκορπούσε το τρόμο στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη όμως είχε συμπεριφορά Τζέκιλ & Χάιντ (εξάρα στη Λεβερκούζεν , τριάρα από τη Μακάμπι του Σουμ).

Πειραματίστηκε λίγο ακόμη με τους προπονητές (χωρίς να αλλάζει δραστικά τα συστατικά ) και άρχισε να δουλεύει στη βελτιστοποίηση του κόστους. Σταμάτησε να προσθέτει το συστατικό που έκανε τη διαφορά (τους παικταράδες) και άρχισε να βλέπει που θα τον πάει με παίκτες από τα κάτω ράφια που έλεγε και μία ψυχή. Μοιραία έφτασε στο 2004 όπου έχασε το πρωτάθλημα στη Λεωφόρο (έστω και από το Δούρο) έχοντας πάρει το προηγούμενο στη Ριζούπολη σε κλίμα τρομοκρατίας.

Εκεί αποφάσισε να ανακατέψει ξανά τα υλικά. Πήρε το δοκιμασμένο υλικό προπονητή, τον άφησε να φέρει τα υλικά που ήθελε αυτός (τα γνωστά σε όλους Μάριτς, Οκκά και σία) και φρόντισε αυτός να αγοράσει μόνος του δύο παικταράδες, τον Ρίμπο και τον Σούρερ ώστε να πάει το πείραμα καλά.

Το αποτέλεσμα ήταν κομσί κομσά. Ο προπονητής δεν τα έβρισκε με τους Λάτιν οπότε αποφάσισε να επενδύσει σε νέο και ανερχόμενο προπονητικά ταλέντο από την Ευρώπη αλλάζοντας πάλι τη συνταγή (Ο Σόλιντ ανεξαρτήτως του πως έφυγε ήταν προπονητής). Το πείραμα απέδωσε εντυπωσιακά εντός Ελλάδος και απέτυχε παταγωδός εκτός.

Οπότε πάλι ανακάτεμα και επιστροφή σε δοκιμασμένο υλικό (Λεμονής) και πετυχημένη τακτική παικταράδες και λεφτά. Σε αυτά προσέθεσε και το Τεχνικό διευθυντή να δει πως θα πάει το πράγμα. Κάτι του ξίνισε του προέδρου μιας και μπορεί να πήρε τα αποτελέσματα που ήθελε αλλά χωρίς να κερδίσει τις εντυπώσεις και με το κόστος να φτάνει σε δυσθεώρατα ύψη (άσχετο αν τα πήρε πίσω από τη πώληση του Νέρι και τη πορεία στους ομίλους του Champions League).

Φέτος δοκιμάζει νέα συνταγή. Η περσυνή ξηλώνεται ως αποτυχημένη. Φέρνουμε ξανά νέο φιλόδοξο προπονητή (κάτι σαν το Σόλιντ αλλά με σαφώς καλύτερες παραστάσεις) του δίνουμε τα υλικά που είχαμε και πέρσυ ώστε να δούμε αν η συνταγή θα έχει το βέλτιστο λόγο κόστους-απόδοσης και περιμένουμε τα αποτελέσματα. Αν δούμε ότι δεν δουλεύει μπορεί να προσθέσουμε τεχνικό διευθυντή, να αφαιρέσουμε προπονητή ή γιατί όχι να αγοράσουμε και παικταράδες.

Μέχρι όμως να γίνει η κλήρωση του τρίτου προκριματικού γύρου του Champions League αμφιβάλω εντόνως αν ο Πρόεδρος θα αλλάξει κάτι στο πείραμα που μέχρι στιγμής λέει: Ίδια υλικά με πέρσυ, αλλαγή του προπονητή και αφαίρεση του Τεχνικού Διευθυντή. Άλλωστε αν δεν δοκιμάσει πως θα δει αν είναι σωστό ή λάθος;

Υ.Γ.1. Μπορεί να με διαψεύσει ο Σωκράτης Κόκκαλης όπως έκανε το καλοκαίρι του 2004 όταν έφερε ξαφνικά τον Ριβάλντο. Η διαφορά είναι πως τα τριετή διαρκείας του Καραϊσκάκης δεν περπατούσαν το καλοκαίρι του 2004 ενώ φέτος έχει ξεπουλήσει ήδη. Οπότε γιατι να παίρνει ρίσκα χωρίς λόγο;

Υ.Γ.2. Στη διάρκεια του πειράματος έχει τρέξει και ορισμένα παράλληλα πειράματα, του τύπου αγοράζουμε από το Σέλουκ, αγοράζουμε από το Χόπενγουορθ, αγοράζουμε από το Ζάχαβι κλπ. Αυτά όμως είναι απλά για να περνάει η ώρα όσο περιμένουμε το κανονικό πείραμα να εξελιχθεί (κάτι σαν τις τάπες των βαρελιών)
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Ε, όχι αυτό είναι πέρα από τις δυνάμεις μου. Ύμνος στον (φτου - φτου) Μητσοτάκη σε αυτό το blog; Είπαμε ο καθένας να γράφει ό,τι γουστάρει και καλά έκανε ο William και το έγραψε, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ και να μην... χαϊδέψω το πληκτρολόγιο μου σύμφωνα με την πρόβλεψή του, το οποίο μάλλον χτυπάω με μανία.

Ολα άρχισαν όταν κάθησα στον υπολογιστή, από τις ελάχιστες φορές που έτυχε να ξυπνήσω νωρίς το πρωί, είχα δίπλα τον παγωμένο καφέ που ακόμα δεν είχα "ξεπαρθενιάσει" και άνοιξα να δω το blog μας. Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι!!! Διότι άντε, να γράψεις για τον "Δρακουμέλ", αλλά να μην βάλεις και ένα τιτλάκι... κάπως; Έτσι φόρα παρτίδα το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν το "Κωνσταντίνος Μητσοτάκης". Μπρρρρ, σύγκρυο με έπιασε και τότε κι τώρα. Απορώ πως έχω βρει τη δύναμη και γράφω αυτές τις αράδες έχοντας τον επίτιμο στο μυαλό μου. Αφού λοιπόν άναψα μια τσιγαρούμπα και ρούφηξα δυό τρεις μεγάλες γουλιές, άρχισα την ανάγνωση. Εννοείται ότι δίπλα στο πακέτο με τα τσιγάρα μου και τον καφέ, έφερα το μάτι που μου είχε φέρει η μητέρα μου, από τον Αγιο Ραφαήλ της Λέσβου και όσα σκόρδα περίσσεψαν από προχθές που κάναμε σκορδαλιά. Για την ιστορία και τώρα που γράφω τα συγκεκριμένα... αξεσουάρ στολίζουν το γραφείο μου!
Θα απαντάω αράδα αράδα στο κείμενο έτσι ακριβώς όπως το διαβάζω. Το να βολτάρεις με κότερα παρέα με τον Μπους δεν θεωρώ ότι σε κάνει πολιτικό με ευρωπαϊκά πρότυπα. Θεωρώ πολύ πιο... ευρωπαϊστή τον αντιπαθέστατο Σημίτη. Εκτός αν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ευρωπαϊστή λόγω των στενών σχέσεων και φιλιων που είχε αναπτύξει με τους Γερμανούς στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο, που πηγαίναν όλοι μαζί παρεούλα, πιασμένοι "αλα μπρατσέτα". Οσο για τον... πολιτικό του λόγο, όταν οι άλλοι από τα μπαλκόνια ούρλιαζαν, αυτός "κράτησε" την ευγένεια του με μοναδικές προαναγγελίες από τα προεκλογικά μπαλκόνια το "κάτω οι κλέφτες του ΠΑΣΟΚ" και μοναδικό του στόχο να βάλει τον Ανδρέα φυλακή. Ποιος ακριβώς ήταν ο πολιτικός του λόγος εκείνη την εποχή που διεκδικούσε τη νίκη στις εκλογές του "Βρόμικου '89", γιατί εγώ δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από λασπές και... καταγγελίες! Ωραία ιδεολογία! Για την πολιτική του σταθερότητα μιλούν από μόνες τους οι στροφές, όχι στην ποιότητα σαν τη Σάσα, αλλά από ιδεολογία σε ιδεολογία, όπως πχ από την Ενωση Κέντρου στη δεξιά.

