| Jack Dalton | Comments ]

EURO ήταν και πάει...
Μας αφήνει όμως όμορφη, γλυκιά γεύση σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους. Με αυτό το το κομμάτι θα εγκαινιάσω μια ενότητα απολογισμού των όσων παρακολουθήσαμε στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Ξεκινάμε από το τι είδαμε από τις 16 Εθνικές και θα επανέλθουμε με τους 16 προπονητές, τις προσωπικότητες που ξεχώρισαν θετικά ή αρνητικά, τα όσκαρ και τα βατόμουρα...

Ξεκινάω από τον πρώτο όμιλο και τα απόλυτα... γατάκια, τους Πορτογάλους!!! Είναι δυνατόν να έχουν τέτοια ομάδα και να μην μπορούν να φτάσουν στην τετράδα τουλάχιστον; Θα μου πείτε τώρα δεν είχαν επιθετικό, ε και; Και τα άλλα αστέρια τι έκαναν; Που ήταν αυτό το κλαψιάρικο λάγνο αγοράκι (που ακούει στο όνομα Κριστιάνο) να πάρει την ομάδα πάνω του; Κλασικοί υπερφίαλοι Πορτογάλοι, με καλούς επιθετικογενείς μέσους, αλλά ουσία μηδέν. Αφήστε που ένα γκολ πέτυχε ο Ποστίγκα και αυτό ακυρώθηκε αδίκως ως οφσάιντ. Οι συμπαθείς σε όλους μας Τσέχοι, δεν κατάφεραν να καλύψουν την απουσία του Ροτζίσκι και έμειναν σε...ρηχά νερά, χωρίς να μας δείξουν κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό και φάνηκαν γερασμένη ομάδα. Άλλωστε που να φτάσουν με τον γεροΚόλρε και τον αρχισκόρερ (!!!!!) Μπάρος; Οι Ελβετοί και μόνο που ήταν εκεί (διοργανωτές βλέπετε) καλά ήταν για αυτούς, αξιοπρεπείς ήταν και αν δεν έχαναν από το πρώτο ματς τον σούπερ σταρ τους Φράι, τότε θα είχαν ακόμα καλύτερη παρουσία. Από την άλλη την καλύτερη εντύπωση άφησαν σε όλους μας οι Τούρκοι. Ομάδα με πάθος, πίστη στο αποτέλεσμα (πίστη γερμανικού επιπέδου, όχι φετινού γερμανικού όμως), με έναν προπονητή - τσακάλι, πέτυχαν να ανατρέψουν όλα τα προγνωστικά και τα ματς και αν δεν είχαν τις απουσίες που είχαν, τότε θα την βλέπαμε στον τελικό και... μαγκιά της!!!

Στο δεύτερο όμιλο την κορυφή κατέκτησε δίκαια η Κροατία, που έδειξε ότι και μπάλα πολύ ξέρουν οι παίκτες της (ειδικά ο Μόντριτς βγάζει μάτια) και τσαμπουκά έχουν και πολύ πολύ μέλλον, αν δεν τους... φάει το βαλκανικό DNA τους. Κρίμα που αποκλείστηκαν με γκολ στο 120'+2', αλλά γούσταρα πολύ το ξεβράκωμα που έκαναν στους Γερμανούς. Τα "πάντσερ", ήταν άθλια και ήταν τόσο τυχεροί που έπεσαν σε τέτοιο όμιλο και στη συνέχεια πάνω στην απόλυτη loser Πορτογαλία και την αποδεκατισμένη Τουρκία, για να φτάσει ξεκούραστα στον τελικό και να κάνει μια (ναι μόνο μια) υποψία φάσης σε αυτόν. Πολύ το χάρηκα αυτό το ποδοσφαιρικό ξεφτιλίκι που υπέστησαν οι William και Averell , που υποστήριξαν τους ημιθανείς παίκτες της Γερμανίας! Για τους Αυστριακούς, ότι και να γράψω θα είναι ακατάσχετη φλυαρία, έστω και αν γράψω μόνο μια αράδα. Ομάδα που περίμενε τα πάντα από τον ντεφορμέ Ιβανσιτς... δεν αξίζει ούτε καν να συμπεριλαμβάνετε σε αυτό το κείμενο, αλλά ας όψεται η συνδιοργάνωση. Οι Πολωνοί, μια από τα ίδια, στα προκριματικά πετούσαν σπίθες και στα τελικά όλοι αναρωτιούνται πώς προκρίθηκαν!

Πάμε τώρα στον όμιλο - φωτιά. Δεν σας κρύβω ότι ήμουν από τους λίγους που πίστευαν πολύ στην Ρουμανία και αν και δεν με δικαίωσε το αποτέλεσμα (μιας και δεν προκρίθηκαν) η εικόνα του ομίλου με δικαίωσε. Και διευκρινίζω. Αν ο επιπόλαιος Μούτου δεν έχανε το πέναλτι με τους Ιταλούς τότε όλα θα ήταν διαφορετικά. Οι Ρουμάνοι μπορούσαν περισσότεροι, αλλά έφαγαν το κεφάλι τους μόνοι τους. Από την άλλη η Ιταλία, εμφανίστηκε χειρότερη από κάθε άλλη μεγάλη διοργάνωση, και αν δεν υπήρχε η Γαλλία σε αυτό το EURO, τότε θα μιλούσαμε για την ομάδα του χρυσού... βατόμουρου. Ναι, ομολογώ πως στο ματς με την Ισπανία έλειψε ο Πίρλο, αλλά είναι κατάντια για οποιαδήποτε πρωταθλήτρια κόσμου, όταν της λείπει ένας παίκτης, να μην μπορεί να κάνει οτιδήποτε αξιόλογο στο γήπεδο. Εντύπωση σε όλους μας έκανε η Ολλανδία στους ομίλους, που έπαιξε φανταστικό ποδόσφαιρο, όμως έπεσε στα προημιτελικά απέναντι στην καλύτερη εμφάνιση που έχει κάνει ποτέ ομάδα σε οποιοδήποτε επίπεδο τα τελευταία 20 χρόνια και απόλεσε την ευκαιρία να σηκώσει την κούπα. Όσο για τους Γάλλους, πληρώνουν την εμμονή τους να στηρίζουν τον... Κλουζό του ποδοσφαίρου, τον Ντομενέκ. Για αυτόν θα σας γράψω αναλυτικά τις επόμενες μέρες. Δεν θέλω να πω τώρα τίποτα άλλο, γιατί οι "τρικολόρ" θα αποτελέσουν μία ενότητα μόνοι τους, έχουν πολύύύύύύ ψωμί!

Κλείνουμε με τον όμιλο της Εθνικής μας, που παρουσιάστηκε κατώτερη των προσδοκιών, ειδικά στο πρώτο ματς με τη Σουηδία, αλλά δεν ενστερνίζομαι τους μηδενιστές. Οι Ρώσοι "πάτησαν"την Ολλανδία και οι Ισπανοί το πήραν, οπότε το ότι αντιμετωπίσαμε... καφενεία, εγώ το ακούω βερεσέ! Ναι δεν ήμασταν καλοί, ναι μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα πράγματα, αλλά δεν είμαστε και άχρηστοι! Αντίθετα τα ξανθά αγοράκια της Σουηδίας, το μόνο που προσέφεραν στη διοργάνωση εκτός από την αφορμή για γκρίνια στους Έλληνες φιλάθλους, ήταν οι ωραίες παρουσίες στις εξέδρες και στους δρόμους της Αυστρίας. Οι Ρώσοι με τον Αρσάβιν στο οπλοστάσιο τους μετά τα δύο πρώτα ματς, έδειξαν το καλύτερο τους πρόσωπο (αν είχαν και τον Πογκρέμνιακ, θα ήταν ακόμα πιο ανταγωνιστικοί) και δυστυχώς... άδειασαν μετά την υπερματσάρα που έκαναν κόντρα στους Ολλανδούς και με τους Ισπανούς παρουσιάστηκαν αγνώριστοι. Τέλος, η Ισπανία δίκαια το σήκωσε, μιας και πραγματοποίησε σε όλο το τουρνουά καλές , εώς και πολύ καλές εμφανίσεις, με μοναδική εξαίρεση το παιχνίδι απέναντι στους καταστροφείς του ποδοσφαίρου (στο συγκεκριμένο ματς) Ιταλούς.

Με λίγα λόγια, Γαλλία, Ιταλία κατά πρώτο λόγο και Γερμανία, Πορτογαλία κατά δεύτερο, απογοήτευσαν και από την άλλη Ισπανία, Τουρκία, Ολλανδία και ίσως και Κροατία κέρδισαν τις εντυπώσεις. Όλο αυτό το... μακροσκελές κείμενο, γράφτηκε επί της ουσίας για να σας... μπάσω στο κλίμα για το τι θα επακολουθήσει στα επόμενα γραπτά μου, που υπόσχομαι ότι θα είμαι γλαφυρός, επιθετικός, κακιασμένος και κυρίως γραφικός!!! Ετοιμαστείτε, έρχονται τα καλύτερα...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Τα κλισέ βασιλεύουν στον αθλητισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντιμετώπιση της αντικειμενικά καλύτερης ομάδας του τουρνουά ως σίγουρα χαμένης στο τελικό απέναντι στα πάντσερ.

Οι Ισπανοί που κάποιοι με ελαφρά τη καρδία αποκαλούσαν losers και διάφορα άλλα όμορφα κέρδισαν ΕΥΚΟΛΑ το τουρνουά. Μόνο απέναντι στη Squadra Azzura χρειάστηκαν παράταση και πέναλτυ.

Παρόλα αυτά όλοι θεωρούσαν ότι στα δύσκολα θα αποτύχουν γιατί είναι losers. Δεν υπολόγισε κανείς ότι τα τελευταία δέκα χρόνια σαρώνουν σε επίπεδο εθνικών ομάδων ελπίδων και νέων. Οι παίκτες που κάποιοι αποκαλούν losers έχουν κερδίσει Champions League, Κύπελλα UEFA, τη Primera Division - που κάθε άλλο παρά εύκολη διοργάνωση είναι κλπ.

Επίσης δεν υπολόγισε κανείς ότι μαζί με το Ιταλικό το Ισπανικό είναι το μοναδικό top πρωτάθλημα με πληθώρα γηγενών παικτών να πρωταγωνιστούν στις ομάδες. Στην Αγγλία για να βρεις Άγγλο στις 4-5 τοπ ομάδες ψάχνεις με το δίκανο , ομοίως και στη Γερμανία. Αντίθετα στην Ισπανία και την Ιταλία υπάρχουν άφθονοι ντόπιοι.

Η μεγάλη χαμένη του τελικού απλά επιβεβαίωσε όσους έβλεπαν μπάλα. Δυστυχώς οι Γερμανοί πρέπει να αναθεωρήσουν το ποδόσφαιρο τους. Στην Εθνική Γερμανίας του '90 αμφιβάλω εντόνως αν έστω και ένας από αυτούς που έπαιζαν σετη τωρινή θα είχε θέση.

Το ποδόσφαιρο αλλάζει πλέον. Η επιστημονική εκγύμναση και προετοιμασία που παράγει παίκτες με σπουδαία αθλητικά προσόντα δεν είναι πλέον κτήμα μόνο των Γερμανών αλλά όλου του κόσμου. Οπότε η υπεροχή στη φυσική κατάσταση δεν κάνει τη διαφορά όπως κάποτε.

Το ποδόσφαιρο τύπου basket μία σου και μία που παίζουν στη Γερμανία, προσφέρει γκολ και θέαμα αλλά δυστυχώς δεν βοηθάει την ουσία. Οι μεγαλύτεροι πραγματιστές του κόσμου Γερμανοί έχουν καταφέρει να φτιάξουν ονειροπόλες ομάδες.

Δεν είναι τυχαίο που οι Γερμανικές ομάδες απέχουν από τους Ευρωπαϊκούς τίτλους τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η Super Bayern φέτος καταποντίστηκε από τη Zenit, ενώ η αναμφισβήτητη δεύτερη ομάδα της Γερμανίας Werder έγινε γιο γιο από το Sir Takis μέσα έξω.

Οπότε καταλήγουμε ότι το Euro το πήρε ο καλύτερος. Αυτός που παράγει συνέχεια φουρνιές νέων παικτών και που έπαιξε επί ένα μήνα τη καλύτερη μπάλα (α ρε Ντε Ρόσσι τι μας έκανες που έχασες το πέναλτυ...)

Υ.Γ. Όσον αφορά τις απορίες του Τρυφερού ποδιού κάνω απλά μία σύντομη παρατήρηση. Η Αγγλία κάτσε να προκριθεί πρώτα στο Μουντιάλ και μετά θα δούμε αν θα το κατακτήσει 40 χρόνια μετά...
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Από τη φύση μου είμαι περίεργος άνθρωπος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μου έρχονται πολλά ερωτήματα στο νου, στη διαρκή μου αναζήτηση για όλο και περισσότερη γνώση.