Σχετικά με την αποστασία, δεν θα γράψω πολλά, διότι με καλύπτει η γελειότητα του επιτιμου, ο οποίος μετά από τόσα χρόνια (και ενώ πλέον όλοι όσοι συμμετείχαν σε εκείνα τα γεγονότα έχουν πεθάνει, πλην του Γλίξμπουργκ που τον διαψεύδει κατηγορηματικά, προσπαθεί να αλλάξει μόνος του την ιστορία, να μας πείσει ότι όλοι έχουν άδικο και ότι μόνο αυτός ο αγνός και αμόλυντος πολιτικός έχει δίκιο, αλλά που να το βρει. Και θυμήθηκε να το ψάξει τώρα, μετά από 43 χρόνια. Δεν έχω καταλάβει αν ο William, θεωρεί σοφή την απόφαση εκείνη του τρισκατάρατου, έτσι ώστε να ακολουθήσει αυτόφωτη πορεία.

Οσον αφορά στην ιδεολογία που υποστηρίζεται ότι έδωσε στη δεξιά, εγώ αυτά τα ακούω βερεσέ. Τι έμεινε από την θητεία του "Μαυρόγατου" στην αρχηγία της ΝΔ; Εγω προσωπικά αν και ήμουν μικρός θυμάμαι τις κοκορομαχίες του με τον Ανδρέα και τη λάσπη που μοίραζε αφειδώς, την άψογη συνεργασία του με τον Σαμαρά στο άνοιγμα των συνόρων, με αποτέλεσμα να γεμίσουμε Αλβανούς "επενδυτές", τον... Κισιγκερ-ικό χειρισμό του με την ονομασία των Σκοπίων που... "σε δέκα χρόνια θα τον έχουμε όλοι ξεχάσει", την υπέρογκη αύξηση του ελλείματος και ότι με διαλυμένο ΠΑΣΟΚ, όχι απλά έχασε τις επόμενες εκλογές, αλλά κατόρθωσε να μειώσει το ποσοστό της ΝΔ μόλις 12% !!!

Τέλος, για τα τελευταία χρόνια, το γεγονός ότι δεν μας παρατάει ήσυχους και εξακολουθεί να μιλάει πολιτικά, είναι αληθές, αλλά δε νομίζω ότι αυτό ευχαριστεί κανέναν. Ωχ συγνώμη, ευχαριστεί την Ντόρα ,τον Κυριάκο και τους οικείους τους. Το ότι με τις δηλώσεις του επιμένει να μην γίνεται συμπαθής, δεν το πράτει επί τούτου, απλά γνωρίζει ότι ούτως ή άλλως δεν τον συμπαθεί κανείς οπότε μπορεί να λέει άφοβα σκληρές φράσεις ή έστω αλήθειες για τους ψηλά υστάμενους. Αλλά δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να θεωρεί πως αν αρχηγός της ΝΔ ήταν η Ντόρα θα ήταν εξίσου καυστικός, γιατί έτσι είναι... και καλά ο πολιτικός του λόγος!!! Ασε που αν είσαι έξω από το χορό πολλά "σκληρά" τραγούδια λες. Σαν το ΚΚΕ που γνωρίζει ότι δεν θα κυβερνήσει ποτέ και εξαγγέλει ό,τι γουστάρει! Στο μόνο που συμφωνώ με τον William είναι για την κούρσα της διαδοχής στη ΝΔ, μιας και προαισθάνομαι και γω το Σαμαρά για φαβόρι. Και όταν ο γεμάτος τικ γηραιός κύριος ,αντικρύσει τον Μεσσήνιο αρχηγό και την Ντόρα στην απ΄ έξω, νομίζω ότι θα είναι το οριστικό του πλήγμα.

Πάλι καλά που σήμερα δεν δούλευα και μπόρεσα να μείνω σπίτι και να μην πάθω τίποτα στραβό, μετά τη... γούρικη καλημέρα που μου έστειλε ο William. Ελπίζω τα σκόρδια και τα φυλαχτά να κάνουν τη δουλειά τους και μετά από αυτό το κείμενο να παραμείνω σώος και αβλαβής. Μην με πείτε κακεντρεχή, διότι δεν υπάρχει ούτε ένας σε αυτή τη χώρα που να μην θεωρεί τον "εφιάλτη" (όπως εύστοχα έχει αποκαλεστεί) το πλέον γρουσούζικο άτομο του δημόσιου βίου. Μην αναφέρω περιπτώσεις που γκαντέμιασε τα πάντα στο πέρασμά του, γιατί θα γράφω ώρες!

ΥΓ. Εμαθα ότι υπήρξε μεγάλο πρόβλημα στην ανάρτηση του κειμένου του William, οπότε προτείνω (για να μην πω απαιτώ) στον Joe, να πραγματοποιήσουμε ΑΜΕΣΑ ευχέλαιο ! Τίποτα δεν είναι τυχαίο...

ΥΓ 2. Χίλια ευχαριστώ στον William που μαζί με το κείμενό του δεν ανάρτησε φωτογραφία του γκαντεμόσαυρου! Το εκτιμώ αυτό το καλό που έπραξε.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον Κ.Μητσοτάκη και την πολιτική του σταδιοδρομία και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι εκ των συγκατοίκων στο χώρο αυτό ήδη χαϊδεύουν το πληκτρολόγιό τους, όμως κανείς δεν μπορεί να του αρνηθεί ότι είναι πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα από οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό πρώτης γραμμής. Με δράση 50 ετών κι ενώ βρέθηκε στη γωνία τουλάχιστον μία φορά ανά δεκαετία δεν έχασε ποτέ την ψυχραιμία του και δεν ξεπέρασε τα όρια της αστικής ευγένειας στη συμπεριφορά του σε εποχές που οι υπόλοιποι της κατηγορίας του ούρλιαζαν από μπαλκόνια, εκτόξευαν ύβρεις εντός και εκτός κοινοβουλίου και ενίοτε μοίραζαν και χαστούκια. Πέρα από αυτό είναι με διαφορά ο πιο σκληροτράχηλος πολιτικός που έχει περάσει από αυτή τη χώρα. Την ώρα που ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ.Καραμανλής και κυρίως ο μεγάλος του αντίπαλος Ανδρέας Παπανδρέου λατρεύονταν περίπου ως θεότητες εκείνος ανέπτυσσε πολιτικό λόγο και ιδεολογία.

Μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε στο κόμμα των Φιλελευθέρων και αργότερα στην Ένωση Κέντρου. Από πολύ νωρίς ανέβηκε στη ιεραρχία τόσο του κόμματος όσο και της κυβέρνησης όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ακόμη ο νεαρός κι απρόβλεπτος γιος του αρχηγού. Στην απέναντι πλευρά ήδη από το 1953 βρισκόταν ένας από τους πλέον λαοφιλείς ηγέτες που πέρασαν , ο Κ. Καραμανλής. H «αποστασία» του 1965, (ανεξήγητη η προσπάθεια μεγάλου και ετερόκλητου μέρους του πολιτικού κόσμου να αποφύγει τις εκλογές), εκ του αποτελέσματος δεν φαίνεται να τον ωφέλησε σε κάτι, το αντίθετο έβλαψε καίρια το προφίλ του και την απήχησή του στους κεντρώους ψηφοφόρους. Κρίνοντας εκ των υστέρων σε προσωπικό επίπεδο :α) Διέπραξε την απαραίτητη πολιτική πατροκτονία που θα τον οδηγούσε σε αυτόφωτη πορεία. β) Άνοιξε το δρόμο στον Ανδρέα Παπανδρέου ώστε να ηγηθεί της κεντρώας παράταξης. Έτσι καταλήγει το 1974 να βρίσκεται χωρίς κομματική στέγη και φορτωμένος με σωρεία χαρακτηρισμών οι οποίοι τον ακολουθούν έκτοτε. Κατεβαίνει στις πρώτες εκλογές μετά την μεταπολίτευση ως ανεξάρτητος και αποτυγχάνει να εκλεγεί. Στις εκλογές του 1977 κατεβαίνει επικεφαλής του κόμματος των νεοφιλελευθέρων και εκλέγεται βουλευτής. Το 1978 με τη διεύρυνση της Ν.Δ. βρίσκεται υπουργός και το 1984 πρόεδρος της Ν.Δ.

Είτε επειδή θεωρούσε εαυτόν συνεχιστή των φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου, είτε επειδή κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι με εξαίρεση την ιδιαίτερη πατρίδα του δεν μπορούσε να περιμένει εκδηλώσεις λατρείας ανάλογες των άλλων μεγάλων πολιτικών και δη του Ανδρέα Παπανδρέου,ακολούθησε το ρεύμα της εποχής σε Ευρώπη κι Αμερική, μίλησε για φιλελευθερισμό στην οικονομία και άνοιγμα της αγοράς στους ιδιώτες. Κατόρθωσε, έτσι, να δώσει ιδεολογία στην ελληνική δεξιά( η οποία ως τότε ήταν απλώς αντικομμουνιστική) και να δημιουργήσει σοβαρό πολιτικό διάλογο σε κόμμα πλην Κ.Κ.Ε. για πρώτη φορά από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Στα 3 χρόνια της πρωθυπουργίας του, έκανε τις πρώτες ιδιωτικοποιήσεις όπως της ΑΓΕΤ(αργότερα παραπέμφθηκε στο ειδικό δικαστήριο αλλά αυτό ήταν πιο πολύ αντίποινα στην μάλλον άχαρη, πολιτικά, ιδέα να κάνει το ίδιο στον Ανδρέα Παπανδρέου), απελευθέρωσε την τιμή της βενζίνης (άσχετα αν οι δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει η επιτροπή ανταγωνισμού και η αύξηση για εισπρακτικούς λόγους του φόρου δεν άφησαν την αγορά να λειτουργήσει) κι έβαλε τις βάσεις για τη δημιουργία σωρείας μεγάλων έργων που αργότερα ολοκλήρωσαν και οικειοποιήθηκαν οι εκσυγχρονιστικές κυβερνήσεις του Κ.Σημίτη. Όλα αυτά με 151 βουλευτές στην κοινοβουλευτική του ομάδα εκ των οποίων τουλάχιστον οι μισοί, του έκαναν τη ζωή δύσκολη με κάθε ευκαιρία.

Στην εξωτερική πολιτική κλήθηκε να αντιμετωπίσει συνθήκες πρωτόγνωρες για Έλληνα πολιτικό. Τα πρώτα κύματα μετανάστευσης η αλήθεια είναι ότι, τόσο ο ίδιος όσο κι ο Αντ. Σαμαράς τον οποίο επέλεξε για υπουργό εξωτερικών, δεν τα χειρίσθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία. Για το θέμα των Σκοπίων έχει εκστομίσει ίσως την πιο σύντομη περιγραφή της ελληνικής πολιτικής ζωής: «Σε δέκα χρόνια θα το έχουμε όλοι ξεχάσει». Δέκα χρόνια αργότερα όντως δεν υπήρχε άνθρωπος που να ασχολείται με το θέμα. Στα δεκαεπτά χρόνια το έχουμε ξαναθυμηθεί όλοι και πασχίζουμε να σύρουμε τα Σκόπια σε συμφωνία για ένα όνομα το οποίο θα θεωρούσαμε εύκολο στόχο το ’91-’92, αλλά θα απορρίπταμε μετά βδελυγμίας ως περίπου προδοσία.

Τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσε να περιφέρεται ως συμπαθής παππούλης και να κάνει γραφικές δηλώσεις, εκείνος επιμένει να μιλά πολιτικά, να γίνεται δυσάρεστος σε μεγάλα μέρη του λαού κι όταν ενοχλεί λίγο παραπάνω την κυβέρνηση να κρύβεται πίσω από τον τίτλο του «υπεράνω κομμάτων» που ευφυώς του προσδόθηκε από το νυν πρωθυπουργό. Κατά τα άλλα ως άνθρωπος με χιούμορ φαντάζομαι ότι διασκεδάζει αφάνταστα να βλέπει τον Αντ. Σαμαρά (ο γράφων στοιχηματίζει ότι θα είναι ο επόμενος αρχηγός της ΝΔ) να στηρίζει μια κυβέρνηση 151 βουλευτών η οποία θα υπέγραφε ευχαρίστως για ένα όνομα που θα περιείχε παράγωγα του «Μακεδονία», τον Μιλτιάδη Έβερτ(όχι τοσο τον ίδιο για λόγους υγείας) κι όλους τους εμπνευστές του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» να συμφωνούν με τους Γερμανούς για τον ΟΤΕ και τους περισσότερους πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανακαλύπτουν σκάνδαλα SIEMENS όταν αυτός μιλούσε για ψηφιακές παροχές και διαπλοκή από το ’93.

Ο Κ.Μητσοτάκης είναι αυτή τη στιγμή μια όαση ψυχραιμίας και πολιτικής σκέψης στη έρημο των τρελλών που λέγεται ελληνική πολιτική σκηνή. Αν μπορούσε να ξεπεράσει την ιδεοληψία του φιλελευθερισμού και αντιμετώπιζε τα πράγματα με μια οπτική προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, αν δεν επιθυμούσε τόσο πολύ να δει ένα από τα παιδιά του στην πρωθυπουργία κι αν βρισκόταν ένας πολιτικός ηγέτης με διάθεση περιπέτειας τόση ώστε να τον προτείνει για πρόεδρο, ο William Dalton πιστεύει ότι μέσα σε μόνο 10 χρόνια, θα ξεχνούσατε(όλοι εσείς που ετοιμάζετε απάντηση) οτιδήποτε έχει κάνει στην ως τώρα καριέρα του.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Νίκος Λυμπερόπουλος σήμερα έλυσε κοινή συνεναίση το συμβόλαιο του με την ΑΕΚ. Ο Λυμπερόπουλος έχει αναμφισβήτητα ποδοσφαιρικά προσόντα. Σπάνια για Έλληνα παίκτη τεχνική, πολύ τσαγανό και νεύρο. Είναι όμως με μεγάλη διαφορά από τον επόμενο μεγάλος loser. Μόνο έτσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ένα ποδοσφαιριστή που έπαιξε 7 χρόνια στο ΠΑΟ και 5 στην ΑΕΚ χωρίς να κατακτήσει ούτε ένα τρόπαιο.

Οι ποδοσφαιρικές του αρετές είναι δεδομένες. Το κοντρόλ του καταπληκτικό. Γρήγορος δεν υπήρξε ποτέ αλλά με τη τεχνική του μπορεί να αποφεύγει τους αντιπάλους του. Σουτάρει από μέση και μακρυνή απόσταση με μεγάλη επιτυχία και γενικώς είναι κίνδυνος θάνατος για τους γκολκίπερ. Παρόλα αυτά είναι ο ορισμός του Loser. Ιδιαίτερα απέναντι στη παιδική του αγάπη τον Ολυμπιακό.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο εχει εξελιχθεί στο γούρι του Ολυμπιακού. Όποτε σκοράρει ενάντια στον Ολυμπιακό το σύμπαν συνωμοτεί και το μετανιώνει. Ας θυμηθούμε τις στιγμές που τον καθιέρωσαν στη συνείδηση των Ολυμπιακών σαν το απόλυτο γούρι τους.