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που τελείωσε μου προκάλεσε μία σειρά από απορίες, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ:

O Domenech τι μέσο έχει και παραμένει προπονητής της Γαλλίας;

Ο Low πού ντύνεται;

Είναι δυνατόν η Ιταλία να έχει ως εναλλακτική λύση στην άμυνα τον Barzagli;

Έχεις το Lahm και το Jansen - ο Friedrich γιατί παίζει βασικός πλάγιος αμυντικός;

Στην Ισπανία δεν υπάρχει καλύτερο αριστερό μπακ από τον Capdevila;

Βασική προϋπόθεση για να παίξεις επιθετικός στην εθνική Γερμανίας είναι να ΜΗΝ έχεις γεννηθεί στη Γερμανία;

Πόσους τελικούς ακόμα πρέπει να χάσει ο α-Ballack για να παραδεχτούμε ότι είναι loser;

Στην Ιταλία δεν αφήνουν ποτέ το πλεονέκτημα;

Πόσα χρόνια ακόμα θα ακούμε Βερνίκο και Θεοφιλόπουλο;

Ο Low πού ντύνεται;

Αφού οι Ισπανοί ξαναπήραν το Ευρωπαϊκό 44 χρόνια μετά την πρώτη τους κατάκτηση (που είχε γίνει μέσα στο σπίτι τους), μήπως εμείς οι Άγγλοι έχουμε ελπίδες για το Μουντιάλ του 2010;

Οι Ισπανοί έπρεπε να βρουν ένα Βραζιλιάνο για να ξανασηκώσουν κούπα;

Ο Guiza πώς βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ισπανίας;

Ο Ricardo τι μέσο έχει και είναι βασικός και αναντικατάστατος στην Πορτογαλία τόσα χρόνια;

Οι Τούρκοι έχουν τόσους πολλούς καλούς παίκτες;

Ο Τοροσίδης γιατί πρέπει να παίζει αριστερό μπακ στην εθνική;

Η Αυστρία γιατί δεν έχει ούτε έναν αξιοπρεπή επιθετικό;

Ο Low πού ντύνεται;

Η Τουρκία χωρίς τον Terim έχει ελπίδα;

Τrezeguet, Flamini, Clichy, Mexes δε χώραγαν σε αυτή την εθνική Γαλλίας;

Ο Larsson πόσα χρόνια ακόμη θα είναι απαραίτητος στη Σουηδία;

Η Ρωσία με Pogrebnyak, Arshavin, μέσο όρο ηλικίας κάτω από τα 26 και το Hiddink στον πάγκο μήπως είναι από τώρα φαβορί για το Μουντιάλ;

Πόσο σίγουροι είμαστε ότι το επόμενο Euro θα γίνει σε Πολωνία-Ουκρανία;

Ο Aragones γιατί έκανε σε όλα τα ματς το ίδιο καψόνι στον Τorres;

Ο Bilic θα συνεχίσει να κάνει θαύματα με την Κροατία;

Ο Mutu είναι η Ρουμανία ή ο Mutu θεωρεί ότι αυτός είναι η Ρουμανία;

Ο Gomis είναι ποδοσφαιριστής;

Οι Ολλανδοί πόσους καλούς παίκτες χρειάζονται για να κερδίσουν κούπα;

Άντε, να πιστέψω ότι οι Καταλανοί, λόγω σημαντικής παρουσίας πουλέν τους στην ενδεκάδα, πανηγύρισαν την κούπα... Οι Βάσκοι πόσο σίγουροι είμαστε ότι βγήκαν στους δρόμους;

Σοβαρά: Ο Low πού ντύνεται;

O Guiza, που λέτε, παντρεύεται, πλέον, την εκλεκτή της καρδιάς του... Της το υποσχέθηκε πριν το Euro και το ανακοίνωσε και σε συνέντευξη τύπου ότι αν σηκώσουν την κούπα παντρεύονται... Πού να φανταστεί ο άνθρωπος ότι θα τα κατάφερναν; Εδώ έχουν καταφέρει να αποκλειστούν από την Αγγλία στα πέναλτι το 1996! Αλλά, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη πεις... Όχι τίποτε άλλο, το έχει εκθέσει κιόλας το κορίτσι και έχουν ήδη ένα γιο... Ιδού και το εν λόγω κορίτσι:
Το κορίτσι, βέβαια, δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκτίθεται - όσο και αν φαίνεται περίεργο με βάση τη συντηρητική αυτή φωτογραφία... Στα 18 της άρχισε να κάνει γυμνές φωτογραφήσεις, εμφανίζεται σε τηλεοπτικά σόου για να βγάλει τα ρούχα της, έχει δηλώσει ότι έχει συνάψει σχέσεις με 6 παίκτες της Real, έχει προκαλέσει έναν από τους πολλούς τσακωμούς του ζεύγους Beckham, ενώ είναι και επίσημη FIFA μάνατζερ!!! Άντε, με το καλό παιδιά...

ΥΓ. Ο Low πού ντύνεται;
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Αποφάσισα να κάνω τη χάρη στο χαρούμενο φιλελεύθερο αγόρι του blog και να του εκφράσω ορισμένες παρατηρήσεις για τα μαθήματα του.

1.
Μάθημα προσεκτικής ανάγνωσης: Ο συγγραφέας άπαξ και δεν ξεκαθαρίζει τι ακριβώς εννοεί αφήνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να κάνει αυθαίρετες ερμηνείες. Οπότε εγώ επιλέγω τη πιθανότητα να μην έχει σπίτι, να μην δουλεύει λίγο απλά να ελπίζει ότι κάποιος θα παράγει για λογαριασμό του.

2.
Μάθημα οικονομικών όρων: Χωρίς να θελήσω να διαλύσω την υπέροχη φούσκα σου να σου εξηγήσω ορισμένα πράγματα. Πέντε φυτά δεν αρκούν για να ζήσει ένας άνθρωπος. Παράλληλα η φέτα απαιτεί κάτι που να μοιάζει με κατσίκα, κάποιον να την αρμέξει, κάποιον να παστεριώσει γενικά έχει μία κάποια διαδικασία. Αν νομίζεις ότι φυτρώνει στο βουνό συγνώμη αλλά θα σε απογοητεύσω.

Υπάρχει τέλος σημαντικός λόγος για τον οποίο εδώ και περίπου 10000 χρόνια ο κόσμος κάνει συναλλαγές με χρήματα και όχι με ανταλλαγές του στυλ 5 πορτοκάλια για 5 μήλα. Οπότε προτείνω απλά να περιμένετε στην ακτή μήπως ξεβράσει μπακαλιάρους.

3.
Μάθημα επιβίωσης στην εκτός Αθηνών Ελλάδα: Δεν διαφωνεί κανείς ότι οι νυν κάτοικοι της Ανάφης περνάνε μία χαρά. Αυτό που δεν τους ρώτησε κανένας είναι αν θα συνεχίσουν να περνάνε καλά όταν καταφτάσουν τα παιδιά με τις τσουγκράνες.

4.
Μάθημα ειρηνικής συνύπαρξης: Η παρουσία σας εκεί δεν είπε κανένας ότι θα είναι πολεμική. Αν τώρα αισθάνεσαι τη ανάγκη να ξεκαθαρίσεις τις προθέσεις σας εν' όψη της απόβασης ελεύθερα. Και ο Μπους για εκδημοκρατισμό πήγε στο Ιράκ.

5.
Συνέχεια στο 1: Δεν είμαι εγώ αυτός που είπε ότι θα κάνω κολεκτίβα αλλά θα είναι ελιτίστικη και θα πάνε μέχρι 100. Αυθαίρετα επίσης θα υποθέσω ότι θα είναι μικτός πληθυσμός, γυναίκες και άνδρες και όχι μόνο 100 αγόρια γιατί εκτιμώ ότι οι ντόπιοι μάλλον θα νομίζουν ότι χάσατε το δρόμο για τη Τήλο.

6.
Μάθημα κινηματογράφου: Η ταινία είναι χάλια και συμφώνησε μαζί μου το πλήθος που ΔΕΝ συνέρευσε στους κινηματογράφους να θαυμάσει αυτό το αριστούργημα. Η επιτυχία ή αποτυχία του εγχειρήματος της κολεκτίβας δεν με αφορά. Απλά η ιδέα μου φάνηκε γνωστή.

7.
Μάθημα επιχειρηματικότητας: Προφανώς όταν βλέπεις ένα ξερόβραχο στη μέση του Αιγαίου η πρώτη σου σκέψη είναι θα φτιάξω μία κολεκτίβα και θα ζούμε από τη γη. Η δικιά μου είναι ότι μάλλον το μέρος δεν είναι κατάλληλο. Επίσης δεν ξέρω αν έχει αρκούδες η Ανάφη, αλλά μπορείς μιας και θα πας μέχρι εκεί να ιδρύσεις και ένα φορέα για τη προστασία της αρκούδας της Ανάφης.
Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Πριν από κάποια χρόνια - συγκεκριμένα το 1998 - το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ διεξαγόταν στη λατρεμένη μου Αθήνα. Πώς τα είχε φέρει η τύχη, ο πρόεδρος της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας μπάσκετ ήταν ελληνικής καταγωγής. Αφορμή, λοιπόν, για τους δημοσιοκάφρους να μαζευτούν στο Ελληνικό - El Venizelos δεν υπήρχε ακόμη - να πάρουν δηλώσεις από το πατριωτάκι... Πέφτει η φοβερή ερώτηση αν είναι δημοφιλές σπορ στη Βραζιλία το μπάσκετ και ο πρόεδρας τους αφήνει όλους κόκκαλο: "Το μπάσκετ είναι το εθνικό μας σπορ!"... Τολμάει ένας δημοσικάφρος και ρωτάει το αυτονόητο: "Μα, το ποδόσφαιρο;" Παραξενεμένος ο πρόεδρας λέει το αυτονόητο (για τους βραζιλιάνους): "Το ποδόσφαιρο δεν είναι σπορ, είναι θρησκεία, η μπάλα είναι θεά για εμάς!"

Από την άλλη ο μεγάλος Ivica Osim έχει πει σε συνέντευξη τύπου ότι η μπάλα είναι πόρνη (αλλιώς το είπε, αλλά, όπως ο μεταφραστής του, ας διατηρήσουμε ένα επίπεδο)...

Πού τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά...

Κάτι τέτοιες ώρες μου έρχονται και τα δύο στο μυαλό... Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μπάλα είναι ή θεά - οπότε ό,τι κάνει είναι δοκιμασία για την πίστη μου - ή πόρνη - οπότε ό,τι κάνει το κάνει επειδή γουστάρει να με... Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που μου κάνει τα τελευταία χρόνια...

Τα άσχημα ξεκίνησαν το 2005: Ως πιστός ποδοσφαιρόφιλος έχω παρακολουθήσει ανελλιπώς το ΤσουΛου (όπως κάθε χρονιά, εξάλλου) και στον τελικό μου σκάνε Liverpool-Milan... Από όσα έμαθα και είδα σε φάσεις μετά πρέπει να ήταν ένας καλός τελικός... Ήταν, όμως, ο πρώτος τελικός Πρωταθλητριών-ΤσουΛου που δεν είδα από τον πρώτο τελικό που θυμάμαι να βλέπω στην τηλεόραση το 1987 (εκείνο το τακουνάκι του απίθανου αλγερινού Madjer, μου έχει χαρακτεί στη μνήμη...)

Βλέπετε, έχω ένα ψυχολογικό ζήτημα: υπάρχουν 4 ομάδες σε ευρωπαϊκό επίπεδο συλλόγων που δε θέλω να κερδίζουν ούτε αρκουδάκι στη σκοποβολή στο λούνα παρκ - Παναθηναϊκός, Liverpool, Real Madrid και Milan...

Αλλά τα τερτίπια της θεάς/πόρνης συνεχίστηκαν: ο τελικός του 2007 (στην Αθήνα, κιόλας!) είναι επανάληψη αυτού δύο χρόνια πριν... Αυτόν τον είδα, ομολογώ... Με μισή καρδιά...

Και έρχεται το αποψινό ως τελειωτικό χτύπημα...