Το πρώτο αίμα. "Τελικός" Πρωταθλήματος 1999-2000

Ο Παναθηναϊκός με το Κυράστα στο πάγκο ακολουθεί κατά πόδας τον Ολυμπιακό του Αλμπερτίνο Μπιγκόν στη προσπάθεια του να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Την 25η αγωνιστική οι ομάδες συναντιούνται στο ΟΑΚΑ με γηπεδούχο τον Ολυμπιακό. Στον Ολυμπιακό αρκούσε η ισοπαλία για να διατηρήσει τη πρωτοπορεία του στο πρωτάθλημα. Το σκορ είναι στο 1-1 και προς το τέλος του αγώνα ο Λυμπερόπουλος σκοράρει από εμφανή θέση οφσάιντ. Πέφτει στα γόνατα μπροστά στο πέταλο των φανατικών και πανηγυρίζει το γκολ τίτλος. Δευτερόλεπτα αργότερα (με τη σέντρα) ο Μαυρογενιδης σεντράρει παράλληλα και ο Αλεξανδρής αποκαθιστά τη τάξη.

Νικολάκη ξαναέλα να μας δείξεις τη φανέλα

Τη σεζόν 2000-2001, αγωνίζεται στο ΠΑΟ και η ομάδα του κληρώνεται να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ο πρώτος αγώνας γίνεται αρχές Φεβρουαρίου (7-2-2000) στο ΟΑΚΑ (έδρα του ΟΣΦΠ τότε). Στο πρώτο ημίχρονο ο ΟΣΦΠ προηγείται 1-0 και έχει κλείσει το ΠΑΟ στα καρέ του με το Γεωργάτο να κάνει όργια. Προς το τέλος του ημιχρόνου ο Γεωργάτος τραυματίζεται και αποχωρεί αναγκαστικά. Στην επανάληψη ο ΠΑΟ ελέγχει πλήρως τον αγώνα και σφυροκοπεί τον Ελευθερόπουλο που είναι σε μεγάλη βραδιά. Ο Λύμπε εν τέλει σκοράρει με εντυπωσιακό βολ πλανέ και προκλητικά δείχνει τη φανέλα του στους οπαδούς του Ολυμπιακού...

Ενάμιση μήνα μετά στις 21/3/2000 στον επαναληπτικό, ο Ολυμπιακός κάνει περίπατο στη Λεωφόρο με 1-4. Ο ΟΣΦΠ προηγείται με 2-0, μειώνει ο Λύμπε με γκολ σε ριμπάουντ από ελεγχόμενο πέναλτυ και ο Γεωργάτος σκοράρει με πέναλτυ το 1-3. Μαζεύει τους παίκτες του Ολυμπιακού στο κέντρο και δείχνουν όλοι μαζί τις φανέλες τους ενώ η θύρα των φανατικών του Ολυμπιακού παραληρεί.

Νικολάκη ξαναέλα να μας δείξεις το αυτί σου

Σεζόν 2004-2005. Ο Ολυμπιακός του Μπάγεβιτς, κληρώνεται με την ΑΕΚ. Στο πρώτο αγώνα ο Ολυμπιακός επικρατεί με 1-0 στο ΟΑΚΑ της γηπεδούχου ΑΕΚ η οποία έχει 5!!! δοκάρια (τα τρία στην ίδια φάση παρακαλώ). Στον επαναληπτικό στο Καραϊσκάκης ο Λυμπερόπουλος σκοράρει και προκλητικά δείχνει το αυτί του στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Το ματς πάει στη παράταση όπου ο Ολυμπιακός με την είσοδο του Καστίγιο παίρνει παραμάζωμα την ΑΕΚ (που αγωνίζεται σχεδόν όλο το Β' ημίχρονο με 10 εξαιτίας ανόητης αποβολής του Σέζαρ) και κερδίζει (και προκρίνεται) με 2-1. Η κερκίδα του Ολυμπιακού αποθεώνει για μία ακομά φορά το Λύμπε.

Στις παραπάνω προσθέστε την αξιομνημόνευτη απόδοση του στο περίφημο ματς της Ριζούπολης (όπου έχασε όλες ανεξαιρέτως τις μονομαχίες) και φυσικά και το γεγονός ότι με το που αποχώρησε από την Παιανία ο Παναθηναϊκός έκανε ντάμπλ...

Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Επειδή είναι καλοκαιράκι και δεν έχω όρεξη για γκρίνιες, μουρμούρες και για να τα... χώνω δεξιά και αριστερά, κάτι που θα κάνω συνεχώς το Χειμώνα, και αυτήν τη φορά θα ασχοληθώ με κάτι που με "έφτιαξε". Για κάποιον που δεν είναι φαν του τένις, θα του φανεί αδιανόητο πώς μπορεί ένας τύπος να καθήσει εν μέσω καύσωνα να παρακολουθήσει δύο αθλητές να αγωνίζονται από τις 4 το απόγευμα έως τις 11 το βράδυ κυνηγώντας ένα μπαλάκι.

Αν το ματς είναι μεταξύ του ανυπέρβλητου Ρότζερ Φέντερερ και του αδάμαστου Ράφα Ναδάλ, τότε όχι απλά κάθεσαι μπροστά στη τηλεόραση τόσες ώρες, αλλά είσαι καθηλωμένος και μάλιστα παρακαλάς να μην τελειώσει ποτέ αυτή η τιτανομαχία!


Για όσους δεν γνωρίζουν το αποτέλεσμα και την εξέλιξη του τελικού του Γουίμπλετον, να αναφέρω ότι ο Ναδάλ πήρε τα δύο πρώτα σετ (6-4, 6-4), ο Φέντερερ ισοφάρισε σε 2-2 σετ (7-6, 7-6) και το τελευταίο σετ το κατέκτησε, μαζί και τον τίτλο ο Ισπανός, επικρατώντας με 9-7 (!) στο πέμπτο., μιας και στο 7-7 στα games, έκανε το πρώτο break της συνάντησης μετά το δεύτερο σετ! Ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού ήταν 4 ώρες και 50 λεπτά και δύο φορές είχαμε διακοπή λόγω βροχόπτωσης. Οι αναμνηστικές φωτογραφίες βγήκαν ενώ είχε σουρουπώσει ο ουρανός του Λονδίνου και πλέον οι καταπονημένοι τενίστες (κορυφαίοι του πλανήτη) με δυσκολία μάζεψαν το κουράγιο τους και χαιρέτησαν το κόσμο. Από χθες που παρακολούθησα αυτόν το φανταστικό αγώνα, ακόμα δεν έχω συνέλθει.

Τι ξεχωριστό είχε αυτή η μονομαχία; Πρώτα απ' όλα η χρονική διάρκεια της αναμέτρησης, η οποία αποτελεί ρεκόρ για τελικό γκραν σλαμ. Δεύτερον η απίστευτη εξέλιξη με τον Ναδάλ να προηγείται 2-0 στα σετ, το Φέντερερ να το γυρνάει σε 2-2, και μάλιστα ενώ στο Tie Break του 4ου σετ έχανε με 5-2 στους πόντους, και τελικά τον Ισπανό να κατακτά το σημαντικότερο τίτλο του αθλήματος στο πεμπτο σετ με 9-7 στα games. Τρίτον και σπουδαιότερο, το επίπεδο του τένις που απολαύσαμε. Τουλάχιστον εξαιρετικό και από τους δύο, με τα άπειρα ασύλληπτα χτυπήματα τους να μην αποτελούν το τελείωμα των πόντων, αλλά την αιτία για μια εξωπραγματική απάντηση του αντιπάλου και πάλι από την αρχή, έτσι ώστε στα περισσότερα "ράλι" να βλέπουμε πολλές μαγικές μπαλιές.