Δεν μπορούσε στον τελικό να είναι η Ρωσία, η Κροατία, η Τουρκία, η (πάντα συμπαθής) Τσεχία, η Ολλανδία, η Αγγλία (το ξέρω ότι δεν ήμασταν καν στην τελικη φάση - τον πόνο μου λέω), η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σουηδία του Larsson, η Γαλλία (αυτοί θα ήταν αν είχαν έναν προπονητή στον πάγκο τους...), έστω η Ελλάδα που ως πατρίδα θα την υποστηρίζαμε, βρε αδερφέ;

Έπρεπε να είναι η χειρότερη Γερμανία της εικοσαετίας και η κάποτε-κερδίσαμε-ένα-ευρωπαϊκό-στο-σπίτι-μας-και-είμαστε-οι-καλύτεροι-της-Ευρώπης Ισπανία;

Τι σου φταίω, μωρή μπάλα; Με τι διάθεση θα δω τώρα το ματς; Να ελπίζω να έρθει ένα 5-5 και να πάει στα πέναλτι, τουλάχιστον να έχω ευχαριστηθεί μπάλα; Να βάλει και 4 γκολ ο α-Ballack να χαρεί και ο Jack που έχει παίξει το σπιτικό του πάνω του; Να εξακολουθήσει τις "φοβερές" του εμφανίσεις ο Torres για να αποδειχτεί πόσο άχρηστοι είναι όλοι οι άλλοι της Liverpool και μπροστά τους μοιάζει μέγας μπαλαδόρος; Να ξανατσακωθεί με κάτι ο Low; Να ξαναβγάλει τον Torres ο Aragones για να βάλει τον έτερο μεγάλο μπαλαδόρο Guiza (η απόλυτη ξεφτίλα του ισπανικού πρωταθλήματος είναι ότι αυτός ο άνθρωπος βγήκε πρώτος σκόρερ);

Άντε, να έχουμε ένα καλό ματς, να ευχαριστηθούμε μπάλα, να δικαιωθεί για μία ακόμα φορά ο Lineker...

ΥΓ. Όταν η Γερμανία έχει τον ανύπαρκτο Low, η Ισπανία το γεροπαράξενο Aragones, η Ιταλία (είχε) το χαμένο στον κόσμο του Donadoni και η Γαλλία το δεν-ξέρω-μπάλα-και-το-δείχνω-σε-κάθε-ευκαιρία Domenech, μήπως πρέπει να νιώθουμε μια χαρά που έχουμε τον κολλημένο με την παρέα του Rehhagel;

ΥΓ2. Άντε, να τελειώνουμε γιατί έχουμε και προ-Ολυμπιακό στο μπάσκετ...

ΥΓ3. Το The Beach είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία από ένα (πολύ καλύτερό της) βιβλίο... Και η Virginie Ledoyen πρέπει να κυκλοφορεί φορώντας το πολύ μπικίνι!

ΥΓ4. Εγώ πειράζει που δε θέλω ούτε την κολλεκτίβα της Ανάφης ούτε 5αστερο στη Χαλκιδική, αλλά κάτι in-between (που λένε και στα μέρη μου);

ΥΓ5. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων να επισημάνουμε ότι το Dettol προϋπάρχει της πρόσφατης θεαματικής τριλογίας του Ευαγγελάτου...

ΥΓ6. Η πολιτική συμπόρευση και η γενικότερη σχέση Ανδρέα-Σημίτη είναι άξιες αναλυτικότερης περιγραφής...

ΥΓ7. Όποιος πιστεύει ότι ΜΟΝΟ ο Τσουκάτος και εν αγνοία άλλων πήρε λεφτά από τη Siemens, ας σηκώσει το χέρι του... Didn't think so...

ΥΓ8. Προσεχώς: Ο Guiza και η κυρία της φωτογραφίας.

ΥΓ9. Προσεχώς 2: Θοδωρής Παπαλουκάς.-
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

1) Μάθημα προσεκτικής ανάγνωσης:Όταν διαβάζετε ένα κείμενο που σας προκαλεί απορίες καλό είναι να το ξαναδιαβάζετε, μπορεί μέσα στη τελειότητά σας να φταίτε κι εσείς. Η πρόταση για την Ανάφη περιλαμβάνει :α) Την πιθανότητα να δουλεύει κανείς λίγο και να τα ξύνει μετά. β)Την πιθανότητα να νοικιάζει το σπίτι του στη Αθήνα (αν έχει) και να αξιοποιεί τη διαφορά των τιμών, οπότε τα ξύνει ολημερίς κι ολονυχτίς γ)Την πιθανότητα να ασχοληθεί με την παραγωγή.

2) Μάθημα οικονομικών όρων: Κατανοώ την αγαλλίαση ενός μη αριστερίζοντος φιλελευθέρου στη θέα της λέξεως «παραγωγή» (τον συγχαίρω που τη θυμάται, οι περισσότεροι επικεντρώνουν στην «πώληση») αλλά την ώρα που εκείνος φαντάζεται απέραντες φυτείες με τομάτες, πόλεμο τιμών και πιθανώς την επικράτηση ενός ισχυρού καρτέλ εγώ αναφέρομαι στο σκάλισμα και το πότισμα 5 φυτών με παραγωγή ικανή να θρέψει 1-2 ανθρώπους και να προσδώσει υπεραξία τόση ώστε με ανταλλαγές να αποκτηθεί ένα αγγούρι κι ένα κομμάτι φέτα. Η «παραγωγή» λοιπόν θα οδηγήσει απλώς σε μια χωριάτικη και αρκετό χρόνο για να τα ξύσεις με την ησυχία σου.

3) Μάθημα επιβίωσης στην εκτός Αθηνών Ελλάδα: Η κοινωνική συνοχή και οι ισχυροί φιλικοί και οικογενειακοί δεσμοί, διατηρούν στη ζωή τους κατοίκους των μικρών κοινοτήτων αυτής της χώρας. Εκτός αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι δεν μαγείρευαν, δεν έτρωγαν και δεν έχτιζαν μέχρι να υπογραφεί η συνθήκη για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και να γίνουμε ενεργειακά αυτόνομοι . Η κολεκτίβα λοιπόν υπάρχει άσχετα με την άφιξη ή όχι 101 ρεμπεσκέδων.

4) Μάθημα ειρηνικής συνύπαρξης: Ζητούμενο είναι η ένταξη. Αυτό που προτείνεται είναι η φυγή προς έναν κόσμο υπαρκτό κι όχι η δημιουργία ενός εκ του μηδενός. Ούτε βέβαια η απόβαση σε ένα τόπο με στόχο τον «εκδημοκρατισμό» και τον «εκπολιτισμό» των κατοίκων του. Αυτά είναι για τους θαυμαστές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στις μέρες μας και του Μ.Αλεξάνδρου στην αρχαιότητα.

5) Συνέχεια στο 1: Η ανάγνωση καλό είναι να μην περιορίζεται σε λέξεις «χρωματισμένες» όπως το σφυροδρέπανο. Υπάρχει κείμενο και μετά που αντίκειται στην τυφλή συλλογικότητα. Η αναφορά στους 100 είναι τυχαία, η θεωρία απευθύνεται στον καθένα ξεχωριστά.

6) Μάθημα κινηματογράφου: Η θέαση,επίσης, μιας ταινίας δεν πρέπει να επικεντρώνεται σε ένα συγκλονιστικό μπικίνι. Η «Παραλία» είναι θαυμάσια ταινία και χαίρομαι που η «Θεωρία» προκαλεί τέτοιου είδους συνειρμούς, το ευχόμουν άλλωστε. Για τους λόγους, όμως που αναφέρονται πιο πάνω, οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Ακόμη,όμως, και να ταυτίζονται πλήρως αδυνατώ να καταλάβω γιατί η πλοκή ενός μυθιστορήματος αποτελεί απόδειξη για την αποτυχία μιας ιδέας. Όσο για το μπικίνι, παραδέχομαι ότι την ταινία την ξαναείδα για να καταφέρω να ασχοληθώ και με την υπόθεση.

7) Μάθημα επιχειρηματικότητας: Αυτό το χρειάζομαι εγώ, αφού δεν είμαι σε θέση να διακρίνω τις παραγωγικές δυνατότητες ενός τόπου από μια φωτογραφία. Υποθέτω ότι αν η Ανάφη ήταν καταπράσινη κάποιο επιχειρηματικό μάτι θα έβλεπε Αττικές οδούς με κίτρινες μεζονέτες , Εγνατίες με υπόγειες διαβάσεις για τις αρκούδες ή έστω ένα γήπεδο γκολφ.

Ο William Dalton ζητά συγγνώμη από όσους σε κάποια σημεία της «Θεωρίας της Ανάφης» αναγνώρισαν τον εαυτό τους. Τους εύχεται καλές διακοπές στη Χαλκιδική κι ας δώσουν και τα χαιρετίσματά του στον ημίγυμνο μάνατζερ ξαπλώστρας που θα συναντήσουν εκεί.

Από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου ενημερωθήκαμε ότι πρέπει να φοράτε πάντα το βραχιολάκι σας κι ότι το πρόγραμμα της πρώτης ημέρας περιλαμβάνει άκουα αερόμπικ στις 12:00 (υποχρεωτικό) και μαθήματα λάτιν χορών στις 14:00 (προαιρετικό). Ακολουθεί γεύμα στις 15:30.Το μενού περιλαμβάνει μοσχαράκι κοκκινιστό ή παστίτσιο. Παρακαλούνται οι έχοντες ιδεολογικό πρόβλημα με τις κολεκτίβες να ενημερώσουν τη ρεσεψιόν ώστε να τους σερβίρει κοτόπουλο με ρύζι (ελάχιστη παραγγελία 50 άτομα). Το βράδυ έχει δίωρο καλοπέρασης (υποχρεωτικό) με κονιάκ και πούρο. Θα ακολουθήσει διαγωνισμός μπίνγκο.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Μόνο ένας γνήσιος φιλελεύθερος αριστερίζων θα μπορούσε να περιγράψει τις ιδανικές του διακοπές σε ένα μέρος όπου θα πάνε όλοι να παράγουν ενώ σαν σύμβολο θα έχουν τη τσουγκράνα Βέβαια του δίνω συγχαρητήρια γιατί κατάφερε να παραβλέψει μία μικρή λεπτομέρεια. Πως ακριβώς θα παράγει αυτός που πάει να τα ξύσει;

Στην υπέροχη θεωρία σε δύο δόσεις όπου ξεκίνησε από το που να πάει διακοπές και κατέληξε στη προσπάθεια του να φτιάξει μία ισότιμη κοινωνία αργόσχολων στην ερημική Ανάφη το μόνο που λείπει είναι η γνωριμία του με ένα ζευγάρι Γάλλων (με τη Γαλλίδα να είναι ιδιαιτέρως εμφανίσιμο μωρό) για να παίξει το ρόλο του Di Caprio στο The Beach (για όσους άντεξαν να παρακολουθήσουν αυτό το έκτρωμα και μετά την εμφάνιση της Virginie Ledoyen με μαγιό οπότε πλέον η ταινία είχε κορυφωθεί και δεν είχε τίποτα άλλο να δεις).

Διάφοροι manager's, και κακομοίρηδες, επιχειρηματίες μαζεύτηκαν σε μία απόμερη παραλία και έφτιαξαν μία ισότιμη κοινωνία για να τα ξύνουν. Όσοι άντεξαν και είδαν το τέλος (επειδή τους πήρε ο ύπνος στα διάφορα βαρετά όπως το να σκοτώνει καρχαρίες ο William Dalton Di Caprio) διαπίστωσαν ότι αυτά τα ωραία όνειρα γίνονται εφιάλτες ακόμα και στις ταινίες με ωραία γκομενάκια με μαγιό και εξαιρετικά soundtrack.

Βέβαια οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από τη φωτογραφία η Ανάφη παρέχει τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες σε σχέση με την παραλία του The Beach οπότε το έργο του William και των 100 εκλεκτών του θα είναι ολίγον τι πιο εύκολο. Άλλωστε πάρα πολλοί έχουν επιβιώσει με διατροφή ρήγανη και ψάρια (αυτά κάποιος πρέπει να τα ψαρέψει αλλά προς χάριν της περίστασης θα υποθέσουμε ότι θα τα ξεβράζει η ακτή). Επίσης δεν γνωρίζουμε αν οι συμπαθέστατοι κάτοικοι της Ανάφης θέλουν τους 101 ρεμπεσκέδες να πάνε να τους καταστρέψουν το οικοσύστημα.

Για κάποιους το παραπάνω σενάριο είναι απόδραση από τη καθημερινότητα και η ιδανική ζωή. Αν θέλει πάντως κάποιος να το υλοποιήσει μπορώ να προτείνω να αναζητήσουν τις αγγελίες για φαροφύλακες. Είναι ότι πιο κοντινό στο όνειρο της κολεκτίβας της Ανάφης.
(Για περισσότερες πληροφορίες για την Ανάφη www.anafi.gr)

Υ.Γ. Εγώ πάντως για διακοπές θα πάω σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο της Χαλκιδικής όπου το μόνο που θα με ενοχλεί θα είναι η ανεπαίσθητη μυρωδιά του Dettol από την έξτρα απολύμανση του δωματίου...
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Συνοψίζοντας την εισαγωγή καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι είτε έχουν αναλάβει ρόλους μέσα στους οποίους ασφυκτιούν (ασχέτως αν η μεγάλη πλειοψηφία τελικά θα δήλωνε ευτυχισμένη λόγω απλής και ανόθευτης βλακείας), είτε αναζητούν, μη μπορώντας να εξηγήσουν πειστικά στον εαυτό τους γιατί το μεγαλείο της ύπαρξης τους αφήνει όλους εμάς αδιάφορους. Η καλοκαιρινή παρατήρηση είναι πιο αποκαλυπτική ακριβώς γιατί γίνεται σε περιβάλλον διαφορετικό από το μικρόκοσμο μας και τις νόρμες που αυτός συνεπάγεται. Αφού, λοιπόν είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει κανείς το άγχος και την πίεση που του προκαλεί η καθημερινότητά του, ας αλλάξει καθημερινότητα.