Από ιστορικής άποψης, ο Ναδάλ έγινε ο πρώτος τενίστας (μετά το 1980 και το μυθικό Μποργκ) που κατέκτησε την ίδια χρονιά το Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλετον, ο Φέντερερ έχασε το τουρνουά του Λονδίνου μετά από πέντε χρόνια συνεχόμενων κατακτήσεων. Θέλω όμως να κλείσω με την συγκλονιστικότερη εικόνα του τελικού και μια από τις στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μου. Ο Ναδάλ μόλις κέρδισε τον αγώνα, έπεσε στο χορτάρι και πανηγλυρισε έξαλλα. Αμέσως μετά, σηκώθηκε και τον είδαμε, όχι απλά βουρκομένο ή δακρυσμένο, αλλά πραγματικά να κλαίει με λυγμούς, να σεληνιάζεται, να ανεβαίνει και να χοροπηδάει στις εξέδρες (σαν άλλος Μπενίνι, όταν ο Ιταλός κέρδισε το όσκαρ για την ταινία "Η ζωή είναι ωραία"). Το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι δηλώσεις του Ισπανού αμέσως μετά και υπό το βλέμμα του Φέντερερ, τονίζοντας, ότι ο Ελβετός ήταν και είναι το Νο1 στον κόσμο και πως είναι ευτυχισμένος που νίκησε τον καλύτερο τενίστα όλων των εποχών!!! Μαθήματα ήθους από το νεαρό, έπειτα από την επικράτηση του στον καλύτερο αγώνα τένις όλων των εποχών. Μπράβο του, αν και υποστήριζα τον Φέντερερ
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Το 1989 η μισή Ελλάδα ήθελε την κεφαλή τού Ανδρέα Παπανδρέου επί πίνακι: η Δεξία, η Αριστερά, ο Τύπος (που ένοιωσε, σύσσωμος σχεδόν, τα κεκτημένα δικαιώματά του ν' απειλούνται από τον Κοσκωτά), γενικώς όποιος θεωρούσε εαυτόν αδικημένο με την διαχείριση τής οποίας έτυχε η χώρα κατά την διάρκεια τής οκταετίας. Τέτοια εκστρατεία εναντίον ενός πολιτικού προσώπου δεν έχει ξαναζήσει ο τόπος: με τις φωτογραφίες τής Λιάνη να ζυγίζει τούς όρχεις τού Λούβαρη φόρα παρτίδα κρεμασμένες σε όλα τα περίπτερα τής χώρας και τις (πλην Αυριανής) εφημερίδες να διαγωνίζονται στην παμπερολογία, ακόμη κι οι Πασόκοι πιστεύουν ότι ο Αρχηγός τα 'χει πάρει. Τον μανδύα τού Αρχαγγέλου τής Κάθαρσης ενδύεται πρόθυμα ο Μητσοτάκης, που βρίσκει μοναδική ευκαιρία να στριμώξει τον αντίπαλό του και να γίνει Πρωθυπουργός.
Πρωθυπουργός έγινε, τον Ανδρέα τον στρίμωξε, αλλά το τελικό σκορ ήταν 6-5 - όχι στα πέναλτυ, στο Ειδικό Δικαστήριο. Αθώος ο πρωταίτιος; Καλά, και τα Pampers; Οι μίζες; Τα εκατομμύρια; Για όλα έφταιγε ο Μένιος; Το 45% τού λαού έφαγε την τριετία Μητσοτάκη με το ν' αναρωτιέται γιατί ψήφισε Ν.Δ., εφ' όσον ουδείς στην Δεξιά (ούτε ο Ψηλός) ήταν διατεθειμένος να τιμωρήσει τον Ανδρέα - χώρια που η Ν.Δ. δεν άφησε και τίποτε όρθιο πίσω της φεύγοντας... Ο Παπανδρέου επιστρέφει στην εξουσία αναβαπτισμένος, αθώος, μάγκας και γκομενιάρης, κι ο μέσος Έλληνας ανοίγει τον Χρυσό Οδηγό αναζητώντας ψυχίατρο - "ησύχασε, αγάπη μου", του χαϊδεύει τρυφερά τα μαλλιά η γυναίκα του. "Δεν χρειάζεσαι ψυχίατρο. Πα.Σο.Κ. χρειάζεσαι."
Ξυπνάς κι είναι 1996. Το Πα.Σο.Κ. κρατά την μνήμη τού Ανδρέα ζωντανή κι είναι παντοδύναμο, είναι πιο δυνατό κι από το 1981. Οι αμαρτίες τού παρελθόντος έχουν συγχωρεθεί στην κολυμβήθρα τού Ειδικού Δικαστηρίου, οι προσλήψεις τών "ημετέρων" είναι καθεστώς, ένας στρατός Μέσων και δημοσιογράφων σου παπαριάζουν το μυαλό κάθε μέρα με το πόσο καλός Πρωθυπουργός είναι ο "καθηγητής" Σημίτης, τι ωραία που είπε το "ευχαριστώ στους Αμερικανούς" και πόσο σημαντικό είναι να παλέψουμε όλοι στο πλευρό του για την είσοδό μας στην Ο.Ν.Ε.. Το Πα.Σο.Κ. είναι πλέον καθεστώς, είναι μόδα, το trend τής εποχής. Το να ψηφίζεις Πα.Σο.Κ. είναι σχεδόν απαραίτητο προσόν κοινωνικής αποδοχής, μαζί με το να διαβάζεις Nitro και να βλέπεις Λαζόπουλο στην τηλεόραση - κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.
Σιγά σιγά, στο χαρούμενο τραίνο που σέρνει την χώρα προς την νέα χιλιετία ανεβαίνουν λογής λογής Ισχυροί, πρόθυμοι να βοηθήσουν την κατάσταση, αρκεί να βγάλουν κι αυτοί το κατιτίς τους. Ή μπορεί και να ήταν από πάντα εκεί, να έβαλαν μπροστά το τραίνο οι ίδιοι - μόνο που αυτήν την περίοδο τούς παίρνει πια πρέφα ο κόσμος. Μεγάλα έργα, κυρίως κατασκευαστικά και τηλεπικοινωνιών, χαρίζονται σε εργολάβους με απ' ευθείας αναθέσεις ή με μονοπωλιακούς ουσιαστικά όρους. Κάποιοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν, αφήνουν αιχμές, την ψάχνουν - φωνή βοώντος. "Για δες, ο Δρομιάδης πήρε και την σύμβαση για το πέταλο τού Μαλιακού!" - "Ε, και τι έγινε;" - "Να, λέει εδώ ότι υπάρχουν καταγγελίες από τους άλλους υποψηφίους..." - "Πού το διάβασες;" - "Στην Εσπερινή." - "Έλα μωρέ, έχει σκάσει απ' το κακό του ο Εκδοτόπουλος που δεν τον βάζουνε κι αυτόν στο κόλπο...".
Διάφοροι Εκδοτόπουλοι, Δρομιάδηδες και Τηλεφωνίδηδες έχουν φάει με την ψυχή τους από τα λεφτά τού κράτους και τού κοσμάκη, με τις ευλογίες τής εκάστοτε κυβέρνησης. Διάφοροι μεγαλοσχήμονες έχουν κτίσει αυτοκρατορίες αποτελώντας "μονοκούκι" επιλογή "εκσυγχρονιστών" και "επανιδρυτών" για την θέση των "μηχανοδηγών τής ανάπτυξης". Διαμαρτυρήθηκε κανείς; Ο Καραμανλής, πριν γίνει βεβαίως Πρωθυπουργός. Σήμερα ουδείς ασχολείται. Γιατί άραγε;
Έφαγε περισσότερα ο Κοσκωτάς απ' όσα οι συνομιλητές τών τελευταίων κυβερνήσεων; Αδύνατον. Γιατί λοιπόν τόση ησυχία; Θα μου πεις ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τού διπλανού και γίνονται πιο διακριτικοί, θα μου πεις ότι έχουν ανακαλυφθεί πιο σοφιστικέ τρόποι να μεταφέρει κανείς λεφτά από τις κούτες τών Pampers. Θα σου πω ότι, ανεξάρτητα απ' αυτά, το έγκλημα λαμβάνει χώρα στο πρόσφορο έδαφος μιας κοινής γνώμης που δεν έχει καμμιά διάθεση ν' ασχοληθεί - ή φοβάται ν' ασχοληθεί.
Ανακαλύπτεις ότι ο διπλανός σου έχει στήσει κομπίνα και κερδίζει μαύρο χρήμα σε βάρος τού κράτους, δηλαδή σε βάρος σου; Αν το καταγγείλεις, οι περισσότεροι θα σε πουν ρουφιάνο. Στην χώρα που εξέθρεψε το φαινόμενο Κοσκωτά, μάγκας είναι αυτός που θα την βγάλει καθαρή με την απατεωνιά που σκάρωσε, αυτός που θα λαδώσει λιγότερο για να νομιμοποιήσει το αυθαίρετο, αυτός που θα βρει το καλύτερο κόλπο για να ξεγελάσει την Εφορία. Απ' άκρη σ' άκρη στην χώρα των απατεώνων εξαπλώνεται η νοοτροπία "αφού δεν μπορείς να κάνεις αλλοιώς, κάνε κι εσύ τα ίδια", ή "δεν μπορείς να τους αλλάξεις, πήγαινε μαζί τους". Και, φυσικά, στην χώρα αυτή βασιλεύουν οι επίγονοι τού Κοσκωτά, οι παλαιότεροι και οι σύγχρονοι βαρώνοι, οι πιο μάγκες απ' όλους.
Πριν από τις εκλογές τού 1996 κυκλοφόρησε η βρώμα ότι, αν κερδίσει ο Έβερτ, ο εθνικός προμηθευτής θα πάρει το πρώτο αεροπλάνο για Βουλγαρία, για να γλιτώσει την φυλακή. Τα ίδια πάνω-κάτω ακούγονταν και το 2000, με αρχηγό τής Ν.Δ. τον Καραμανλή τον Β'. Το 2004 η Δεξιά επανήλθε τελικώς στην εξουσία, το ενδιαφέρον όμως για την τύχη τού εθνικού προμηθευτού είχε, γενικώς, ατονήσει. Μετά ήλθε ο "Μπαϊρακτάρης", το περί βασικού μετόχου νομοσχέδιο που απεσύρθη μετ' επαίνων, κάποιες προσπάθειες τού Ε.Σ.Ρ. να κάνει τον μπαμπούλα στον Μπόμπολα... Κάποια στιγμή ακούσαμε τον Σουφλιά να αναγορεύει τούς εργολάβους σε "εθνικό πλούτο τής χώρας" - χαμόγελα κατανόησης. Υποστολή σημαίας; Μπα, μάλλον αυτή η σημαία, του ανενδότου κατά της διαφθοράς, δεν υψώθηκε ποτέ - αλλά και να υψώθηκε, πού να βρεθεί τώρα μπροστάρης να την κουβαλήσει, έχουμε και δουλειές... Ποιος είναι ο εθνικός προμηθευτής; Α, δεν ξέρω. Ρώτα τον Καραμανλή._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Η παραπάνω ρήση που αποδίδεται σε σύμβουλο του Bill Clinton είναι η μεγάλη αλήθεια για την κάθε κυβερνηση. Τη χώρα μας τη σήμερον ημέρα ταλανίζει το σκάνδαλο της Siemens. Στη πραγματικότητα όμως το μοναδικό πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα και συγκεκριμένα το κυβερνών κόμμα είναι η Οικονομία.