Η επιλογή της Ανάφης είναι τόσο τυχαία όσο και προσεκτικά μελετημένη. Το να διατυπώσεις θεωρία με ζητούμενο τη φυγή στη Μύκονο αφ'ενός θα προκαλούσε το χλευασμό- Θωμά είσαι σπίτι;Ετοιμάσου για Χαβάη - αφ'ετέρου θα ήταν παράδοξο να φεύγει κανείς για ένα μέρος φτιαγμένο ακριβώς για να περιέχει τα συστατικά της καθημερινότητάς του. Κύριο ζητούμενο της θεωρίας, λοιπόν, είναι να εκλείψουν οι παράγοντες εκείνοι που αλλοιώνουν τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής μας. Όσοι κοιτάζονται κάθε απόγευμα για το ποιός θα φύγει πρώτος από τη δουλειά, οδηγούν 45 λεπτά την ημέρα σαν να τρέχουν στις 24 ώρες του Λε μαν, διαβάζουν εφημερίδα στην ηλεκτρονική μορφή της για να εξοικονομήσουν 1 ευρώ (ή 1,30 αν διαβάζουν αυτές που έχουν πρώτο θέμα την ακρίβεια) και ισχυρίζονται ότι η ζωής τους πάει καλά, πρέπει να σκεφθούν σοβαρά, ότι η Ανάφη που τους προτείνεται εδώ μπορεί να γίνει ψυχιατρείο σε λίγα χρόνια.

Στο νησί της ψυχοθεραπείας μας, ο τεχνολογικός πολιτισμός υπάρχει ίσα ίσα για να καλύπτει τα αναγκαία. Πάρε λοιπόν ασθενή μου ένα computer, βάλε και ένα δορυφορικό πιάτο κι όταν έχει ρεύμα θα αισθάνεσαι σα στο σπίτι σου. Τις άλλες φορές που θα τελειώνεις τη δουλειά σου νωρίς ελπίζω ότι κάτι θα βρεις να κάνεις. Σε περίπτωση που δεν τα καταφέρνεις(κάτι τέτοιο υποψιάζομαι) μπορείς να σκέφτεσαι την άνοδο στην τιμή της βενζίνης και πόσο αυτό θα σε επηρεάσει τον άλλο μήνα που θα γεμίσεις το αυτοκίνητό σου. Αν πάλι σε πιάνει νοσταλγία μπες στην θέση του οδηγού άναψε το ραδιόφωνο και μείνε εκεί 30-40 λεπτά-πάλι σε σχέση με το τι ανέπνεες ωφελημένος είσαι.

Όσο για την πνευματική καλλιέργεια και το γνωστό επιχείρημα περί θεάτρου και εκθέσεων σε ενημερώνω ότι όλες οι επιθεωρήσεις του χειμώνα προβάλλονται το καλοκαίρι από την τηλεόραση κι ότι αν κάποιος ξαναβγάλει γύψινα ομοιώματα αγελάδων στους δρόμους της Αθήνας θα χαρώ πολύ να σε εφοδιάσω με ένα εισιτήριο ώστε να μη χάσεις το σημαντικό event. Αν μάλιστα είσαι τόσο καλός μάνατζερ όσο διατείνεσαι την ώρα που ανάβεις το πούρο σου στην παραλία με τους 40 βαθμούς, είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρουμε να φτιάξουμε κι ένα φεστιβάλ Ανάφης όπου θα καλούμε όσους τραγουδιστές μας ενδιαφέρουν. Και να θέλεις μπουμ μπουμ, σαν τρελός να...

Αν αυτό που σε εμποδίζει είναι το βιοποριστικό, σου επισημαίνω ότι στην Ανάφη τα έξοδά σου Θα είναι τα μισά σε σχέση με την Αθήνα όπου όλα τα στελέχη των 1000-1500-2000 € ξοδεύουν το ένα τρίτο του μισθού του στο ντύσιμο κι ότι με μια απλή ενοικίαση του σπιτιού σου μπορείς να περνάς μια χαρά χωρίς να σε ενοχλήσουμε οι υπόλοιποι με τη πρωτόγονη ανταλλακτική οικονομία (στα όρια της κολεκτίβας για όποιους από τους Daltons ριγούν είτε από χαρά είτε από τρόμο) που θα εγκαθιδρύσουμε. Στην περίπτωση που αναγκασθείς να εργασθείς, με χαρά θα ανακαλύψεις ότι επιτέλους στη ζωή σου θα μπορείς να περιγράψεις την απασχόλησή σου χρησιμοποιώντας και το ρήμα «παράγω». Εξάλλου στη χώρα του βαλκανικού φιλελευθερισμού που ζούμε κανείς δεν παράγει τίποτα. ΔΙΟΡΘΩΣΗ :Μετά την ιδέα περί εξαγωγής λυματολάσπης σε άλλες χώρες, δυνάμεθα όλοι να θεωρούμε εαυτούς μικροπαραγωγούς-Άσε που το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας θα ήταν σκ*** στην κυριολεξία πλέον. Κρίμα που δεν προχώρησε.

Πολιτικά, η «Θεωρία της Ανάφης» έχει μαρξιστική αφετηρία. Μηδενίζουμε το κοντέρ και παλεύουμε όλοι μαζί να περνάμε καλά . Εδώ ο Joe θα πρότεινε να βάλουμε και σημαία με το σφυροδρέπανο. Οι ομοιότητες όμως σταματούν εδώ. Κατ'αρχήν σκοπός είναι η καλοπέραση κι όχι η ένταξη σε ένα διαφορετικό σύστημα καταπίεσης. Σε αντίθεση με την αριστερά στη «θεωρία» δεν έχει χώρο η έννοια του συλλογικού συμφέροντος και η πρωτοκαθεδρία του σε σχέση με το ατομικό. Η ελευθερία βούλησης είναι πρωτεύουσας σημασίας, εξάλλου είναι βέβαιο ότι όταν περάσουν πολλά χρόνια και βαρεθούμε να καθόμαστε θα βαλθούμε να κάνουμε την Ανάφη κέντρο του σύμπαντος. Σειρά του Averell να προτείνει σύμβολο-το πορτραίτο του Βενιαμίν Φραγκλίνου υποθέτω. Ίσως τελικά να υποβόσκουν και κάποιες ελιτίστικες τάσεις, αφού τελειώνοντας το άρθρο καλώ όλους εσάς που ενστερνιστήκατε τη «θεωρία» σε συνεννόηση ή ακόμη πιο ωμά: Αν δεν ανήκετε στον πυρήνα των 100 που σκοπεύω να καλέσω ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΛΙΑ. Τελικός σκοπός είναι να πάμε στην Ανάφη και να τα ξύνουμε, όχι να πήξουμε. Έμβλημά μας θα είναι η τσουγκράνα.

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στη δεκαετία του 80 ο κόσμος ήταν αρκετά διαφορετικός. Οι αθλητικές εφηρίδες ήταν λίγες, η τηλεόραση δεν έδειχνε παιχνίδια και οι αστέρες των γηπέδων αποκτούσαν μυθικές διαστάσεις στις περιγραφές των αγώνων και στις θολές εικόνες τις Αθλητικής Κυριακής.

Τότε ήταν που άκουγα και έβλεπα στην Αθλητική Κυριακή το Νικόλα. ον θυμάμαι και να βάζει γκολ απέναντι στον Άγιαξ, να σκοράρει απέναντι στη Μπενφίκα και μετά να χάνει πέναλτυ, να τρυπάει σα δαίμονας ανάμεσα σε αμυντικούς και να βρίσκει το τρόπο να βάλει γκολ. Αυτό όμως που θυμάμαι πιο έντονα ήταν η εκπληκτική του σεζόν το 1986-87 όταν παρέα με το Μητρόπουλο πήρανε το πρωτάθλημα μόνοι τους.


Ο Νικόλας αντιπροσώπευε τη ψυχή του Ολυμπιακό. Στο παλκοσένικο του που ήταν το γήπεδο έβρισκε πάντα το τρόπο να σκοράρει και να αλλάξει ισορροπίες. Αν κάποιος μου ζητούτσε να απομονώσω στιγμές που μου θυμίζουν Ολυμπιακό ο Νικόλας πρωταγωνιστεί σίγουρα σε αυτές.

Χαραγμένος στη μνήμη μου θα μείναι ο πανηγυρισμός του τότε που δάκρυσε από χαρά για το γκολ μέσα στο ΟΑΚΑ απέναντι στον Παναθηναϊκό. Όπως δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα γκολ σε αγώνα κυπέλου στο Καραϊσκάκης απέναντι στο Παναθηναϊκο που έφαγε χώμα για να κάνει μία φοβερή κεφαλιά ψαράκι πετυχαίνοντας ένα ακόμα γκολ απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο.

Ένας ακόμα λόγος που θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας είναι ότι πέρα από τις αναμφισβήτητες ποδοσφαιρικές του αρετές ήταν αυτός που ποτέ δεν πούλησε την ομάδα, πράγμα σημαντικό για το ψυχισμό των γαύρων σε εποχές που οι "προδότες" ευδοκιμούσαν στο Πειραιά (Δεληκάρης, Κυράστας, Γαλάκος, Βαμβακούλας, Σαργκάνης, Αποστολάκης).

Η ποδοσφαιρική του κλάση ήταν τεράστια. Όμως αυτό που τον έκανε ήρωα στα μάτια μας και στη καρδιά μας ήταν η γνήσια Ολυμπιακή του ψυχή.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ανέκαθεν μου άρεσαν οι δήθεν αριστεροί κεφαλαιοκράτες που τους λείπει ο υπαρκτός σοσιαλισμός και θεωρούν τον Ανδρέα τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία για πραγματική σοσιαλιστική κοινωνία στην Ελλάδα. Με την ευκαιρία θα σας πω την άποψη μου για το μεγάλο ηγέτη του σοασιαλισμού στην Ελλάδα.

Ο Ανδρέας ήταν ο ηγέτης που ταίριαζε σε μία γνήσια Νοτιοαμερικάνικη χώρα των βαλκανίων όπως είναι η Ελλάδα. Μπροστά του ακόμα και ο Νοριέγκα ωχριούσε.

Εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία και το γεγονός ότι ο κόσμος αναζητούσε κάτι διαφορετικό και κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία με σύνθημα την Αλλαγή.

Στην ιστορία έμεινε σαν ο πρωθυπουργός που κατάφερε να παρατήσει τη γυναίκα του για τη πιο άσχημη αεροσυνοδό παγκοσμίως. Στην ιστορία έμεινε επίσης γιατί βρέθηκε στο σκαμνί επειδή υπό την ανοχή του αν όχι υπό τις εντολές του αποκτήσαμε το φαινόμενο Κοσκωτά.

Η ικανότητα του επιτελείου του να διαμορφώνει επικοινωνιακά την κοινή γνώμη ήταν βγαλμένη από τα εγχειρίδια του Μακιαβέλι. Ψεύτικες πολεμικές κρίσεις, ψευδείς κατηγορίες ότι ο πολιτικός αντίπαλος ήταν συνεργάτης των Γερμανών, από όλα είχε ο μπαξές.

Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει όμως ήταν η ικανότητα του να δημαγωγεί. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να βγαίνει σε μπαλκόνια και να λέει ότι ήθελε ο όχλος να ακούσει. Άρτος και θεάματα στα καλύτερα τους.

Τουλάχιστον έμεινε πιστός στις σοσιαλιστικές αρχές του. Κρατικοποίησε ότι μπορούσε μετατρέποντας υγιέστατες εταιρίες σε προβληματικές. Έβγαζε αντιαμερικανικές κορώνες όπου και όπως μπορούσε. Επέβαλε εξοντωτικούς φόρους στις επιχειρήσεις με αποτέλεσμα οι περισσότερες να σηκωθούν να φύγουν. Προσπάθησε να ελέγξει το τύπο (απλά η δικιά του Πράβδα, ονομάστηκε 24 ώρες). Γκούλαγκ δεν πρόλαβε να φτιάξει αλλά πόσα να κάνει ένας άνθρωπος μόνος του πια...