Η Ελλάδα ανέκαθεν έμαθε να λειτουργεί με τη λογική ότι ο επόμενος πληρώνει το λογαριασμό για το γλέντι του προηγουμένου. Το λογαριασμό για τις σπονδές του Ανδρέα Παπανδρεου και των φίλων του, δοκίμασε να το πληρώσει η συγκυβέρνηση αρχικά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αργότερα με φρικτά αποτελέσματα (εκτός και αν πιστεύει κάποιος ότι αν δεν τον έριχνε ο Σαμαράς, ένα χρόνο μετά θα είχε αντιστρέψει υπέρ του κλίμα όπως διαδίδει έκτοτε).

Το λογαριασμό για την ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ (με την παραποίηση στοιχείων, τις απογραφές και τις υπόλοιπες γνωστές ιστορίες) τον πληρώνει η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δεν είναι τυχαίο που το 2004 οι "πεφωτισμένοι" εκσυγχρονιστές γνωρίζοντας τι οικονομία παρέδιδαν έκαναν λόγο για "δεξιά παρένθεση" σίγουροι ότι η ΝΔ δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί την οικονομία. Σε πρώτη φάση ο Αλογοσκούφης τα έβγαλε πέρα αλλά πλέον με την παγκόσμια πιστωτική κρίση και το ράλλυ της τιμής του πετρελαίου η ήδη επιβαρυμένη Ελληνική οικονομία περνάει δύσκολες στιγμές και αυτές έχουν μεταφερθεί και στα νοικοκυριά.

Η οικονομία είναι λοιπόν το παιχνίδι στο οποίο πρέπει να αποδειχθεί ικανή η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εαν θέλει να παραμείνει ισχυρή μέχρι το πέρας της τετραετίας και να διεκδικήσει εκ νέου τη διακυβέρνηση της χώρας με αξιώσεις. Όχι όμως η οικονομία των δεικτών και των αριθμών, αλλά η οικονομία του νοικοκυριού, διότι ο ψηφοφόρος δεν ενδιαφέρεται αν οι δείκτες πάνε καλά, αλλά αν η τσέπη του είναι γεμάτη.

Άλλωστε αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα δούμε ότι ο ψηφοφόρος ασχολείται μόνο με τη τσέπη του. Τη δεκαετία του '80 η οικονομία πήγαινε χάλια με τις παρανοϊκές πολιτικές των παιδιών της "αλλαγής" αλλά ο κόσμος έβλεπε λεφτά στη τσέπη του. Οπότε το 1985 έδωσε και δεύτερη ευκαιρία στον Αντρέα Παπανδρέου να ολοκληρώσει το έργο του με τα καταστροφικά αποτελέσματα που βιώσαμε πλέον όλοι.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συμπεριφορά των ψηφοφόρων απέναντι στο Κωνσταντίνο Σημίτη. Όταν η δημιουργική λογιστική του Γιάννου ήταν στα φόρτε της ο κόσμος δεν ενδιαφέρθηκε τόσο για τους δείκτες όσο για το δείκτη του χρηματιστηρίου. Ψηφισε ΠΑΣΟΚ επειδή η οικονομία πήγαινε καλά (όπως και το Χρηματιστήριο) όπως έλεγαν όλοι το 2000 (το πόσο καλά πήγαινε στη πράξη το μάθαμε όλοι αργότερα).

Όταν επί Χριστουδάκη με σαφώς πιο χρηστή οικονομική διαχείριση, το χρηματιστήριο βούτηξε ο κόσμος μαύρισε το ΠΑΣΟΚ λες και έφταιγε η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός που o κάθε κακομοίρης νόμιζε ότι έγινε ο Gordon Geko επειδή έκανε δωδεκάρια ο Κορασίδης.

Άρα ή η κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να βρει τρόπους να ανακουφίσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό ή σε τρία χρόνια το να έχει αντίπαλο το Γεώργιο Παπανδρέου δεν θα φτάνει από μόνο του για την εξασφάλιση νέας τετραετίας.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Διανύουμε τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού και για πολλοστή φορά αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό μας μέγεθος ως ποδοσφαιρική μπανανία. Σήμερα ανακαλύψαμε ότι οι Άλντο Ντούσερ και κάποιος κύριος Ντούντα αρνούνται το πισωγύρισμα στη καριέρα τους -βλέπε Super League Greece- και επιθυμούν να παραμείνουν στο μεγαθήριο Σανταντέρ ο ένας και παγκίτης στη Σεβίλη ο άλλος.

Νωρίτερα στη μεταγραφική περίοδο μάθαμε ότι ο Παναθηναϊκός ακύρωσε τη συμφωνία του με την Σαραγόσα για την απόκτηση του Παμπλίτο Αϊμαρ (στο βίντεο θα δείτε ότι ο συγκεκριμένος παίκτης δεν κάνει για Ελλάδα, παραείναι καλός...) για τεχνικούς λόγους (εδώ γελάμε). Πιο πολύ στο όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια μου κάνει αλλά τέλος πάντων.