Κάποιοι θα πουν ότι αύξησε τους μισθούς του φτωχού μεροκαματιάρη. Παράλληλα ξεφτίλισε το Εθνικό χρέος, ούτε ο ίδιος δεν θα μπορούσε να απαντήσει πόσες φορές υποτίμησε τη δραχμή και φυσικά κανείς δεν ξεχνάει τα επιτόκια που έτρεχαν με 20% τις μέρες τις ανθηρής οικονομίας του. Το μεγαλύτερο του κόλπο πάντως ήταν άλλο, το γεγονός ότι κανένας Έλληνας δεν αναρωτιέται τι έγιναν τα Α και Β ΚΠΣ' γιατί δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι η αρίθμηση ξεκίνησε από το Γ...

Στα θετικά του ότι δημιούργησε το ΕΣΥ για να μη στεναχωρήσω το William που μπερδεύει το καλό ζεϊμπέκικο με τον καλό πολιτικό (Κατάλοιπα του Κωστόπουλου αυτά, 34 έφτασε και ακόμα Nitro διαβάζει...).

Η ζωή πάντως το καλύτερο του το φύλαξε για το τέλος. Ο διάδοχος του στη πρωθυπουγεία ήταν ο Σημίτης...
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Η μόνη (ουσιαστική) διαφορά ανάμεσα στο σκάνδαλο Κοσκωτά και στο σκάνδαλο Siemens έχει να κάνει με την διασπορά τού μαύρου χρήματος: σε αντίθεση με τους ντόπιους βαρώνους, οι Γερμανοί αποδεικνύουν έμπρακτα τον σεβασμό τους στην αρχή τής αναλογικότητας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού - μπορεί η ΟΝΕ να ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία, αλλά τώρα τουλάχιστον τα τσεπώνουν περισσότεροι, κυβερνώντες ή μη. Αν μάλιστα αυτοί που δεν κυβερνούν σου κάνουν την δουλειά το ίδιο καλά μ' αυτούς που κυβερνούν, τόσο το καλύτερο για σένα.

Από κει κι ύστερα, το να αναζητά κανείς μακρόπνοο πολιτικό-παραπολιτικό σχεδιασμό πίσω από τα γεγονότα τού "βρώμικου '89" εντυπωσιάζει. Ωραίο το σενάριο, αλλά μοιάζει με φόνο δίχως κίνητρο. Ποιος ακριβώς ήθελε να μετατρέψει την χώρα σε "μπανανία τών Βαλκανίων"; Ο Ανδρέας; Προφανώς όχι. Αυτοί που ήλεγχαν τον Ανδρέα; Οι Τούρκοι; Οι Αμερικανοί; Χριστούλη μου, πρέπει πραγματικά να άκουγαν το "Greece" στην Εσπερία και να χέζονταν πάνω τους, πίσω στο 1985 - πράγμα αναμενόμενο: από το 1974, που ο Καραμανλής μάς έβγαλε από το ΝΑΤΟ μετά τον "Αττίλα", οι πάντες το 'ξεραν πως δεν αστειευόμαστε.

Ποιος ακριβώς στόχευε στην αλλοίωση τής βούλησης τής ελληνικής κοινωνίας; Το ΠΑΣΟΚ; Μα το ΠΑΣΟΚ έκανε κάτι πολύ πιο έξυπνο, αν όχι διαβολικό: φρόντισε να ταυτισθεί με την βούληση τού λαού το 1981, για να την προδώσει αμέσως μετά. Αλλά αυτό ο λαός θα το καταλάβαινε πολύ αργότερα - για να μην αναπτύξω την αγαπημένη μου θεωρία, πως δεν θα το καταλάβει ποτέ. Αυτό που δεν μας λέει η Δεξιά είναι πως, μέχρι να γράψει Ιστορία ο Καραμανλής ο Β', η ΝΔ κέρδισε μόνον εκείνες τις εκλογικές αναμετρήσεις που θα χαρακτηρίζαμε "ειδικών συνθηκών". Το σκάνδαλο Κοσκωτά απεμάκρυνε τον Ανδρέα από την εξουσία για τρία μόλις χρόνια. Αν δεν υπήρχε Κοσκωτάς, ο Ανδρέας δεν θα είχε χάσει ούτε το '89 - για την ακρίβεια, θα κυβερνούσε ακόμα, μέσα από τον τάφο.

Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας δεν είχαν ανάγκη τον Κοσκωτά για να γίνουν κατεστημένο. Ήταν ήδη κατεστημένο. Τα βόλευαν μια χαρά με τους υπάρχοντες βαρώνους-εκδότες, είχαν κάνει εργασιακά "πογκρόμ" στο Δημόσιο αλλοιώνοντας την κομματική σύσταση όλων των υπηρεσιών, αλλοτρίωσαν μέχρι θανάτου τον συνδικαλισμό, δεν φοβούνταν την έκφραση δυσαρέσκειας από τον λαό, γιατί προέρχονταν από την δυσαρέσκεια τού λαού, είχαν βάλει λεζάντες στα όνειρά του - κι έτσι τον έδεσαν χειροπόδαρα.

Ο Κοσκωτάς ήταν, τελικά, μια παράταιρη φιγούρα στο σκηνικό παντοδυναμίας που είχε στήσει το ΠΑΣΟΚ την δεκαετία τού '80. Εκμεταλλεύθηκε πρόσωπα, γνωριμίες και καταστάσεις για ν' αποκτήσει χρήμα και δύναμη για τον εαυτόν του, τους συνεργάτες του και τους ευνοουμένους του πολιτικούς - μια τυπική ιστορία διαφθοράς. Ο Κοσκωτάς ήταν "το δωράκι που κάναμε στον εαυτό μας", που θα 'λεγε κι ο αείμνηστος. Δεν ήταν η κεντρική πολιτική επιλογή, αλλά το επιφαινόμενο τής πολιτικής διαχείρισης που κράτησε την χώρα στο χείλος τού γκρεμού, όπου ανελλιπώς κατοικεί από το 1967 έως σήμερα. Το σκάνδαλο των pampers θα ήταν απλώς ένα διασκεδαστικό παραμύθι με άσχημο τέλος, αν δεν είχε συντελέσει στο να εξοικειώσει τον λαό με την έννοια τού σκανδάλου, την έννοια τής αρπαχτής, την έννοια τής απάτης. Επ' αυτού θα επανέλθω._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα την ελληνική πολιτική σκηνή συγκλόνιζε το σκάνδαλο Κοσκωτά. Για όσους δεν θυμούνται ή δεν πρόλαβαν ο τότε ιδιοκτήτης της τράπεζας Κρήτης αγόραζε ομάδες, δημιουργούσε τραστ στον τύπο μοίραζε χρήματα σε πολιτικούς με πάμπερς και διάφορα άλλα μυστήρια.

Είκοσι χρόνια αργότερα την ελληνική πολιτική σκηνή συγκλονίζει η υπόθεση Siemens η οποία φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα. Θα υποστήριζε κανείς ότι δεν καταφέραμε να μάθουμε από τα λάθη μας. Όμως δεν είναι έτσι με μία προσεκτική ανάγνωση θα διαπιστώσουμε ότι τα δύο σκάνδαλα το μοναδικό στοιχείο που έχουν κοινό είναι την εμπλοκή των πολιτικών σε αυτά. Ειδάλλως έχουν πάρα πολλές διαφορές με κύρια το στόχο και τους "εμπνευστές" τους.

Το σκάνδαλο Κοσκωτά αφορούσε κατά κύριο λόγο τη προσπάθεια της τότε ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (υπενθυμίζω ότι βρέθηκε απολογούμενος στη δικαιοσύνη ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου) να δημιουργήσει ένα μεγάλο επιχειρηματικό μέγεθος το οποίο θα άλωνε τα ΜΜΕ και το τραπεζικό σύστημα για λογαριασμό της τότε κυβέρνησης.

Η πρακτική θύμιζε σε πάρα πολλά τις τακτικές που ακολουθούνταν στις χώρες της Νοτίου Αμερικής όπου διάφοροι βαρόνοι είχαν στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του επιχειρηματικού γίγνεσθαι.

Η υλοποίηση ήταν αρκετά απλή. Ο Κοσκωτάς βρέθηκε (άγνωστο πως) να έχει στη κατοχή του την Τράπεζα Κρήτης. Μέσω αυτής και με μεγάλες υπεξαιρέσεις από τα ταμεία της (που ενδιάμεσα γέμιζαν με κρατικό χρήμα) το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή. Σιγά σιγά άρχισε να αγοράζει ότι του γυάλιζε και να προσπαθεί να ελέγξει απόλυτα αυτό που τον ενοχλούσε. Σαν κερασάκι στη τούρτα προσθέστε και την εμπλοκή του στον Ολυμπιακό που του εξασφάλισε την προβολή και ταυτόχρονα την "ασυλία" που απαιτούσε το σχέδιο του (ή μάλλον το σχέδιο αυτών που τον βάλανε μπροστά).

Σε όλη αυτή τη διαδρομή φρόντιζε να δίνει άφθονο χρήμα (...μέσα σε κούτες από pampers) στη τότε κυβέρνηση. Με τις πλάτες τις κυβέρνησης αγόραζε όλες τις αξιόλογες δημοσιογραφικές πένες και έστησε την εφημερίδα 24 Ώρες η οποία είχε προφανή στόχο (τότε δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια, οπότε η δύναμη του Τύπου ήταν οι εφημερίδες) να κατευθύνει τη κοινή γνώμη και όχι μόνο.

Τα παραπάνω σε συνάρτηση με τις μεταγραφές δισεκατομμυρίων του Ολυμπιακού τον έκαναν να αισθάνεται βασιλιάς του κόσμου. Το σύστημα λειτουργούσε καλά μόνο που είχε ένα ψεγάδι. Οι υπόλοιποι βαρόνοι της πιάτσας δεν ήταν αυτό που λέμε ευχαριστημένοι με όσα συνέβαιναν οπότε αντέδρασαν με αποτέλεσμα να αποτύχει το εγχείρημα. Ο Κοσκωτάς αφού πήγε αρχικά στην Αμερική, επέστρεψε, δικάστηκε και φυλακίστηκε. Σήμερα είναι ελεύθερος και κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι κάνει.

Στη Siemens τώρα έχουμε να κάνουμε με ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο και διαφορετικού τύπου σκάνδαλο. Η Siemens δεν μπήκε μπροστά από κάποια κυβέρνηση ή πολιτικό κόμμα για να δημιουργήσει ένα κατεστημένο, αντίθετα αποφάσισε η ίδια να καταφέρει να μπει σε όσα περισσότερα δημόσια έργα μπορούσε.

Ο Γερμανικός κολοσσός δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς. Μοιράζοντας χρήματα και δώρα στους πολιτικούς μας διασφάλιζε τη προνομιακή μεταχείριση που απαιτούνταν ώστε να χτυπάει όλους τους διαγωνισμούς και όλες τις αναθέσεις. Δεν είναι τυχαίο που αυτή τη στιγμή έχουμε συστήματα ασφαλείας από τη Siemens, τηλεπικοινωνιακό υλικό από τη Siemens, τρένα από τη Siemens, φανάρια από τη Siemens κλπ.

Τα δύο σκάνδαλα λοιπόν διαφέρουν αρκετά. Μπορεί και τα δύο να περιλαμβάνουν χρηματισμούς πολιτικών και προνομιακές μεταχειρίσεις αλλά έχουν τελείως διαφορετικούς προσανατολισμούς. Η Siemens ήθελε απλά να πάρει δουλειές. Βρήκε τη πλάγια οδό και απλά επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του κράτους με τις μίζες των πολιτικών. Ο Κοσκωτάς ήταν το όργανο κάποιων για να μετατρέψουν και επισήμως την Ελλάδα σε Νοτιοαμερικανική μπανανία.

Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο; Προσωπικά θεωρώ και τα δύο κατάπτυστα, αλλά αυτό του Κοσκωτά για εμένα είναι πολύ χειρότερο μιας και στόχο είχε την αλλοίωση της βούλησης της Ελληνικής Κοινωνίας.


Περισσότερα...

| Τρυφερό πόδι | Comments ]

Τι εποχή... Γίνεται Euro, έχουμε Siemens, η (ποδοσφαιρική) Εθνική απογοήτευσε, η (μπασκετική) Εθνική ξεκινάει την προετοιμασία για προ-ολυμπιακό και (λογικά) ολυμπιακό τουρνουά, ο (μπασκετικός) Ολυμπιακός φτιάχνει την ομάδα-όνειρο του Gershon αφού τον έχει διώξει και ο (ποδοσφαιρικός) Παναθηναϊκός σκορπάει μύρια για να δείξει ότι τα έχει... Τόσα θέματα για κουβέντα...

Αλλά όχι... Η διαχείριση του blog απαίτησε το πρώτο μου post να αφορά την άποψή μου για τον πλέον γνωστό θαμώνα του Da Capo, για τον άνθρωπο-προσωποποίηση του στυλ στην Ελλάδα, για τον καλύτερο Έλληνα επιθετικό που έχω δει στα γήπεδα με τα ίδια μου τα μάτια και μία από τις γραφικότερες φιγούρες των πάγκων την τελευταία 20ετία...


Νίκος Αναστόπουλος, κυρίες και κύριοι... Ο οποίος πρόσφατα ανακοινώθηκε ως νέος προπονητής του Π.Α.Σ. Γιάννινα... Τι νέος, δηλαδή... 5η φορά αναλαμβάνει την ομάδα ο "μουστάκιας". Και πρέπει να εξηγήσω εγώ, γιατί θεωρώ ότι ο ποδοσφαιριστής που ήταν ίνδαλμα των Ολυμπιακών, έχει - δυστυχώς - καταντήσει στα μάτια μου τόσο γραφικός...

Ό,τι και να έχεις κάνει ως ποδοσφαιριστής, όταν η πρώτη σου δουλειά ως προπονητής είναι στον (αλήστου μνήμης) Πανελευσινιακό και από τις πρώτες σου συνεντεύξεις τύπου επιτίθεσαι στους αντίπαλους προπονητές με τη (γνωστή νεοελληνική) φράση "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;", επειδή διαφωνούν με την άποψή σου για το ματς, υπάρχει πρόβλημα...

Όταν παρατάς μια ομάδα στα κρύα του λουτρού μια ωραία πρωία για να επιστρέψεις εκεί που ένα χρόνο πριν έβριζες φεύγοντας, τότε έχεις πρόβλημα...

Όταν απαιτείς κλειστό τριετές συμβόλαιο για να αναλάβεις την "ομάδα της καρδιάς σου", τότε μας δουλεύεις...

Και όταν απαιτείς να φύγει ποδοσφαιριστής από την ομάδα που προπονείς, επειδή του έκανες παρατήρηση ότι δεν μπορεί να συχνάζει στο ίδιο μαγαζί με εσένα (άλλο προπονητής, άλλο παίκτης) και σου την είπε, τότε έχεις μεγάλο πρόβλημα...

Για την 5η φορά στον ίδιο πάγκο, ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο...

Όσο γραφικό είναι να κυκλοφορείς με το ίδιο κόκκινο κοντομάνικο μπλουζάκι, άλλο τόσο είναι να κυνηγάς διαιτητές με Armani κοστούμι και λουστρίνι των 500€. Αλλά, πες μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι...











Νικόλα, σε λατρέψαμε και θα θυμόμαστε μια ζωή όσα έχεις κάνει με την ερυθρόλευκη φανέλα...

Αλλά, δυστυχώς, η βίδα, κατά τα φαινόμενα, έχει λασκάρει και μου προκαλείς τη λύπη...
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να με πείσει ότι αυτό το... τουρλουμπούκι που είδαμε (Ισπανία - Ιταλία) είναι το ίδιο παιχνίδι, το ίδιο άθλημα, με αυτό που παρακολουθήσαμε ακριβώς 24 ώρες νωρίτερα (και αναφέρομαι στο ματς της Ολλανδίας με την Ρωσία), τότε ας μου στείλει ένα μήνυμα και γω θα του δώσω όσα λεφτά θέλει!!!

Ο προημιτελικός ανάμεσα στην "Σκουάντρα Ατζούρα" και τους "Φούριας Ρόχας", είναι ο ορισμός του αγώνα - πονοκέφαλος. Με δυσκολία κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά και δεν με πήρε ο ύπνος και ευτυχώς πόνεσε το κεφάλι μου, δεν είχα παυσίπονα και λόγω πόνου, άντεξα ξύπνιος να... χαρώ αυτό το υπερθέαμα!!! Διότι πώς να αγνοήσεις τις παικτούρες των δύο αντιπάλων; Αυθυποβάλλεσαι και λες "δεν μπορεί θα ξυπνήσει ο σατανικός Βίγια, θα πάρει το όπλο του ο "φονίας" Τόρες, θα τραβήξει καμιά σουτάρα ο φορμαρισμένος Φάμπρεγκας, θα κάνει κανένα μαγικό ο σούπερ σταρ Ντελ Πιέρο, θα πιάσει μια κεφαλιά-κανονιά ο δυνατός Τόνι". Αυτά και άλλα τέτοια χαριτωμένα σκεφτόμουν κατά την διάρκεια του ματς και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να μείνει μπροστά στην τηλεόραση. Αλλά δεν φαντάστηκα ότι τόσα και άλλα τόσα "θα" που σας έγραψα παραπάνω, θα έμεναν "θα" σαν και αυτά των Ελληνων πολιτικών!

Μέσα στον πονοκέφαλο μου, θεώρησα σωστό να χαμηλώσω τον ήχο της ΝΕΤ και τον Αντώνη Κατσαρό που φώναζε σε κάθε υποψία φάσης και έβαλα ΣΠΟΡ FM να ακούσω τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο, ο οποίος εμφανώς βαριεστημένος από το θέαμα που είχε μπροστά του, είπε κάτι... απίθανο! Το ματς είναι στο 85' και σε απόγνωση αναφέρει: "Το παιχνίδι όπως όλα δείχνουν θα οδηγηθεί στην παράταση και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε η FIFA να ανακαλύψει έναν τρόπο, αυτού του τύπου τα ματς να μην οδηγούνται στην παράταση, αλλά απευθείας στα πέναλτι. Να γλυτώνουν όλοι αυτήν την ταλαιπωρία..." Με αυτές τις λέξεις νομίζω ότι ο γνωστός δημοσιογράφος τα είπε όλα για την εικόνα του υποτειθέμενου μεγάλου αγώνα.


Θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτήν την "σούπα", η οποία μάλιστα σερβιρίστηκε στην πιο άκαιρη εποχή (καλοκαιρίατικα και σε μέρες καύσωνα), μα ο πονοκέφαλος δεν με αφήνει. Μόνο ένα πράγμα θα πω για τους παγκόσμιους πρωταθλητές και για όλους εμάς που "πυροβολούμε" τους πάντες. Αν είχε αγωνιστεί έτσι η Ελλάδα (όπως η ομάδα του Ντοναντόνι)θα βγαίναμε όλοι εμείς και φυσικά τα... αντικειμενικά ΜΜΕ όλης της Ευρώπης να κράξουν την Ελληνική ομαδά; Να είστε ειλικρινείς παρακαλώ και να απαντήσετε από μέσα σας.


ΥΓ. Αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος να μην βλέπαμε τα πρόσωπα των παικτών και τεχνολογικά είχαμε στους δέκτες μας τις φανέλες του Ατρόμητου και της Καλαμαριάς, θα υποστηρίζαμε όλοι ότι το ποδόσφαιρό μας είναι χάλια και ότι αυτές οι δύο ομάδες θα μπορούσαν να είχαν καλύτερη απόδοση με βάση την εικόνα τους όλη την περασμένη χρονιά;
Περισσότερα...

| Jack Dalton | Comments ]

Κυριακή μεσημέρι, ο τόπος βράζει και γω επέλεξα αυτήν ακριβώς τη στιγμή να γράψω τις πρώτες μου αράδες σε αυτό το blog! Θα με θεωρήσετε μαζόχα, αλλά τα πράγματα γίνονται καλύτερα, με τον... ατέρμονο φραπέ που έχω δίπλα μου, το γεμάτο πακέτο με τα τσιγάρα και φυσικά τον κλιματισμό στο φουλ. Θα μπω κατευθείαν στο... ψητό.

Τι ματσάρα ήταν το χθεσινό ανάμεσα στη Ρωσία και την Ολλανδία; Χρόνια είχα να δω τέτοιο παιχνίδι και πιστέψτε με, εχώ παρακολουθήσει χιλιάδες στη ζωή μου. Οταν ένα ματς τελειώνει με 54 τελικές προσπάθειες απο τις δύο ομάδες (28 για τους "οράνιε" και 26 για τους παίκτες του Χίντιγκ) εκ των οποίων σχεδόν οι μισές είναι πολύ καλές ευκαρίες τότε δεν περιμένεις τίποτα άλλο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Πόσο μάλλον όταν αυτός οδηγείτε στην παράταση με γκολ στο 88'. Οι Ολλανδοί, το απόλυτο φαβορί του αγώνα και το μεγαλύτερο (βάσει εμφανίσεων) για την κατάκτηση του τίτλου, από την αρχή κατάλαβαν ότι η βραδιά θα ήταν δύσκολη.

Οι Ρώσοι έδειξαν σε όλους πως μπορείς να παίξεις επιθετική άμυνα με κλειστούς τους διαδρόμους στα μετόπισθεν και εξαιρετική ανάπτυξη όταν αυτοί είχαν την μπάλα. Δεν υπήρχε νομίζω θεατής που παρακολουθούσε το ματς και αμφέβαλε ότι η Ρωσία με την εμφάνιση που έκανε, αργά ή γρήγορα, θα έστελνε τις "τουλίπες" στα σπίτια τους, έχοντας στις αποσκεύες τους, όχι το τρόπαιο, αλλα απλά τον τίτλο του φαβορί που είναι παντελώς ανούσιος. Η Ρωσία μετά το 1-1 του 90λέπτου και την επικράτηση τους με 3-1 στην παράταση, πλέον είναι η ομάδα αυτού του EURO (για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο) και το ισχυρίζομαι αυτό γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι θεωρούν πως η Τουρκία είναι αυτή που δικαιούται τον παραπάνω χαρακτηρισμό.

Οι Ρώσοι, δεν έπαιξαν κατενάτσιο, δεν περίμεναν την Ολλανδία (όπως οι γείτονές μας με τους Κροάτες) αν και είχαν να αντιμετωπίσουν μια πολύ πιο ποιοτική και επικίνδυνη ομάδα, από αυτήν που είχαν απέναντί τους τα παιδιά του Τερίμ. Και ξαναλέω, τέτοιο ποδόσφαιρο είχα χρόνια να δω....


Πριν κλείσω θέλω να... προσκυνήσω τον "πολύ" κύριο Αρσάβιν!!! Ενας μεγάλος μπαλαδόρος, ένας μικρός θεούλης. Ο νούμερο 10 ήταν όλα τα λεφτά, ήταν αυτός που σου έδινε την εντύπωση ότι από τη στιγμή που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του κάτι εξαιρετικό θα συνέβαινε, ακόμα κι αν βρισκόταν στο κέντρο του γηπέδου και πραγματίκα δικαίωνε τις προσδοκίες. Δεν θυμάμαι πόσες "σακούλες" μοίρασε, δεν κατάφερα να μετρήσω πόσες φορές εξέθεσε τους αμυντικούς του Φαν Μπάστεν, παρά μόνο θυμάμαι, ότι οι από ένα σημείο και μετά οι "Οράνιε" δεν πλησίαζαν κοντά του και τον περίμεναν, διότι και ο ευτελισμός έχει τα όριά του....! Τέτοια ατομική απόδοση σε μεγάλο ματς από οποιοδήποτε ποδοσφαιριστή, θεωρώ ότι έχω να δω από τη εποχή του τεράστιου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Αυτό τα λέει όλα!!!


Για το γεγονός ότι από τους τρεις προημιτελικούς πέρασαν οι ομάδες που είχαν τερματίσει δεύτερες στους ομίλους τους και γενικότερα για το τουρνουά θα τα πούμε οσονούπω. Απλά να αποχαιρετίσουμε με όλες τις προβλεπόμενες τιμές το "ασχημόπαπο", που εγκαταλείπει πλέον την Εθνική Ολλανδίας, τον Φαν Ντε Σάαρ που θα μας λείψει...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ο Θεόδωρος Τσουκάτος πάντα μου προκαλούσε το ενδιαφέρον. Για όσους μπορούσαν να δούνε πίσω από τις γραμμές ήταν εμφανές ότι ο συμπαθής κυριούλης ήταν το μυαλό πίσω από το οικοδόμημα Σημίτη.

Η ικανότητα του να οργανώνει και ελέγχει εσωκομματικές διαδικασίες ήταν παροιμιώδης Είχε καταφέρει να υποσκελίσει ακόμα και τον μετρ του είδους Κώστα Λαλιώτη, πράγμα πρακτικά αδύνατο για τους γνωρίζοντες.

Κάποια στιγμή γλυκάθηκε από τη Dolce Vita και ξέχασε ένα από τους χρυσούς κανόνες της πολιτικής: " Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι οι εσωκομματικοί". Άρχισε να κάνει λάθη και να διάγει ένα βίο που δεν συμφωνούσε με το σεμνό προφίλ του εκσυγχρονιστή διαχειριστή πολυκατοικίας που λάνσαρε το "αφεντικό" του.

Τότε ήταν που τον "έφυγαν" από το ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν φύγει έκανε επίδειξη δύναμης καταθέτοντας πρόταση στη βουλή με 54 υπογραφές εν αγνοία του τότε Πρωθυπουργού και αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Κωνσταντίνου Σημίτη.

Από τη μέρα που έφυγε ο κ. Τσουκάτος τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο για το κ. Σημίτη. Δεν κατάφερε ποτέ να ελέγξει το κόμμα και τη κυβέρνηση όπως πριν και άρχισε να έχει προσωπική φθορά - μέχρι τότε έφταιγαν οι κακοί υπουργοί και όχι ο πρωθυπουργός για όλα. Η απουσία του ήταν μεγάλη και φαινόταν.