Η ΑΕΚ αφού διαπραγματεύτηκε με μεγαθήρια απέκτησε κάποιον Νάτσο Σκόκο (μακάρι το παλικάρι να βγει παιχτούρα μπας και δούμε και λίγο μπαλίτσα) , κάτι ταλέντα από την Αυστραλία κλπ.

Για τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις οποιοδήποτε σχόλιο είναι περιττό μιας και γνωρίζουμε όλοι ότι χωρίς λεφτά μεταγράφες δεν κάνεις.

Την ίδια ώρα οι γείτονες μας αγοράζουν παίκταράδες μιας και το χρήμα ρέει άφθονο και οι ομάδες τους ολοένα και ανεβαίνουν. Ίσως είναι καιρός να αποδεχτούμε ότι μπαλίτσα στην Ελλάδα θα βλέπουμε μόνο από λαχεία (Τουρέ, Χένρικσεν κλπ) και από παικταράδες στη δύση της καριέρας τους (Ριβάλντο, Καρεμπέ κλπ.)

Μήπως αντί η Nova να μας δείχνει τα μεσημέρια Αλβανικό πρωτάθλημα να αγοράσει τα δικαιώματα του Τουρκικού να δούμε και λίγο μπαλίτσα...
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Γειά σας και χαρά σας!

Οπως σας υποσχέθηκα προ ημερών, ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με τους 16 προπονητές του Euro. Βέβαια η προσέγγισή μου, δεν θα είναι ιδιαίτερα ποδοσφαιρική, αλλά θα τους δω από άλλη όψη. Βλέποντας τις φωτογραφίες τους , θα σας παρουσίασω τις ιδέες μου, για το τι επάγγελμα θα έπρεπε να κάνουν οι συγκεκριμένοι κύριοι, βάση της φυσιογνωμίας τους και μόνο. Ας αρχίσουμε λοιπόν.

1. Ελβετία: Ο κ. Kuhn, είναι μια συμπαθέστατη φυσιογνωμία και ήταν πολύ άτυχος στο Euro, λόγω του τραυματισμού του Φράι και της σοβαρής ασθένειας της συζύγου του. Κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν ο καλοκάγαθος και ευγενέστατος φαρμακοποιός της γειτονιάς σας. Να σας λέει γλυκομίλητα: "με αυτό το σιροπάκι, σε δύο μέρες θα είναι περδίκι ο μικρός σας..."

2. Τσεχία: Ο κ. Bruckner έχει ριζώσει στον πάγκο της Τσεχίας και νομίζω πως είναι ώρα να την κάνει. Αν δεν έχει μεταφορικό μέσο, τότε ας πάρει ένα ταξάκι, να τιμήσει και τους... συναδέλφους του. Είναι ιδανικός για ταξιτζής, από αυτούς με το ανοικτό πουκάμισο και την χοντρή χρυσή αλυσίδα, που ρίχνουν συνεχώς μπινελίκια φτύνοντας έξω από το παράθυρο, καπνίζουν Cooper κατοστάρια και σκαλίζουν τα αυτί τους με τον μακρύ νύχι του μικρού δαχτύλου τους. Φυσικά το ταξί είναι μέσα στην μπίχλα και έχει πιάσει γλίτσα.

3. Πορτογαλία: Ο πολύς κ. Scolari δεν κατάφερε να δικαιώσει της προσδοκίες των Πορτογάλων για τίτλο και πλέον... αναπαύεται στα εκατομμύρια του Αμπράμοβιτς. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να εργαστεί ως σωσσίας του Χάκμαν, εγώ δεν θα ακολουθήσω την πεπατημένη και θα του δώσω μια νέα προοπτική. Να γίνει ταβερνιάρης, από αυτούς με την ποδιά στη μέση, που σερβίρουν οι ίδιοι το χύμα κρασί στα φιλαράκια τους. "Φελίπε πιάσε ένα καραφακί".

4. Τουρκία: Τι να πει κανείς για αυτόν τον προπονητή που ακούει στο όνομα Fatih Terim; Μεγάλος τεχνικός, που παρά τις απουσίες που είχε να αντιμετωπίσει, έκανε το χρέος του και με το παραπάνω. Το κοουτσάρισμά του θύμιζε μπασκετικό συνάδελφό του και η φυσιογνωμία του φέρνει σε απατεώνα τοκογλύφο που ασχολείται με τη νύχτα, έχει διασυνδέσεις, όμως λόγω του παρορμητικού του χαρακτήρα δεν μπόρεσε ποτέ από τοκογλύφος και κομπιναδόρος να γίνει επιχηρηματίας, αν και θα το ήθελε πολύ.

5. Αυστρία: Ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο ... Hickersberger! H ομάδα του σίγουρα δεν μπορούσε, αλλά και αυτός νομίζω τέτοια ομάδα άξιζε να έχει! Προτείνω να παρατήσει την προπονητική και να ασχοληθεί με την μικροβιολογία! Ετσι κι αλλιώς για υποχόνδριος φαίνεται και το φυζίκ του παραμπέμπει σε μικροβιολόγο. Μου κάθεται παρα πολύ ωραία η εικόνα του πα΄νω από ένα μικροσκόπιο να ψάχνει για ιούς!

6. Κροατία: Συμπαθέστατος ο νεαρότερος τεχνικός της διοργάνωσης, κ. Bilic, τα πήγε πολύ καλά και σίγουρα στο μέλλον θα τα πάει ακόμα καλύτερα. Είναι ήδη ροκ σταρ στη χώρα του, μιας και παίζει σε μια μπάντα, αλλά επειδή κάνει γκελ και στα κοριτσάκια (και τις μεγαλύτερες κοπέλες), έτσι γυμνασμένος και αρρενωπός όπως είναι, εύκολα γινόταν σταρ του Χόλιγουντ και ας μην γνωρίζουμε τις υποκριτικές του ικανότητες. Δηλαδή οι άλλοι που παίζουν τους ματσό κακούς και ενίοτε γκόμενους, καλύτεροι είναι;

7. Γερμανία: Κανόνικα δεν θα έπρεπε να αναφερθώ στον Low γιατί δεν τον θεωρώ καν προπονητή, αλλά ας όψεται η συγκυρία που έριξε τα "πάντσερ" στην ανάγκη του. Με αυτό το μαλλί και το σχεδόν κολλητό άσπρο πουκάμισο (που πάντα συνδυαζόταν με μαύρο παντελόνι) θα μπορούσα να τον φανταστώ στυλίστα ή μόδιστρο. Αλλά επείδη - παρά το γεγονός ότι τώρα ήταν πρώτος προπονητής - δεν μπορώ να τον φανταστώ σε πρώτο ρόλο, μάλλον για βοηθός στυλίστα μου φέρνει, με τα φουλάρια περασμένα στο λαιμό να τρέχει να προλάβει να διορθώσει τις τελευταίες ατέλειες στα μοντέλα, λίγα δευτερόλεπτα πριν την επίδειξη.

8. Πολωνία: Αυτός ο κύριος αξίζει το σεβασμό μας για την πολυετή προσφορά του στο ποδόσφαιρο. Ο αθεόφοβος ο Beenhakker μέχρι το Τρινιντάντ & Ταμπάκο πήγε στο μουντιάλ, αλλά τον έφαγε η κατάρα των Πολωνών. Με αυτό το σοφιστικέ στυλ και το ταλιπωρημένο, γεμάτο ζάρες πρόσωπό του, εύκολα αν δεν τον ήξερα και τον συναντούσα στο δρόμο θα τον έκανα για αρχαιολόγο, που έχει περάσει πολλά χρόνια της ζωής του σε ανασκαφές κάτω από τον καυτό ήλιο.