Τώρα πια ήρθε η ώρα της εκδίκησης. Ο Τσουκάτος πολιτικά έχει τελειώσει. Βουλευτής έπαψε να είναι από το 2004. Στο ΠΑΣΟΚ του Γεωργίου Παπανδρέου δεν έχει θέση. Οπότε όταν κατάλαβε ότι η εμπλοκή του με τη Siemens δεν μπορεί να μείνει κρυφή αποφάσισε να πάρει όσους μπορεί μαζί του.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Δύο είναι οι τρόποι για να αποδείξει κάποιος την πνευματική του ανωτερότητα. Πρώτον, η συμμετοχή σε φορείς όπως η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το ΣΕΗ ή ακόμη καλύτερα η Ακαδημία Αθηνών (όλοι έξω από την αυτόνομη έως άναρχη ιδιοσυγκρασία του γράφοντος) και δεύτερον η αργία του Αγ.Πνεύματος. Τη Δευτέρα λοιπόν, ένα δίδυμο κατά τεκμήριο πνευματικών ανθρώπων, ο Averell κι ο William Dalton συναντήθηκαν στο γνωστό αθηναϊκό στέκι των αριστεροδεξιών ζυμώσεων -οι έτεροι Daltons προτίμησαν τη θάλασσα . Αφού η διαπραγμάτευση για συγκυβέρνηση ΜάνουΠαπαγιαννάκη για άλλη μια φορά δεν καρποφόρησε, αποφάσισα να θέσω στην κρίση του συνομιλητή μου τη «Θεωρία της Ανάφης». Η απόρριψη δε με κατέβαλε ποτέ.

Σύμφωνα με χρόνιες παρατηρήσεις 37% των Αθηναίων είναι παρανοϊκά εργασιομανείς. Ακόμη και στις διακοπές τους δεν ησυχάζουν. Μόνιμο θέμα συζήτησης είναι οι σχέσεις με προϊσταμένους, το πόσο αδικημένοι είναι στη δουλειά τους και το άγχος ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός θα καταρρεύσει εξαιτίας της απουσίας τους. Διαβάζουν βιβλία με τίτλους όπως «Ο αδυσώπητος μάνατζερ» και «Πούλα πούλα πούλα »(εκ του πωλώ,δυστυχώς), ενώ τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος καλύτερος από αυτούς στα mails και το excel,ο οποίος θα τους κλέψει τον εύηχο,περιφραστικό και αγγλικό τίτλο που σημαίνει αρχικλητήρας στα ελληνικά. Στην παραλία, αποδεικνύουν στο έτερον ήμισυ πόσο σπουδαίοι και οργανωτικοί είναι με το να κλείσουν ραντεβού και να κάνουν hi five με έναν ημίγυμνο τύπο που κρατάει μπλοκάκι και παίζει το ρόλο του μαιτρ της ξαπλώστρας. Το δε βράδυ απλώς περιφέρουν τη μιζέρια τους στα σοκάκια του εκάστοτε νησιού προσπαθώντας να βρουν κάτι ενδιαφέρον για να εστιάσουν.

Το 34% είναι άνθρωποι απλοί, γεννημένοι κομάντος οι οποίοι αποφασίζουν κάθε καλοκαίρι να προσομοιώσουν τον πόλεμο του Βιετνάμ στις διακοπές τους. Η συμπεριφορά (αναρριχήσεις, καταδύσεις με μπουκάλες ,3 ώρες ελεύθερο μεταξύ των παραλιών ψιλής άμμου και λευκής άμμου) δε μας ενδιαφέρει εδώ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι παραείναι θορυβώδεις για να είναι αυθεντικοί και ότι ασχολούνται μετά μανίας με το μόνο μαρξιστικό άθλημα, τις ρακέτες( δεν είναι ανταγωνιστικό αφού δεν έχει νικητή, είναι ενοχλητικό για τους υπολοίπους και όταν τελειώσει μοιάζει σαν να πέρασαν 70 χρόνια).

Το 18% που κουβαλάει τα απαραίτητα σε περίπτωση που η ιστορία του Μεσολογγίου επαναληφθεί στον 21ο αιώνα και εμείς οι αγνοί παρατηρητές αυτής της ζωής, το κρίσιμο 4% του οποίου την επιδοκιμασία όλοι επιζητούν δε χρειαζόμαστε μελέτη (7% αναμαλλιασμένοι με πανταλόνες και σανδάλια, ρακόμελα και φωτιές στη θάλασσα φαίνονται τουλάχιστον συνειδητοποιημένοι), η διάγνωση είναι προφανής και η θεραπεία, η φυγή για Ανάφη.

συνεχίζεται

Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]

Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να κάνει ο Abidal στο προχθεσινό Ιταλία-Γαλλία, που έστειλε τους azzuri στους "8" τού Euro και τους tricolore σπίτια τους, ήταν αυτό που έκανε, μαρκάροντας από πίσω τον Toni εντός περιοχής - αν ο διαιτητής είναι πρόθυμος να σε τελειώσει, τελείωσες.

Οι πιθανότητες να σκοράρει ο Toni στο τετ α τετ με τον αντίπαλο τερματοφύλακα είναι μικρότερες από τις αντίστοιχες τού Filippo Inzaghi να σκοράρει σε τελικό Champions League με την ωμοπλάτη από το ημικύκλιο τής περιοχής. Αλλά, ακόμη κι αν ο ωραίος (που θα 'λεγε κι ο Αλέκος που έγινε Αλέξανδρος) Luca κατόρθωνε να το καρφώσει, οι Γάλλοι θα επιχειρούσαν την αντεπίθεσή τους έντεκα εναντίον έντεκα.

Ας είναι - αν ο μέσος ποδοσφαιριστής είχε στην διάρκεια τού ματς τη κρίση ενός Zidane, φερ' ειπείν, ή ενός Cruyff, τότε οι αγώνες θα γίνονταν ενώπιον σιωπηλής εξέδρας, το τερέν θα χωριζόταν σε τετράγωνα κι ο Σωτηρακόπουλος θα κρατούσε σε κάθε μετάδοση χάρακα και θα σου εξηγούσε με την βοήθεια μαυροπίνακα γιατί ο Makelele επιλέγει το Γ4 και όχι το Ε5 για να ανακόπτει τις επελάσεις τού de Rossi.

Αν συμφωνώ σε κάτι με τον Joe, αυτό είναι το "από δω και πέρα" τής Ιταλίας στην διοργάνωση: με τις ομάδες που έχει στο δικό της μισό τού ταμπλό, βρίσκεται με το ένα πόδι στον τελικό. Έχει την φανέλα και τον τσαμπουκά που δεν έχουν οι άλλοι, έχει τερματοφύλακα και, το κυριότερο, μετά την νίκη επί της Γαλλίας έχει ψυχολογία - και δεν υπάρχει στον κόσμο πιο "ομάδα ψυχολογίας" από τους Ιταλούς: κατ' αρχάς, κουβαλάνε παντού μαζί τους τον Antonio Cassano, που έχει το προσωνύμιο "ο εκλεκτός" επειδή είναι γεννημένος την ημέρα που η Ιταλία κατέκτησε το Παγκόσμιο στην Ισπανία!

Όταν ο Rossi άρχισε να σκοράρει σαν παλαβός το 1982, το απόλυτο αουτσάιντερ δεν σταμάτησε πουθενά, ούτε καν απέναντι στην (κατά πολλούς) καλύτερη Βραζιλία όλων των εποχών. Τα ίδια και το 2006: όλοι περίμεναν τελικό Βραζιλία-Γερμανία, αλλά τα λεφτά τα πήραν όσοι πόνταραν στους azzuri.

Γενικά, οι γείτονες δεν τα πάνε καλά με τον χαρακτηρισμό τού φαβορί. Το 1990, που το Μουντιάλ έγινε σπίτι τους, έφτασαν σέρνοντας ως τον ημιτελικό, κι εκεί λύγισαν κάτω απ' την πίεση τού κόσμου - και την μαεστρική προετοιμασία τού κλίματος για τον αγώνα τής Νάπολι από τον αρχηγό τής αντιπάλου, κάποιον Maradona...

Τώρα, όλοι τους είχαν για ψηλά, εμφανίστηκαν μπλαζέ στο πρώτο ματς κι έφαγαν την σφαλιάρα από την Ολλανδία. Κι όταν βρέθηκαν στο χείλος τού γκρεμού, ήρθε η νίκη επί των Γάλλων να τους αναστήσει. Με λίγη τύχη, θα πάρουν όλα τα υπόλοιπα ματς με μισό-μηδέν κι ο Roberto Donadoni θα στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης ως προπονητής. Μπρρρ...

Ανεξάρτητα, πάντως, από την πατάτα τού Abidal, ο Lubos Michel είναι μικρός διαιτητής. Με βάση το γράμμα τού νόμου, ο αμυντικός που ανατρέπει εντός περιοχής επιθετικό σε προφανή θέση για γκολ τιμωρείται με αποβολή. Η ομάδα τού αμυντικού τιμωρείται με καταλογισμό πέναλτυ σε βάρος της (σχεδόν σίγουρο γκολ) και την υποχρέωση να επιχειρήσει ανατροπή τού σκηνικού με παίκτη λιγότερο.

Ο εν λόγω κανονισμός σχεδιάσθηκε για να προστατεύσει το θέαμα - μόνο που στο ποδόσφαιρο όσο καλά και να παίζεις, αν το κάνεις δίχως ανταγωνιστή παρουσιάζεις ελαφρώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το Medrano. Πόσους αγώνες θυμάσαι να καταστρέφονται από την (ίσως όχι και τόσο) αψυχολόγητη απόφαση διαιτητού να αποβάλει ποδοσφαιριστή, διαταράσσοντας ανεπανόρθωτα την ισορροπία τού ματς; Δεν υπάρχει κανονισμός στο ποδόσφαιρο, η εφαρμογή τού οποίου να μην εναπόκειται στην κρίση τού διαιτητή - κι ένας μέτριος διαιτητής μπορεί να γελοιοποιήσει και τον δικαιότερο κανονισμό. Έχοντας μεσάνυχτα από ψυχολογία και ισορροπίες, ο Michel μετέτρεψε σε αδιάφορη αναμέτρηση το ματς τής χρονιάς. Άντε, και στον τελικό._
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Την Εθνική Ιταλίας την υποστηρίζω συναισθηματικά. Με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζω την Ελλάδα καθότι ως πιτσιρίκι έζησα από κοντά (ζούσα στην Ιταλία) τη τρέλα με τη κατάκτηση του Mundial το 82 στην Ισπανία. Οι ποδοσφαιρικές της αρετές δεν με συγκινούν όπως της Βραζιλίας για παράδειγμα, αλλά έχουν ένα δικό τους τρόπο να επιβάλονται και κάθε 5-10 χρόνια να παρουσιάζουν μία ομάδα που μπορεί να σε εκπλήξει.

Στο Mundial του 94 με τον super Roberto Bagio κοντέψανε να πάρουν το τρόπαιο από τη τότε παντοδύναμη Βραζιλία. Το 2000 χάσανε στο τελικό ένα δικό τους παιχνίδι. Το 2002 στη Κορέα τους σφάξανε οι διαιτητές. Το 2004 αυτοκαταστράφηκαν - το συνηθίζουν πριν τη μεγάλη έκρηξη - και το 2006 κατέκτησαν το Mundial χωρίς κανένας να τους περιμένει.

Απέναντι στη Γαλλία απέδειξαν απλά ότι ποτέ δεν μπορείς να τους υποτιμήσεις. Παραδοσιακά καταφέρνουν και εμφανίζουν ομάδες συμπαγείς. Διαθέτουν ίσως τη ποιοτικότερη μεσαία γραμμή χωρίς να διαθέτουν super star μιας και ο Pirlo, ο De Rossi και οι υπόλοιποι είναι πολύ καλοί παίκτες ομάδας.

Μπροστά ο Luca Toni είναι φόβητρο για όλους και μπορεί να μην έχει σκοράρει ακόμα αλλά η συμβολή του είναι καθοριστική. Στο τέρμα ο Bufon είναι εγγύηση και η άμυνα παρά τις απουσίες βρίσκει το τρόπο της.

Το ότι κατάφερε να παραμείνει στο τουρνουά και να περάσει στην επόμενη φάση τη καθιστά αυτομάτως ένα από τα φαβορί. Ομάδες με τη φανέλα της Ιταλίας δεν έχεις την πολυτέλεια να τις υποτιμήσεις και σίγουρα δεν τις θέλεις αντιπάλους σε νοκ άουτ αγώνες.
Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Σε ένα μήνα ξεκινούν τα προκριματικά του CHL κι ο ΠΑΟ ως τώρα δεν έχει ανακοινώσει προπονητή και παίκτες. Χέρια ψηλά και πάρτε διαρκείας-έχουμε και φανέλλα με χορηγό και λαχανί χρώμα ειδικά για τα 100 χρόνια-. Με κάθε αγορά θα δίνουμε και φωτό τους μάνατζερ της ομάδας στα ερυθρόλευκα.

Υ.Γ. Το ότι ψήφισα το πλησιέστερο στις απόψεις μου κόμμα κατα τις τελευταίες εκλογές(κυρίως για να μαυρίσω μια κακή κυβέρνηση) δεν σημαίνει ούτε ότι έχω την παραμικρή σχέση με τους ανθρώπους ούτε ότι υιοθετώ όλες τις απόψεις τους. Η άποψη μου για τους γκέι γάμους είναι αρκετά σύνθετη και θα τη δείτε σύντομα. Κατά τα άλλα, επισημαίνω στον αδελφό Joe ότι η μόνη διαφορά του κόμματος που ψηφίζει από το πολύ πιο ειλικρινές ΛΑ.Ο.Σ. είναι ότι αυτοί σε αντίθεση με τους περισσότερους εξ'ημών δεν καταλαβαίνουν πόσο γεωγραφικός όρος είναι το Νέα Μακεδονία.
Περισσότερα...

| Averell Dalton | Comments ]



- Sim-mitis... Simitis... Now, where have I heard that name before...?

Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Ακολουθώ φανατικά τον Ολυμπιακό. Από το 1989 πηγαίνω κάθε χρόνο 15-20 φορές στο γήπεδο. Είχα τη χαρά και τη τύχη να δω ορισμένους εκπληκτικούς παίκτες, τον Rivaldo, τον Detari, το μακαρίτη το Funes, τον Protasov, τον Karembeu κλπ.

Αλλά αν για κάτι αισθάνομαι τυχερός είναι που μπόρεσα να δω τον Gio 6 χρόνια από κοντά. Πέρασα μεσημέρια και απογεύματα στο ΟΑΚΑ, στη Ριζούπολη και στο Καραϊσκάκης να τον θαυμάζω να χαϊδεύει τη μπάλα. Να της μιλάει και αυτή να τον υπακούει. Να κινείται στο γήπεδο με ένα δικό του ασύληπτο τρόπο.

Δεν είχε τη ποδοσφαιρική πάστα του Ribo, δεν είχε τη ποδοσφαιρική τρέλα του Lajos, δεν είχε το πάθος του Karembeu ούτε καν το φονικό ένστικτο του Protasov αλλά είχε κάτι δικό του μαγικό.

Για τους πολλούς και ανέραστους του ποδοσφαίρου ο Giovanni ήταν ένας περιπατητής που δεν μάρκαρε, δεν είχε θέση, ήταν για τσίρκο και διάφορα άλλα παρεμφερεί. Για εμάς τους ταπεινούς ήταν απλά η όαση στη ποδοσφαιρική μας μιζέρια.

Ήταν αυτός που έβγαζε τις πάσες με ένα ανεπαίσθητο ανάποδο φάλτσο ώστε η μπάλα να σταματάει στο πόδι του συμπαίκτη.

Ήταν αυτός που έκανε τα κοντρολ με τη μία και έκανε ήρωα τον εκάστοτε συμπαίκτη του.

Ήταν αυτός που δοκίμαζε τις ποδιές, πέρναγε τη μπάλα πάνω από τον αντίπαλο, έκανε λόμπες και τακουνάκια. Ήταν αυτός που έκανε το χρόνο να σταματάει καθώς προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τι είχε κάνει πριν.

Είναι αυτός που έκανε μεγάλα παιδιά να κλαίνε γοερά εκείνο το απόγευμα που μάθαμε ότι φεύγει, εκείνος που κάθε φορά ασυναίσθητα αναζητώ στο γήπεδο, εκείνος που κατάφερε να γίνει ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του Ολυμπιακού που αγόρασα τη φανέλα του τη μέρα που έμαθα ότι φεύγει.
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Είναι σύνηθες φαινόμενο στη πολιτική να ακολουθείς παραδείγματα άλλων. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δείχνει να ακολουθεί το παράδειγμα του ομολόγου της Νέας Δημοκρατίας ο οποίος όταν ορισμένοι μέσα στο κόμμα αποφάσισαν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του πήγαν σπίτι τους με συνοπτικές διαδικασίες;

Έχουμε διαβάσει ένα σωρό αναλύσεις για το μέλλον του ΓΑΠ κλπ. Αλλά κανείς δεν έκανε μία αναδρομή τι ακριβώς συνέβη με τους διαγραφέντες της ΝΔ ώστε να δούμε τι μπορούμε να περιμένουμε από τον κ. Σημίτη.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

  1. Σουφλιάς: Επέστρεψε στη ΝΔ και ακόμα και τώρα κανένας δεν του έχει εξηγήσει με σαφήνεια ότι δεν είναι αυτός αρχηγός του κόμματος. Λόγω της κόντρας του με το συγκρότημα Αλαφούζου και της μνημειώδους ξεροκεφαλιάς του είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να βάλει μπουρλότο στη κυβέρνηση.
  2. Καρατζαφέρης: Έφτιαξε κόμμα το οποίο μπήκε στη βουλή. Το παίζει Ρομπεν των αδυνάτων (όχι σε κιλά γιατί το παιδί μας είναι λίγο μπόλικο) και κάνει ακροδεξιά πολιτική της πλάκας με ατάκες και συνθήματα. Αν του ζητήσεις πολιτική πρόταση μπορεί και να πάθει εγκεφαλικό μιας και δεν ξέρει τι είναι αυτό (κάτι σαν το Τσίπρα που το έριξε στη ποίηση και τα στιχάκια). Αν υποστήριζε και τα παιδιά από τη Τήλο θα μπορούσε να τον ψηφίσει ακόμα και ο William Dalton (μιας και η φιλελεύθερη συμμαχία την οποία ψήφισε στις τελευταίες εκλογές στηρίζει τους γάμους στη Τήλο)
  3. Μάνος-Ανδριανόπουλος: Το δίδυμο του θανάτου. Οι Dupont & Dupont του φιλελευθερισμού. Οι άνθρωποι που το όραμα τους είναι η κοινωνία της ελεύθερης οικονομίας. Αν κάποιους κατάφερε να ξεφτιλίσει ο Καραμανλής είναι αυτούς τους δύο. Απέδειξαν σε όλους πως το μόνο που έχει σημασία είναι η ξεκούραστη καρέκλα στη Βουλή. Άλλωστε πως είναι δυνατόν ένας Die Hard φιλελεύθερος να πολιτεύεται με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα; Αλήθεια εκείνο το κόμμα με τους ταύρους και τα μοσχάρια τι να απέγινε άραγε;

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω τι μπορούμε να περιμένουμε από τον κ. Σημίτη;

Το να φτιάξει κόμμα λίγο δύσκολο μιας και έχοντας κάνει Πρωθυπουργός η ματαιοδοξία του (η οποία δεν έχει όριο…) δεν μπορεί να είναι αυτή. Έχει αρχίσει και διαδίδει τα γνωστά παραμύθια περί Ευρωπαϊκής αξιοποίησης λες και δεν έχουμε καταλάβει όλοι πως στην Ευρώπη επί της ουσίας ήταν ένα τίποτα μιας και τις περίφημες Ευρωπαϊκές του διασυνδέσεις δεν τις είδαμε ποτέ

Οπότε; Τον βλέπω να γράφει άλλο ένα βιβλίο για να μας εξηγήσει ότι κάποιος άλλος φταίει για ότι δεν έκανε (θα είναι το sequel του πρώτου). Να το παίζει γκουρού της διεθνούς πολιτικής σκηνής ή να ξεκινήσει καμπάνια για να αποδείξει πως είναι ο μεγαλύτερος πρωθυπουργός από την εποχή του Τρικούπη (δεν πιστεύω να ξεχάσατε ορισμένοι τον επικοινωνιακό οργασμό για να μας πείσουν για αυτό προ εξαετίας περίπου…)

Άλλωστε ο κ. Σημίτης θα γραφτεί στην ιστορία ούτως η άλλως. Δεν είναι και λίγο πράγμα να είσαι ο Πρωθυπουργός που σε λιγότερο από 24 ώρες υπέστειλες την Ελληνική σημαία από Ελληνικό έδαφος (…συγνώμη ένα ξερονήσι ήθελα να πω…) και ευχαρίστησες δημόσια μία ξένη δύναμη για τη συμβολή της στο να υποστείλεις τη σημαία σου…

Περισσότερα...

| William Dalton | Comments ]

Παράξενο, αλλά είχα μείνει με την εντύπωση ότι η αγορά μετοχών μέσω χρηματιστηρίου δεν έχει πλαφόν 20% . Επίσης νόμιζα ότι το να κρατικοποιείς μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας είναι πρακτική των soviet(τί να πουν και οι Άγγλοι που κρατικοποίησαν τράπεζα).

Ίσως,πάλι, φιλελευθερισμός να είναι το να εκχωρείς το μάνατζμεντ σε κάποιον που θα αποκτήσει το 25% του συνολικού πακέτου , αλλά για να γίνει αυτό μάντεψε ποιός πρέπει να δώσει έγκριση.Τουλάχιστον δεν ακούσαμε ως τώρα ότι είναι φιλελεύθερο να δουλεύουμε 65 ώρες την εβδομάδα. Αν και τώρα τελευταία κάτι ακούγεται...
Περισσότερα...

| Joe Dalton | Comments ]

Το ψέμα όπως μας έμαθαν στο σχολείο έχει κοντά ποδάρια. Βέβαια στο σχολείο δεν προαλείφεσαι για πολιτικός οπότε δεν σου αποκαλύπτουν τη πλήρη αλήθεια. Η πικρή αυτή αλήθεια είναι πως αν λες μια ωραία και εύηχη αλήθεια μπορείς πίσω της να κρύψεις υπέροχα ψέματα για να διευκολυνθεί το άλλο hobby της πολιτικής η δημαγωγία.

Προς χάριν παραδείγματος θα χρησιμοποιήσουμε τη πρόσφατη θέση του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστών του ΟΤΕ ότι η Ελληνική Κυβέρνηση παραχωρεί το management του ΟΤΕ έναντι του 1/5 των ετησίων κερδών του. Σε αυτή τη πρόταση έχουμε μία αλήθεια και πάρα πολλά ψέματα.

Η αλήθεια: Όντως το τίμημα της μεταβίβασης είναι το 1/5 των ετησίων κερδών του ΟΤΕ

Τα ψέματα;;;;

1. Μεταβίβαση management σημαίνει μεταβιβάζω το δικαίωμα της άσκησης της διοίκησης ενδιάμεσα από Γενικές Συνελεύσεις. Το ελληνικό δημόσιο διατηρεί τα ποσοστά του στον ΟΤΕ άρα διατηρεί και τα κέρδη που θα αποφέρει ο οργανισμός υπό το γερμανικό management. Άρα το πρώτο ψέμα είναι το ότι το Ελληνικό δημόσιο θα χάσει το μερίδιο του από τα κέρδη του ΟΤΕ.

2. Η Ελλάδα έβαλε τον κατά τα άλλα αντιπαθή Βγενόπουλο μεσάζοντα και ξεπούλησε τον ΟΤΕ. Εκτός και αν όλοι σε αυτή τη χώρα έχουν πάθει αμνησία η MIG δεν αγόρασε από το Ελληνικό Δημόσιο και πούλησε στη Deutche Telekom. Η MIG αγόρασε από τις μετοχές του οργανισμού που διακινούνται στο χρηματιστήριο και εν συνεχεία τις πούλησε "πακέτο". Το Ελληνικό δημόσιο τι έπρεπε ακριβώς να κάνει; Να απαγορέψει τις ελεύθερες συναλλαγές στο χρηματιστήριο μεταξύ ιδιωτών; Συγνώμη κύριοι αλλά δεν έχουμε soviet στη χώρα.

3. Παραχωρούμε τον Εθνικό οργανισμό και το κάνουμε θυγατρική κλπ κλπ κλπ... Το Ελληνικό κράτος διατηρεί τα ποσοστά του στον ΟΤΕ. Παράλληλα διατηρεί και τα δικαιώματα στη πρωτογενή υποδομή. Παράλληλα υπάρχει η ανεξάρτητη αρχή τηλεπικοινωνιών (ΕΕΤΤ) η οποία διασφαλίζει τους όρους και τις προδιαγραφές. Άρα; Το Ελληνικό κράτος δεν χάνει τα κεκτημένα του.

Σίγουρα όποιος ψάξει μπορεί να βρει και άλλα μαργαριτάρια. Όμως η αλήθεια είναι μία και μοναδική. Το να πιστεύει κανείς σε νέους κρατισμούς εν έτη 2008 δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιεί ψευδή επιχειρήματα και να αποκρύπτει την αλήθεια για να πείσει τη κοινή γνώμη....
Περισσότερα...