9. Ολλανδία: Να ξεκαθαρίσω ότι εκτιμώ απεριόριστα την ποδοσφαιρική προσωπικότητα που λέγεται Marco Van Basten, αλλά η αλήθεια είναι ότι στα δύσκολα τα ψιλομούσκεψε. Αφήστε που μου δημιούργησε μια απορία που δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ. Πώς γίνεται να αφήνει τον αμυντικό Μπουλαρούζ εκτός 23αδας, να τραυματίζεται ο μεσοεπιθετικός Μπάμπελ και τελευταία στιγμή να τον καλεί και να τον βάζει βασικό σε όλα τα ματς;;; Τέλος πάντων, ο τεχνικός των "οράνιε" θα ήταν ιδανικός ασφαλιστής, αφού εκμπέμπει μια σιγουριά και μια δυναμική που κερδίζουν την εμπιστοσύνη σου.

10. Ιταλία: Δεν τα πήγε καλά ο Donadoni, παρουσίασε μια... αχρωμη "Σκουάντρα Ατζούρα" και ασφαλώς πλήρωσε το μάρμαρο, με την απομάκρυνση του από τον πάγκο της Ιταλίας. Είναι ένας καλοντυμένος μαγκάκος, που μπορεί να φερθεί κατάλληλα ανά περίσταση και μάλλον θα πρέπει να γίνει ιδιοκτήτης bar - restaurant στη χώρα του και μόνο σε αυτήν. Τον βλέπω μπροστά μου να κατευθύνει τους σερβιτόρους και να καλωσορίζει τους καλούς πελάτες, να τα "χώνει" στους υπαλλήλους της κάβας για τις μπόμπες που του έφεραν και να απολαμβάνει την υπέροχη αστακομακαρανάδα του σεφ του!

11. Ρουμανία: Η αλήθεια είναι ότι πίστευα πολύ στις δυνατότητες της Ρουμανίας και δεν δικαιώθηκα. Παρ' όλα αυτά όμως δε θεωρώ ότι φταίει ο φέρελπις Piturca. Κλασική βαλκάνια φάτσα, από τις εξευγενισμένες όμως για ρουμάνικη, μάλλον θα μπορούσε να σταδιοδρομίσει ως τροχονόμος στους κεντρικούς δρόμους του Βουκουστερίου. Εχει μπατσόφατσα, αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ ότι η ρουμανική αστυνομία θα τον τοποθετούσε στο ανθρωποκτονιών για παράδειγμα και όχι στην πλατεία Τσαουσέσκου να ρυθμίζει την κυκλοφορία σε ώρες αιχμής!

12. Γαλλία: Βρε βρε βρε, φτάσαμε επιτέλους στην ΜΟΡΦΗ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Μετα τιμής σας παρουσιάζω τον κ. Domenek. Μεγάλη η χάρη του!!! Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη νουβέλα για τον τεχνικό που βγάζει ενδεκάδα με βάση το ωροσκόπιο των παικτών του, του μετρ της προπονητικής που αφήνει εκτός ματς τον Ανρί για να βάλει τον... βιρτουόζο της μπάλας και δαντελένιο παλαιστή Γκομίς! Ιδανικός για να ερμηνεύσει τον ρόλο του Κλουζό και οποιουσήποτε άλλου γκαφατζή στην ιστορία του κινηματογράφου αλλά και της καθημερινότητας. Θα μπορούσε να είναι ο Τζανετάκος του παλιού ελληνικού σινεμά, ο ηλίθιος που ενώ εσύ είσαι σταματημένος στο φανάρι, έρχεται και σε τρακάρει και μετά αντιδρά σαν υστερική μυξοπαρθένα, και πολλά άλλα τέτοια χαριτωμένα. Πιθανότατα να ήταν και ένας υπάλληλος ξενοδοχείου που από κουτοπονηριά χώνει παντού τη μύτη του και συνήθως εκτείθεται ανεπανόρθωτα. Με δυσκολία συγκρατιέμαι και κλείνω την παράγραφο του πατριάρχη της ανοησίας!!!

13. Ελλάδα: Ηρθε και μας η ώρα μας! Ο Rehhagel, αυτός που σίγουρα όλοι μας έστω και μια φορά στη ζωή μας έχουμε αποθεώσει και έχουμε κράξει μέχρις εσχάτων, τα πήγε από άσχημα έως χάλια στην Αυστρία! Ο λάτρης της αρχαίας Ελλάδας Οτο, με το βαμμένο μαλλάκι του θα μπορούσε να είναι ένας διασκεδαστικός (με τις ατάκες του) ξεναγός. Οχι όμως ένας τυχαίος ξεναγός σε κάποιον όμορφο νησί, αλλά στην Αθήνα, να παρουσιάζει με στόμφο τον Παρθενώνα, την αγορά, το Θησείο και να μιλάει ώρες ατελείωτες για το πνέυμα των αρχαίων Αθηναίων και για την κατάκτηση του Euro2004 από την ελληνική αρμάδα με το γκολ του "Κολοσσού" στον ημιτελικο, την παρέα του 12θέου στο πούλμαν της Πορτογαλίας κτλ.! "Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέλφια..."

14. Σουηδία: Σκέψου έναν μεστομένο Σουηδό και αμέσως μετά δες την φωτογραφία του Lagerback. Δεν είναι ακριβώς αυτό το πρόσωπο που σκέφτηκες; Ψιλόλιγνος ήσυχος ανθρωπάκος που θεωρείς ότι ακόμα και να προσπαθήσεις πολύ, δεν θα καταφέρεις να τον συγχύσεις; Ο τεχνικός των Σουηδών που δεν ξέφυγε από την γενική μετριότητα της ομάδας του, κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν καθηγητής θρησκευτικών και μάλιστα λυκειάρχης στο 3ο Λύκειο Στοκχόλμης, το οποίο ειδικεύεται στη θεωριτική κατεύθυνση. Θα ήταν καλός με τους μαθητές του και θα τους τιμωρούσε μόνο αν δεν ήξεραν να πουν στο κεφαλόσκαλο την προσευχή.

15. Ισπανια: Ναι εντάξει, το πήρε το τρόπαιο ο Aragones, αλλά δεν είναι και ο... Λίπι. Ξεροκέφαλος είναι, ψιλοεκνευριστικός είναι, έχει εμμονές, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσω ότι είναι κάλός προπονητής και ότι τα παραπάνω είναι μάλλον τα αποτελέσματα του... γήρατος. Ο "σοφός" όπως τον αποκαλούν στην Ισπανία, θα ήταν εξαιρετικός παλαιοπώλης, Θα μπορούσε να σου πασάρει για μεγάλη ευκαιρία και εξαιρετική περίπτωση μια αντίκα των 2,5 μηνών, ως αρχαίο εύρημα! Τον οραματίζομαι να τραγουδάει "σκύψε και δες το μια άγκυρα και ένα οικόσημο έχει, είναι ελαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρδο, μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο να αγοράσεις..." και ο πελάτης να έχει ψηθεί τόσο από τη μυθοπλασία του Αραγονίες γύρω από το μαχαίρι κουζίνας της θείας του Dolores, που θα δώσει μια περουσία νομίζοντας ότι απέκτησε την λόγχη του Rodrigo Diaz De Vivar (γνωστού ως Ελ Σιντ), εθνικού ήρωα της Ισπανίας.

16. Ρωσία: Μάγος ή δουλευταράς; Μάλλον και οι δύο χαρακτηρισμοί ταιριάζουν απόλυτα στον Hiddink. Ο Ολλανδός τεχνικός, όποιο ασχημόπαπο και αν έχει παραλάβει, το μετέτρεψει σε κύκνο και αν δεν σκάλωνε πάντα στους ημιτελικούς θα ήταν ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Οπως θα μπορούσε να γίνει και κορυφαίος χρηματιστής, ή ακόμα καλύτερα διευθυντής μεγάλης τράπεζας, ο οποίος με το κύρος που τον διακρίνει και με το αφράτο μαγουλάκι που διαθέτει (ένδειξη καλής ζώης), θα έκλεινε τις σημαντικότερες εμπορικές συμφωνίες στο άψε σβήσε!

ΥΓ. Ξέρω ότι το κείμενο ήταν ατελείωτο και ότι ίσως σας κούρασε, αλλά νομίζω ότι άξιζε τον κόπο.
Περισσότερα...